1821, Συνειρμοί

Μωριάς 1805 / 1948

img095

Διάβαζα σ’ ένα παλιό βιβλίο για το ξεπάστρεμα των αφορεσμένων από το Πατριαρχείο κλεφτών του καπετάν – Θοδωράκη, στο Μωριά του 1805 – και ανατρίχιασα καθώς συνειδητοποίησα πως τις είχα ξαναδεί αυτές τις εικόνες, στο βιβλίο του Γιώργου Μαργαρίτη, και σε άλλα, για τον Εμφύλιο, όταν περιγράφονται οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του στρατού εναντίον των ανταρτών του ΔΣΕ, στα 1948! Ίδιες, ολόιδιες, οι περιγραφές!

*

Όταν σκοτώθηκε (με προδοσία) ο πρωτοκαπετάνιος των κλεφτών Ζαχαριάς, ο καπετάν – Θοδωράκης προσπάθησε να πείσει τους συντρόφους του πως ο αγώνας τελείωσε, πως τους περιμένει βέβαιο τέλος – και πρέπει να φύγουν από το Μωριά, για να σωθούν. Εκείνοι όμως δεν τον άκουσαν.

(Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από κείμενο του Σπύρου Μελά)

Είχε το σώμα εκατόν είκοσι άντρες. Πήραν το δρόμο για την Τσακωνιά. Περνώντας τα Βέρβαινα, γύρεψαν από τους προεστούς ψωμί.

– Μονάχα μπαρούτι και βόλια έχομε για σας, τους αποκρίθηκαν σκληρά.

Μπήκαν τότε στο χωριό: Μαχαίρι, τσεκούρι και φωτιά.

*

Ούτε να φάνε δεν τους άφηναν. Άρπαζαν το ψωμί, τότρωγαν στο πόδι. Ντουφέκι όλη την ημέρα. Και το βράδυ πορεία. Είχανε μείνει εκατό. Απόκαμαν σαράντα, ξέκοψαν, σκορπίσαν, απόμειναν εξήντα, οι πιο γεροί.

*

Τράβηξαν τα μπουλούκια, το καθένα για λογαριασμό του, για τη μαρτυρική ζωή του πολέμου, της πείνας, της αγρύπνιας και της νυχτοπορείας. Είχαν αρχίσει να σουρώνουν, τα ήπατα τους κόπηκαν.

*

Απόμειναν πίσω να γλιτώσουν. Τους βρήκαν, τους σκότωσαν. Οι δεκαεφτά δεν ήξεραν πια τι τόπους περπατούσαν. Κανένας δεν τους έδινε μαντάτα για τους Τούρκους. Λημέριαζαν ανάμεσα στις παγάνες.

*

Περνάνε στο Ανεμοδούρι: Μονάχα οι γυναίκες στο χωριό’ οι άντρες στα διάσελα, φυλάνε με τους Τούρκους. Τα σκυλιά γαυγίζουν. Οι Τούρκοι φτάνουν. Ο κίντυνος μεγάλος.

– Εδώ, γυναίκες και παιδιά, κοντά μου, βροντάει αγριεμένος ο Κολοκοτρώνης: Θα σας αφήσω μονάχα όταν βρούμε ανοιχτό δρόμο.

Κλάμα πνιγμένο, κακό. Παίρνει τα γυναικόπαιδα ομήρους.

*

Τα μαλλιά, τα γένια τους άκουρα, δάση ολάκερα, τα ρούχα τους λερά, ολόμαυρα, τα μούτρα τους σα θειαφοκέρια σβησμένα, μοιάζουν βρικολάκους που βγήκαν απ’ τα μνημούρια. Φτάνουν σε μια στάνη.

– Για το Θεό! τους λέει ο ψυχογιός: Μακριά! Είναι γεμάτη Τούρκους!

*

Ο Γιάννης Κολοκοτρώνης, ο φοβερός Ζορμπάς, δε βρήκε το φίλο του στο χωριό, πήγε στους Αιμυαλούς, στο μοναστήρι, ένας καλόγερος τούδωσε φαΐ και ύστερα τον πρόδωσε.

*

Ο Κολοκοτρώνης απόμεινε με τέσσερους.

*

Ο Γιωργάκης όμως είχε φέρει από τους Τούρκους και μια προσταγή (…) Αν σκοτώσουν τον Κολοκοτρώνη να μην πληρώνουν φόρους χρόνια’ αν δεν τον σκοτώσουν όμως, θα τους περάσουν όλους από το σπαθί, από εφτά χρονών και πάνω. Ο Κολοκοτρώνης, για να μην τους βάλει σε πειρασμό και κίντυνα μεγάλα, έφυγε στη στιγμή.

*

Ήταν τσακισμένοι, ξεθεωμένοι. Σφάξανε, ψήσανε αρνί. Απάνω στις πρώτες μπουκιές, να οι Τούρκοι. Προδομένοι και πάλι. Μάζεψαν το κρέας και δρόμο.

*

Γενάρης μήνας. Το κρύο φοβερό τις νύχτες. Και δε μπορούν ν’ ανάψουν φωτιά. Συμμαζεύονται μούτρο με μούτρο, να ζεσταίνουνται με τα χνώτα τους.

*

Ο Κολοκοτρώνης είχε μονάχα δυο Ρουμελιώτες. Πήγαν στου Δουράκη. Ο συμπέθερος τους δέχτηκε πολύ πρόθυμα. Τους έκρυψε στον πύργο του.

*

Ο συμπέθερος, άμα είδε τα γρόσια, τα μάτια του κάνανε πουλιά.: «Οι Μανιάτες – λέει ο Κολοκοτρώνης- τα λησμονούν όλα για τα γρόσια»

Και τους πρόδωσε κι αυτός…

Advertisements

9 thoughts on “Μωριάς 1805 / 1948”

  1. Εαν αφαιρεσεις την λεξη , Τουρκοι, μπερδευεσαι εαν δεν εχεις τον χρονικο περιορισμο.
    Αυτη η διαχρονικοτητα , τρομαζει σαν να ειμαστε καταρραμενοι , αλλα αυτο ειμαστε και η ιστορια κυκλους αεναους κανει ειδικα στην περιπτωση μας.
    Το ερωτημα ειναι.
    Πρεπει να διδασκεται η εστω σχετικη πιο κοντινη αληθεια με την πραγματικοτητα στην ιστορια, η αυτο πρεπει να ειναι προνομιο μονο του αναλυτη της?
    Εξυπερετει παντα ο Εθνικος Μυθος?

    Μου αρέσει!

    1. Η απάντηση είναι ανεπιφύλακτα ναι. Αλλά το πότε (σε ποια ηλικία) και με ποιες διδακτικές μεθόδους και μέσα σε ποια γενική φιλοσοφία εκπαίδευσης, δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ.

      Μου αρέσει!

    2. Επιπλέον, η περιγραφή θα μπορούσε να ταιριάζει θαυμάσια στο Αφγανιστάν, το Κουρδιστάν, την Ινδοκίνα, τη Λατινική Αμερική κλπ – με τις αυτονόητες τοπικές προσαρμογές και ανεξαρτήτως χρόνου, από τις αρχαίες εποχές. Τουλάχιστον ως πριν μερικά χρόνια, που δεν υπήρχαν οι σύγχρονες μιλιταριστικές τεχνολογίες (drones, etc).

      Μου αρέσει!

    3. Τέλος, ειδικά για τον εθνικό μύθο.

      Πρώτον, δεν είναι ένας. Υπάρχει συνήθως ένας κυρίαρχος και κάποιοι δευτερεύοντες ή περιθωριακοί.

      Δεύτερον, πρόκειται πάντοτε για ένα πολιτικό / πολιτισμικό / οικονομικό εργαλείο.

      Το οποίο, φυσικά, δημιουργεί ισχυρή συνείδηση, με όλα τα παρελκόμενα.

      Μια δική μου προσέγγιση για τη μετάβαση από τον άνθρωπο της φύσης στον άνθρωπο του πολιτισμού (και των εθνικών μύθων) θα βρεις εδώ:

      https://panosz.wordpress.com/2008/01/11/left_ecology_patriotism/

      Μου αρέσει!

  2. Συμφωνω με την πρωτη αποψη, απαντηση.
    Ναι λοιπον και παμε παρακατω.
    Αρκετα μεστη αναλυση για το πατριωτικο θεμα σε σχεση με μια αριστερα ………..
    Φυσικα και απετυχε, αφου σε ενα τοπιο ανυδρο πολιτιστικα και μαθησιακα ακομα ,δεν μπορεσε ποτε ουσιαστικα να κατανοησει οτι αλλη τακτικη υπαρχει, και αλλη στρατηγικη , στον συγκεκριμενο ιστορικο χρονο που δρας, και οχι να προσπαθεις ουτοπικα να κανεις την προθεση πραγματικοτητα με τον χειροτερο δυνατο τροπο.
    Αυτο αφορα το Μακεδονικο, και φυσικα την γελοιοτητα των Τροτσκιστων που δεν μπορω να πιστεψω οτι μπορει να ηταν τοσο μακρυα, απο καθε ελλογη πολιτικη πραξη.
    Και ομως να που πεφτω εξω, γιατι ακομα και στα χρονια μας το ιδιο και χειροτερο συνεχιζεται απο λεγομενους Μαρξιστες η και Λενινιστες , που μαλλον δεν εχουν ιδεα απο την σκεψη τους σε αντιδιαστολη με την δραση τους στην πραγματικοτητα.
    Τι θελω δε να εκφρασω?
    Χωρις αυτο το εργαλειο δεν μπορεις βεβαια να προχωρησεις πολυ χωρις να κινδυνευεις να διασυρθεις τελικα σε μικροαστικες αναλυσεις μη βαθους, επιφανιακες.
    Δεν πρεπει ομως, και εκει συμφωνω να προχωρεις επειδη ετσι θελεις , σε ενα σταδιο καταπιεσης και απανθρωπιας ουσιαστικα, αφου εισαι εντελως λιγος να κατανοησεις την κινηση προς τα εμπρος που χωρις τον κοσμο δεν μπορεις να κανεις.
    Εκει σε αυτο το λεπτο σημειο καταστραφηκε η αριστερα, αλλα και τα ΚΚ που εχουν την μεγιστη ευθυνη, αλλα και τα Σοσιαλιστικα που αντιδρουσαν σπασμωδικα και χωρις να εχουν στρατηγικη βαθους.
    Δεν ειμαι μετριοπαθης ποτε δεν ημουν και παντα εγραφα σκληρα, γραφω λοιπον καθαρα πως τελειωσε η αριστερα με αυτη την μορφη της σημερα απο την μια ακρη της εως την αλλη.
    Καταστραφηκε εξ ολοκληρου, και στο κοντινο μελλον ειναι ξεγραμμενη.
    Μονο σαν θεατρικη παρασταση μπορει πλεον να υπαρχει αφου μονο ενα ρολο μπορει να παιξει.
    Αυτον της μοιρολογιστρας η αυτον στην καλυτερη περιπτωση της ελπιδας για ενα μακρυνο καλυτερο μελλον , φυσικα με παλη.
    Νομιζα οτι και με τις απανωτες ισως μικροηττες ενος υστερου καπιταλισμου , ισως μπορουσε καπου, καπως να επεμβει , για να αρχισει απο τωρα να βαζει υποδομες για το βραχυ μελλον.
    Αλλα δεν μπορει, και λιγη ειναι και αδυνατη και ουσιαστικα κουτη.
    Οι ελπιδες δε για μια οικολογικη ισως δημοκρατικη κλπ αριστερα , δεν υπαρχουν.
    Το μονο που κανουμε ειναι να αναμασαμε την ιδια τροφη.
    Η αριστερα δεν ειναι οραμα, δεν ειναι ιδεα, ειναι τροπος ζωης και δρασης εαν θελουμε να λεγομαστε σοβαροι.
    Εκει διαφερει ο Λενιν απο ολους τους αλλους, και απο τον Μαρξ ακομα, γιατι διακορευσε την ιδεολογια με την πραξη ασχετα με το μετα.
    Ισως σημερα ο Ζιζεκ που ειναι προσγειωμενος , δεινει μια ιδεα επιβιωσης μεσα απο μικρες καθημερινες νικες μεχρι να υπαρξουν διαφορετικες συνθηκες , που πρεπει ομως παλι ο ενεργος μορφωμενο πολιτης να εκμεταλευθει.
    Σημερα δεν εχεις να κανεις ουτε με τα ελη του Ταννενμπεργκ ,ουτε με τα Δερβενακια.

    Μου αρέσει!

  3. Ο προδότης που λίγο έλλειψε να εξοντώσει τον Κολοκοτρώνη

    Το 1806 η εξολόθρευση των κλεφτών της Πελοποννήσου από τον Οσμάν μπέη, διοικητή της περιοχής, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Οι κυνηγημένοι κλέφτες, μεταξύ αυτών και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, δεν μπορούν να σταθούν πουθενά. Ο Αντώνιος Γρηγοράκης, μπέης της Μάνης, συμμετείχε και αυτός με πολυάριθμους άνδρες στο κυνήγι των «αγριμιών». Μετά από απίστευτες περιπέτειες ο Κολοκοτρώνης έφθασε στη δυτική Μάνη, στη Μεγάλη Καστάνιτσα, στο σπίτι του καπετάνιου Κωνσταντή Δουράκη. Ήταν η τελευταία ελπίδα του Γέρου. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Κωνσταντή. Ο Μανιάτης οπλαρχηγός και συμπέθερός του είχε προστατεύσει αρκετές φορές την οικογένειά του. Πράγματι, ο Δουράκης τον δέχθηκε πρόθυμα και τον έκρυψε στον πύργο του για έναν περίπου μήνα. Ταυτόχρονα όμως ειδοποίησε και τον Γρηγοράκη. Εκείνος τού απάντησε: «Φύλαξέ τον, δεν συμφέρει να μη μείνει κανένας απ” αυτή την γενιά».

    Ο πύργος του Κωνσταντή Δουράκη στη Μάνη Την περίοδο εκείνη κατέφυγε στον Δουράκη καταδιωγμένος από τους Τούρκους και ο οπλαρχηγός Νικήτας Τρίγκας με 25 άνδρες. Ο Κολοκοτρώνης τον συμβούλευσε να καταφύγουν μαζί στη Ζάκυνθο. Ο Τρίγκας όμως θεώρησε ότι με τη διάλυση των κλέφτικων σωμάτων είχε παρέλθει ο μεγάλος κίνδυνος και ότι ήταν δυνατόν να παραμείνει στον Μοριά. Προσπάθησε να επιστρέψει με το σώμα του στα Μεσόγεια. Τους σκότωσαν όμως οι Τούρκοι, εκτός από έναν που τον συνέλαβαν και τον μετέφεραν στην Τριπολιτσά. Ο πασάς τον ρώτησε αν είχαν σκοτωθεί όλοι οι οπλαρχηγοί των κλεφτών. Εκείνος τού απάντησε πως μόνο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εξακολουθούσε να διαφεύγει. Ο πασάς οργίσθηκε και διέταξε να εκτελεσθούν όλοι όσοι τον είχαν διαβεβαιώσει για τον θάνατο του φοβερού κλέφτη. Ο Μοριάς αναστατώθηκε ξανά. Ταυτόχρονα, ο Αναγνώστης Παπάζογλου, απεσταλμένος του πασά, συνάντησε τον Αντωνόμπεη, του παρέδωσε 50.000 γρόσια και την εξής διαταγή: «Το κεφάλι του Κολοκοτρώνη. Ειδεμή να βάψετε όλοι από τώρα μαύρα τα σκουτιά σας».

    Ο Αντωνόμπεης κάλεσε τον Δουράκη και του πρότεινε να συνεργασθούν για να συλλάβουν τον Κολοκοτρώνη. Ο Δουράκης με τη σειρά του κάλεσε στις Κίτριες τον μεγάλο του γιο και τον ηγούμενο του μοναστηριού της Παναγίας της περιοχής, ο οποίος γνώριζε για την παρουσία του Κολοκοτρώνη. Υποσχέθηκαν στον ιερωμένο ότι αν συνεργαζόταν μαζί τους, αυτοί θα τον ανακήρυτταν δεσπότη. Ο Κολοκοτρώνης όταν έμαθε γι” αυτές τις προσκλήσεις άρχισε να υποπτεύεται. Έστειλε λοιπόν αγγελιοφόρο στη Μικρή Καστάνιτσα στον ανιψιό του Παναγιώταρου (παλαιού συμπολεμιστή του πατέρα του), Βασίλειο Βενετσανάκη, ο οποίος του είπε να μεταβεί νύκτα στο μοναστήρι για να τον συναντήσει. Ο Βασίλειος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Ο Γέρος τού εξέφρασε τις υποψίες του και του πρότεινε να φύγουν για τη Ζάκυνθο. Εκείνος όμως είχε απούλητη την ετήσια παραγωγή του ελαιολάδου του. Έφυγε λοιπόν με την υπόσχεση ότι μόλις την πουλούσε, θα επέστρεφε.

    Οι κλέφτες στη Μάνη Την επόμενη νύκτα επέστρεψε ο Δουράκης και του παρέδωσε μια επιστολή εκ μέρους του μπέη της Μάνης, η οποία έγραφε τα εξής: «Να “ρθεις με τον συμπέθερό σου τον Δουράκη να μιλήσουμε κι εγώ θα γράψω στον καπετάν πασά να πάρεις προσκυνοχάρτι». Ο Κολοκοτρώνης κατάλαβε τη συμπαιγνία. Ήθελαν να τον παραδώσουν ζωντανό. Ατάραχος ρώτησε τον συμπέθερό του. «Πότε λέτε να κινήσουμε;». «Αύριο το πρωί», απάντησε εκείνος. «Έτσι, μέρα μεσημέρι;», είπε ο Κολοκοτρώνης με συγκρατημένο σαρκασμό, «δεν θα μας δει όλος ο κόσμος;». «Ντύνεσαι μανιάτικα και δεν σε γνωρίζουν», ήταν η απάντηση που έλαβε. Την ίδια στιγμή ο αδελφός του Δουράκη, μη αντέχοντας το βάρος της επικείμενης προδοσίας, έκανε νόημα στον Κολοκοτρώνη να προσέχει. «Άφησε να το σκεφτώ καλύτερα τη νύχτα», είπε ο Γέρος.

    Την επόμενη ημέρα απάντησε στον Αντωνόμπεη: «Μπέη μου, μάθε ότι εγώ είμαι δικός σας άνθρωπος. Και άλλη φορά θα έρθω να σας προσκυνήσω και να μ” έχεις στην έγνοια σου». Παρέδωσε την επιστολή στον Δουράκη για να τη μεταφέρει. Εκείνος εξήλθε, τη διάβασε, είδε πως ο Κολοκοτρώνης δεν θα πήγαινε μαζί του και άλλαξε σχέδια. Ένας έμπιστος του Κολοκοτρώνη όμως τον κατασκόπευσε και τον είδε να τοποθετεί δηλητήριο σε κρασί που επρόκειτο να προσφέρει στον Γέρο, παρά την οργισμένη αντίδραση της γυναίκας του και της αδελφής του. Ειδοποιημένος ο Κολοκοτρώνης, δέχθηκε την πρόσκληση του Δουράκη να μεταβεί στον πύργο του για να πιουν κρασί. Τα νοήματα των γυναικών τον προειδοποίησαν για δεύτερη φορά. Προσπαθώντας να συγκρατήσει την οργή του, πέταξε κάτω την κανάτα με το κρασί λέγοντας: «Τι το θέλω εγώ τώρα το κρασί; Εγώ θέλω να φύγω». Ο Δουράκης προσποιήθηκε ότι συμφώνησε και του είπε πριν φύγει να μεταβεί στα προσωπικά του διαμερίσματα για να τον εφοδιάσει για το ταξίδι του. Έτρεξε μπροστά και τοποθέτησε οπλισμένους άνδρες στο δωμάτιό του, ώστε να πυροβολήσουν τον Γέρο τη στιγμή που θα εισερχόταν. Όμως ο αδελφός του αποκάλυψε τα πάντα στον Κολοκοτρώνη. Ο σωτήρας αυτός του μελλοντικού αρχιστρατήγου της Επανάστασης φρόντισε να ρίξει τροφή στα σκυλιά για να απασχοληθούν και να μη επιτεθούν στον Κολοκοτρώνη τη στιγμή που έφευγε τρέχοντας.

    Ο Δουράκης, όταν αντιλήφθηκε τη φυγή του Κολοκοτρώνη, έστειλε 100 οπλισμένους χωρικούς να αποκλείσουν τα πιθανά περάσματα. Όμως, ο έμπειρος οπλαρχηγός γνώριζε την περιοχή καλύτερα και από τους ντόπιους. Ακολούθησε τον αντίθετο δρόμο από τον αναμενόμενο και έφθασε στη Μικρή Καστάνιτσα. Εκεί συνάντησε τον Βασίλειο Βενετσανάκη, ο οποίος είχε πουλήσει το ελαιόλαδό του και ήταν πρόθυμος να τον ακολουθήσει. Μετέβησαν στα χωριά του Πασσαβά και κατέφυγαν στο σπίτι ενός αδελφοποιητού. Έστειλαν τον άνθρωπο αυτόν να συναντήσει τη μητέρα του Τζανετάκη Γρηγοράκη, τη Μαρία, η οποία ήταν κόρη του Παναγιώταρου, ώστε να μεταβεί η ίδια να βρει πλοιάρια στο Γύθειο για να περάσουν στα Κύθηρα. Η άξια εκείνη γυναίκα εξασφάλισε ένα πλοιάριο και μετέφερε με ασφάλεια τους καταδιωγμένους κλέφτες ως την ακτή, παρά την παρουσία πολυάριθμων τουρκικών περιπόλων. Όταν ανοίχθηκαν στο πέλαγος, πυροβόλησαν μία φορά. Χαιρετούσαν τον πληγωμένο Μοριά και του υπόσχονταν καλή αντάμωση. Δεκαπέντε χρόνια μετά θα έφθανε η ώρα της μεγάλης επιστροφής.

    Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/o-prodotis-pou-ligo-ellipse-na-exontosi-ton-kolokotroni/

    Μου αρέσει!

  4. Αυτοβιογραφία Θεοδώρου Κολοκοτρώνη
    Κείμενον Τερτσέτη 1770 – 1821

    Το απόσπασμα που ακολουθεί αφορά την παρουσία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στα Κύθηρα.

    Α’ 1803

    Εις τρεις ημέρας επήγαμεν μαζί με την Μαρία, μάννα του Τζανετάκη, και εβαρκαρισθήκαμε ανάμεσα Μαυροβούνι και Μαραθωνήσι. Μόλις εκάμαμε πανιά και εφύσηξε ένας βοριάς όπου δεν μας άφησε να προχωρήσωμε. Ήτον ξημερώνοντας των Βαΐων. Επιάσαμε εις την Ξυλήν, εκάμαμε πάλιν πανιά και μας εμπόδισε ο ενάντιος άνεμος και αράξαμεν εις το Ελαφονήσι.

    Επήγαμε τέλος πάντων εις το Τζηρίγο με μία μεγάλη φουρτούνα και αράξαμε εις ένα χωριό Ποταμό λεγόμενον, εκεί ευρήκαμεν έναν από τους Γιατρακαίους και μας είπεν ότι « δεν κάμνει να φανερωθής μέσα εις την χώραν ως Κολοκοτρώνης». Επήγαμεν εις το διοικητήν του Τζηρίγου, Αρβανιτάκην λεγόμενον, ένα παιδί μας εγνώρισε από τον Πύργο και εκαθήσαμε εκεί. Την Μεγάλην Πέμπτη εφθάσαμε. Ο πρύτανις μας εμάλωσε, διατί είμεθα αμαρτωμένοι. Επήγα εις τον κομαντάντε τον Ρώσο, του εδιηγήθηκα, με την αλήθεια, ποίοι είμεθα, πώς καταντήσαμεν, και έτζι διέταξε να μας περιποιηθούν και να μας δώσουν απ’ όλα.

    Μια φορά επήγα εις το πανηγύρι της Αγίας Μόνης. Αυτό το Μοναστήρι ήταν μεγάλο και εχαλάσθη εις την πρώτην Τουρκίαν, όταν επέρασα ήτον μία μάνδρα χαλασμένη και σκεπασμένη η εκκλησιά με κλάδους δένδρων τότε έταξα ότι:

    «Παναγία μου βοήθησέ μας να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα μας από τον τύραννο και να σε φκιάσω καθώς και ήσουν πρώτα.

    Με εβοήθησε. Και εις τον δεύτερον χρόνον της επαναστάσεώς μας επλήρωσα το τάμα μου και την έφκιασα. Αυτό το είδος της ζωής όπου εκάμναμε μας βοήθησε πολύ εις την επανάστασι. Διότι ηξεύραμεν τα κατατόπια τους δρόμους, τας θέσεις τους ανθρώπους, εσυνηθίσαμεν να καταφρονούμεν τους Τούρκους να υποφέρωμεν την πείναν την δίψαν την κακοπάθεια την λέρα και καθεξής.

    Κατά την διάρκεια της πολυτάραχης ζωής του ο Κολοκοτρώνης βρέθηκε σε πολλούς τόπους. Στο παραπάνω απόσπασμα ο ίδιος αναφέρει το πώς βρέθηκε στα Κύθηρα, ορμώμενος από την Μάνη. Τις δυσκολίες του ταξιδιού του καθώς και ονόματα των ποιων τον βοήθησαν.

    Αξίζει να σημειωθεί πως ένα χρόνο πριν το 1802 είχε βγει σουλτανικό φιρμάνι για το κεφάλι του ίδιου και του Πετμεζά. Κυνηγημένος βρέθηκε στην Μάνη όπου η οικογένεια Τζανετάκη- Γρηγοράκη τον φυγάδευσε από το Μαυροβούνι στα Κύθηρα. Επίσης ιδιαίτερη μνεία αξίζουν οι Γιατριάνοι οι οποίοι όπως και κατά την διάρκεια της επανάστασης βοήθησαν και προστάτευσαν τον Κολοκοτρώνη.

    Σε επίπεδο πολιτικής βλέπουμε ότι η στάση των Ρώσων απέναντι στους εχθρούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν τουλάχιστον φιλική.

    https://maniatika.wordpress.com/2013/02/15/%CE%B7-%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CF%8D%CE%B8%CE%B7%CF%81/

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s