Δεκέμβρης, ΕΛΑΣ

Βάρκιζα. Επέτειος. Ελεύθερο θέμα.

varkiza-ipografi

(Το ποστ προέρχεται από τα σχόλια μιας παλαιότερης ανάρτησης:  https://panosz.wordpress.com/2013/02/12/civil_war-139/ )

*

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_17/04/2011_439355

Στάθης Καλύβας.

*

Σάκης Μουμτζής

https://panosz.wordpress.com/2014/05/07/civil_war-162/ 

*

Πολυμέρης Βόγλης

http://tvxs.gr/news/san-simera/symfonia-tis-barkizas-i-teleytaia-praksi-ton-dekembrianon?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter&utm_campaign=tvxs

*

(δικό μου)

Διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις (ως προς το τι ήθελαν πραγματικά και οι δύο πλευρές). Μη ξεχνάμε ότι ο Εμφύλιος είχε ήδη αρχίσει από το 1943 και μετά τη Βάρκιζα (Φεβρουάριος ’45) υπήρχαν ήδη πολλές χιλιάδες νεκροί – και από τα δύο μέρη. Επιπλέον, ο Σκόμπυ ήταν στην Αθήνα και ο Τολμπούχιν (αν δεν κάνω λάθος στ’ όνομά του) στα Βόρεια σύνορα της χώρας.

Νομίζω ότι και πριν και μετά τη Βάρκιζα, το μόνο που ήθελαν και οι μεν και οι δε ήταν η απόλυτη εξουθένωση των Άλλων – κάτι που θα τους εξασφάλιζε την εκδίκηση / τη νίκη.

Γιάννης 2

«…Τρία συμπεράσματα αξίζει να υπογραμμιστούν. Πρώτον, η διεθνής εμπειρία δείχνει πως η Συμφωνία της Βάρκιζας δεν είχε ποτέ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Δεύτερον, η αποτυχία της δεν οφείλεται απαραίτητα στις ύπουλες προθέσεις της μιας ή της άλλης πλευράς (χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχαν τέτοιες!), αλλά σε ένα εγγενές πρόβλημα όλων των εμφυλίων: την αδυναμία εξασφάλισης αξιόπιστων εγγυήσεων..».

(Σημείωση: απόσπασμα του Καλύβα) 

Διαφωνώ.

Οι δύο αντιμαχόμενοι οδηγήθηκαν από του Βρετανούς πολύ γρήγορα στη Συμφωνία της Βάρκιζας, γιατί βιάζονταν να παρουσιάσουν την Ελλάδα σε κατάσταση ειρήνης.
Αλλά το ΚΚΕ αισθανόταν ακόμη δυνατό, αφού είχαν χάσει μόνο μιά μάχη, ενώ η αντικομμουνιστική πλευρά είχε γευθεί μόνο μια μικρή νίκη και ήθελε να πάρει εκδίκηση γιά τις χιλιάδες θύματα που είχε.

Πρέπει να μελετήσετε περιγραφές και μαρτυρίες του τι συνέβαινε στις πόλεις της Πελοποννήσου μετά τις 15 Μαρτίου που επέστρεφαν οι κυνηγημένοι αντικομμουνιστές και οι απολυθέντες αντάρτες του ΕΛΑΣ. Ήταν αδύνατον να συνυπάρξουν.

Αυτό που ακολούθησε τη Βάρκιζα, ήταν προκαθορισμένο από τις συνθήκες, αλλά αυτό που ακολούθησε το 1949 μπορούσε και έπρεπε να είναι διαφορετικό.

Τότε μπορούσε να επέλθει ειρήνη και ισότητα όλων των πολιτών, χωρίς διώξεις και διαχωρισμούς. Οι λογαριασμοί είχαν λυθεί αρκετά. Κάτι που δεν είχε γίνει τον Φεβρουάριο του 1945. Η βεντέτα συνεχίζεται ακριβώς γιατί το κράτος δεν αντιμετώπισε δίκαια τους «ηττημένους» μετά το 1949.

sodoma&gomora

O Στάθης Ν. Καλύβας, αν «διαβάσει» κανείς ανάμεσα από τις λέξεις, λέει το αυτονόητο: ότι την αντιπαράθεση και την άγρια σύγκρούση που κατέληγε σε βασανιστήρια και φόνους κι άπ´τις δυό πλευρές, μεγαλύτερη ευθύνη έχει η Δεξιά, ίσως, γιά το μοναδικό λόγο ότι ήταν πιό ισχυρή…
Κάτι που δεν αναφέρει τό κείμενο του Καλύβα είναι ο ρόλος του υπόκειμένου και τού τυχαίου.
Ο Ντέιβιτ Κλόουζ στό (πολύ σημαντικό βιβλίο που έχει γραφτεί γιά τον εμφύλιο), οι ρίζες του εμφυλίου πολέμου στην Ελλλάδα, γράφει: Ορισμένοι πρωταγωνιστές, κάποιες στιγμές, ακολούθησαν μιά πολιτική ή πήραν αποφάσεις που, θα ισχυριζόταν κανείς, θα μπορούσαν να έχουν αποφεχθεί…κάθεμιά από αυτές τις αποφάσεις ή αυτές τις πράξεις μπορεί κανείς να ισχυρισθεί ότι επιλέχθηκαν με κάποιο βαθμό ελευθερίας και είχαν βαθύτατη επίδραση στα γεγονότα που ακολούθησαν…

…Το δε τελευταίο «απαραίτητη, τέλος, η απόδραση από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του επαρχιωτισμού που διακρίνει την ιστοριογραφία του ελληνικού εμφυλίου και των αγκυλώσεων που ταλανίζουν τη μελέτη του»
δεν το κατάλαβα, μάλλον άσφαιρο, η έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τους ιθαγενείς 🙂 ή κάτι ενοχλεί τον κοσμοπολιτισμό του… .:)

δεξιός

To Δεκέμβριο 2008 επί Καραμανλή Β΄του «σέβομαι τους αγώνες της αριστεράς»,προσκυνητή του Αη-Στράτη και άλλων παρομοίων τόπων οι καίοντες την Αθήνα αναρχικοί και αριστεριστές είχαν ως σύνθημα «Βάρκιζα τέλος» σε οικονομικό περιβάλλον 27.000 δολ κατά κεφαλήν εισοδήματος και ανεργίας γύρω στο 7%.
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που έχει 1) τρομοκρατικές ομάδες της άκρας αριστεράς 2) επισήμως σταλινικό κόμμα 3) αξιωματική αντιπολίτευση που δεν ανήκει στις 4 μεγάλες πολιτικές ομάδες του ευρωκοινοβουλίου (Λαικοί,Σοσιαλιστές,Φιλελεύθεροι,ΟΙκολόγοι) αλλά αριστερότερα και πλέον και ναζιστικό κόμμα που δεν έχει όμοιό του πουθενά.
Όλες λοιπόν οι πολιτικές ενδείξεις και αποδείξεις δείχνουν ότι οι λογαριασμοί του 20ου αιώνα έχουν κλείσει σε όλη την Ευρώπη πλην της Ελλάδος : the land that time forgot.
Μετά από αυτά που συμβαίνουν το 2013 είναι αστείο να νομίζει κανείς ότι φταίει κάποιος άλλος εκτός από τους Έλληνες που η Βάρκιζα απέτυχε.

(δικό μου)

Οι Σοβιετικοί άφηναν σκόπιμα τους Έλληνες μπολσεβίκους σε αμφισημία: από τη μία συμβούλευαν συμμετοχή στις εκλογές του 1946 (που σήμαινε αποφυγή της ένοπλης σύγκρουσης) – και από την άλλη δεν παρενέβαιναν στον Τίτο, αφήνοντας να εννοηθεί ότι συμφωνούσαν μαζί του, για νέο ένοπλο γύρο στην Ελλάδα.

Ήθελαν να έχουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά – με έξοδα του ΚΚΕ / ΕΑΜ τα μέλη του οποίου ήταν (γι’ αυτούς) αυτονοήτως αναλώσιμα.

Κι όταν ξέσπασε η τελευταία φάση βοήθησαν το ΔΣΕ και το ΚΚΕ (μέσω των εξαρτημένων χωρών) αλλά στη λέξη βοήθησαν θα πρέπει μάλλον να βάλουμε εισαγωγικά… Το «ελληνικό ζήτημα» τους εξυπηρετούσε στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά δεν ήθελαν κιόλας να «εκτεθούν».

Αλλά το παιγνίδι δεν παίχτηκε σε αυτά, αλλά στο άγριο κυνηγητό που υπέστησαν οι εαμίτες (όχι απλά οι ελασίτες) από το κράτος και το παρακράτος της εποχής. Ακόμα και αν τα νούμερα που έχουν κυκλοφορήσει για φόνους, ξυλοδαρμούς, φυλακίσεις κλπ είναι φουσκωμένα, είναι υπερ-αρκετά για να εξηγήσουν το φούντωμα του αντάρτικου. Χωρίς τη φροντίδα αυτή, οι αριστεροί, μετά τα Δεκεμβριανά, θα άκουγαν το Ζαχαριάδη και θα έξυναν τα απαυτά τους.

Αριστεροί ήταν (νεόκοποι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία – και οι πιο πολλοί αγρότες) αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ήταν ηλίθιοι. Οι επιλογές τους ήταν περισσότερο επιλογές ανάγκης. Και μη ξεχνάμε ότι οι (συντριπτικά) περισσότεροι εαμίτες, ακόμα και τα (πρώην) κομματικά μέλη (αλλά και αρκετά εν ενεργεία) προτίμησαν να μην αντιδράσουν και να μη πάρουν μέρος, αλλά να συλληφθούν και να εκτοπιστούν, παρά τις επίμονες εκκλήσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ να βγουν στο βουνό.

ΣΑΘ

@ Πάνος

» ο βασικός παράγοντας για τις εξελίξεις ΜΕΤΑ τη Βάρκιζα ήταν το άγριο κυνηγητό των εαμιτών από κράτος + παρακράτος. Αν δεν είχε μεσολαβήσει αυτό, ποτέ δεν θα σχηματίζονταν ένοπλα σώματα (που σιγά σιγά έγιναν ο ΔΣΕ) όσο κι αν το σχεδίαζε επί χάρτου ο Ζαχαριάδης. Το Μπούλκες δεν (θα) ήταν αρκετό. Και, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις δεν υπήρχε καν σοβιετική παρότρυνση (υπήρχε του Τιτο, βέβαια). »

«Το επίσημο ταξίδι τού Νίκου Ζαχαριάδη, στα τέλη Μαρτίου 1946, στην Πράγα, οι συναντήσεις του με τον στρατάρχη Τίτο και η μυστική συνάντησή του με τον Στάλιν, στην Κριμαία, αυτόν τον σκοπό είχαν: να διερευνηθεί αν υπήρχε δυνατότητα και πρόθεση να ενισχυθεί ο αγώνας. Οι απαντήσεις που έλαβε είταν θετικές, προφανώς γιατί η νέα κατάσταση που διαμορφωνόταν στην Ελλάδα εναρμονιζόταν με γενικότερα σχέδια τών συνομιλητών του, και κυρίως του Στάλιν. Το νέο αντάρτικο μπορούσε να ξεκινήσει.» (!)
(Δες Φ. Ηλιού, «ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ», Θεμέλιο 2004, σελ. 23)

«Αν δεν είχε μεσολαβήσει», λέτε, το «άγριο κυνηγητό τών ΕΑΜιτών από κράτος + παρακράτος».

Αν !!

Η εξαγρίωση αλλά και η εξαχρείωση των ηθών τις μαύρες εκείνες μέρες, (σε συνδυασμό, βεβαίως, με την ανεπάρκεια τού τότε «κράτους») ήταν τέτοια, που το άγριο αυτό «κυνηγητό» ήταν εξαιρετικά δύσκολο αν όχι σχεδόν αδύνατο να αποτραπεί.

Το ποτάμι [άδικο στα μάτια τών αντιπάλων του] αίμα που το ΚΚΕ έγινε αιτία να χυθεί μέσα στην Κατοχή αλλά και αμέσως μετά (π.χ. Φενεός, Μελιγαλάς, Δεκεμβριανά), βοούσε και καλούσε σε εκδίκηση. Και όταν, ελέω Churchill, η πλευρά τών αιτίων τού αίματος αυτού βρέθηκε ‘από κάτω’, η περισσότερο ή λιγότερο ‘δικαιολογημένη’ λύσσα για εκδίκηση, ξέσπασε.
[Όπως, ασφαλώς, είχε ξεσπάσει μέσα στην Κατοχή και το μίσος τών κομμουνιστών για τα δεινά που και εκείνοι είχαν υποστεί επί Μεταξά αλλά και παλιότερα]…

Έπαιξε, βεβαίως, και η «Λευκή Τρομοκρατία» τον ρόλο της. Δεν ήταν, όμως, λέω ελόγου μου, παρά το ‘βούτυρο στο ψωμί’ της σταλινικής παρέας που είχε βαλθεί ‘αμέτι – μουχαμέτι’ να κάμει την Ελλάδα σοβιετία.

Χαίρε!

Γιάννης 2

«Για τον Ζαχαριάδη η Συμφωνία της Βάρκιζας ήταν απλά μια «ανάπαυλα», όπως αναφέρει ο ίδιος σε έκθεσή του προς τον Στάλιν.»

Ακριβώς.

Όπως είπα και πιό πάνω, το ΕΑΜ/ΚΚΕ δεν είχε αισθανθεί ότι ηττήθηκε. Αλλά και η αντικομμουνιστική πλευρά είχε μόνο δοκιμάσει τη νίκη, αλλά δεν είχε πάρει την παραμικρή εκδίκηση για το ποτάμι το αίμα που είχε χάσει από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ το 1943-44!

«Το πέρασμα στον Εμφύλιο Πόλεμο, πάντως, εκφράζεται με τον όρο «αυτοάμυνα» και είχε μια σταδιακή κλιμάκωση, μέχρι να καταλήξει από την οργάνωση παλλαϊκής αντίστασης του 1945-46 στην ένοπλη εξέγερση. Εγκριση του ένοπλου αγώνα από τον Στάλιν στην Κριμαία
Ο Ζαχαριάδης, στις 5 Φεβρουαρίου του 1946, μια εβδομάδα πριν συγκαλέσει τη 2η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, θεώρησε απαραίτητο να ρωτήσει τη Μόσχα εάν θα έπρεπε να αρχίσει έναν ένοπλο αγώνα ή να πάρει μέρος στις εκλογές. Η απάντηση ήρθε στις 8 Φεβρουαρίου και συμβούλευε να μην ακολουθήσουν τον δρόμο που θα οδηγούσε στην ένοπλη εξέγερση, αλλά να συμμετάσχουν στις εκλογές.»

Αυτοί που ανέβηκαν στο βουνό λόγω καταδιώξεως από του δεξιούς παρακρατικούς δεν ήταν παρά λίγες εκατοντάδες άτομα, καθόλου ικανοί να ξεκινήσουν ένοπλο αγώνα εναντίον του κράτους και των Βρετανών. Η Λευκή Τρομοκρατία ήταν το όπλο του Ζαχαριάδη για να κερδίσει την υποστήριξη των οργανώσεων ανθρωπίνων διακιωμάτων της Δύσης. Δεν την χρειαζόταν όταν μιλούσε στους δικούς του, στην Ανατολική Ευρώπη.
Ακόμη και μετά το φούντωμα της εξέγερσης, το 1947, οι κομμουνιστές αντάρτες που καταδιώκονταν ή εν γένει είχαν προβλήματα ειρηνικής διαβίωσης στα μέρη τους και βγήκαν γι’αυτό στο βουνό, δεν ξεπέρασαν τις πολύ λίγες χιλιάδες. Καθόλου ικανοί για ουσιαστικό ένοπλο αγώνα. Όλοι, οι υπόλοιποι αντάρτες προήλθαν από στρατολογία, μετά από φυσική βία ή απλά ψυχολογική βία, και με αριθμητική υπεροχή των Σλαβόφρονων στο κέντρο των επιχειρήσεων, στη Δυτική Μακεδονία.

Για μένα, η τραγωδία ήταν ότι πολλοί από αυτούς που βγήκαν με την βία (φυσική ή ψυχολογική) δεν το δήλωσαν αργότερα ευθέως και δεν διαχώρησαν τη θέση τους από το ΚΚΕ, ίσως λόγω υπερηφάνειας που πολλές φορές μας διακρίνει ως λαό. Δεύτερον, και οι κρατικές αρχές δεν ασχολήθηκαν με τον διαχωρισμό των πραγματικών από τους περιστασιακούς αντάρτες, και τους στοχοποίησαν το ίδιο.

(δικό μου)

Μάλλον έχουν (έχουμε) όλοι δίκιο.

Ο Στάλιν γενικά ήταν στο πνεύμα της συμφωνίας για τις σφαίρες επιρροής (Ελλάδα: 90/10). Πιθανότατα είπε «εντάξει, αφού επιμένεις» στο Ζαχαριάδη, αλλά ποτέ δεν ήταν ένθερμος υπέρ του αγώνα που ξεκινούσε το ΚΚΕ.Ήξερε πολύ καλά ότι ο εμφύλιος χωρίς αεροπορία και βαρύ πυροβολικό δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να κερδηθεί – απλώς ο ΔΣΕ θα ήταν ένα ακόμα πιόνι στη διεθνή σκακιέρα, όσο θα άντεχε. Όπερ και εγένετο.

Αν δεν υπήρχε ο απίστευτος τυχοδιωκτισμός του Ζαχαριάδη, που τους παρέσυρε εν μέρει, οι Σοβιετικοί δυο σκασίλες είχαν για το μέλλον του «κινήματος» στην Ελλάδα.

*

Ένα σχόλιο του Κορνήλιου Καστοριάδη

…Η ώρα της αλήθειας εσήμανε τον Δεκέμβρη του ´44. Τι εἰδους αστικό ή ρεφορμιστικό κόμμα ήταν αυτό που, αν αφήσουμε κατά μέρος τη σκοτεινή και όχι τελείως γνωστή ιστορία των δισταγμών και του ηλιθίου τρόπου με τον οποίο η σταλινική διέυθυνση-από την δική της άποψη-έδωσε την μάχη των Αθηνών, προσπαθούσε να καταλάβει την εξουσία με τα όπλα, έσφαζε τους πάντες και τα πάντα κτλ. Και τι κινούσε και υποκινούσε τις μάζες που το ακολουθούσαν;
…Να βλέπεις τον κοσμάκη να κατεβαίνει από την Καισαριανή, από το Παγκράτι, να ανεβαίνει από το Περιστέρι και να είναι έτοιμος να σκοτωθεί και εσύ να ξέρεις ότι αυτό γιά το οποίο σκοτώνεται είναι γιά να εγκαταστήσει εδώ στρατόπεδα συγκέντρωσεως και σταλινική δικτατορία…Ο Σπύρος (Στίνας) υποστήριξε γιά ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, σ´ένα κείμενο που δεν ξέρω αν σώζεται, ότι επρόκειτο γιά ένα ιδιόρρυθμο στρατιωτικό κίνημα που απηχούσε πραξηκοματικές τάσεις των στρατιωτικών στελεχών του ΕΛΑΣ. Γιά μένα αντίθετα, όπως άλλωστε έχω γράψει, τα Δεκεμβρινά ήταν, κατά κάποιο τρόπο, η Αποκάλυψης, όχι του Ιωάννου αλλά του… Ιωσήφ και του… Νικολάου. Τα γεγονότα αυτά, η πολιτική του κόμματος, η στάση των μαζών ήταν τελείως αχώνευτα μέσα στα κλασικά σχήματα-όχι μόνο στα τροτσκιστικά ούτε καν και στα λενινστικά αλλά τελικά ακόμη, αν ακριβολογούμε και μέσα στα μαρξιστικά σχήματα θεώρησης της κοινωνίας και της Ιστορίας.
Έδειχναν που επήγαινε ο σταλινισμός, ήταν φως φανάρι ότι αν οι σταλινικοί είχαν πάρει της εξουσία στήν Ελλάδα θα είχαν εγκατάστήσει ένα καθαρά σταλινικό καθεστώς σαν και αυτό που υπήρχε στη Ρωσία κι αργά ή γρήγορα θα ξεκαθάριζαν και τους αστούς και τους μεσαίους αστούς και τους αριστερούς διαφωνούντες κι οποιονδήποτε δεν συμφωνούσε μαζί τους και δεν γινόταν πειθήνιο οργανό τους.
Αυτό φυσικά το λέω χωρίς καμιά έπαρση, επαληθεύθηκε μαζικά απ´ότι συνέβη μετά (δεν το ξέραμε τότε) και στην Γιουγκοσλαβία και στις άλλες χώρες, είτε υπήρχε ρωσικός στρατός είτε δεν υπήρχε. Απλά και μόνο με τη δύναμη των σταλινικών κομμάτων, τα όποια φυσικά, μέσα σε συνθήκες κατοχής, όπως και αργότερα σε άλλες χώρες (Βιετνάμ και αλλού) σε συνθήκες εθνικοαπελευθερωτικής πάλης, ανέπτυσσαν ένα τεράστιο στρατιωτικό μηχανισμό, επάνω στον οποίο στηριζόντουσαν γιά να καταλάβουν την εξουσία…
Κ.Καστοριάδης » Ο Θρυμματισμένος Κόσμος» σελ 146-147.

*

Σχόλια στην ανάρτηση με το κείμενο του Σάκη Μουμτζή (βλ. αρχή)

Lavrentij

«Μόνο στην Πελοπόννησο το Σεπτέμβριο του 1944 αναφέρονται 10.000 θύματα του ΕΛΑΣ. Από την άλλη πλευρά η Λευκή Βίβλος του ΕΑΜ αναφέρεται σε 1.261 δολοφονίες σε όλη την χώρα».

Το συγκεκριμένο μου φαίνεται μεθοδολογικά πολύ προβληματικό. Γιατί το πρώτο νούμερο που αφορά τον ΕΛΑΣ και σχετίζεται με την εκκαθάριση των σωμάτων ασφαλείας και των φιλικών προς αυτά χωριών λογικά δεν είναι άμεσα συγκρίσιμο με το δεύτερο. Η σύγκριση εδώ θα έπρεπε π.χ. να γίνει με τον αριθμό των θυμάτων των εκκαθαριστικών επειχειρήσεων των ΤΑ την άνοιξη του 44. Γενικότερα είναι πολύ προβληματικό στη θεματική της κόκκινης βίας να λαμβάνεται ως ένα πράγμα η περίοδος 43-44. Γιατί άλλο οι σφαγές του Σεπτεμβρίου του 1944, όπου υπήρχε μια δυναμική αίματος λόγω και της δράσης των ΤΑ μέσα στο 1944, άλλο η βία της εαμοκρατίας το από το καλοκαίρι του 1943 (η οποία θεωρείται και μήτρα της δυναμικής του αίματος που κορυφώθηκε στα τέλη του 1944 και στα Δεκεμβριανά). Προσωπικά λοιπόν θεωρώ πολύ σημαντικό να εξετάζεται η πρώτη αυτή φάση χωριστά και η ιστοριογραφία να προσπαθήσει να κάνει συγκεκριμένη την έκταση της βίας κατά των «αντιδραστικών» (η απλή αναφορά π.χ. στα ποσοστά εκτελέσεων κάποια στιγμή πρότεινε ο «Στάθης» δεν αρκούν για να τεκμηριώσουν αυτήν την έκταση). Επίσης πολύ αδύναμο σαν επιχείρημα είναι και το επιτηδευμένα αφελές (γιατί προσπαθεί να υποβάλει μια συγκεκριμένη απάντηση εκ των προτέρων) ερώτημα «μα καλά, τρελάθηκαν όλοι αυτοί ξαφνικά και άρχισαν να καταδιώκουν Ελασίτες» (αντίστοιχο με το «μα καλά, έγιναν όλοι αυτοί των ΤΑ ξαφνικά φιλοναζιστές»). Όπως βέβαια και η εύκολη απάντηση στο αντίστροφο ερώτημα («μα καλά, τρελάθηκαν όλοι αυτοί του ΕΛΑΣ και άρχισαν να σφάζουν κόσμο;»), όπου ξεμπερδεύουμε με ένα «το έκαναν γιατί αυτό επέβαλε η μπολσεβίκικη ιδεολογία τους». Δηλαδη νομίζω το βασικό ερώτημα παραμένει το εξής, ποιές εντάσεις (πέρα από τις πολιτικές επιδιώξεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ) είχαν συσσωρευτεί στην ελληνική κοινωνία μέχρι το 1943 και εκδηλώθηκαν το επόμενο χρονικό διάστημα (χωρίς βέβαια να διαγράφουμε την ευθύνη των πολιτικών φορέων); Γιατί ότι ήταν απλά κάτι μπαρουτοκαπνισμένοι παλαιοκουκουέδες που είχαν τον απόλυτο έλεγχο των εξελίξεων από το καλοκαίρι του 1943 και μετά δεν μου φαίνεται επαρκές.

(δικό μου)

Δηλαδή τήρησε μόνο τη μια, απελευθερώνοντας μέσα στο Μάρτιο του 1945, 10.000 περίπου ομήρους (περίπου 1.250 είτε είχαν εκτελεσθεί ή πεθάνει καθ’ οδόν).

Έχουμε συζητήσει στο παρελθόν στην καλύβα για το θέμα του αριθμού των θυμάτων (μεταξύ πολιτών / ομήρων) στα Δεκεμβριανά. Πόθεν τεκμηριώνεται ο εντυπωσιακός αριθμός των 1250;

Αλλά και ο αριθμός των 10.000 νεκρών στην Πελοπόννησο στη συγκεκριμένη περίοδο φαίνεται υπερβολικός. Σύμφωνα με τις πηγές που έχω υπόψη μου ένας αριθμός γύρω στις 3.000 είναι περισσότερο ρεαλιστικός. Όχι ότι είναι μικρός ή δικαιολογημένος, βεβαίως…

Ίσως ο Γιάννης-2 που μελετάει συστηματικά τα γεγονότα της περιόδου στην Πελοπόννησο, θα μπορούσε να μας πει περισσότερα.

Γιάννης 2

Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων της Κόκκινης Τρομοκρατίας του 1943-44 δυστυχώς δεν βεβαιώθηκε ποτέ.

Σύμφωνα με τους δικούς μου υπολογισμούς είναι μεταξύ 5.000 και 6.000.
Χονδρικά:
1. 1500 +, Αργολιδο-Κορινθία
2. 1700 +, Μελιγαλάς
3. 800, Καλαμάτα
4. 400, Γαργαλιάνοι
5. 300, νομός Ηλείας
6. 100, υπόλοιπος νομός Μεσσηνίας
7. 400, Νομός Αχαϊας
8. 250, Νομός Αρκαδίας,
9. 200, Νομός Λακωνίας.

Ένας πραγματικά μεγάλος αριθμός!
Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στους αριθμούς 1 έως 5, και λιγότερη στους υπόλοιπους (6 έως 9).

Το χειρότερο όμως γιά μένα είναι το γεγονός ότι εκτός από έναν πολύ μικρό αριθμό εκτελέσεων:
(1) γιά πράξεις χαφιεδισμού και οικονομικής συνεργασίας με τους Ιταλούς ή τους Γερμανούς, και
(2) περίπου 1200 που δολοφονήθηκαν λόγω συμμετοχής τους στα ΤΑ,

τα υπόλοιπα 4.000 + θύματα ήταν εντελώς αθώοι άνθρωποι, πολλές γυναίκες και παιδιά και πολλές δεκάδες περιπτώσεις ολόκληρων οικογενειών που ξεκληρίσθηκαν.

Δύο άλλα στοιχεία της Κόκκινης Τρομοκρατίας του 1943-44:

(1) Το σύνολον σχεδόν των εκτελέσεων από την ΟΠΛΑ και τον ΕΛΑΣ γινόταν με μαχαίρι, όχι με σφαίρες, κάτι φοβερό μόνο στη σκέψη, και τα περισσότερα θύματα δεν τα αποτελείωναν, αλλά τα έριχναν σε τρύπες, καταβόθρες, ξεροπήγαδα ημιθανή! Αυτό γινόταν σε όλους τους νομούς της Πελοποννήσου το 1943-44. Σε ομαδικές δολοφονίες, όπλα χρησιμοποιήθηκαν μόνον στην Καλαμάτα και στη δολοφονία 42 αστυφυλάκων + λίγων Γερμανών + μερικών αμάχων, στο Σουληνάρι Καλαβρύτων ανήμερα το Πάσχα του 1944 (τους τελευταίους επειδή πλησίαζαν Γερμανοί με ταγματασφαλίτες και έτσι οι σφαγείς βιάζονταν να ξεφύγουν).

(2) Οι περισσότεροι (το 90%) των ταγματασφαλιτών εσφάγησαν μετά την αιχμαλωσία τους, ενώ ήταν άοπλοι και κρατούμενοι από ώρες έως ημέρες.

Όσον αφορά τις δολοφονίες από τα ΤΑ στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Γερμανών το 1944, οπωσδήποτε έγιναν, αλλά υπάρχουν τρία στοιχεία που πρέπει να ληφθούν υπόψην:
(1) Ο αριθμός τους ήταν ένα μικρό κλάσμα των θυμάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ,
(2) Εκτός από έναν αριθμό ΕΝΤΕΛΩΣ αθώων βοσκών που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στις εκκαθαριστικές απλά επειδή κινούνταν εκτός κατοικημένων τόπων, η συντριπτική πλειοψηφία των άλλων είχαν συμμετάσχει σε πράξεις βίας εναντίον της «αντίδρασης», φυσικής (μέλη της ΟΠΛΑ) ή ηθικής (στελέχη του ΕΑΜ). Δεν ήταν δηλαδή αθώοι.
(3) Γιά τα περισσότερα θύματα των εκκαθαριστικών υπεύθυνοι ήταν αποκλειστικά οι Γερμανοί. Οι ταγματασφαλίτες δεν είχαν ανάμειξη.
(4) Πολλά θύματα των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων δεν είχαν καμία σχέση με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Πολλές φορές θύματα ήταν αντίθετα προς το ΚΚΕ ή και φιλικά προς τα ΤΑ. Υπάρχουν τέτοιες βεβαιωμένες περιπτώσεις στην Αργολίδα.

Τα ανωτέρω, όταν μελετηθούν και επιβεβαιωθούν, θέτουν τα γεγονότα της «Λευκής Τρομοκρατίας» που ακολούθησαν μετά τη διάλυση του ΕΛΑΣ, 15 Μαρτίου 1945 -τουλάχιστον γιά την Πελοπόννησο – σε διαφορετική βάση.

(δικό μου) 

Γιάννη,

το ερώτημα (για τον αριθμό των νεκρών) αφορούσε το διάστημα μετά την αποχώρηση των Γερμανών, όχι όλη τη διάρκεια του κατοχικού Εμφυλίου.

Ο αριθμός που αναφέρει ο Σάκης Μουμτζής πιθανόν ανταποκρίνεται στο συνολικό αριθμό θυμάτων, σε όλη την Ελλάδα, μετά την απελευθέρωση, αν συνυπολογίσουμε Κιλκίς κλπ.

Lavrentij

Τα ΤΑ συμμετείχαν υποστηρικτικά στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και, ακόμη και όταν δεν εκτελούσαν τα ίδια συλλήψεις (γιατί τις εκτελέσεις τις έκαναν γενικά οι ίδιοι οι Γερμανοί), παρείχαν σημαντικές πληροφορίες στους Γερμανούς για το ποιοί είναι οι ΕΑΜόφιλοι σε κάθε χωριό κλπ. Η γενική αίσθηση λοιπόν (σε όσους επλήγησαν από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις) ήταν ότι τα ΤΑ είχαν συμμετοχή σε αυτές. Το επιχείρημα ότι αυτοί ήταν γενικά ένοχοι για άλλα εγκλήματα επί εαμοκρατίας δεν αρκεί για να αλλάξει την εντύπωση που έμεινε σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, λες και ήταν μια απλή επιχείρηση επιβολής τάξεως. Επιμένω ότι καλό είναι να βλέπουμε τα νούμερα του 1943-1944 χωριστά ανά φάση. Στα θύματα του Σεπτεμβρίου του 1944 προφανώς δεν είναι μόνο ταγματασφαλίτες αλλά και χωριά ολόκληρα που είχαν λάβει οπλισμό από τους Γερμανούς, παρόλο που φυσικά η επίκληση π.χ. των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων δεν δικαιολογεί τις σφαγές. Το τι έκανε τοπικές κοινότητες (στο σύνολό τους ή με πρωτοβουλία της «ελίτ» του χωριού) να εξοπλιστούν από τους Γερμανούς θα πρέπει να το αναζητήσουμε στο καλοκαίρι του 1943, αυτό και μόνο όμως το γεγονός δεν αρκεί για να τεκμηριώσει μια εκτεταμένη π.χ. εαμική «τρομοκρατία». Δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι ήταν απλά οι παλιές ελίτ του αγροτικού χώρου που αντέδρασαν στον νέο αέρα της εαμοκρατίας, αλλά λέω απλά ότι η συζήτηση πρέπει να γίνει λίγο πιο αναλυτική.

Σάκης Μουμτζής

Απάντηση προς lavrentij

Το να επιζητούμε πίσω από κάθε πολιτική δράση να βρίσκουμε κοινωνικά αίτια και αναφορές είναι ίδιον της μαρξιστικής ανάλυσης της πραγματικότητας. Είναι προφανές ότι όσοι δεν υιοθετούμε τον μαρξισμό ως αποκλειστικό εργαλείο ερμηνείας των γεγονότων να χρησιμοποιούμε άλλα γνωστικά εργαλεία. Όσες εντάσεις και αντιθέσεις να υπήρχαν συσσωρευμένες στην ελληνική κοινωνία από την δεκαετία του 1930 αυτό δεν οδηγεί αναγκαστικά στην χρήση βίας για την επίλυσή τους. Προφανώς κάτι άλλο μεσολαβεί και οι πολυεπίπεδες αντιθέσεις παίρνουν την μορφή της ένοπλης σύγκρουσης. Αύτο δεν είναι άλλο παρά η προσπάθεια του ΚΚΕ να συζεύξει τον αντιστασιακό αγώνα με την πολιτική του επιβολή.

Κατά την γνώμη μου, η πορεία του αίματος που ξεκίνησε από τον Απρίλιο του 1943 στην Δυτική Μακεδονία και κατέληξε στην δεκεμβριανή σύγκρουση στην Αθήνα είναι ενιαία μεθοδολογικά.

Δεν κατηγοριοποιώ τους νεκρούς. Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω ή να κατακρίνω. Προσπαθώ να ερμηνεύσω την κλιμάκωση της βίας. Ο συγγενής του νεκρού που έπεσε μαχόμενος ή αφού αιχμαλωτίστηκε, στο γύρισμα του τροχού της ιστορίας ούτως ή άλλως θα ζητήσει εκδίκηση.

Όσον αφορά τον αριθμό των νεκρών στην Πελοπόννησο, αναφέρομαι στην περίοδο 1943-1944 ( η τελευταία μάχη ήταν στο Μυστρά στις 10 και 11 Οκτωβρίου 1944). Ο κατά προσέγγιση αριθμός των 10.000 προκύπτει ως εξής:

Μάχη Καλαμάτας και εκτελέσεις 570 εώς 1180 θύματα (Μπουγάς)
Μάχη Μελιγαλά και εκτελέσεις 1700 εώς 2720 θύματα (Μπουγάς και έκθεση εισαγγελέα Καλαμάτας Στυλιανέα 1945)
Μάχη Γαργαλιάνων 500 νεκροί (ο Μπουγάς παραπέμπει σε Γιάννη Καραμούζη)
Φενεός 450 -750 θύματα (Περράκης)
Αργολιδα/ Κορινθία τουλάχιστον 1200 θύματα από την δραστηριότητα του Ζέγκου (Έκθεση γραμματέα Π.Ε. Κορίνθου ΚΚΕ σε πολιτικό γραφείο ΑΣΚΙ)

Εάν λάβουμε δε υπ’ όψιν ότι λειτουργούσαν σε όλη την Πελοπόννησο τουλάχιστον 15 στρατόπεδα συγκέντρωσης εθνικιστών με ανεξακρίβωτο αριθμό εκτελεσμένων, τότε φθάνουμε – πάντα κατά προσέγγιση – στον προαναφερθέντα αριθμό.

Ο αριθμός των Αθηναίων ομήρων ποικίλει (βλ Γασπαρινάτος 5ος τόμος σελ 102-107)

Ο Κ.Τσουκαλάς αναφέρει για 4000 ομήρους που δεν επέστρεψαν (Ελληνική τραγωδία σελ 68)
Όσο επιφυλακτικός είμαι με τους αριθμούς άλλο τόσο δεν μπορώ να μην προσπαθήσω να τους προσεγγίσω. Είδικά για την Πελοπόννησο εάν δεν κατανοήσουμε την έκταση και την βιαιότητα της εμφύλιας σύρραξης 1943-1944, δεν θα κατανοήσουμε και το γιατί και κυρίως το πως εξοντώθηκε σχεδόν μέχρις ενός η τρίτη μεραρχια του Δ.Σ.Ε. το 1949 και το 1950

Ευχαριστώ.

(δικό μου)

Λαυρέντη,

«χωριό ολόκληρο» στην Πελοπόννησο γνωρίζω μόνο το Βαλτέτσι που καταστράφηκε ολοσχερώς και λεηλατήθηκε επιμελώς τον Ιούνιο του ’44, μήνες πριν φύγουν οι Γερμανοί. Χωρίς να έχει προηγηθεί η παραμικρή ενέργεια των κατοίκων του κατά του ΕΛΑΣ, πλην του γεγονότος ότι (βλακωδώς, ίσως) είχαν πάρει όπλα από τον Παπαδόγκωνα για αυτοπροστασία.

Γιάννης 2

@Πάνος

«Γιάννη, το ερώτημα (για τον αριθμό των νεκρών) αφορούσε το διάστημα μετά την αποχώρηση των Γερμανών, όχι όλη τη διάρκεια του κατοχικού Εμφυλίου. »

Ναί. Δικό μου λάθος.

Τότε, το 3.000 + είναι το πιό σωστό (ομιλούμε γιά τα γνωστά μέρη στη Μεσσηνία + Πύργος Ηλείας + Αχλαδόκαμπος + Μυστράς + λίγοι εδώ και εκεί).

Πάνο, χωριά που κάποιοι κάτοικοι πήραν όπλα από τους Γερμανούς -χωρίς να είναι ταγματασφαλίτες- και κτυπήθηκαν μετά από τον ΕΛΑΣ στην διάρκεια της Κατοχής ήταν:
1. Βαλτέτσι – η πιό τραγική περίπτωση (την γνωρίζεις καλά),
2. Μολάοι* – ο Μικρός Μελιγαλάς # 1 (τα θύματα σε Τρύπα, ζώντες ακόμη)
3. Χέλι* – ο Μικρός Μελιγαλάς # 2, (τα θύματα σε Τρύπα, πολλοί ζώντες)
4. Αγγελλόκαστρο*.

Εκτός από την περίπτωση του χωριού Χέλι, που λέγεται ότι οι αντιΕΑΜίτες σκότωσαν κάποιο μέλος του ΕΛΑΣ που περνούσε από το χωριό, πέραν των όπλων που είχαν πάρει από τους Γερμανούς γιά αυτοπροστασία, κανένα από τα χωριά δεν είχε προβεί σε επιθετικές κινήσεις εναντίον του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ή οπαδών του, πριν δεχθούν επιθέσεις από τον ΕΛΑΣ και ολική καταστροφή με σφαγές, γενικό πλιάτσικο και φωτιά στα σπίτια τους.

@Σάκης
«Όσο επιφυλακτικός είμαι με τους αριθμούς άλλο τόσο δεν μπορώ να μην προσπαθήσω να τους προσεγγίσω. Είδικά για την Πελοπόννησο εάν δεν κατανοήσουμε την έκταση και την βιαιότητα της εμφύλιας σύρραξης 1943-1944, δεν θα κατανοήσουμε και το γιατί και κυρίως το πως εξοντώθηκε σχεδόν μέχρις ενός η τρίτη μεραρχια του Δ.Σ.Ε. το 1949 και το 1950»

Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ. Αυτό είναι το ένα.

Το δεύτερο είναι αυτό που έγραψα πιό πάνω: «Το σύνολον σχεδόν των εκτελέσεων από την ΟΠΛΑ και τον ΕΛΑΣ γινόταν με μαχαίρι, όχι με σφαίρες, κάτι φοβερό μόνο στη σκέψη, και τα περισσότερα θύματα δεν τα αποτελείωναν, αλλά τα έριχναν σε τρύπες, καταβόθρες, ξεροπήγαδα ημιθανή»!

(*) θα τα παρουσιάσω προσεχώς.

Γιά την Αργολιδο-Κορινθία, το 1943-44, τα θύματα ήταν σίγουρα πάνω από 1500, με δεδομένο ότι:
– στο μνημείο της Στιμάγκας (ημικατεστραμμένο τώρα από κάποιους ) ήταν γραμμένα 814 ονόματα (σφαγμένοι μόνο στο Καμάρι και στο Λιμοχώρι),
– Από την Τρύπα του Φενεού έχου εξαχθεί 509 πτώματα και σκελετοί, από το πρώτο της εξόγκωμα στο εσωτερικό,
– σε τουλάχιστον 8 τοποθεσίες της Αργολίδος έγιναν ομαδικές σφαγές (από 3 στα Αθίκια έως 85 στο Χέλι).

 

Advertisements

8 σκέψεις σχετικά με το “Βάρκιζα. Επέτειος. Ελεύθερο θέμα.”

  1. 1. Μήνυµα προς όλους τους σταθµούς, 31 Ιανουαρίου 1945. Προς τους Καπετάνιους των µονάδων. ∆ιαταγή. Εν όψει της αναµενόµενης κατ’αρχήν συµφωνίας, σχετικά µε τη δηµιουργία ενιαίου Εθνικού Στρατού, µε την διάλυση όλων των στρατιωτικών οµάδων, περιλαµβανοµένου και του Εθνικού Στρατού του ΕΛΑΣ, πρόθεση του Γενικού Στρατηγείου είναι να αποκρύψει για δική του χρήση τµήµα του οπλισµού, των πυροµαχικών και του εξοπλισµού του ΕΛΑΣ, ώστε να καταφύγει και πάλι στα όπλα, σε περίπτωση παράβασης της συµφωνίας από την ελληνική Αντίδραση η τους Άγγλους. Προκειµένου να επιτευχθεί τούτο:
    1. Το Γενικό Στρατηγείο θα αποκρύψει περίπου 20.000 άνδρες από τη συνολική δύναµη του ΕΛΑΣ, και το σύνολο των όπλων και του εξοπλισµού που απαιτούνται γι’ αυτούς.
    2. Ο ατοµικός οπλισµός των υπολοίπων 50.000 ανδρών θα αποκρυβεί, κατά το δυνατόν, και θα αντικατασταθεί µε παληά και εν µέρει φθαρµένα όπλα, µε ανεπαρκή
    ποσότητα πυροµαχικών. Τα όπλα που βρίσκονται σε καλή κατάσταση θα αποσυρθούν,
    στο µέτρο που µπορούν να αντικατασταθούν µε παληά.
    Β. Το ήµισυ του βαρέως οπλισµού, περιλαµβανοµένων των οπλοπολυβόλων και
    των ατοµικών όλµων θα αποκρυβεί, δηλαδή πολυβόλα, όλµοι, οπλοπολυβόλα, ατοµικοί
    όλµοι, µε τα πυροµαχικά τους.
    Γ. Όλα τα αυτόµατα όπλα, όλων των τύπων, θα αποκρυβούν µε τα πυροµαχικά τους και στη θέση τους θα εµφανιστούν συνηθισµένα τυφέκια.
    ∆. Όλα τα ορεινά πυροβόλα, δηλαδή όσα είναι δυνατόν να αποσυναρµολογηθούν και να φορτωθούν σε µουλάρια, θα αποκρυβούν, εάν είναι δυνατόν.
    Οι παραπάνω διαταγές θα εκτελεστούν µε προσωπική ευθύνη των αρχηγών και γρήγορα. Επίσης, η απόκρυψη του βαρέως οπλισµού πρέπει να συγκαληφθεί. Τούτο θα
    γίνει µε την δήλωση εκ µέρους των τµηµάτων, µικρότερης ποσότητας από αυτή που
    κατέχουν. ∆ηλαδή, αντί να δηλωθεί πως κάθε µονάδα διαθέτει ένα ή δύο πολυβόλα, θα
    δηλωθεί ένα, κ.οκ.
    Προκειµένου να καλυφθούν οι 20.000 άνδρες, θα δοθεί αναλογικά µειωµένη η δύναµη των συνταγµάτων.
    Ειδική προσοχή θα δοθεί, ώστε στους 50.000 άνδρες να περιλαµβάνονται εκείνες οι ηλικιακές οµάδες που προφανώς θα χρησιµοποιηθούν στο νέο Στρατό, δηλαδή οι κλάσεις 1934-1940
    Η απόκρυψη πρέπει να προετοιµαστεί, ώστε να καλύψει κάθε ενδεχόµενο.
    Πρέπει να γίνει αµέσως µόλις ανακοινωθεί η υπογραφή της συµφωνίας, η οποία
    προφανώς θα γίνει. Πρέπει να αποκλείει την αποκάλυψή της. Οι κατάλληλοι τόποι της
    απόκρυψης πρέπει να έχουν καθοριστεί από πριν. Πρέπει να εξασφαλιστεί η λίπανση
    και η συντήρηση των όπλων. Παρακαλώ, αναφέρατε λήψη της παρούσας και σταδιακά
    τις ενέργειές σας και τα αποτελέσµατά τους. Άρης Βελουχιώτης. 2. Προς την 8η
    Μεραρχία. Ρωτήστε την 6η Μεραρχία, αν η συµφωνία ανάµεσα σ’εµάς και τις Αρχές
    της Αλβανίας για τρόφιµα και πυροµαχικά από την Κόνιτσα προς τη Φλώρινα µέσω
    Αλβανίας (;) Βλαχόπουλος. Καρατζής 8 Φεβρουαρίου

    τηλεγραφημα βελουχιωτη με ημερομηνια 29/1/1945 για αποκρυψη οπλισμου. η διαταγη ειχε υποκλαπει απο τους βρετανους.
    η λεγομενη λευκη τρομοκρατια σιγουρα χρησιμοποιηθηκε και ως μεσο πιεσης για την ανευρεση του κρυμμενου οπλισμου

    Μου αρέσει!

  2. Πλαστό, κατά πάσαν βεβαιότητα.

    Το κείμενο είναι κυριολεκτικά άλλα αντ΄ άλλων. Όχι μόνο ως περιεχόμενο αλλά και εκφραστικά – γλωσσικά.

    Δεν το έχει και ο Φαράκος στο «χαμένο αρχείο»

    Μου αρέσει!

  3. οπως γραφω το τηλεγραφημα ειχε υποκλαπει απο τους βρετανους. το περιεχομενο εχει επιβεβαιωθει απο τον ιωαννιδη. η αποδοση στα ελληνικα εγινε απο την αγγλικη μεταφραση για οποιον ενδιαφερεται για περισσοτερες λεπτομερειες εδω η ανακοινωση του π μακρη σταικου:

    http://documents.tips/documents/-55cf99bb550346d0339ee8c8.html

    τι παει δεν το εχει ο φαρακος δε νομιζω να βρηκε ή να δημοσιευσε ολα τα εγγραφα αρχεια που ειχαν σχεση με το βελουχιωτη

    Μου αρέσει!

  4. Σοβαρά, έγραφε ο Βελουχιώτης ότι θα «κρύψει» 20.000 άντρες και θα βάλει τους «υπόλοιπους» 50.000 να δώσουν παλιοτούφεκα και όχι τα όπλα τους. Διέθετε δηλαδή ο ΕΛΑΣ 70.000 ενόπλους, στις 29/1/1945.

    Όποιος θέλει τα πιστεύει αυτά τα «προϊόντα υποκλοπής»

    Μου αρέσει!

  5. ενταξει εκατσαν οι βρεττανοι κατασκευασαν το τηλεγραφημα του βελουχιωτη το εβαλαν στο φακελο με τα αποκρυπτογραφημενα σηματα απο το Ultra για να το βρει μετα απο 65 χρονια ο μακρης σταικος και να το παρουσιασει σε συνεδριο για τον εμφυλιο. ή μπορει να το κατασκευασε ο ιδιος ο σταικος

    οπως εγραψα το τηλεγραφημα επιβεβαιωνει πληρως οσα ειπε ο ιωαννιδης στο παπαπαναγιωτου οχι πως υπηρχε καμια αμφιβολια οτι η εντολη για αποκρυψη οπλισμου πριν απο την υπογραφη της συμφωνιας της βαρκιζας προερχοταν απο την ηγεσια του κκε και δεν ηταν δηθεν πρωτοβουλια κατωτερων στελεχων

    για τη δυναμη του ελας σολων γρηγοριαδης ιστορια της συγχρονης ελλαδας τομος γ σελιδα 235
    αναφερει οτι συμφωνα με τα στοχεια που δινει ο σαραφης στο βιβλιο (σελ 416-421) η δυναμη του ελας τις ημερες της απελευθερωσης ηταν 48940. σε αυτη τη δυναμη πρεπει να προσθεσουμε το α σωμα στρατου (αθηνα) που διεθετε 22000-25000 αντρες

    για τον οπλισμο του ελας
    πινακας παραδοσης και αποκρυψης οπλισμου απο το βιβλιο του ζαφειροπουλου αντισυμμοριακος αγων

    τουφεκια
    α. παραδοθηκαν 41500 β. κρυφθηκαν 41347 γ. ανακαλυψη μεχρι το καλοκαιρι του 46 22838

    αυτοματα
    α. 650 β. 2000 γ. 771

    οπλοπολυβολα
    α. 1000 β. 1500 γ. 1164

    ολμοι βαρεις
    α. 55 β. 200 γ. 362

    ολμοι μικροι
    α.55 . β. 177
    πολυβολα βαρεα
    γ. 773
    πυροβολα
    γ. 96
    ναρκες
    γ. 6632

    Μου αρέσει!

  6. Εξακολουθεί να μου φαίνεται πλαστό – γιατί το κείμενο περιέχει βλακείες (ανεβάζει σε 70.000 τη δύναμη του ΕΛΑΣ μετά τον Δεκέμβρη) και γιατί είναι βλακώδης η ίδια η ύπαρξή του: τέτοιες διαταγές ενεργειών ΔΕΝ δίνονται μέσω τηλεγραφημάτων με πλήθος παραλήπτες, σε όλη τη χώρα, δηλαδή στα φανερά. Τη διαδικασία απόκρυψης των όπλων, απ’ ό,τι θυμάμαι να έχω διαβάσει, την «κίνησε» ο κομματικός μηχανισμός των εμπίστων στελεχών του ΚΚΕ.

    Δεν αμφισβητεί κανένας την απόκρυψη των όπλων, αλλά το «ντοκουμέντο»

    Από κει και πέρα δεν με απασχολεί ποιος το έφτιαξε. Έτσι κι αλλιώς όλο το θέμα είναι ήσσονος σημασίας (αν η διαταγή της απόκρυψης δόθηκε με αυτόν τον τρόπο ή με άλλον) Η απόκρυψη έγινε, τα όπλα βρέθηκαν και εξόπλισαν παρακρατικές ή παραστρατιωτικές ομάδες και τελικά (όσα άντεξαν) κατέληξαν στους μαχητές του ΔΣΕ.

    Μου αρέσει!

  7. καλα ενταξει επιμενεις δεν υπαρχει περιπτωση να σε πεισω δεν εξηγεις τι συμφερον ειχαν οι αγγλοι να κατασκευασουν ενα παρομοιο τηλεγραφημα και να το παρουσιασαν ως αποτελεσμα υποκλοπης και αποδικωποιησης μεσω του συστηματος ultra
    η διαταγη σταλθηκε απο το γενικο στρατηγειο του ελας και δεν σταλθηκε στα φανερα απο ποιον επρεπε να σταλει οι υπολοιπες διαταγες που εστειλε ο βελουχιωτης κατα τη διαρκεια των δεκεμβριανων σταλθηκαν στα φανερα;
    για μενα εχει μεγαλη σημασια φανερωνει τις πραγματικες προθεσεις της ηγεσιας του κκε παραβιασε τη συμφωνια για αφοπλισμο πριν ακομα προσελθει για διαπραγματευσεις

    Μου αρέσει!

    1. Επιμένω και για έναν επιπρόσθετο λόγο: αν όντως υπήρξε τέτοιο τηλεγράφημα θα γινόταν βούκινο, σ’ όλον τον κόσμο, από τους ίδιους τους Άγγλους. Δεν θα περίμεναν να το ανακαλύψει δεκαετίες μετά ο Στάικος.

      Όσο για το «δεν απαντώ» τι συμφέρον θα είχαν οι Άγγλοι κλπ, πράγματι δεν το κάνω. Δεν εξηγούνται όλα. Και τον Πολκ κάποιος είχε λόγους να τον δολοφονήσει (και το έκανε) αλλά αμφιβάλλω αν και οι ίδιες οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας (Η.Β. και ΗΠΑ) έμαθαν ποτέ ποιός ήταν αυτός.

      ΥΓ. Ισχύει αυτό που έγραψα πιο πάνω: ΔΕΝ έχει σημασία η όλη ιστορία, τελικά!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s