1821

Η πρώτη νεοελληνική πολιτική δολοφονία

philiki

Ελάχιστοι γνωρίζουν το όνομα του Νικόλαου Γαλάτη. Ωστόσο, αν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά, το όνομα αυτό θα κατείχε μια από τις κορυφαίες θέσεις  ανάμεσα στα ονόματα των πρωτεργατών της Επανάστασης του 1821.

Ήταν πολύ νέος. Όταν δολοφονήθηκε πιθανότατα δεν είχε κλείσει ακόμα τα είκοσι εφτά. Τα τρία προηγούμενα χρόνια είχε καταφέρει, με την ακαταπόνητη δράση του, την  αισιοδοξία του, αλλά και τη γοητεία που εξέπεμπε, να μεταμορφώσει τη Φιλική Εταιρία από μια μυστική οργάνωση μικρεμπόρων με ελάχιστα μέλη, που φυτοζωούσε στην Οδησσό, σε μια πολυπληθή οργάνωση ομογενών, που περιλάμβανε στις τάξεις της κορυφαία ονόματα, σε φήμη, οικογενειακή παράδοση και πλούτο, στη Μόσχα, όπου ο ίδιος ο Σκουφάς είχε αποτύχει παντελώς, αλλά και στις Ηγεμονίες και στην Πόλη.

Αμέσως σχεδόν είχε προσληφθεί, από τον Σκουφά, ο οποίος αρχικά τον εθαύμαζε απεριόριστα, στην «Αόρατη Αρχή» και μάλιστα ως τρίτος τη τάξει, με τα αρχικά ΑΔ, που άλλοτε ανήκαν στον Ξάνθο. (Ο Τσακάλωφ είχε τα ΑΒ και ο Σκουφάς τα ΑΓ). Δεν δίστασε να «χτυπήσει» υψηλούς στόχους, όπως τον ίδιο τον Καποδίστρια, με τον οποίο συναντήθηκε, αλλά δεν κατάφερε να τον πείσει.

Ο κύκλος των παλαιών στελεχών της Φιλικής τρόμαξε με τον ανοικονόμητο Γαλάτη. Δε μπορούμε να γνωρίζουμε αν ο βασικός φόβος τους ήταν ότι θα πρόδιδε με τις απερισκεψίες του την οργάνωση στους Οθωμανούς ή ότι θα διεκδικούσε ο ίδιος την αρχηγία της οργάνωσης. Μπορούμε όμως με σχετική βεβαιότητα να δεχτούμε ότι οι κατηγορίες που συνόδευσαν τη δολοφονία του, και καταγράφηκαν στην Ιστορία, ότι δηλαδή εκβίαζε τους συντρόφους του για χρήματα, υπό την απειλή της προδοσίας, είναι ψευδείς και επινοημένες. Κατ’ ανάγκην – γιατί αλλιώς η δολοφονία του πλέον δραστήριου και πολλά υποσχόμενου ηγέτη της Φιλικής θα έμενε ακατανόητη και αδικαιολόγητη. Η πρόσθετη κατηγορία, της κατάχρησης χρημάτων (από εισφορές που δεν παραδόθηκαν ποτέ) είναι περισσότερο πειστική, αν λάβουμε υπόψη μας τον τρόπο ζωής του Γαλάτη.

Τη δολοφονία αποφάσισαν τα υπόλοιπα μέλη της  Αόρατης Αρχής, δηλαδή οι Τσακάλωφ, Ξάνθος (είχε επιστρέψει στην ενεργό δράση και στην ηγεσία, με τα αρχικά ΑΗ), Αναγνωστόπουλος και (πιθανότατα) ο Παναγιώτης Σέκερης. Ο στρατολόγος και αρχικός μέντορας του Γαλάτη, ο Σκουφάς, είχε πεθάνει μερικούς μήνες νωρίτερα. Αλλά δεν μπορούσαν να σκοτώσουν το Γαλάτη στην Πόλη, κάτω από τη μύτη των Οθωμανών, οι οποίοι θα ξεψάχνιζαν τα πάντα και ποιος ξέρει που θα έφταναν.

Η συνέχεια δείχνει σε τι επιπέδου «επαγγελματίες επαναστάτες» είχαν μετεξελιχθεί οι μικρέμποροι που ίδρυσαν την Φιλική. Οργανώνουν ολόκληρη δήθεν αποστολή για την Πελοπόννησο, την οποία αναθέτουν στον Γαλάτη και στους δολοφόνους του, δηλαδή τον Τσακάλωφ  και τον Δημητρόπουλο. Ανύποπτος και ανίδεος για αυτό που τον περιμένει ο Γαλάτης δέχεται πρόθυμα τα νέα του καθήκοντα και αναχωρεί μαζί τους. Την τετράδα των ταξιδιωτών συμπληρώνει ο υπηρέτης του Γαλάτη, ο οποίος θα μοιραστεί τη μοίρα του αφεντικού του.

Με καΐκι έφτασαν στην Ερμιόνη. Οι τρεις, χωρίς τον υπηρέτη, βάδισαν στην έρημη παραλία. Προφανώς είχαν παρασύρει εκεί τον Γαλάτη με το πρόσχημα ότι θα συναντούσαν κάποιον. Αντί γι’ αυτό, καθώς περπατούσαν, ο Δημητρόπουλος ξαφνικά πυροβόλησε τον Γαλάτη, αποπίσω. Με το άκουσμα του πυροβολισμού ο Τσακάλωφ έτρεξε και κρύφτηκε πίσω από ένα βράχο, ενώ ο Γαλάτης ξαφνιασμένος έστριψε, αντίκρισε τον Δημητρόπουλο με το πιστόλι στο χέρι να καπνίζει και του όρμισε, με  γυμνωμένο το σπαθί του. Αμέσως ο Δημητρόπουλος πυροβόλησε ξανά – και αυτή τη φορά ο Γαλάτης γκρεμίστηκε στην άμμο. Δεν πέθανε αμέσως, αλλά δεκαπέντε λεπτά αργότερα. Ψυχομαχώντας έλεγε «με φάγατε… τι σας έκανα;». Δεν παραδόθηκε αν υπήρξε οποιαδήποτε απάντηση. Αυτά συνέβησαν τις πρώτες μέρες του Γενάρη, στα 1819.

Με τον τρόπο αυτόν η Εταιρεία εξαφάνισε τον άνθρωπο που την βρήκε μια ασήμαντη οργάνωση και την έκανε μαζική και δυνατή. Τον άνθρωπο χωρίς τον οποίο η νεότερη Ιστορία ενδεχομένως να είχε γραφτεί διαφορετικά, αν δεν είχε εμφανιστεί στην Οδησσό στα 1816 και δεν τον είχε στρατολογήσει ο Σκουφάς.

Κι όμως, ακόμα παραμένει όχι μονάχα χωρίς οποιαδήποτε τιμή, αλλά και με το στίγμα του προδότη, που δικαίως τον δολοφόνησαν οι σύντροφοί του!

*

Αυτή ήταν η πρώτη αμιγώς πολιτική δολοφονία στη νεότερη ελληνική Ιστορία. Η δεύτερη ήταν πάλι ενός μέλους της Φιλικής: η Αόρατη Αρχή αποφάσισε την εξόντωση του Φιλικού Καμαρινού, ο οποίος γνώριζε ότι ο Καποδίστριας είχε αρνηθεί την ηγεσία και τη συμμετοχή στην οργάνωση και ο οποίος πιθανότατα θα το αποκάλυπτε στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, κατά την επικείμενη κάθοδό του στο Μωριά. Ένα ταξίδι που δεν πρόφτασε να κάνει ποτέ, για να μη μάθει ο Μπέης τα καθέκαστα και απομακρυνθεί από την Εταιρεία, καθώς παρέμενε σε αυτή υπολογίζοντας ότι αρχηγός της ήταν ο Καποδίστριας.

Πηγή: Η πρώτη νεοελληνική πολιτική δολοφονία | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

*

Από τα σχόλια στην καλύβα

nikiplos

Ο Στασινόπουλος πάντως γράφει πως ο Νικόλαος Γαλάτης, αποκάλυψε στους Τούρκους την μυστική οργάνωση και τον κώδικά της. Απλά οι Τούρκοι αρχικά (και με βάσιμους λόγους) δεν τον πίστεψαν καθώς περίμεναν την όποια κίνηση από το Βορρά, στα σύνορα με Ρωσία (Μολδαυία ή Βλαχία), παρά από τον νότο. Άλλωστε εκείνη την περίοδο είναι απασχολημένοι με τον Αλή των Ιωαννίνων που αποτελεί για αυτούς το πιο επικίνδυνο και καλά οργανωμένο κίνημα…

Adam Pefkos

Ναι, αλλα γιατι θα πρεπει να δεχτουμε οτι ηταν κατ’αναγκη ψευδεις οι κατηγοριες; Η ικανοτητα ενος ανθρωπου και τα χαρισματα του, δε τον κανουν παντα λιγοτερο ματαιοδοξο. Δεν εχουμε ξανακουσει στην ιστορια για φιλοδοξους που ξεφυγαν απο τον ελεγχο; Υπαρχουν μαρτυριες και για το οτι πηγε να τους καρφωσει επειδη δε του εδιναν την αρχηγια και για τα τελευταια λογια που του ειπε ο Δημητροπουλος (κατι για ανοικονομητη κακια). Αλλα και η δολοφονια δεν περιγραφεται ακριβως ετσι. Τους ειπε οτι ηθελε ντε και καλα να παει στην Τριπολιτσα και οχι εκει που τον πηγαιναν για να τον αιχμαλωτησουν. Ετσι το βραδυ αποφασισαν το μοιραιο. Μετα τον πηγαν να δει κατι αρχαια. Μετα την πρωτη αστοχη σφαιρα, κρυφτηκε σε κατι θαμνους και ικετετευε. Και εφαγε τη δευτερη στο λαιμο καθως και μια τριτη για σιγουρια. Τωρα γιατι τα λεω ολα αυτα; Σιγουρα δε μπορουμε να ξερουμε με σιγουρια τι συνεβη τοτε αν δεν ακουσουμε τον αντιλογο (κατι αδυνατο πλεον) και δε πιστευω ουτε γω οτι ηταν αγιοι οι αλλοι. Αλλα αυτα δεν αρκουν για να βγει σκαρτη η ιστορια τους. Οταν μελεταμε κατι και δεν αναιρειται απο πηγη ή ευρηματα, αναγκαστικα το δεχομαστε καθως εχει. Αλλιως μπορουμε ετσι να αναιρεσουμε σχεδον ολη την ιστορια, να κατηγορησουμε τους μισους αρχαιους για ομοφυλοφιλια κλπ. Εγω το βλεπω καπως ετσι : ηταν ο πιο ικανος, τον πηραν για βοηθεια, ξεφυγε απο τον ελεγχο τους, θεωρησε την αρχηγια δεδομενη, ειπε μια απειλη (μεγαλη ομως) πανω στα νευρα του και καταδικαστηκε με συνοπτικες διαδικασιες. Βεβαια οπως τα ειπαν αφου του αλλαξε ο καπετανιος απο Ιθακη γνωμη, γυρισε και απολογηθηκε στα αλλα μελη, αλλα μια επαναστατικη οργανωση δεν ειναι αθλητικος συλλογος. Πηρε πισω τα λογια του ισως, αλλα απ’οσο ηξεραν την επομενη που θα θυμωνε τί θα εβαζε στο μυαλο του; Εξαλλου ο ιδιος μυηθηκε και ορκιστηκε να υπακουει, αρα η φιλοδοξια δε χωρα σε τετοιες περιστασεις. Τα αλλα περι χρηματων μπορει να εχουν βασεις αληθειας, αλλα και γω νομιζω οτι τα φουσκωσαν λιγο για να εξιλεωθουν στην ιστορια.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Η πρώτη νεοελληνική πολιτική δολοφονία”

  1. Τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας Νικόλαος Γαλάτης και Κυριάκος Καμαρηνός: Ήταν προδότες ή δολοφονήθηκαν άδικα;
    Μιχάλης Στούκας12/03/2017

    Η Φιλόμουσος Εταιρεία ήταν ελληνική εκπολιτιστική οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1813 στην Αθήνα με την ενθάρρυνση κυρίως Άγγλων λόγιων και αρχαιολόγων και πρωτοβουλίες μορφωμένων Ελλήνων, κυρίως απόδημων, για την ανύψωση του πνευματικού επιπέδου του ελληνικού λαού. Ιδρυτές της Εταιρείας ήταν ο Ιωάννης Μαρμαροτούρης, ο Πέτρος Ρεβελάκης, ο Αλέξανδρος Χωματιανός, ο Ιωάννης Τατλίκαρος και ο Γεώργιος Σοφιανός. Όταν έγιναν μέλη της (14/10/1814), ο Άνθιμος Γαζής, ο Μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιος και κυρίως ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Ιωάννης Καποδίστριας, η Εταιρεία αναβαθμίστηκε σημαντικά. Μάλιστα ο Καποδίστριας με συναίνεση του τσάρου της Ρωσίας Αλέξανδρου Α’ ίδρυσε στη Βιέννη παράρτημά της. Θα λέγαμε έτσι ότι η Φιλόμουσος Εταιρεία της Βιέννης και ανάλογες οργανώσεις Ελλήνων του εξωτερικού (π.χ. η «Ελληνική Εταιρεία» του Παρισιού) αποτέλεσαν τη βάση για την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας.

    Η Φιλική Εταιρεία – Η δομή της – Σύντομο ιστορικό

    Η Φιλική Εταιρεία ιδρύθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1814 στην Οδησσό από τον Εμμανουήλ Ξάνθο (με καταγωγή από την Πάτμο), τον Νικόλαο Σκουφά (από την Άρτα) και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ (από τα Γιάννενα), εμπόρους στο επάγγελμα.
    Οι ζυμώσεις για την ίδρυσή της είχαν ξεκινήσει από τον Απρίλιο του 1814. Αρχικά δημιουργήθηκαν οι βαθμοί των μελών της Εταιρείας: Βλάμηδες ή Αδελφοποιτοί (για τους χωρικούς), Συστημένοι (για τους ομογενείς μικροεμπόρους), Ιερείς και Ποιμένες (για τους μορφωμένους) και Αρχιποιμένες (για τους λίγους και εκλεκτούς). Καθιερώθηκαν επίσης και δύο στρατιωτικοί βαθμοί: οι Αφιερωμένοι και οι Αρχηγοί των Αφιερωμένων. Η θέση της γενικής εποπτείας και αρχηγίας της Εταιρείας, η Αρχή, περιβλήθηκε από άκρα μυστικότητα και θρύλους και αρχικά δεν καλύφθηκε από κανένα. Το 1818 προτάθηκε στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος δεν την δέχθηκε και στη συνέχεια στον Αλέξανδρο Υψηλάντη, ο οποίος στις 12/4/1820 ανέλαβε την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας και την προετοιμασία της Επανάστασης του 1821.

    Νικόλαος Γαλάτης: Ικανός, αλαζόνας και απρόβλεπτος

    Ο Νικόλαος Γαλάτης γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1792. Καταγόταν από εύπορη αρχοντική οικογένεια. Συστηνόταν μάλιστα ως κόμης και ξάδελφος του Καποδίστρια. Φοίτησε στη Σχολή των Κυδωνιών. Γνώριζε γαλλικά και ιταλικά. Το 1816, από την Κωνσταντινούπολη πήγε στην Οδησσό, όπου μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Προβάλλοντας τον ισχυρισμό του ότι είναι συγγενής του Καποδίστρια, ζήτησε να πάει στην Πετρούπολη να τον μυήσει και να του προσφέρει την ηγεσία της Εταιρείας. Περνώντας από τη Μόσχα ο Γαλάτης μύησε τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο τον Φιραρή (1754-1819) (όχι τον γνωστό μας κι από τη μάχη του Πέτα Μαυροκορδάτο), καθώς και άλλους επιφανείς Έλληνες. Αν σκεφτούμε ότι σε δύο χρόνια στη Φιλική Εταιρεία είχαν γίνει μόνο τρεις (!) μυήσεις, η προσφορά του Γαλάτη ήταν σημαντική, γιατί έφερνε στους κόλπους της Εταιρείας ανθρώπους με επιρροή και οικονομική επιφάνεια. Στην Πετρούπολη δεν είχε ανάλογη επιτυχία, γιατί οι φλογεροί επαναστατικοί του λόγοι φαίνεται ότι ανησύχησαν τον Καποδίστρια. Μετά από εντολή του τσάρου, συνελήφθη και ανακρίθηκε από τις ρωσικές αρχές. Σώθηκε χάρη στην επέμβαση του Καποδίστρια και του Έλληνα αρχηγού της Αστυνομίας, στρατηγού Γοργόλη (ρωσικά Γκοργκόλιν). Οδηγήθηκε στο Ιάσιο της Μολδαβίας, όπου έμεινε υπό την επιτήρηση του Ρώσου πρόξενου Πίνι. Την επιτήρηση του πρόξενου ο πανέξυπνος Γαλάτης την παρουσίασε ως προστασία. Κατάφερε έτσι να μυήσει τον γραμματέα του εκεί ρωσικού προξενείου Γεώργιο Λεβέντη.

    Άρχισε να αλληλογραφεί χρησιμοποιώντας τα ψευδώνυμα Αλεξιανός και Αλέξανδρος Δημητρίου, ενώ ταυτόχρονα πραγματοποιούσε εράνους με φορτικό τρόπο. Ξεπέρασε όμως κάθε όριο, όταν στον γάμο του ανιψιού του μητροπολίτη Μολδαβίας Βασιλίτζα διέλυσε τη νυφική πομπή, χτυπώντας με μαστίγιο ακόμα και τη νύφη (!). Αυτό οδήγησε στην απέλασή του από το Ιάσιο. Το αρχείο του κατασχέθηκε και αν δεν καιγόταν έγκαιρα, το μυστικό της Φιλικής Εταιρείας θα είχε προδοθεί. Στη συνέχεια πήγε στο Βουκουρέστι, όπου συνέχισε να μυεί νέα μέλη στη Φιλική Εταιρεία, αλλά παράλληλα να προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια. «Μισογενές τέρας» τον αποκαλούσε ο μυημένος απ’ αυτόν στη Φιλική Εταιρεία Θεόδωρος Νέγρης.

    Το 1818 ο ετοιμοθάνατος Νικόλαος Σκουφάς κάλεσε τον Γαλάτη στην Κωνσταντινούπολη κι εκείνος πήγε ελπίζοντας να γίνει αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, φιλοδοξία που ποτέ δεν έκρυψε. Όταν όμως έφτασε εκεί, ο Σκουφάς είχε πεθάνει και είχαν συντελεστεί αλλαγές στην «κορυφή» της Εταιρείας. Έγινε όμως δεκτός με ευμένεια από τον Παναγιώτη Σέκερη και τους άλλους αρχηγούς της Εταιρείας. Ο Γαλάτης πικράθηκε πολύ και σκέφτηκε να προδώσει τα μυστικά της Εταιρείας στον Χαλέτ Εφέντη. Ένας Ιθακήσιος πλοίαρχος, που συνάντησε στον δρόμο του, κατόρθωσε να τον μεταπείσει. Ο Γαλάτης επέστρεψε στον χώρο συζητήσεων των άλλων αρχηγών και τους είπε τι πήγε να κάνει, γεγονός που επιβεβαίωσε και ο Ιθακήσιος πλοίαρχος. Τότε αποφασίστηκε η καταδίκη του σε θάνατο.

    Του ανατέθηκε λοιπόν η μύηση νέων μελών στη Μάνη. Στο ταξίδι του τον ακολούθησαν ο υπηρέτης του, ο Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο φιλικός Παναγιώτης Δημητρόπουλος. Στην πορεία τους προς τις Σπέτσες αποβιβάστηκαν στην Ερμιονίδα για να επισκεφθούν κάποιο πύργο. Στα παράλια της Ερμιόνης ο Δημητρόπουλος πυροβόλησε τον Γαλάτη, που τραυματίστηκε και επιτέθηκε εναντίον του με το σπαθί του. Τότε ο Δημητρόπουλος του έριξε και δεύτερη σφαίρα. Πεθαίνοντας ο Γαλάτης του είπε: «Αχ! Μ’ εφάγατε! Τι σας έκαμα;». Κλαίγοντας ο Δημητρόπουλος του είπε: «Δεν ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά δεν υπήρχε άλλος τρόπος διά να γλιτώσομεν από την ανοικονόμητόν σου κακίαν.» Επίσης σκοτώθηκε κι ο υπηρέτης του Γαλάτη. Ο Τσακάλωφ με τον Δημητρόπουλο φιλοξενήθηκαν αρχικά από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και στη συνέχεια κατέφυγαν στην Πίζα της Ιταλίας. Η δολοφονία του Γαλάτη έγινε το 1819. Η ακριβής ημερομηνία της δεν είναι γνωστή.

    Κυριάκος Καμαρηνός: Το δεύτερο θύμα

    Ο Κυριάκος Καμαρηνός γεννήθηκε στην Καμάρα της Μεσσηνίας το 1781. Ο πατέρας του λεγόταν Κωνσταντίνος Κυριακός, γι’ αυτό ο Κυριάκος ονομάστηκε Καμαρηνός, για να ξεχωρίζει από τους άλλους Κυριακούς. Ήταν έμπορος στην Κωνσταντινούπολη και τη Μολδαβία. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Παπαφλέσσα στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Ιουλίου 1818. Λίγο αργότερα, ονομάστηκε απόστολος της Εταιρείας, με ειδική αποστολή τη μύηση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, η οποία έγινε στις 2/8/1818. Αργότερα, ο Καμαρηνός επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1820, ο Μαυρομιχάλης με γράμμα του ζήτησε να πάει στον Καποδίστρια για να εξασφαλίσει οικονομική βοήθεια για τον Αγώνα.

    Αν και δεν είχε εξουσιοδότηση από την Αρχή της Εταιρείας και στην Οδησσό οι μεγαλέμποροι και Φιλικοί Ηλίας Μάνεσης και Γιάννης Αμβροσίου προσπάθησαν να τον εμποδίσουν, ο Καμαρηνός έφτασε στην Πετρούπολη. Ο Καποδίστριας, τον οποίο συνάντησε, δεν τον βοήθησε και έπειτα ο Καμαρηνός πήγε στη Βεσαραβία, όπου συνάντησε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Από αυτόν ζήτησε 2.000.000 γρόσια για την εξέγερση της Μάνης. Το ποσό αυτό όμως δεν μπορούσε να διατεθεί. Ο Καμαρηνός άρχισε να συκοφαντεί τον Υψηλάντη και να απειλεί ότι θα διαδώσει στον Μοριά τις αδυναμίες της Εταιρείας και ότι ο Καποδίστριας αποδοκίμαζε τον ένοπλο αγώνα. Κάτι τέτοιο θα ματαίωνε την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Έτσι, οι άλλοι Φιλικοί αποφάσισαν τη δολοφονία του. Στα τέλη του 1820, λοιπόν, καθώς ο Καμαρηνός περνούσε με ένα ποταμόπλοιο τον Δούναβη, δολοφονήθηκε από τους Ευμορφόπουλο, Σφαέλλο, Καραβιά κ.ά.

    Δυστυχώς φωτογραφικό υλικό για τον Καμαρηνό δεν μπορέσαμε να βρούμε.
    Κλείνοντας, να γράψουμε ότι δεν έχει αποδειχθεί ως σήμερα προδοσία του Γαλάτη ή του Καμαρηνού.
    Οι κίνδυνοι όμως που αυτοί δημιουργούσαν με τη συμπεριφορά τους και η ανάγκη να προστατευθούν με κάθε τρόπο τα μυστικά της Φιλικής Εταιρείας οδήγησε τα ηγετικά της στελέχη στην απόφαση της δολοφονίας τους,παρά τις αναμφισβήτητες ικανότητές τους.

    http://www.protothema.gr/stories/article/661745/ta-meli-tis-filikis-etaireias-nikolaos-galatis-kai-kuriakos-kamarinos-itan-prodotes-i-dolofonithikan-adika/

    Μου αρέσει!

  2. Το αίνιγμα Γαλάτη, είναι το αίνιγμα Καποδίστρια.

    Μόλις ο Καποδίστριας του έδειξε την πόρτα, ο νεαρός Γαλάτης θα βρεθεί με τον Περραιβό και τον Δημήτριο Αργυρόπουλο, τον μετέπειτα πρόξενο της Ρωσίας στο Ιάσιο. Οι τρεις τους θα αναζητήσουν τη συντροφιά μιας γυναίκας ελευθερίων ηθών, και το στόμα κάποιων απ’ τους τρεις θα λυθεί – σίγουρα όχι του Περραιβού. Η κοκότα δεν θα χάσει την ευκαιρία να τους καταδώσει στις αρχές για να εξασφαλίσει ένα «απόθεμα προστασίας».

    Όπως αναφέρει ο βιογράφος του Υψηλάντη, Περικλής Ροδάκης (στο έργο του «Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και η Φιλική»:

    «…ο Καποδίστριας και η αστυνομία του Τσάρου φοβήθηκαν ότι οι κινήσεις του Γαλάτη έγιναν αντιληπτές από τον Άγγλο πρεσβευτή Κάθκαρτ. Ύστερα από ανακρίσεις, ο Περραιβός και ο Αργυρόπουλος αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά ο Γαλάτης διώχτηκε από την Πετρούπολη. Και εδώ κρύβεται το μεγάλο μυστικό του Καποδίστρια. Ο Γαλάτης δεν απελαύνεται, αλλά στέλνεται στη Μολδαβία με διπλωματική κάλυψη και τίθεται υπό την προστασία του Γενικού Προξένου της Ρωσίας εκεί, του Πίνη. Στο Ιάσιο του έδωσαν 500 δουκάτα που ισοδυναμούν με 5000 ρούβλια, ποσό πολύ μεγάλο για τα μέτρα της εποχής. Παράλληλα του έδωσαν και το ψευδώνυμο Αλεξιανός, προφυλάσσοντάς τον από ενδεχόμενη παρακολούθησή του. Όλ’ αυτά δείχνουν ότι, όχι μόνον δεν τον τιμώρησαν, αλλά τον αντάμειψαν γενναία. Τον έστειλαν στο Ιάσιο με διπλωματική κάλυψη και τον χρηματοδότησαν για να μπορεί να κινηθεί ελεύθερα (…)

    Ο Γαλάτης στο Ιάσιο συνεχίζει το έργο του (…) Μύησε πολλούς υπαλλήλους του ρωσικού προξενείου. Ανάμεσα στους μυημένους του είναι και ο Γεώργιος Λεβέντης. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεται ότι τιμώρησαν το Γαλάτη και κείνος να μυεί τους υπαλλήλους του προξενείου – και αυτό, σε περιοχή που ελέγχεται από τους Τούρκους…».

    Εάν οι Φιλικοί είχαν πρόβλημα αρχομανίας, δεν θα απευθύνονταν στον Καποδίστρια, ούτε στον Υψηλάντη. Θα μάχονταν αναμεταξύ τους για το ποιος θα ήταν ο αρχηγός. Εάν αυτό δεν συνέβη στις δύο άλλες περιπτώσεις, γιατί να είχαν πρόβλημα να αναλάβει την ηγεσία ο νεαρός Γαλάτης, τη στιγμή μάλιστα που φαινόταν να έχει και την εύνοια της Ρωσίας;

    Εκτός και αν εκείνος τους είχε δώσει την ιδέα πως πήρε το ΟΚ από τον Καποδίστρια, κι οι Φιλικοί με κάποιον τρόπο ανακάλυψαν την μπλόφα του νεαρού, για ν’ ακολουθήσει η απειλή η δική του.

    Καμιά φορά η επίσημη Ιστορία είναι και η πραγματική…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s