Θεσσαλονίκη, Πρόσωπα

Υπόθεση Πολκ

Ο Μάιος του 1948 μπήκε στραβά, όπως όλοι οι μήνες εκείνη την εποχή: την πρωτομαγιά δολοφονήθηκε στην Αθήνα ο υπουργός της κυβέρνησης Σοφούλη Χρήστος Λαδάς, από τη «στενή αυτοάμυνα» (ΟΠΛΑ). Τις επόμενες τρεις μέρες δολοφονήθηκαν σε αντίποινα (ή εκτελέστηκαν, αν προτιμάτε) μέσα στις φυλακές εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι, θανατοποινίτες. Ο Εμφύλιος βρισκόταν στην κορύφωσή του – αλλά το τέλος ήταν ακόμα μακριά…

Στις 16 Μαΐου αποκαλύπτεται στη Θεσσαλονίκη μια άλλη δολοφονία (είχε γίνει στις 8 του μηνός) η οποία συγκλονίζει όχι μόνο την ελληνική, αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη: ψαράδες βρίσκουν να επιπλέει κοντά στο Λευκό Πύργο το πτώμα ενός νεαρού άντρα. Ήταν δεμένος χειροπόδαρα και τον είχαν πυροβολήσει με περίστροφο στη βάση του κρανίου. Ήταν αμερικάνος, το επάγγελμά του ήταν δημοσιογράφος και το όνομά του Τζώρτζ Πολκ.

Ερχόταν από Αθήνα, αλλά δεν ήταν η Θεσσαλονίκη προορισμός του: πήγαινε στην Καβάλα, αλλά δεν έφτασε ως εκεί, γιατί το αεροδρόμιο είχε πλημμυρίσει. Ένας από τους στόχους του ήταν να συναντήσει τον Μάρκο Βαφειάδη στα βουνά και να του πάρει συνέντευξη. Στη Θεσσαλονίκη έμεινε ζωντανός μόλις 34 ώρες, από το πρωί της Παρασκευής μέχρι τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, 8 Μαΐου. Γεγονός που υποδηλώνει ότι το «συμβόλαιό του» ήταν ήδη έτοιμο και απλά τον περίμενε.

Στις δεκαετίες που πέρασαν η υπόθεση Πολκ (πιο συγκεκριμένα: ποιοί και γιατί σκότωσαν τον Πολκ) ποτέ δεν έπαψε να προκαλεί το ενδιαφέρον. Κι αυτό γιατί ο μόνος εκ των καταδικασθέντων για τη δολοφονία που ήταν ζωντανός, ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Στακτόπουλος, δε σταμάτησε να διακηρύσσει την αθωότητά του. Αλλά και μετά το θάνατό του (1998) την προσπάθεια δικαίωσής του συνεχίζει η χήρα του. Ωστόσο, παρά τα νέα στοιχεία που έχουν προκύψει εν τω μεταξύ, ο Άρειος Πάγος εξακολουθεί μέχρι σήμερα να υποστηρίζει την απόφαση του Κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης (Απρίλιος 1949).

Σύμφωνα με αυτήν, φυσικός αυτουργός της δολοφονίας ήταν το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ Αδάμ Μουζενίδης, συνοδευόμενος από το στέλεχος του ΚΚΕ Βαγγέλη Βασβανά και ένα τρίτο άτομο που δεν ταυτοποιήθηκε. Ο Στακτόπουλος, διαγραμμένο μέλος του ΚΚΕ, είχε χρησιμεύσει ως σύνδεσμος μεταξύ της ομάδας των εκτελεστών και του Πολκ, χωρίς να γνωρίζει τις προθέσεις των εκτελεστών: πίστευε (δέχτηκε το δικαστήριο) ότι αυτοί θα οδηγούσαν τον αμερικανό δημοσιογράφο στον Μάρκο Βαφειάδη.

Στις δεκαετίες που πέρασαν και με δεδομένη την αμφισβήτηση των στοιχείων της δίκης, δεξιά και αριστερά δεν έπαψαν να κατηγορούν η μία την άλλη για ηθική και φυσική αυτουργία στη δολοφονία του Πολκ. Το περίεργο όμως είναι ότι ούτε η αριστερά ούτε η δεξιά είχαν πραγματικό κίνητρο ή δυνατότητα αντίστοιχα να «βγάλουν από τη μέση» τον αμερικάνο δημοσιογράφο.

Το ΚΚΕ κατηγορείται ότι έκανε τη δολοφονία για να τη φορτώσει στους κυβερνητικούς και να την εκμεταλλευτεί σε επίπεδο προπαγάνδας. Το κίνητρο φαίνεται ανύπαρκτο: ο Πολκ είχε διακηρυγμένο στόχο μια συνέντευξη με τον Βαφειάδη, ηγέτη του ΔΣΕ, πάνω στα βουνά, γεγονός που θα προωθούσε την υπόθεσή του. Εκτός αν ένα απροσπέλαστο κύκλωμα μέσα στο ΚΚΕ, το οποίο ήθελε να ξεφορτωθεί το Μάρκο (δηλ. οι Ζαχαριάδης – Ιωαννίδης) έκαναν διαφορετικούς υπολογισμούς. Αλλά περί αυτού δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη.

Από την άλλη πλευρά, το επίσημο ελληνικό κράτος και οι υπηρεσίες του  βρισκόταν τότε σε τέτοιο βαθμό εξάρτησης και κηδεμονίας από τις ΗΠΑ, που μοιάζει εντελώς απίθανο να προχώρησαν ανεξάρτητα και με δική τους πρωτοβουλία στη δολοφονία ενός αμερικάνου πολίτη.

Δε πρέπει να ξεχνάμε ότι στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν κλιμάκια υπηρεσιών των ΗΠΑ (μεταξύ των οποίων και της νεοσύστατης CIA) και της Αγγλίας. Αναζητώντας το «κίνητρο» των δολοφόνων αποκλειστικά σε πολιτικό επίπεδο (δεν υπάρχει και άλλο…) αλλά και την πραγματική πολιτική και επιχειρησιακή δυνατότητα των παρευρισκομένων τρίτων στη Θεσσαλονίκη, οδηγούμαστε στην υπόθεση ότι υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Πολκ ενδέχεται να ήταν κάποιοι «πρωτοπόροι» του αντικομμουνιστικού αγώνα στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, ο οποίος μόλις ξεκινούσε και για τους οποίους ο Πολκ ήταν τόσο ενοχλητικός, ώστε έπρεπε να βγει από τη μέση.

Αν είναι έτσι, τότε μπορεί μεν να δικαιωθεί κάποτε ο Στακτόπουλος, αλλά είναι μάλλον απίθανο να μάθουμε ποιος πράγματι διέταξε και ποιοι εκτέλεσαν τη δολοφονία του Τζώρτζ Πολκ.

*

Επιλεγμένες δικτυακές πηγές

Για ποιους ήταν ενοχλητικός ο Τζώρτζ Πολκ

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=249093&ct=32&dt=04/01/2009

Τι λένε τα Αστυνομικά Χρονικά του 1957

http://www.scribd.com/doc/13437225/-2

Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Αθανάσιος Καφίρης

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=1407053&ct=1

Μια παρουσίαση του βιβλίου του Έντουντ Κήλυ:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artId=335825&dt=06/06/2010

Η άποψη του Μουσχουντή! (σελ. 105 κ.ε.)

Πηγή: Υπόθεση Πολκ | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

*

Σχόλια από την ανάρτηση της καλύβας

(δικό μου) 

Ας σημειώσουμε λίγα από τα πολλά ενδιαφέροντα του βιβλίου (σημ: του Αθανάσιου Καφίρη)

. Ο Ν. Μουσχουντής, ενορχηστρωτής κατά τον κ. Καφίρη της συνωμοσίας, κατά την αρχική φράση των ερευνών είχε δηλώσει με νόημα ότι «Ο Τζώρτζ Πολκ δολοφονήθηκε από κυρίους που τον έκαναν να νοιώθει τελείως άνετα μαζί τους…». Συνδυάστε το με το «έγκλημα λευκού κολάρου», στο λινκ «μια εγκληματολογική αναψηλάφηση» που υπάρχει στο ποστ.

2. Υπήρξαν δύο προκηρύξεις αμοιβής, για όποιον βοηθούσε στη διαλεύκανση του εγκλήματος. Μια ελληνική (25 εκ. δραχμές) και μια αμερικάνικη (10 χιλ. δολάρια). Ποτέ δεν έγινε γνωστό αν και σε ποιούς καταβλήθηκαν αυτά τα ποσά (σελ. 117)

3. Σε πολλά σημεία του βιβλίου επισημαίνεται ότι δεν προσδιορίστηκε που έφαγε ο Πολκ το τελευταίο του δείπνο (αστακό με αρακά) και πολλάκις υπονοείται ότι αυτό συνέβη στο σπίτι ενός στελέχους του Βρετανικού Προξενείου, το οποίο στη συνέχεια μετατέθηκε στη Σουηδία – και φυσικά δε ρωτήθηκε ποτέ για την υπόθεση. Γιατί να συνατήσει ο Πολκ τον Ράνταλ Κόουτς; Μα γιατί αυτός είχε οργανώσει την προώθησή του προς το «βουνό»! (σελ. 141). Σημειωτέον ότι ο Κόουτς ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος (γνωστός) που συνάντησε ο Πολκ στη Θεσσαλονίκη (σελ. 154)

4. Στις αρχές Αυγούστου του 2007 η CIA ανακοίνωσε ότι …έχασε τα έγγραφα και κατέστρεψε το Φάκελο Πολκ! (σελ. 134)

Το μόνο που αποκλείεται είναι η δολοφονία να ήταν τυχαία! Το «συμβόλαιο» του Πολκ ήταν έτοιμο και τον περίμενε…

Να ήταν ο Πολκ πράκτορας; Μόνο αν ήταν πράκτορας των Σοβιετικών, έχει λογική. Οι Βρετανοί το έμαθαν, τον «καθάρισαν» (μάλλον μετά από συνεννόηση με τους Αμερικανούς) και άφησαν την ελληνική κυβέρνηση να φορτώσει το φόνο στην …Κομιντέρν!

(Είναι η μόνη εκδοχή, υποθετική έστω, που έχει επαφή με την έννοια του «κινήτρου» για τη δολοφονία).

Σημειωτέον ότι κάθε πλευρά «διεκδικεί» τον Πολκ με το μέρος της. Πχ ο δεξιός Μόδης τον εμφανίζει ως βέρο δεξιό, ενώ ο αντιεισαγγελέας Καφίρης, ο οποίος δεν αποφεύγει τους όψιμους ενθουσιασμούς, σχεδόν ως αριστερό!

nikiplos

Έχοντας δει αρκετές φορές τα υλικά από τις ταινίες και από τα βιβλία συγκλίνω στα εξής:

α. Η κατηγορία του Στακτόπουλου, στήθηκε με γελοίο τρόπο από τις ελληνικές αρχές.

-Ο Μουσχουντής στην αρχή της έρευνας μετά την νεκροψία που έδειξε ότι είχε φάει αστακό με μπιζέλια – εκείνα τα χρόνια πολύ δυσεύρετος μόνο σε πολύ πολυτελή εστιατόρια, είχε προσπαθήσει να βρει αφενός από τους ψαράδες και τα ιχθυοπωλεία που πούλησαν αστακούς πρόσφατα, αλλά και από τα πολυτελή εστιατόρια… Στην αρχική του αναφορά γράφει ότι μέχρι τότε δεν είχε βρεθεί κάτι το θετικό.

-Οι γραφολόγοι είχαν πει ότι το φάκελο της επιστολής (με την οποία στάλθηκε στο αστυνομικό τμήμα η δημοσιογραφική ταυτότητα) δεν τον είχε γράψει η Μητέρα του Στακτόπουλου, όπως είχαν ισχυριστεί. Φυσικό, τον είχε γράψει ο Καραμιχάλης, μπακάλης για λογαριασμό ενός που βρήκε τυχαία τη δημοσιογραφική του ταυτότητα…

-Το εστιατόριο «Λουξεμβούργο» δεν σέρβιρε τέτοιο μενού αστακό με αρακά. Στις ημερομηνίες που αναφερόταν ότι έγινε η συνάντηση Στακτόπουλου και Πολκ στη Θεσσαλονίκη, είναι αποδεδειγμένο ότι ο Πολκ βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη. Αιτία του γεύματος ήταν φυσικά και η δεύτερη ‘κατάθεση-ομολογία’ του Στακτόπουλου. Γιατί να την αλλάξει? Δεν υπήρχε λόγος αφού κανένα ουσιαστικό στοιχείο δεν παρέθετε. Διόρθωνε όμως το μπαρ ξενοδοχείου με το «Λουξεμβούργο» όπου σερβίρονταν ψαρομεζέδες… Έτσι ερμηνεύετο το φαγητό που βρέθηκε στο στομάχι του Πολκ

– Ο Μουσχουντής είχε ξεκατινιάσει την παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη. Επομένως δεν επέλεξε τυχαία τα ονόματα των υποτιθέμενων δραστών. Εάν έβαζε ονόματα που «έπαιζαν» κινδύνευε αφενός να συληφθούν αφετέρου να έχουν ατράνταχτα άλλοθι… Τότε με τα ονόματα γινόταν μύλος. Το ΚΚΕ διέψευδε βεβαιωμένους θανάτους «αγωνιστών» για να αναπτερώσει το φρόνημα, κήδευε ζώντες άλλους για να καλύψει ίχνη κοκ… Κανείς δεν θα αναζητούσε τους πραγματικούς αυτουργούς. Ήταν τόσο βέβαιοι κσι οι «Σύμμαχοι» που δεν έψαξαν μέσω των επιτροπών για στοιχεία από το παραπέτασμα…

Επομένως ο Στακτόπουλος είναι αθώος…

-Η ίδια η «ομολογία» του Στακτόπουλου, είναι απολογία της επίσημης πολιτείας για την «ατυχή» δολοφονία. Βολική η καταδίκη, όμως η απολογία είναι γραμμένη με συγκεκριμένο τρόπο…

β. Η κατηγορία του ΚΚΕ, ότι οι παρακρατικοί δολοφόνησαν τον Πολκ, πάσχει. Κατ’ αρχήν από οποιαδήποτε τεκμηρίωση, μόνο υποψίες θέτει. Κατά δεύτερο λόγο, ότι φαντάζει αδιανόητο εκείνη την εποχή να τολμούσαν οι λεβέντες της ημεδαπής να τα βάλουν με τα αφεντικά τους που τους τάϊζαν αφειδώς αφού τους είχαν μόλις αναλάβει υπό την προστασία τους. Όχι για να κατηγορήσουν το ΚΚΕ, ούτε το διάβολο…

Η κατηγορία ότι έγινε από παρακρατικούς του Τσαλδάρη ή του Παλατιού για το φόβο ότι ο Πολκ είχε βρει στοιχεία για κακοδιαχείριση της Αμερικανικής βοήθειας επίσης πάσχει, πρώτα και κύρια από το γεγονός ότι το 1948 η Αμερικανική βοήθεια είναι ήκιστη… Στοιχεία για επαφές (του Τσαλδάρη ή άλλων) στελεχών που κατόπιν έγιναν Παλατιανοί με Ναζί κατά τη διάρκεια της Κατοχής? Απίθανο. Πέρα από το γεγονός ότι ο Πολκ δεν έκανε τέτοιες έρευνες, υπήρχαν και παλατιανά στελέχη που επαίροντο για την φιλογερμανική στάση τους κατά την διάρκεια της Κατοχής.

Να έγινε τυχαίο? Επίσης απίθανο…

Ποιός λοιπόν σκότωσε τον Πόλκ? Με όσα έχουμε διαβάσει, η λογική μου πηγαίνει σε δύο εκδοχές:

Α. Η πρώτη ειπώθηκε παραπάνω από τον Πάνο. Να ήταν πράκτορας των Σοβιετικών ίσως δικαιολογεί κάποια πράγματα…

Β. Η δεύτερη δεν απέχει από την πρώτη… Πηγαίνει όμως αλλού… Μπορεί οι εδώ Μουσχουντήδες να ήθελαν γρήγορη και συγκάλυψη, όμως είναι βέβαιο ότι δεν το ήθελαν οι ΗΠΑ. Αυτοί μάλλον γνώριζαν σχετικά. Εάν η δολοφονία δεν είχε γίνει από κύκλους που «δεν αγγίζονταν» τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Αμερικανοί θα είχαν ξεψαχνίσει τις έρευνες. Και ως ένα σημείο το έκαναν…

Σχηματικά οι δολοφόνοι του Πολκ:

1. Ήταν άνετοι, το γεγονός ότι έχασαν τη δημοσιογραφική ταυτότητα αφήνει να διαφανεί ότι ήταν από αλλού. Δεν φοβόντουσαν μην τους βρουν. Δεν τους ενδιέφερε δηλαδή η απόκρυψη των στοιχείων…
2. Ήταν και ο Πολκ άνετος Μαζί τους. Το είπε κι ο Μουσχουντής στην αρχική του έρευνα… Σωματικά δεν υπήρχε βασανισμός ή βία… Μόνο γεύμα αστακού με αρακά…
Στην ταινία «Ο φάκελος Πολκ στον αέρα», μεταξύ άλλων, αναφέρεται το στοιχείο πως ίσως ο Πολκ δολοφονήθηκε από πράκτορες κάποιας άλλης δύναμης (όχι Βρετανούς ή Αμερικανούς) εξαιτίας ενός βιβλίου (με τίτλο: «Το μωσαϊκό της Μέσης Ανατολής») που ετοίμαζε για την περιοχή (και τα πετρέλαια) της Μέσης Ανατολής.

Το βέβαιο είναι ένα: Ο Πολκ προτού έρθει στην Ελλάδα, κάλυπτε το θέμα της πετρελαϊκής διαμάχης στο χώρο του Ιράν και αργότερα τον πόλεμο μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων. Το 1948 ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ στον ΟΗΕ. ‘Άτυχες’ αποκαλύψεις από δημοσιογράφους του μεγέθους του Πολκ δεν θα ακύρωναν το τετελεσμένο, όμως θα αμαύρωναν ολίγον τη γιορτή. Πέρα από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πολκ, μπορεί στη Θεσσαλονίκη είτε να επέλυε παλιές του διαφορές με Άγγλους ή και με αυτούς μέσα σε άλλους από τη Μέση Ανατολή, είτε έκανε έρευνες για κάποιους που είχαν καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη… Το βολικό στόρυ περί συνάντησης με το Μάρκο, αποδείχτηκε φιάσκο στη συνέχεια…

Διαισθητικά κλείνω πως πράκτορες της εποχής δολοφόνησαν τον Πολκ στην Θεσσαλονίκη αφού προηγουμένως συναντήθηκαν στο σπίτι καποιου διεθνούς προσώπου υπέρ πάσης υποψίας. Οι έρευνες σταμάτησαν στις ΗΠΑ, μόλις τα στοιχεία (που λογικά θα είχαν κι από αλλού) άρχισαν να δείχνουν προς Παλαιστίνη μεριά ή κάπου εκεί κοντά…

Συμφωνώντας με τον Πάνο, το συμβόλαιο της δολοφονίας του Πολκ είχε υπογραφεί και τον περίμενε στη Θεσσαλονίκη… Τα λοιπά είναι η δική μας θλιβερή ιστορία γύρω από μια βολική δολοφονία που πήρε πολιτικές διαστάσεις και ακόμη και σήμερα ο Άρειος Πάγος αρνείται την αναψηλάφηση της δίκης εκείνης -> τουλάχιστον για τη μνήμη εκείνων που άδικα διώχθηκαν αν τελικά διώχθηκαν άδικα…

Πιστεύω πως στην ιστορία στο μέλλον φως θα ρίξει η εύρεση στοιχείων από τις Μυστικές Υπηρεσίες που θα αποχαρακτηριστούν…

(δικό μου)

Μα τα στοιχεία που είχε η CIA… χάθηκαν😉

Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Η λιγότερο απίθανη είναι ότι ο Πολκ δολοφονήθηκε από κάποια δυτική υπηρεσία (Αγγλική ή -το πιθανότερο- Αμερικανική ή με συνεργασία τους) ως ένα αθώο θύμα για έναν υπέρτερο σκοπό, τη νίκη κατά του κομμουνισμού: ο ψυχρός πόλεμος είχε ήδη αρχίσει. Αν μάλιστα είχαν υπάρξει «ύποπτες» επαφές του Πολκ και μπορούσε να σταθεί η πιθανότητα συνεργασίας του με τη Σοβιετία ή κάποιον δορυφόρο της, η υπόθεση κουμπώνει ακόμα καλύτερα.

Αν ισχύει αυτό, είναι βέβαιο ότι δεν θα αποδειχτεί ποτέ, με γραπτά ντοκουμέντα.

Όλες οι άλλες εκδοχές (αυτές δηλαδή που αναφέρονται στο ποστ και στα σχόλια) είναι λογικά αδύναμες.

nikiplos

Να διορθώσω μόνο ότι επάνω στον Πολκ βρέθηκε η δημοσιογραφική του ταυτότητα, ενώ του είχαν πάρει το διαβατήριο… εκείνο δηλαδή που ταχυδρομήθηκε από τον Καραμιχάλη…

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “Υπόθεση Πολκ”

  1. Από το φ/μπ, μια ήρεμη συζήτηση με αφορμή τον Πολκ.

    Χρηστος Μυριδακης Η υποθεση Πολκ θα παραμεινει ανεξιχνιαστη.Ισως γιατι απετελεσε εργο μικρης ομαδας,κυκλου μεσα σε κυκλους,με ανεξελεγκτα κινητρα.Ειτε του παρακρατους με σκοπο την ενεργοποιηση του Αμερικανικου παραγοντα,ειτε του ΚΚΕ με σκοπους εσωκομματικης εκκαθαρισης.Ενα ερωτημα.Αφου ο προορισμος του ηταν το βουνο προκειμενου να συναντησει το Βαφειαδη,γιατι οδευε προς Καβαλα;
    Τελος,προσωπικα θεωρω ως την πρωτη πολιτικη δολοφονια (με προσωπικα κινητρα;) της εποχης του εμφυλιου,αυτη της Ελενης Παπαδακη.Οι φυσικοι αυτουργοι ειναι γνωστοι,τα κινητρα οχι απολυτως…

    Panos Zervas Λέω τις δικές μου «υποψίες» στο ποστ.

    Χρηστος Μυριδακης Τα διαβασα

    Iassonas Chandrinos Χρηστος Μυριδακης δεν ξέρω αν ο φόνος της Παπαδάκη μπορεί να θεωρηθεί πολιτική δολοφονία. Δεν είμαι καλός στα θεωρητικά της πολιτικής επιστήμης, αλλά νομίζω πως δεν εμπίπτει στην κατηγορία αυτή, επειδή δεν συνιστά πράξη ατομικής βίας ή τρομοκρατίας ούτε εγγράφεται στα πλαίσια δράσης κλειστών, κατά τεκμήριο υπογείως δρώντων ομάδων που επιχειρούν να πετύχουν ανατροπές, αναταραχή ή οποιονδήποτε άλλο πολιτικό στόχο. Η Παπαδάκη ήταν θύμα μιας βίαιης επαναστατικής διάθεσης στα πλαίσια μιας ανοιχτής εξέγερσης.

    Χρηστος Μυριδακης Iassonas Chandrinos ο φονος της Παπαδακη ηταν πραξη ατομικης βιας,σαφως στοχευμενης (δεν δολοφονηθηκε εν μεσω πληθους απο καταιγισμο πυρων),απο μια οργανωση κλειστη και υπογιως δρουσα,την ΟΠΛΑ,στα πλαισια μιας προσπαθειας ανατροπης μιας καθεστυκυιας «ταξης».
    Επειδη εδω ανταλλασσουμε αποψεις προκειμενου να εξαγουμε ατομικα συμπερασματα,προσωπικα ειμαι πεπεισμενος οτι επροκειτο περι πολιτικης δολοφονιας.Η απορια μου ειναι αν υπηρξαν και προσωπικα κινητρα.
    Φυσικα ειμαι ενημερος για το εργο σας περι της ΟΠΛΑ…

    Iassonas Chandrinos Χρηστος Μυριδακης Είναι η ίδια (ανοιχτή) συζήτηση με το αν τα χιλιάδες θύματα της «κόκκινης βίας» είναι έργο μιας κλειστής επιχειρησιακά ομάδας ή αποτέλεσμα μιας τάσης που επεκτείνεται στον ΕΛΑΣ, τις άλλες εαμικές οργανώσεις ή ακόμα και την εαμική βάση (εγώ προσωπικά είμαι πιο κοντά σε αυτό). Δεν έχω πρόβλημα με τον όρο «πολιτική δολοφονία». Αντίθετα, θεωρώ την αναγωγή του πολιτικού εγκλήματος σε ποινικό τον κύριο μοχλό όξυνσης του εμφυλίου μετά το 1945. Όσο για το «καθεστηκυία τάξη» δε μπορώ να διαφωνήσω περισσότερο, με δεδομένη την κατάσταση του 1944.

    Panos Zervas Iassonas Chandrinos Νομίζω πως τα πολιτικά εγκλήματα ήταν θέμα μιας δυναμικής (μεν) μειοψηφίας (δε) μέσα στο ΕΛΑΣ και τις κομματικές οργανώσεις του ΚΚΕ (το οποίο είχε τότε υπερβεί τα 400.000 μέλη) Δεν μπορούσε να τους ελέγξει αυτούς ο Σιάντος, ούτε ο Ιωαννίδης. Η κατάσταση μάλλον είχε ξεφύγει εντελώς, το 3ο δεκαήμερο του Δεκέμβρη. Ό,τι σπείρεις, θερίζεις.

    Iassonas Chandrinos Panos Zervas το ίδιο λέμε πάνω-κάτω. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι στα Δεκεμβριανά δεν υπάρχει στοχευμένη επίθεση εναντίον προσώπων που να εκφράζουν την καθεστηκυία τάξη, εκτός αν θεωρούμε καθεστηκυία τάξη τις επιβιώσεις του δοσιλογικού μηχανισμού και τα σώματα ασφαλείας. Αυτή η έλλειψη στόχων (πολιτικών και στρατηγικών) αναπληρώθηκε από ένα θολό μίσος που για την πλέμπα του ΕΑΜ βασιζόταν περισσότερο σε ταξικό ένστικτο παρά σε πολιτικό κριτήριο.

    Panos Zervas Δεν θα έλεγα «ταξικό ένστικτο» χωρίς τις αναγκαίες υποσημειώσεις. Πχ όσοι ανακατεύτηκαν στη δολοφονία της Παπαδάκη (δεν εννοώ το Μακαρόνα) δεν ήταν πλέμπα, ήταν μια χαρά μικροαστοί -αστοί (και διανοούμενοι, σε ό,τι αφορά τους ηθοποιούς) Είναι πολύπλοκο, όπως λέμε στο φ/μπ.

    Iassonas Chandrinos Panos Zervas καλά, το ταξικό ένστικτο δεν αφορά μόνο τα άκρα του κοινωνικού σχηματισμού, αριστοκρατία και εργάτες. Έχει και ενδιάμεσες ταξινομήσεις. Το «πλέμπα» ήταν σκόπιμα προβοκατόρικο…Όσο για το μάταιο της εμμονής στο διαχωρισμό ποινικού και πολιτικού όταν βλέπουμε γεγονότα με ιστορική προοπτική, αν ένας ΟΠΛΑτζής πάρει τα ρούχα και τα χρήματα ενός εκτελεσμένου, τι είναι; πολιτικό έγκλημα, ποινικό αδίκημα ή νόμιμη λεηλασία εν καιρώ πολέμου;

    Panos Zervas Iassonas Chandrinos Και τα τρία μαζί, δεν παίζει;

    Iassonas Chandrinos Panos Zervas η πιο σωστή απάντηση 🙂

    Panos Zervas Iassonas Chandrinos Η δική μου προσέγγιση είναι λογοτεχνική, δηλαδή ολιστική. Άλλοι προσεγγίζουν ως ιστορικοί, νομικοί, ψυχαναλυτές, πολιτικοί κλπ. Κάπως σαν τις ειδικότητες της Ιατρικής, όπου ξέρεις τα πάντα στον τομέα σου και δεν ξέρεις πραγματικά τον άρρωστο σου. Ένας λόγος που μ’ αρέσουν τα κείμενά σου είναι ότι σ’ αυτά η «λογοτεχνία» δεν υποφέρει 😉

    Χρηστος Μυριδακης Iassonas Chandrinos συμφωνω απολυτα.Με τον ορο πολιτικη δολοφονια δεν εννοω οτι η εντολη δοθηκε απο τα υψηλοτερα κλιμακια.Αλλα οτι συνετρεχαν οι γενικοτερες συνθηκες.Ουτε φυσικα θεωρω το συνολο των δολοφονιων της ΟΠΛΑ ιδιας σημασιας.Αλλο φερ’ειπειν ενας δοσιλογος κι αλλο ο γειτονας με τις προσωπικες διαφορες.Εαν ποτε αποδειχθει οτι το κινητρο της δολοφονιας Παπαδακη ηταν προσωπικο,προφανως δεν επροκειτο περι πολιτικης δολοφονιας.Το ιδιο φυσικα θα ισχυσει και για τη δολοφονια Πολκ

    Χρηστος Μυριδακης Ως προς το διαχωρισμο πολιτικου και ποινικου,μαλλον ισχυει το «απο ποια σκοπια το βλεπεις».Εαν εισαι προθυμος να νομιμοποιησεις ολες τις δολοφονιες της ΟΠΛΑ,πολυ απλα τις «σκεπαζεις» μ’ενα ιδεολογικο παπλωμα.Εαν ψαχνεις την ιστορικη αληθεια,there is not such a thing.Τα ιδια φυσικα ισχυουν και για την πλευρα των νικητων…

    Panos Zervas Εάν είσαι πρόθυμος να «νομιμοποιήσεις» ή να «καταδικάσεις» ό,τιδήποτε. τότε προσεγγίζεις ως σύγχρονος πολιτικός, Χρήστο. Είναι ο πλέον ασφαλής δρόμος για να πας… αλλού!

    Iassonas Chandrinos Χρηστος Μυριδακης μόνο οι νικητές έχουν τη δύναμη να νομιμοποιήσουν εγκλήματα, συγκεκριμένα τα δικά τους. Ποτέ η αριστερά δεν κατάφερε να νομιμοποιήσει τα δικά της, απόδειξη ότι σκοτωνόμαστε ακόμα για αυτά. Η πιο λεπτή γραμμή της ιστορικής έρευνας (με το «αλήθεια» έχω ένα θέμα) είναι η ικανότητα (ή το ένστικτο) να μην πνίγεσαι στους κόκκους της άμμου αλλά να βγάζεις πορίσματα συνολικά (ολιστικά) που λέει κι ο Πάνος, για να πάμε τη γνώση παραπέρα και να μην επιστρέφουμε συνέχεια στα ίδια.

    Χρηστος Μυριδακης Συμφωνω απολυτα Panos Zervas.Επειδη εμεις δεν ζηλωνουμε δοξα πολιτικου,αναζηταμε την αληθεια.

    Χρηστος Μυριδακης Iassonas Chandrinos χρησιμοποιω τη λεξη «νομιμοποιηση» ως προς τις συνειδησεις,οχι ως προς το γραμμα του νομου.Εκει δε νομιζω να ειχε ποτε προβλημα η αριστερα.Γιατι αραγε εχουν θαφτει οι δολοφονιες των «οπορτουνιστων» απο ΕΛΑΣ και ΟΠΛΑ στη διαρκεια της κατοχης και του εμφυλιου;

    Iassonas Chandrinos Χρηστος Μυριδακης έχω μια κυνική άποψη για το θέμα: Γιατί ήταν εύκολο να θαφτούν, ήταν λίγα τα θύματα. Το αν μπορείς να κρύψεις κάτι εξαρτάται από την τάξη μεγέθους.

    Χρηστος Μυριδακης Εχεις πρακτικα δικιο,αλλα οχι ηθικα.Απο την αλλη μερια τι ειναι η Ηθικη για το μαρξισμο…😊

    Χρηστος Μυριδακης Anyway εμενα δεν μ’ενδιαφερει να ριξω αναθεματα και να «δικασω» υπαιτιους για τον ελληνικο εμφυλιο.Αν ηθελα αφηγηματα,υπαρχουν απο τοτε δυο ετοιμα.Διαλεγεις και παιρνεις…Αλλο μ’απασχολει.Γιατι 67 χρονια μετα συνεχιζει να μας φορτιζει;Συμβαινει κατι τετοιο αλλου στον κοσμο;Προσωπικα πιστευω οτι ειναι ευθυνη των νικητων…

    Panos Zervas Χρηστος Μυριδακης Είναι ευθύνη του ΚΟΙΝΟΥ πολιτισμικού υποβάθρου των νικητών και των νικημένων. (Σόρυ για το χρησμό, τα λέει ο «Ερμής» αυτά) 😉

    Χρηστος Μυριδακης Panos Zervas το πολιτισμικο υποβαθρο των αντιμαχομενων ηταν τοτε επιπεδου…δαπεδου.Τις επομενες δεκαετιες ομως ηταν ευθυνη των νικητων.

    Iassonas Chandrinos Χρηστος Μυριδακης η ιστορική προοπτική στην προκειμένη παίρνει υπόψη μια χώρα τρίτου κόσμου (με σημερινούς όρους), κοινωνικά μη καθαρά στρωματογραφημένη, πολιτικά ασταθή και οικονομικά εξαυλωμένη μετά απο τρία χρόνια κατοχής. Πού να συμφιλιωθείς με το παρελθόν σου όταν αρκετές από τις παθογένειες επιβιώνουν ακόμα στο παρόν; Πώς να κάνεις γερμανικού τύπου διαχείριση παρελθόντος όταν η υψηλή πολιτική τρέφεται από το διχασμό; Πόσα χρόνια είναι η Ελλάδα (λειτουργική) κοινοβουλευτική δημοκρατία μέσα στη μακρά ιστορική διάρκεια;

    Panos Zervas Iassonas Chandrinos Μη με στέλνεις αδιάβαστο, πληζ! «γερμανικού τύπου διαχείριση του παρελθόντος» με τον γερμανικό ρατσισμό – προθάλαμο του ναζισμού – να ρουθουνίζει μισοκρυμένος πίσω από την πολιτική ορθότητα; Δεν θα πάρω, ντάνκε! Όσο για την διάρκεια της λειτουργικής κοινοβ. δημοκρατίας η Ελλάδα την έχει μεγάλη, σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες (και σε σχέση με τη Γερμανία) Δεν είναι εκεί το πρόβλημα, είναι στον αθάνατο (απέθαντο) κληρονομημένο κοτζαμπασισμό, που δεν επιτρέπει ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα να γίνει μια «φυσιολογική» χώρα. Η Ελλάδα δυστυχώς αντί για αστική τάξη είχε πάντα έναν κουβά σκατά στη διάθεσή της. Αλλά ας μη τα λύσουμε όλα τα θέματα εδώ και τώρα – έχουμε ακόμα χειμώνα μπροστά 😉

    Χρηστος Μυριδακης Μια Αμερικανικου τυπου διαχειριση θα χρειαζοταν.Οπως μετετρεψαν αυτοι το δικο τους εμφυλιο σε φολκορ…😜

    Μου αρέσει!

  2. Φιλίππου Φίλιππος

    Σαν αστυνομικό μυθιστόρημα
    Η δημοσιογραφική έρευνα του Γιάννη Μαρή για τη δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο του 1948
    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=862966

    Γιώργος Α. Λεονταρίτης
    Ο Γιάννης Μαρής για την υπόθεση Πολκ
    Εκδόσεις Αγρα, 2016
    σελ. 214, τιμή 13,90 ευρώ

    Τον Ιανουάριο του 1977, δύο χρόνια προτού πεθάνει, ο Γιάννης Μαρής, δημοσίευσε στην Ακρόπολι μια έρευνα για τη δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ που έγινε στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο του 1948, όταν αναζητούσε τρόπο να συναντήσει τον Μάρκο Βαφειάδη, τον αρχηγό του Δημοκρατικού Στρατού, για να του πάρει συνέντευξη. Την τιτλοφόρησε «Ποιος σκότωσε τον Πολκ;». Το έγκλημα είχε αποδοθεί στο ΚΚΕ και μάλιστα είχαν κατονομαστεί ως δράστες δύο στελέχη του, ο Αδάμ Μουζενίδης και ο Βαγγέλης Βασβανάς. Μόνο που εκείνοι οι οποίοι τους επέλεξαν για να τους φορτώσουν το έγκλημα αγνοούσαν πως o μεν πρώτος είχε σκοτωθεί σε μια αεροπορική επιδρομή, ενώ ο δεύτερος βρισκόταν στο βουνό Μπέλλες. Τις ανακρίσεις είχε αναλάβει ο ταγματάρχης της χωροφυλακής Νίκος Μουσχουντής, ο περιβόητος διοικητής της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, ο οποίος απέσπασε με βασανιστήρια ομολογία ενοχής από τον αριστερό δημοσιογράφο Γρηγόρη Στακτόπουλο.

    Το βιβλίο του Γιώργου Λεονταρίτη Ο Γιάννης Μαρής για την υπόθεση Πολκ περιλαμβάνει ένα δικό του κείμενο και την έρευνα του Μαρή που δημοσιεύτηκε σε δεκαέξι συνέχειες στην Ακρόπολι τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1977. Οπως σημειώνει ο συγγραφέας, η δολοφονία του Πολκ παραμένει ένα από τα «σκοτεινότερα μεταπολεμικά εγκλήματα». Αρκετοί δημοσιογράφοι έγραψαν σχετικά βιβλία (Κώστας Χατζηαργύρης, Κώστας Παπαϊωάννου, Γιάννης Βούλτεψης) και ο ίδιος ο Γρηγόρης Στακτόπουλος, το θύμα μιας πρωτοφανούς σκευωρίας στην οποία συμμετείχαν Ελληνες, Αγγλοι και Αμερικανοί. Η υπόθεση έγινε ξανά επίκαιρη του 1977, όταν ο Στακτόπουλος ζήτησε αναψηλάφηση της δίκης του χωρίς να το επιτύχει. Τότε, ο Μαρής δημοσίευσε την έρευνά του – την είχε αρχίσει το 1948, συμπληρώνοντάς την με καινούργια στοιχεία που συνέλεξε ο Λεονταρίτης ως βοηθός του. Ο Μαρής πήγε στη Θεσσαλονίκη μόλις βρέθηκε νεκρός ο Πολκ, έζησε την ατμόσφαιρα τρόμου στην πόλη και τον Απρίλιο του 1949 παρευρέθηκε στη δίκη του Στακτόπουλου, στην οποία ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε ισόβια.

    Στην πρώτη συνέχεια της έρευνας, ο Μαρής σημείωνε: «…Πλήθος στοιχείων έδειχναν ότι τα πράγματα δεν έγιναν όπως εμφανίστηκαν στη δίκη, όπως τα παρουσίασαν οι μάρτυρες και όπως τα ομολόγησαν και οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι. Πώς έγιναν λοιπόν;». Εχοντας παρακολουθήσει επιτοπίως όσα έγιναν, μιλώντας με πρόσωπα που γνώριζαν λεπτομέρειες σχετικά με το έγκλημα, κατέληξε στα δικά του συμπεράσματα. Κατ’ αυτόν, η υπόθεση Πολκ μοιάζει με αστυνομικό μυθιστόρημα επειδή όλοι οι εμπλεκόμενοι, κομμουνιστές, δεξιοί, Αγγλοι και Αμερικανοί, είχαν λόγους να σκοτώσουν τον δημοσιογράφο. Ας δούμε τι έγραψε στην τελευταία συνέχεια της έρευνάς του που τιτλοφορείται «Οι Αμερικανοί ξέρουν τους δολοφόνους;». Υποστηρίζει πως το ΚΚΕ δεν τον σκότωσε επειδή δεν αποδείχθηκε ότι το έκανε. Οι κομμουνιστές δεν είχαν συμφέρον να το πράξουν. Η επίσημη άποψη πως τον σκότωσαν για να φορτώσουν το έγκλημα στους «δεξιούς» δεν στέκει, αφού δεν έκαναν τίποτα που να τους ενοχοποιεί. Κάλλιστα, μπορούσαν να έχουν σκηνοθετήσει κάτι τέτοιο με τον μηχανισμό που διέθεταν. Μήπως τον σκότωσαν οι Αγγλοι; Πράγματι, αρκετοί απέδωσαν το έγκλημα στους Βρετανούς. Ο Κώστας Χατζηαργύρης, που επίσης κατηγορήθηκε ότι αναμείχθηκε στο έγκλημα, κατονόμασε ως δράστη τον Ράνταλ Κόουτς, άνθρωπο της Ιντέλιντζενς Σέρβις στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος λίγο προτού βρεθεί ο νεκρός Πολκ έφυγε από την πόλη. Επίσης, ο αστυνόμος Πανόπουλος που συμμετείχε στις ανακρίσεις ως εκπρόσωπος της Αστυνομίας Πόλεων είχε αφήσει υπαινιγμούς για τους Αγγλους, αλλά δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο για την ενοχή τους. Υποτίθεται πως το άγνωστο στοιχείο για την ανάμειξη των Αγγλων το είχε ο Στακτόπουλος, ο οποίος όμως ουδέποτε το αποκάλυψε.

    Σύμφωνα με τον Μαρή, το συμφέρον των Αμερικανών ήταν να δεχθούν ότι τα πράγματα έγιναν όπως εμφανίστηκαν. Δηλαδή τους βόλευε να θεωρείται το ΚΚΕ υπεύθυνο για το έγκλημα. Γράφει: «Ο Πολκ έφθασε σ’ ένα καΐκι… Στο καΐκι τον περίμεναν οι άλλοι κι ο θάνατος. Ποιοι είναι οι άλλοι; Εμείς έχουμε σχηματίσει τη γνώμη μας, αλλά επειδή δεν έχουμε απόδειξη την κρατάμε για τον εαυτό μας». Και καταλήγει: «Θεωρούμε σχεδόν βέβαιο ότι οι Αμερικανοί ξέρουν ποιοι είναι». Βέβαια, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα για να θεωρείται άρτιο πρέπει να έχει λύση, αποκάλυψη και ει δυνατόν τιμωρία των ενόχων. Διαφορετικά, ο αναγνώστης μένει με απορίες, κάτι που οι συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας αποφεύγουν για να μη χάσουν την αξιοπιστία τους.

    Μου αρέσει!

  3. Οι έξι εκδοχές για τη δολοφονία του Τζορτζ Πολκ

    Ο Σπύρος Κουζινόπουλος, στο εξαιρετικό βιβλίο του «ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ» (Εκδόσεις ΙΑΝΟΣ, 2013) (από το οποίο αντλήσαμε τα περισσότερα στοιχεία για το σημερινό άρθρο και όπου υπάρχουν και οι εσωτερικές παραπομπές), παραθέτει μια σειρά από εκδοχές για τη δολοφονία του Πολκ. Τις αναφέρουμε περιληπτικά.

    i. Ο φίλος του Πολκ, Κώστας Χατζηαργύρης, θεωρεί ότι τον Πολκ δολοφόνησαν Βρετανοί πράκτορες. Ο τελευταίος άνθρωπος που είδε ζωντανό τον Πολκ ήταν ο Βρετανός Ράντολ Κόουτ, ο οποίος μια μέρα πριν την εύρεση του πτώματος, έφυγε αιφνιδιαστικά από τη Θεσσαλονίκη και αργότερα μετατέθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας («Η Υπόθεση Πολκ – Ο Ρόλος των Ξένων Υπηρεσιών στην Ελλάδα»).
    ii. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Φοίβος Οικονομίδης στο βιβλίο του «Ο Πόλεμος, η Διείσδυση και η Προπαγάνδα στις Ελληνοαμερικανικές Σχέσεις» (Αθήνα, 2001) θεωρεί ότι τον Πολκ δολοφόνησαν Αμερικανοί, που δεν ήθελαν η «φωνή» του Μάρκου Βαφειάδη ν’ ακουστεί από τα 25 εκατομμύρια ακροατές του CBS. Μάλιστα, κατονομάζει ωε οργανωτή της δολοφονίας του Πολκ, τον Αμερικανό συνταγματάρχη Χάρβεϊ Σμιθ, στρατιωτικό ακόλουθο της πρεσβείας των Η.Π.Α. στην Ελλάδα.
    iii. Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Κάτι Μόρτον στο βιβλίο της «The Polk Conspiracy» (New York, 1992), γράφει ότι με βάση απόρρητα αμερικανικά έγγραφα, δολοφόνος του Πολκ ήταν ένας Πειραιώτης παρακρατικός, ο οποίος πήγε στη Θεσσαλονίκη και μ’ έναν ντόπιο εκτελεστή, δολοφόνησαν τον Πολκ. Ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας ήταν οι υπουργοί της τότε κυβέρνησης. Ο Πολκ είχε βρει στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, αυτοί οι υπουργοί υπεξαιρούσαν χρήματα της αμερικανικής βοήθειας προς την Ελλάδα και τα κατέθεταν σε προσωπικούς τους λογαριασμούς. Αυτοί έδωσαν εντολή στον Πειραιώτη παρακρατικό να σκοτώσει τον Πολκ.
    iv. Σε παρόμοια συμπεράσματα, καταλήγουν οι Ελίας Βλάντον και Ζακ Μέτγκερ, στο βιβλίο τους «Who Killed George Polk? The Press Covers Up a Death in the Family», Philadelphia, Pennsylvania, 1996.
    v. Ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Γρηγοράτος, μετά από έρευνα 2,5 ετών για το ντοκιμαντέρ «Ο Φάκελος Πολκ στον Αέρα», αναφέρει ότι ίσως ο Πολκ δολοφονήθηκε από πράκτορες κάποιας άλλης χώρας εξαιτίας ενός βιβλίου για τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, με τίτλο: «Το Μωσαϊκό της Μέσης Ανατολής», που ετοιμαζόταν να εκδώσει.
    vi. Ο γνωστός Αμερικανός συγγραφέας και ελληνιστής Έντμουντ Κίλι, στο βιβλίο του «Φόνος στον Θερμαϊκό», επιμένει ότι πολλοί παράγοντες από Ελλάδα, Η.Π.Α. και Μεγάλη Βρετανία συνεργάστηκαν για τη δολοφονία του Πολκ.
    Ο Αλέξης Παπαχελάς, στο βιβλίο του «Ο Βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο Αμερικανικός Παράγων 1947-1967″ (Αθήνα, 1997), επισημαίνει ότι η δράση της CIA στην Ελλάδα, άρχισε το 1948 και ο ρόλος της στην υπόθεση παραμένει αδιευκρίνιστος.
    Από την πλευρά του ΚΚΕ, ο τότε πολιτικός κρατούμενος στο Γεντί Κουλέ, Κώστας Τσανικλίδης είπε:
    «Μπορεί η ηγεσία του ΚΚΕ να έκανε μια σειρά λάθη ακόμη και να έδωσε εντολή για δολοφονίες, αλλά τέτοια μεγάλη ανοησία δεν θα έκανε και δεν την έκανε. Αυτή ήταν δουλειά των μυστικών υπηρεσιών ξένων δυνάμεων, ίσως της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Ήταν τακτική της τέτοιες ενέργειες»
    Κλείνουμε με όσα πίστευε ο Γουίλιαμ Πολκ, αδελφός του Τζορτζ, επίσης δημοσιογράφος.
    «Πιστεύω ότι είναι πολύ ισχυρή υπόθεση ότι οι άνθρωποι που ανησυχούσαν πολύ για το τι έκανε ο Τζορτζ Πολκ ήταν οι άνθρωποι της ακροδεξιάς κυβέρνησης στην Ελλάδα. Είναι μια μπερδεμένη ιστορία… Αυτός είναι ο λόγος για την πίεση που ασκήθηκε σε μένα και άλλα άτομα να μην ασχοληθούμε με την εξιχνίαση της υπόθεσης».

    http://www.protothema.gr/stories/article/699501/upothesi-polk-i-dolofonia-pou-suglonise-tin-ellada-mesa-ston-emfulio-1948/

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s