Σύγχρονη διαχείριση

ΜΕΤΑ: Τα παιδιά των παιδιών του Εμφυλίου, σήμερα 

Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη  «Λαϊκή Δημοκρατία» της Πολωνίας. Σήμερα συναντιούνται και πάλι μεταξύ τους, συζητούν, προβληματίζονται και προσπαθούν να  ανιχνεύσουν τη δική τους σχέση με την Ιστορία – με άλλα λόγια τη δική τους ταυτότητα.

Θα τους βρείτε εδώ:

http://www.meta.org.gr/

*

Εμείς η μεταπολεμική γενιά των πρώην πολιτικών προσφύγων της Πολωνίας, οι συγγενείς και φίλοι μας, συγκροτήσαμε μια Άτυπη Ομάδα Προβληματισμού και Δράσης με σκοπό:

Α) Τη σύσφιξη των μεταξύ μας σχέσεων.

Β) Τη διατήρηση της  μνήμης και της ιστορίας των γονιών μας και την ενημέρωση της κοινωνίας για την ιστορία αυτή.

Γ) Την ανάπτυξη πολιτιστικών και άλλων δραστηριοτήτων με σκοπό τη συμβολή μας στη διατήρηση και προβολή του πολιτισμού και των παραδόσεων μας αλλά και την ανάδειξη των προερχομένων από τον χώρο μας δημιουργών.

Δ) Προώθηση της μεταξύ μας συνεργασίας και αλληλεγγύης, σε επαγγελματικό, κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο.

http://www.meta.org.gr/?p=138

*

Η νόρμα της ανθρώπινης ιστορίας είναι ότι οι άνθρωποι γεννιούνται ως θάμνοι, αποχτουν δηλαδή με τη γέννησή τους ρίζες. Πουλιά γίνονται μετά. Αυτή είναι η περίπτωση των γονιών μας. Εδώ όμως θα κάνω μια παρατήρηση: Οι γονείς μας δε γίνανε πουλιά επειδή φύγανε ή από τη στιγμή που φύγανε απ’ την Ελλάδα. Αυτό έγινε νωρίτερα – από τη στιγμή που άρχισαν να ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο (Άλλο πράμα η εκμετάλλευση του ονείρου τους απ’ τους ισχυρούς. Μ’ αυτό ας ασχοληθουν οι ιστορικοί.) Οι γονείς μας γίνανε πουλιά όταν πήραν την απόφαση να συγκρουστούν με κατεστημένες αξίες και ιδεολογίες, όταν έθεσαν ερωτήσεις περί δικαιοσύνης, ισότητας, περί μιας πραγματικής κοινωνικής αλληλεγγύης. όταν θέλησαν να αναμετρηθούν προτινοντας έναν εναλακτικο τροπο του ευζειν Οι γονείς μας χρειάστηκε να πάρουν μια απόφαση, έτσι έγιναν πουλιά. Θέλω να πω ότι πουλί γίνεσαι όχι αναγκαστικά όταν περιπλανιέσαι από ένα γεωγραφικό σημείο σ’ ένα άλλο. Πουλί γίνεσαι από τη στιγμή που τα αυτονόητα στα οποία πίστευες μέχρι πρόσφατα παύουν να είναι αυτονόητα.

Στο αντίπαλο δέος έγινε περίπου το ίδιο πράγμα. Τους έπεισαν ότι οι «συμμορίτες» θέλουν να χαλάσουν τη «θαμνότητά τους», αν μπορώ να μιλήσω έτσι. Σε αυτό το σημείο, γεννιέται το παράλογο: ο «υπό την κομμουνιστικήν απειλήν» πανικόβλητος θάμνος, σε μια προσπάθεια να διασώσει αυτήν του τη «θαμνότητα,» μπορεί να καταφύγει σε «έκτακτα μέτρα.» Όταν όμως παίρνεις το τουφέκι, εν δυνάμει μπορείς να σκοτώσεις τον αδερφό σου: και τότε παύεις πια να είσαι θάμνος. Προβληματίζεσαι, στοχάζεσαι και αυτοστοχάζεσαι, είσαι έτοιμος για περιπλάνηση, έτοιμος να γίνεις πουλί. Το θέμα θα μπορούσα να το αναπτύξω, αλλά δεν έχουμε χρόνο. Πάντως το πουλί -κατά τη γνώμη μου- δεν πρέπει να το εξορκίζεις από μέσα σου. Άλλωστε όταν κάποιος ζήσει την εμπειρία της περιπλάνησης, δεν ξαναγίνεται εύκολα θάμνος. Κάθε άνθρωπος που ξεριζώθηκε έστω μια φορά και έγινε πουλί, δεν ξαναγίνεται ποτέ πια θάμνος, αν και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να νοσταλγεί τις ρίζες του, την εστία, θα μένει μέσα του βαθειά για πάντα ζωηρή η επιθυμία να ριζώσει, να βρει την ισορροπία του, να ησυχάσει. Δεν ξαναγίνεται ποτέ πια θάμνος, διότι η εμπειρία της περιπλάνησης είναι αξέχαστη. Μπορείς βέβαια να κάνεις μια απόπειρα να απωθήσεις το πουλί μεσα σου, αλλά μια μέρα ξαφνικά, χωρίς να το περιμένεις, θα σου θυμίσει την ύπαρξή του.

Ας δούμε σ αυτό το πλαίσιο τους εαυτούς μας. Όλοι εδώ ή σχεδόν όλοι γεννηθήκαμε έξω, «εκεί» – „στην Πολωνία, δηλαδή στο πουθενά”. Κατά κάποιο τρόπο η εμπειρία μας λοιπόν είναι ασύμβατη με τη νόρμα της ιστορίας. Δε γεννηθήκαμε ως θάμνοι, για να γίνουμε κατόπιν πουλιά. Γεννηθήκαμε αμέσως ως πουλιά και μάλιστα ως πουλιά που θέλουν να γίνουν θάμνοι. Όλες οι μεταφορές της λογοτεχνίας με κορυφαία την Οδύσσεια δεν πολύταιριάζουν στην περίπτωσή μας. Η Οδύσσεια πραγματεύεται το νόστο, την επιστροφή. Όμως, για τι είδος νόστου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε στην περίπτωση μας; Να επιστρέψουμε, ναι, αλλά να επιστρέψουμε πού; Εκεί που δεν ήμασταν ποτέ;

http://www.meta.org.gr/?p=136

*

(από το ίδιο)

Η ατομική ταυτότητα δε συνίσταται στη συγκέντρωση των χαρακτηριστικών που διαθέτει το άτομο, ούτε είναι απλώς ένα δεδομένο, αλλά κάτι το οποίο πρέπει να διαμορφώνεται εξακολουθητικά και να στηρίζεται στις αναστοχαστικές δραστηριότητες του ατόμου. Το ζήτημα της ατομικής ταυτότητας προϋποθέτει στον πυρήνα του την αφήγηση και την αυτοβιογραφία ως μια διορθωτική επέμβαση στο παρελθόν και όχι απλώς ένα χρονικό συντελεσμένων συμβάντων. Τα συμβάντα και τα γεγονότα από μόνα τους στις περισσότερες των περιπτώσεων δε λεν’ τίποτα, είναι βουβά, άλαλα.  Παίρνουν ζωή και βγάζουν λαλιά μόνο σε μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία και αφήγηση. Διορθωτική επέμβαση λοιπόν θα πει ενεργητική επέμβαση της φαντασίας στην αφήγηση της ζωής μας. Αλλά πρέπει να σημειώσω εδώ ότι φαντασία δε θα πει αυθαιρεσία, το αντίθετο μάλιστα – θα πει ειλικρίνεια, δημιουργικός στοχασμός, αναστοχασμός και – όποιος έχει το χάρισμα – ποίηση. Σε τελική ανάλυση η ταυτότητα μας είναι η αφήγηση της ζωής μας ή – όπως λέει η αφίσα – η αφήγηση του ταξιδιού της ζωής μας. Δυστυχώς δεν αποχτήσαμε δημιουργούς, καλλιτέχνες ή πεζογράφους, οι οποίοι θα μπορούσαν να ανυψώσουν την περιπέτειά μας στο επίπεδο ενός μύθου.

Επιτρέψτε μου τώρα να κάνω μια λοξοδρόμηση από το θέμα μου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν και ταυτότητες-υβρίδια – υβριδικές ταυτότητες. Ο δεκατριάχρονος γιος μου, ο Δημήτρης, που είναι εδώ μαζί μας, έχει έναν πατέρα Έλληνα απ’ το πουθενά, μια μητέρα Γερμανίδα-Βερολινέζα, γεννήθηκε στη Γερμανία, κατοικεί στην Πολωνία, πήγε δημοτικό σ’ ένα εβραϊκό σχολείο και φέτος πάει σ’ ένα ισπανόφωνο γυμνάσιο. Υβρίδιο με τα όλα του δηλαδή. Δεν έχουμε χρόνο, αλλά θα μπορούσα να σας πω πώς μπερδεύτηκε το παιδί όταν η δασκάλα είπε στους μαθητές να γράψουν μια έκθεση με τον τίτλο „Η πατρίδα μου”..

*

(από το ίδιο)

Η κουκουβάγια, το πουλί της γνώσης και της σοφίας, πετά το σούρουπο – λέει το γνωστό ρητό του Χέγκελ. Όταν βραδιάσει πια, την ώρα του λυκόφωτος, μπορείς να ρίξεις μια ματιά πίσω στα τετελεσμένα γεγονότα της περασμένης ημέρας και να προσπαθήσεις να απαντήσεις στις ερωτήσεις: πώς ήταν; γιατί ήταν έτσι κ όχι αλλιώς; ποιο ήταν το νόημα αυτού που συνέβη; Κακά τα ψέματα κορίτσια και αγόρια, φίλες και φίλοι, αλλά το σούρουπο, η  ώρα μυροφόρα, αν δεν ήρθε ακόμα, όπου νά ‘ναι πλησιάζει. Νομίζω ότι ήρθε η στιγμη να κάνουμε ένα έστω εισαγωγικό απολογισμό, μια ανακεφαλαίωση της μέχρι τώρα ζωής μας, του «ταξιδιού της ζωής μας» – όπως άλλωστε μπορούμε να διαβάσουμε και στην αφίσα. Με την ιστορία έχουμε τους λογαριασμούς μας. Μας πέταξε κι εμάς και τους γονείς μας από δω κι από κει, χωρίς να πάρει την άδεια μας. Ήρθε καιρός να εκδικηθούμε. Μπορούμε μάλιστα να ξανα-αφηγηθούμε την ιστορία, που θα πει να αρπάξουμε απ’ την ιστορία το προνόμιο να αφηγείται τη ζωή μας και να την αφηγηθούμε με έναν δικό μας τρόπο, με τη δική μας ευαισθησία, με τη γλώσσα μας, υποκειμενικά και λυρικά. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε να δείξουμε στην ιστορία την αξία και τη δύναμη της γλώσσας.

Το ότι βρίσκομαι σήμερα εδώ στο Νεστόριο, στο Γράμμο, το ότι είμαι αυτός που είμαι, το ότι λέω αυτά που λέω – όλα έχουν άμεση σχέση με τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, με τον Εμφύλιο, με την Κατοχή: κι από κει ακόμα πιο βαθειά. Όταν σκέφτομαι ότι θα μπορούσα ίσως κάποτε κι εγώ να γίνω θάμνος, πάντα έχω στο νου μου την Ελλάδα.

*

Έχουμε πολλά να δούμε και να μάθουμε ακόμα για τον Εμφύλιο…

Πηγή: ΜΕΤΑ: Τα παιδιά του Εμφυλίου σήμερα | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s