Πρόσωπα

Λεωνίδας Κύρκος: «Εβλεπα αυτούς τους γελοίους ανθρώπους σαν γίγαντες…»

25ce259a25ce25a525ce25a125ce259a25ce259f25ce25a3

Η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» φιλοξενεί σήμερα (σημ: στις 3 Δεκεμβρίου 2006) μια συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου στον Αλέξη Παπαχελά και τον Ηλία Νικολακόπουλο. Για όσους ενδιαφέρονται για τη νέο- ελληνική ιστορία, χρήσιμη. Και για όσους προέρχονται από την αριστερά (ή προσπαθούν κα καταλάβουν τι ήταν η αριστερά) εξαιρετικά διαφωτιστική…

Όλο το κείμενο της συνέντευξης εδώ:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100057_03/12/2006_207564

Και για τους επισκέπτες της καλύβας, παραθέτω τις δυο πιο ενδιαφέρουσες (κατά τη γνώμη μου) ερωτήσεις –απαντήσεις από τη συνέντευξη (οι υπογραμμίσεις δικές μου).

Η πρώτη, για την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο:

– Με την απόσταση του χρόνου και την ψυχραιμία πιστεύετε ότι σας παρέσυρε σε αυτό το θέμα η προσωπική αντιπαλότητα με τον Ανδρέα και ο τρόπος που σας είχε φερθεί;

– Ψυχολογικά κρίνοντας το πράγμα, νομίζω ναι. Πολιτικά κρίνοντας, νομίζω ότι μας παρέσυρε η ομοβροντία του Τύπου, η ομοφωνία του Τύπου. Δεν υπήρχε καμία φωνή διαφορετική στο θέμα αυτό. Από τις εφημερίδες που υποστήριζαν φανατικά την κυβέρνηση έως τις εφημερίδες που την αντιπολιτεύονταν, ένα ήταν το μοτίβο: εδώ υπάρχουν σκάνδαλα. Και βλέποντας εκ των υστέρων τα πράγματα και τη συνέχεια των σκανδάλων και σήμερα, πιστεύω ότι εκείνη ήταν μια αφετηρία, μας επηρέασε πάρα πολύ το μόνο αποδεδειγμένο σκάνδαλο, το σκάνδαλο με τον Κουτσόγιωργα,περίπου τα 3.000 δολάρια που μας είπε τότε ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν. Ηταν αρκετά αυτά; Δεν ήταν. Ηταν όμως οπωσδήποτε μια ένδειξη ότι υπήρχε σκάνδαλο και η δικαιολογία του Κουτσόγιωργα ήταν σχεδόν ωμή, ότι χρειάστηκαν ως σπουδαστικό συνάλλαγμα για τον γιο μου. Τι λες βρε αδελφέ, 3.000 δολάρια που πήρες από μια αμφισβητούμενη πηγή, τη στιγμή που εδώ πέρα χιλιάδες γονιοί αγωνίζονται για να εξασφαλίσουν κάποιο δολάριο να στείλουν στα παιδιά τους. Αυτή η απόλυτη ταύτιση του Ανδρέα με τον Κουτσόγιωργα, που ήταν μια αμφισβητούμενη προσωπικότητα, για τον οποίο είχε πάντως δεσμούς πέραν των φιλικών, δικηγόρος του σε όλες τις υποθέσεις του κ.λπ., τον επηρέασε σε σημαντικό βαθμό και ήταν το μόνο αντικειμενικό στοιχείο που είχαμε στα χέρια μας.

*

Και η δεύτερη, μια συνολική αποτίμηση του γηραιού πολιτικού, για την πορεία της αριστεράς:

Κοιτάζοντας έτσι πίσω, τα 50 κάτι χρόνια πολιτικής πορείας, υπάρχει κάτι που λέτε μακάρι να μπορούσα να το ξαναζήσω, να το ξανακάνω, θα το έκανα διαφορετικά;

– Με έχει απασχολήσει το ερώτημα, αλλά δεν έχω βρει απάντηση. Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στο αριστερό κίνημα ήμουνα δοσμένος σε αυτό. Δεν ήμουνα με την κριτική διάθεση που απέκτησα εκ των υστέρων, γι’ αυτό και τα όσα συζητάμε για νέους κ.τ.λ. τα ακούω βερεσέ. Ενας νέος αν δεν έχει εμπειρίες, δεν τις έχει ζήσει, δεν τις έχει βιώσει για να μπορεί να κάνει τον κριτικό έλεγχο, εύκολα παραδίδεται στους εντυπωσιασμούς. Ηρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη, δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ημουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες.

Πηγή: Περιμένοντας την ψαρόσουπα | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η παραδοχή του Λ. Κύρκου ότι η αριστερά (ΚΚΕ+ΕΑΡ = Συνασπισμός) της εποχής εκείνης (1989) παρασύρθηκε, ως άλλη αμαρτωλή Εύα, από τον κακό Όφι- δηλαδή τον Τύπο.

Είναι ξεκάθαρο οτι οι εφημερίδες της εποχής (των ΝΕΩΝ και της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ συμπεριλαμβανομένων) λύσσαξαν κατά του Α. Παπανδρέου. Ο λόγος ήταν βέβαια ότι ο μακαρίτης (η μεγίστη λέρα…) είχε επιλέξει τον Κοσκωτά ως εκδότη του μέλλοντος – και έπεσαν να τους φάνε και τους δύο.

Αλλά, η αριστερά του 1989 ήταν τόσο μα τόσο αφελής;

Νομίζω ότι δεν ήταν αφελή τα αριστερά στελέχη – απλώς ακολούθησαν το ρεύμα, με ελπίδες για κάτι μεγάλο. Όλοι θυμόμαστε ότι στη δίκη οι εκδότες (Λαμπράκης, Τεγόπουλος – ακόμα και ο Παπουτσάκης) έκαναν γαργάρα όσα έγραφαν για σκάνδαλα του Ανδρέα. Ο Κοσκωτάς είχε εξοντωθεί, ο Μητσοτάκης ήταν περαστικός από την εξουσία, άρα…

Άρα η αριστερά έμεινε με τις ευθύνες (και τα ματαιωμένα όνειρα για κυριαρχία στο πολιτικό σκηνικό) στο χέρι. Παρ’ όλα αυτά, κανένας από τους «μεγάλους» δε βγήκε να παραδεχτεί την πατάτα. Ένας από τους πιο κυνικούς μάλιστα (ο εισαγγελέας της δίκης) έγινε αργότερα και πρόεδρος του Συνασπισμού.

Καλά κάνει πάντως και τα βγάζει στη φόρα ο Λ. Κύρκος. Αν και θα έπρεπε να το έχει κάνει (αν διέθετε πράγματι πολιτικό μέγεθος) τότε.

Κι ένα ακόμα σχόλιο για τα παλιά – της δεκαετίας του 1940.

Πολύ σωστά ο Λ. Κύρκος κατονομάζει απαξιωτικά τους διάφορους απερίγραπτους τύπους που συν-αποτελούσαν την ηγεσία του ΚΚΕ (αν και -περιέργως- ξεχνά το Ν. Ζαχαριάδη).

Δε λέει όμως το πιο σημαντικό: ότι στην ηγεσία του Κόμματος βρέθηκαν αυτοί, ακριβώς γιατί το Κόμμα ήταν τότε (και πάντα, ως τα 1990…) ένα πιστό παράρτημα του ΚΚΣΕ, ένας πιστός και αφοσιωμένος υπηρέτης των συμφερόντων της Μητέρας Πατρίδας, δηλαδή της ΕΣΣΔ. Τα συμφέροντα της Ελλάδας, δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία, μπροστά σε εκείνα της διεθνούς Επανάστασης!

Τα στελέχη αυτά ήταν βαθύτατα εμποτισμένα με σταλινισμό. Τα στελέχη που κάποια στιγμή τους διαδέχτηκαν (Κολιγιαννικοί – 1956) επίσης. Τα στελέχη που διέσπασαν το εννιαίο ΚΚΕ (1968- «εσωτερικο») επίσης – και με το παραπάνω!

Η εξάρτηση αυτή (και τα παρεπόμενά της) ήταν η βασική αιτία της ήττας του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα. Και είναι η βασική αιτία που λένε σήμερα, ο ένας μετά τον άλλον «ευτυχώς που χάσαμε!» και φτύνουν τον κόρφο τους.

Αν το επαναστατικό κίνημα που ξεπήδησε μέσα από την Αντίσταση είχε ηγεσία όχι πολύ ικανότερη, αλλά ταγμένη αποφασιστικά στα συμφέροντα του λαού και της χώρας, τότε η ιστορία θα είχε γραφεί διαφορετικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s