Ενδιαφέροντα

Η μέθοδος του Λένιν 

(του σχολιαστή)

Μια ενδιαφέρουσα στιγμή της  μπολσεβικικής επανάστασης του 1917, αντιγράφω απο το βιβλίο  της Γιάννας Κατσόβσκα-Μαλιγκούδη, με τίτλο «Ιστορία της Σοβιετικής ΄Ενωσης (1917-1991)» Εκδόσεις Gutenberg.

Αφορά τις μόνες ελεύθερες εκλογές που έγιναν μετά τον Οκτώβρη του 1917 και πώς  αντιμετώπισε ο Λένιν το δυσμενές για τους μπολσεβίκους αποτέλεσμα.

Η κυβέρνηση που προέκυψε από την  επανάσταση των μπολσεβίκων  της 26.10.1917, θεωρήθηκε ως «προσωρινή» γιατί «μερικές μέρες αργότερα είχαν προγραμματιστεί γενικές εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση, η οποία θα αποφάσιζε για τη μορφή και το πολίτευμα του κράτους».

Οι μπολσεβίκοι είχαν στην αντιπαράθεση με τον Κερένσκι, δεσμευθεί για τη διεξαγωγή τους.  Μετά τον Οκτώβρη δεν τις επιθυμούσαν πλέον καθόλου, γιατί θα τις έχαναν, αλλά δεν μπορούσαν να τις ακυρώσουν.

Ετσι, για πρώτη φορά στη Ρωσία έγιναν στις 12.11.1917 δημοκρατικές και ελεύθερες εκλογές .  Το κόμμα των σοσιαλεπαναστατών  (το παλιό αγροτικό)  σάρωσε.  Ολα τα σοσιαλιστικά κόμματα, εκτός των μπολσεβίκων πήραν 62%  και τα αστικά 13%.  Το ποσοστό των μπολσεβίκων ανήλθε περίπου στο 25% των ψήφων  (183 στις 715 έδρες).

«Η πρώτη συνεδρίαση της νέας βουλής (στις 5.1.1918) ήταν και η τελευταία της.  Οι βουλευτές βρήκαν τη δεύτερη μέρα τις θύρες του συνεδριακού μεγάρου κλειστές και το κτήριο περικυκλωμένο από βαριά οπλισμένες ομάδες Κόκκινων φρουρών, ενώ ένα θυροκολλημένο  έγγραφο από την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή (των σοβιέτ) ανακοίνωσε τη διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης, επειδή αυτή είχε αρνηθεί να αναγνωρίσει τη νέα σοβιετική εξουσία. Ο Λένιν δήλωσε ότι η Συντακτική Συνέλευση αποτελούσε την έκφραση των καπιταλιστών και ένα σύμβολο του παρελθόντος.  Η διάλυση συνοδεύθηκε από βιαιοπραγίες και τη δολοφονία μερικών βουλευτών.»

«Τις επόμενες μέρες (10-18.1.1918) συνήλθε το Γ’ Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ, με πλειοψηφία των μπολσεβίκων, και ψήφισε ό,τι του είχε ζητηθεί:  η προσωρινή κυβέρνηση των μπολσεβίκων έγινε μόνιμη και η Ρωσία πήρε τη μορφή της ομόσπονδης δημοκρατίας»

«Οι μπολσεβίκοι έλαβαν  σκληρά μέτρα κατά των άλλων κομμάτων¨ήδη τον Δεκέμβριο του 1917 συνελήφθησαν οι ηγέτες του  Φιλελεύθερου κόμματος, ενώ οι μενσεβίκοι και οι σοσιαλεπαναστάτες (εκτός από την αριστερή πτέρυγα)  εκτοπίζονται συστηματικά από όλες τις βαθμίδες των σοβιέτ, έως το 1922, όταν απαγορεύτηκε τελείως η δράση τους. »

Πηγή: Η μέθοδος του Λένιν | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

(Από τα σχόλια στην ανάρτηση της καλύβας)

Επανάσταση που επικρατεί δημιουργεί δίκαιο.

Αυτή τη φράση την άκουσα μικρός από το Γεώργιο Παπαδόπουλο.Είναι σωστή άποψη,μόνο που θέλει συμπλήρωμα που είναι «δίκαιο που ισχύει για όσο καιρό επικρατεί» είτε 7 είτε 70 χρόνια.

 KillKiss

Τα αποτελέσματα των εκλογών του Νοεμβρίου του ’17, δεν αποτυπώνουν την πραγματική εικόνα της πολιτικής ζωής της Ρωσίας, καθώς οι Αριστεροί Σοσιαλεπαναστάτες, εξακολουθούσαν να αποτελούν τμήμα του Σοσιαλεπαναστατικού Κόμμαγος μέχρι και το 4ο συνέδριό του, (που πραγματοποιήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του ’17, δηλαδή μετά τις εκλογές που αναφέρονται στο κείμενο) οπότε και διαγράφηκαν.

Το Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα, ήταν το μεγάλο αγροτικό κόμμα της Ρωσίας, ο κανονικός διάδοχος των ηρωικών ρώσων μηδενιστών του 19ου αιώνα, αλλά και των ήπιων λαϊκιστών των αρχών του 20ου που αναζητούσαν έναν εναλλακτικό αντικαπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης βασισμένο στη μεσαία αγροτική ιδιοκτησίας. Από τη φύση του, στέγαζε έτσι ετερόκλητες πολιτικές τάσεις, των οποίων η συνύπαρξη έμελλε να καταστεί αδύνατη το ’17, όταν η δεξιά πτέρυγα αναγνώριζε την ανάγκη εθνικής συσπείρωσης προκειμένου η χώρα να ανταπεξέλθει στις πολεμικές της υποχρεώσεις, ενώ η αριστερή επέμενε στην πλήρη εφαρμογή του προγράμματος του κόμματος για αναδασμό της γης.

Οι Αριστεροί Σοσιαλεπαναστάτες στηρίξαν την Οκτωβριανή Επανάσταση (ή πραξικόπημα για όσους το επιθυμούν), αλλά στις εκλογές του Νοεμβρίου του ’17 δεν είχαν οργανικά αποκοπεί από το κόμμα τους. Κατά συνέπεια, το ηγεμονικό ποσοστό του 62% που η ανάλυση αποδίδει στους «σοσιαλιστές», συνιστά μεν μία αντίθεση στην επιβολή ενός μπολσεβικικού μονοκομματισμού (σε πολιτειακό επίπεδο), δεν αποτελεί ωστόσο εκ προοιμίου μία αντεπαναστατική πλειοψηφία (σε πολιτικό επίπεδο), ώστε να εξάγεται το συμπέρασμα πως η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν εξέφραζε τους πόθους του λαού της Ρωσίας. Εκείνοι επίσης που επικαλούνται το ποσοστό των Σοσιαλεπαναστατών για να τεκμηριώσουν την άποψη περί πραξικοπήματος του Οκτωβρίου, (χαρακτηρίζοντας τους Σοσιαλεπαναστάτες ως απλούς «σοσιαλιστές»), καλό θα ήταν να αναφέρονταν και στο ένοπλο τμήμα του κόμματος και στις δολοφονίες στις οποίες είχε προβεί κατά την προεπαναστατική εποχή, με την πλήρη ανοχή, αν όχι και έγκριση της ηγεσίας του.

Τέλος, σχετικά με το ερώτημα, για το τι συνιστά επανάσταση και τι πραξικόπημα, νομίζω πως είναι απ’ τα ερωτήματα εκείνα, για τα οποία η απάντηση δίνεται πρωτίστως με πολιτικό και όχι αντικειμενικό τρόπο. Συνήθως οι επαναστάσεις γίνονται όταν η Δημοκρατία είναι αδύναμη να υλοποιήσει τη λαϊκή θέληση, ή ακόμα και ανύπαρκτη (και όταν οι πολιτικές τάσεις του πληθυσμού δεν είναι δυνατόν να καταγραφούν). Συχνά συμβαίνουν ακόμα και σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη, ή με παραπλάνηση του λαού – και όποιος έχει μελετήσει την έναρξη της ελληνικής επανάστασης του 1821, μπορεί να αντιληφθεί σε τι αναφέρομαι. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, εκείνο που δικαιώνει τον όρο «επανάσταση» και όχι «πραξικόπημα», ή «εξαπάτηση», είναι η ίδια η Ιστορία. Ο όρος Οκτωβριανή Επανάσταση, δεν υιοθετήθηκε μονάχα από τους κομμουνιστές, αλλά τουλάχιστον μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τους ίδιους τους αντιπάλους τους.

Υπό τη στενή της έννοια, η μόνη πραγματική Επανάσταση στη Ρωσία, ήταν εκείνη του Φεβρουαρίου – ακομμάτιστη, αυθόρμητη και λαϊκή. Ακόμα και τότε ωστόσο, η Ρωσία διέθετε Κοινοβούλιο δημοκρατικά εκλεγμένο. Δεν υπάρχει όμως ούτε ένας σοβαρός ιστορικός που να χαρακτηρίζει «πραξικόπημα» την Επανάσταση του Φεβρουαρίου. Και αυτή, δεν θα είχε υπάρξει, (ή θα είχε παραμείνει μία απλή, αποτυχημένη εξέγερση), εάν δεν είχε προηγηθεί και αποδώσει, ακριβώς η αντικαθεστωτική προπαγάνδα των μπολσεβίκων, των αδιάλλακτων σοσιαλεπαναστατών, των αριστερών μενσεβίκων και των αναρχικών.

@Επίσης έχει ενδιαφέρον γιατί οι Άγγλοι πέρασαν στη βιομηχανική και ..αστική κοινωνία χωρίς να χρειαστούν οι ιακωβινισμοί και τα ρέστα.@

Στην Αγγλία έχουμε ένα ιδιόμορφο και σημαντικό φαινόμενο: Στην Ένδοξη Επανάσταση του 1688, πρωτοστατεί η πεφωτισμένη αριστοκρατία, εναντίον ενός συγκεκριμένου οπισθοδρομικού μονάρχη, ο οποίος ανήκει και σε αντίπαλη θρησκευτικά και εθνοτικά μερίδα (Καθολικός και Σκωτσέζος). Δεν υπάρχει τίποτε που να ενοποιεί περισσότερο τις κοινωνικές τάξεις, ή τις αντιτιθέμενες πολιτικές μερίδες, από έναν κοινό εχθρό. Μετά το 1688, η αριστοκρατία αντιλαμβάνεται την ανάγκη να διατηρήσει τα προνόμιά της, όχι ενάντια στο λαό (που δεν την απειλεί) αλλά στην αυθαιρεσία του Θρόνου. Έτσι γεννιέται η Δημοκρατία στη Βρετανία.

Ανάμεσα στο 1688 και τις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε αρχίζει η γοργή εκβιομηχάνιση της Βρετανίας, μεσολαβούν 120 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η αστική τάξη αγοράζει γη και εντάσσεται έτσι στην τάξη των γαιοκτημόνων και αποκτά κοινά συμφέροντα μ’ αυτούς. Οι φεουδάρχες δεν φοβούνται έτσι τη Δημοκρατία, όσο καταφέρνουν σε συνεργασία με τους αστούς, να την κρατούν κουτσουρεμένη (χωρίς δηλαδή να παραχωρούν το δικαίωμα της καθολικής ψήφου).

Στο πλαίσιο αυτό, οι δημοκρατικοί αγώνες στη Βρετανία, διεξάγονται κατ’ εξοχήν από τη μεσαία τάξη, η οποία δεν έχει τη δύναμη να απειλήσει τους επικυρίαρχους – και όσοι νοιώθουν πως το κοινωνικό κλίμα της Αγγλίας δεν τους σηκώνει, σπρώχνονται στις αποικίες. Η Βρετανία είναι η μόνη αποικιοκρατική δύναμη που αξιοποιεί εποικιστικά στο έπακρον τις κατακτήσεις της, εκτονώνοντας τις κοινωνικές εντάσεις στο εσωτερικό της.

V.I. Lenin-Διακήρυξη των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύεται σε μετάφραση του ιστολογίου από το Marxists Internet Archive έκτακτα, και στα πλαίσια της σειράς αναρτήσεων «Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής για να σέβεσαι τον υπαρκτό σοσιαλισμό.» Πρόκειται για την πρόταση που απέρριψε η πλειοψηφία της Συντακτικής Συνέλευσης στις 18 Ιανουαρίου 1918 (5 Ιανουαρίου με το παλιό ρωσικό ημερολόγιο). Το κείμενο μεταφράζεται ώστε να κριθεί η βασιμότητα ενός από τα βασικά μου επιχειρήματα στην σχετική σειρά αναρτήσεων: ότι δηλαδή η άρνηση του δημοκρατικά εκλεγμένου κοινοβουλίου να αποδεχθεί την Διακήρυξη ήταν επίσης άρνηση της επανάστασης. Και ότι, κατά συνέπεια, έθετε άμεσα θέμα ασυμβατότητας κοινοβουλευτικής και επαναστατικής εξουσίας μετά την επανάσταση του Οκτώβρη, παρά την αρχική απόπειρα των Μπολσεβίκων να διατηρήσουν τον αστικό θεσμό του πολυκομματικού κοινοβουλίου, συνδυάζοντάς τον με την ανώτερη εξουσία των Σοβιέτ. Ο αναγνώστης/η αναγνώστρια ας κρίνει αν το επιχείρημά μου αυτό –και τα ερωτήματα που θέτω προς την δυτική αριστερά και τους θεωρητικούς της βάσει αυτού– είναι ή όχι όντως βάσιμο.

Lenin Reloaded
—–
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΟΥ ΛΑΟΥ [1]
Η Συντακτική Συνέλευση αποφασίζει:
I.
1. Η Ρωσία ανακηρύσσεται Δημοκρατία των Σοβιέτ των Εκπροσώπων των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών. Όλη η εξουσία, κεντρικά και τοπικά, επαφίεται σε αυτά τα Σοβιέτ.
2. Η Ρωσική Σοβιετική Δημοκρατία εγκαθιδρύεται στη βάση της αρχής μιας ελεύθερης ένωσης ελεύθερων εθνών, ως ομοσπονδία Σοβιετικών εθνικών δημοκρατιών.
II.
Ο βασικός της στόχος είναι η κατάργηση κάθε εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, η πλήρης εξάλειψη του χωρισμού της κοινωνίας σε τάξεις, η ανελέητη συντριβή της αντίστασης των εκμεταλλευτών, η εδραίωση μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, και η νίκη του σοσιαλισμού σε όλες τις χώρες. Η Συντακτική συνέλευση αποφασίζει επίσης:

1. Καταργείται η ιδιωτική ιδιοκτησία της γης. Όλη η γη και όλα τα κτήρια, τα αγροτικά εργαλεία και τα άλλα εξαρτήματα της αγροτικής παραγωγής ανακηρύσσονται ιδιοκτησία όλου του εργαζόμενου λαού.

2. Οι Σοβιετικοί νόμοι για τον εργατικό έλεγχο και για το Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο επικυρώνονται με το παρόν ώστε να εγγυηθούν την εξουσία των εργαζομένων επί των εκμεταλλευτών και ως πρώτο βήμα προς την πλήρη μετατροπή των εργοστασίων, των ορυχείων, των σιδηροδρόμων και άλλων μέσων παραγωγής σε ιδιοκτησία του κράτους των εργατών και των αγροτών.

3. Η μετατροπή όλων των τραπεζών σε ιδιοκτησία του κράτους των εργατών και των αγροτών επικυρώνεται με το παρόν ως μία από τις προϋποθέσεις της χειραφέτησης των εργαζομένων από τον ζυγό του κεφαλαίου.

4. Με στόχο την εξάλειψη των παρασιτικών τμημάτων της κοινωνίας, θεσμοποιείται με το παρόν η καθολική υποχρέωση στην εργασία.

5. Με σκοπό τη διαφύλαξη της κυρίαρχης εξουσίας του εργαζόμενου λαού, και για να εξαλειφθεί κάθε πιθανότητα να αποκατασταθεί η εξουσία των εκμεταλλευτών, διακηρύσσεται με το παρόν ο οπλισμός του εργαζόμενου λαού, η δημιουργία ενός σοσιαλιστικού Κόκκινου Στρατού εργατών και αγροτών, και ο πλήρης αφοπλισμός των τάξεων των ιδιοκτητών.
III.
1. Εκφράζοντας την ισχυρή της αποφασιστικότητα να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τα νύχια του επενδυτικού κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού που βύθισαν με τον εγκληματικότερο τρόπο τον κόσμο στο αίμα, η Συντακτική Συνέλευση επιδοκιμάζει ολόψυχα την πολιτική της Σοβιετικής εξουσίας για την αποκήρυξη των μυστικών συμφωνιών, την οργάνωση της πιο εκτεταμένης αδελφοποίησης με τους εργάτες και τους αγρότες των εμπόλεμων στρατών, και την επίτευξη με κάθε κόστος, και με επαναστατικά μέσα, μιας δημοκρατικής ειρήνης ανάμεσα στα έθνη, χωρίς προσαρτήσεις και αποζημιώσεις και στην βάση του ελεύθερου αυτοκαθορισμού των εθνών.
2. Με τον ίδιο στόχο κατά νου, η Συντακτική Συνέλευση εμμένει σε μια πλήρη ρήξη με την βάρβαρη πολιτική του αστικού πολιτισμού, η οποία έχτισε τον πλούτο των εκμεταλλευτικών, λίγων και εκλεκτών εθνών με τη δουλεία εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζόμενου λαού στην Ασία, στις αποικίες γενικά, και στις μικρές χώρες.

Η Συντακτική Συνέλευση καλοσωρίζει την πολιτική του Συμβουλίου των Κομμισαρίων του Λαού, προκηρύσσοντας την απόλυτη ανεξαρτησία της Φινλανδίας, την απαρχή της απόσυρσης του στρατού από την Περσία, και την ανακήρυξη ελευθερίας αυτοκαθορισμού για την Αρμενία [2].

3. Η Συντακτική Συνέλευση εκλαμβάνει τον Σοβιετικό νόμο περί ακύρωσης των δανείων που σύναψαν οι τσαρικές κυβερνήσεις, οι γαιοκτήμονες και η μπουρζουαζία, ως το πρώτο χτύπημα ενάντια στο διεθνές τραπεζικό σύστημα και στο επενδυτικό κεφάλαιο, και εκφράζει την πεποίθηση πως η Σοβιετική εξουσία θα αναζητήσει αυτόν τον δρόμο με αποφασιστικότητα, ώσπου να θριαμβεύσει πλήρως η εξέγερση των εργατών διεθνώς ενάντια στον ζυγό του κεφαλαίου.
IV.
Έχοντας εκλεγεί στη βάση κομματικών καταλόγων οι οποίοι δημιουργήθηκαν πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση, όταν ο λαός δεν ήταν ακόμα σε θέση να ξεσηκωθεί μαζικά ενάντια στους εκμεταλλευτές, δεν είχε ακόμα εμπειρία της συνολικής δύναμης της αντίστασής τους προς υπεράσπιση των δικών τους ταξικών συμφερόντων, και δεν είχε ακόμα ασχοληθεί έμπρακτα με τον στόχο της οικοδόμησης μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, η Συντακτική Συνέλευση θεωρεί ότι θα ήταν θεμελιωδώς λάθος, ακόμα και τυπικά, να έλθει σε αντίθεση με τη Σοβιετική εξουσία.
Ουσιαστικά, η Συντακτική Συνέλευση θεωρεί πως τώρα, που ο λαός δίνει την τελευταία του μάχη ενάντια στους εκμεταλλευτές, δεν μπορεί να υπάρξει χώρος για τους εκμεταλλευτές σε κανένα κυβερνητικό σώμα. Η εξουσία πρέπει να ανήκει ολοκληρωτικά και εντελώς στους εργαζόμενους και στους εξουσιοδοτημένους τους εκπροσώπους: τα Σοβιέτ των Εργατών, των Στρατιωτών, και των Αγροτών.
Στηρίζοντας τη Σοβιετική εξουσία και τα διατάγματα του Συμβουλίου των Κομμισαρίων του Λαού, η Συντακτική Συνέλευση θεωρεί πως η δική της αποστολή περιορίζεται στην θεμελίωση των βασικών αρχών της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης της κοινωνίας.
Ταυτόχρονα, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια πραγματικά ελεύθερη και εθελοντική, και για το λόγο αυτό ακόμα πιο σταθερή και γερή, ενότητα των εργαζόμενων τάξεων όλων των εθνών της Ρωσίας, η Συντακτική Συνέλευση περιορίζει τα δικά της καθήκοντα στον καθορισμό των βασικών αρχών μιας Ομοσπονδίας Σοβιετικών Δημοκρατιών της Ρωσίας, και αφήνει τους εργάτες και τους αγρότες κάθε έθνους να αποφασίσουν ανεξάρτητα, στα δικά τους κυρίαρχα Συμβούλια Σοβιέτ, για το αν θέλουν να συμμετέχουν στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και στους άλλους ομοσπονδιακούς Σοβιετικούς θεσμούς, και με ποιους όρους.
Σημειώσεις
[1] Το προσχέδιο της Διακήρυξης τέθηκε ενώπιον της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής στις 3 (16) Ιανουαρίου 1918 και εγκρίθηκε στη βάση της πλειοψηφίας, με δύο ψήφους εναντίον και μία αποχή. Παραπέμφθηκε σε μια Συντονιστική Επιτροπή για τελική επεξεργασία. Η Διακήρυξη εγκρίθηκε από την Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισβέστια, τις 4 (17) Ιανουαρίου. Αναγνώστηκε, εκ μέρους της Επιτροπής, από τον Σβερντλόφ, κατά την πρώτη συνεδρία της Συντακτικής Συνέλευσης στις 5 (18) Ιανουαρίου και τέθηκε σε ψηφοφορία προς έγκριση. Η αντιεπεναστατική πλειοψηφία της Συνέλευσης απέρριψε την πρόταση συζήτησης της Διακήρυξης. Στις 12 (25) Ιανουαρίου, η Διακήρυξη εγκρίθηκε από το Τρίτο Πανρωσικό Κογκρέσο των Σοβιέτ και απετέλεσε κατόπιν τη βάση του Σοβιετικού Συντάγματος.Η δεύτερη παράγραφος του προσχεδίου του Λένιν τροποποιήθηκε από τον Στάλιν. Η παράγραφος η οποία ξεκινά «Ουσιαστικά, η Συντακτική Συνέλευση θεωρεί…» γράφτηκε από τον Μπουχάριν και την επιμελήθηκε ο Λένιν.[2] Στις 6 (19) Δεκεμβρίου 1917, η Φινλανδία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Σύμφωνα με την πολιτική εθνικοτήτων του Σοβιετικού κράτους, το Συμβούλιο των Κομμισαρίων του Λαού εξέδωσε, στις 18 (31) Δεκεμβρίου 1917, διάταγμα για την ανεξαρτησία της Φινλανδίας.  Στην συνάντηση της κυβέρνησης, ο Λένιν έδωσε προσωπικά το κείμενο του διατάγματος στον πρωθυπουργό της Φινλανδίας Svinhufvud, ο οποίος ήταν επικεφαλής αποστολής της φινλανδικής κυβέρνησης. Στις 22 Δεκεμβρίου 1917 (4 Ιανουαρίου 1918), το διάταγμα για την ανεξαρτησία της Φινλανδίας εγκρίθηκε από την Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή.

Στις 19 Δεκεμβρίου 1917 (1 Ιανουαρίου 1918), και σε συμφωνία με μια συνθήκη ανάμεσα στην Ρωσία και την Γερμανία, την Αυστρο-Ουγγαρία, την Τουρκία και τη Βουλγαρία στο Μπρεστ-Λιτόφσκ στις 2 (15) Δεκεμβρίου, η Σοβιετική Κυβέρνηση πρότεινε στην Περσική κυβέρνηση να επεξεργαστεί κοινό σχέδιο για την απόσυρση των Ρωσικών στρατευμάτων από την Περσία.

Στις 29 Δεκεμβρίου 1917 (11 Ιανουαρίου 1918), η κυβέρνησε εξέδωσε το Διάταγμα για την Τουρκική Αρμενία, το οποίο δημοσιεύτηκε στην Πράβδα, αρ. τεύχους 227, στις 31 Δεκεμβρίου 1917 (13 Ιανουαρίου 1918).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s