ΔΣΕ

Μη νομίζεις ότι το δικό μας ζήτημα θα λυθεί στρατιωτικά 

b159693

Διαβάζω το βιβλίο του Επαμεινώνδα Σακελλαρίου «διαθέσαμε τη ζωή μας». Ο Σακελλαρίου ήταν γιατρός και στην τελευταία φάση του Εμφυλίου αρχίατρος του ΔΣΕ. Έπεσα λοιπόν πάνω σ’ αυτή την εντυπωσιακή αφήγηση:

…Κι ύστερα μου λέει: «Πώς τα βλέπεις γιατρέ, τι γίνεται;» «Δεν βλέπω κανένα τέλος» του λέω. «Κανένας δεν έρχεται να μας δει. Εγκαταλελειμμένοι είμαστε». Απαντάει, λοιπόν: «Τι νόμισες γιατρέ, όλες οι επαναστάσεις νικούν;» Πρόσεξέ το αυτό: «Όλες οι επαναστάσεις νικούν;». Αυτό μου έκανε εντύπωση, μεγάλη εντύπωση… Στο Μπούλκες όταν ήμουνα, ο Ρούσος, μέλος του Πολιτικού Γραφείου, μου είπε: «Μη βιάζεσαι να πας στο αντάρτικο, σε χρειαζόμαστε κι εδώ». Του είπα εγώ: «Εγώ βγήκα για τ’ αντάρτικο, κι εκεί θα πάω». Δεύτερη απάντηση:»Μη νομίζεις ότι το δικό μας ζήτημα θα λυθεί στρατιωτικά…». Όταν ήμουν στο σανατόριο, ερχόταν ο Τζαννής και μ’ έβλεπε. Και μου λέει αυτός: «Τι τα θέλεις τα πρόβατα και τις αγελάδες;» Το 1939. «Γιατί, Κώστα;» λέω «Ε; Θα κάνουμε κομμουνισμό εμείς. Κομμουνισμό θα κάνουμε» Το 1939. Παρ’ τους όλους αυτούς τώρα. Τι είπε ο Τζαννής, τι είπε ο Ρούσος, τι λέει ο Στρίγγος… (σελ. 162-3)

Λίγο παρακάτω (σελ. 184-5) ο γιατρός γίνεται πιο συγκεκριμένος:

Εμείς ήμασταν για να διατηρήσουμε μια τακτική εκεί, στα Βαλκάνια. Και όταν λέμε «να διατηρήσουμε μια τακτική» εννοούμε να αποτρέψουμε τυχόν επίθεση των Αγγλοαμερικανών στα Βαλκάνια, ενάντια στις Λαϊκές Δημοκρατίες. Αυτό το σκοπό είχε, άλλωστε, όταν λέμε «η οργάνωση της Ελλάδος» το αντάρτικο (…) Γι αυτό ακριβώς και η δύναμη η δική μας και σε ενίσχυση και σε υλικά, και σε φάρμακα, ήταν όλα υπερβολικά λίγα. Γιατί πήγαμε για ν’ αμυνόμαστε, αλλά όχι για να νικάμε…

Πηγή: Μη νομίζεις ότι το δικό μας ζήτημα θα λυθεί στρατιωτικά | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Από τη συζήτηση στην καλύβα

Έτσι ακριβώς έγινε. Δεκάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων (ίσως τα πιο δυναμικά στοιχεία τού τόπου!), χάθηκαν άδικα των αδίκων! «Για ένα λάθος» (όπως το είπε και ο μακαρίτης ο Μπελογιάννης…..). Όχι, δηλαδή, γιατί υπήρξε ποτέ ρεαλιστική προοπτική σοβιετοποίησης της Ελλάδας, αλλά διότι έπρεπε να εκτελέσουν τυφλά το «διεθνιστικό του καθήκον» (Ν. Ζαχαριάδης). Μ’ άλλα λόγια, να κουβαλήσουν -εν αγνοία τους- νερό στο μύλο του σταλινισμού και να ενισχύσουν τη θέση της Σοβιετικής Ένωσης στην Ανατολική Ευρώπη…….

Ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης το συνοψίζει θαυμάσια:
«Εντέλει, πολύ περισσότερο από την ηρωϊκή διάσταση ή το ιδεολογικό πείσμα της ηγεσίας του ΚΚΕ, και ενός, μεγαλύτερου ή μικρότερου, αριθμού στελεχών και μαχητών του ΔΣΕ, η σε βάθος μελέτη του Δημοκρατικού Στρατού αναδεικνύει μια βαθύτατη ανθρώπινη τραγωδία νέων κυρίως ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, που κατά βάση στρατολογήθηκαν βίαια και υποχρεώθηκαν να πολεμήσουν κάτω από μια ηγεσία που δεν εμπιστεύονταν, σε έναν πόλεμο που δεν πίστευαν και τον οποίον δεν μπορούσαν να κερδίσουν. Οι εξελίξεις των ετών 1946-1949 αποκαλύπτουν την ιστορία μιας κομματικής ηγεσίας η οποία είχε τυφλωθεί από το όραμά της για την κατάληψη της εξουσίας, όπως ο χαρτοπαίκτης που πιστεύει ακράδαντα πως θα φύγει με όλα τα χρήματα τού τραπεζιού στην τσέπη του. Ακόμα κι όταν τελικά σηκώνεται από το τραπέζι ολοκληρωτικά χαμένος, έχει την ψευδαίσθηση πως αν μπορούσε να επιστρέψει θα είχε ξανά την ευκαιρία του. Τελικά, η εικόνα του ελληνικού κομουνισμού των ετών 1946-1949 δεν είναι παρά αυτή μιας ουτοπίας που έχασε τα λογικά της»
(Ν. Μαραντζίδης, «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας», («Αλεξάνδρεια» 2010), σελ. 185).

Με όλο το σεβασμό, ο καθηγητής κ. Μαρατζίδης λέει μπούρδες (είναι εντελώς έξω από το πνεύμα των εθελοντών του ΔΣΕ) . Το είχα επισημάνει αυτό το απόσπασμα όταν διάβασα το βιβλίο του και το έχω τσεκάρει για μελλοντικό ποστ.

Ο καθηγητής Μαραντζίδης δεν «λέει μπούρδες», κ. Πάνο.
Να συμφωνήσουμε ότι σε κάποια σημεία τείνει προς την υπερβολή. Όχι όμως ότι «λέει μπούρδες»…….. Το «μπούρδες» είναι πολύ βαριά κουβέντα, και μάλιστα όταν προέρχεται από μη ειδικούς σαν κι εμάς. [Κι αν ο Μαραντζίδης λέει «μπούρδες», πώς θα χαρακτηρίζονταν αυτά που λέει π.χ. ο «πολύς» Γ. Μαργαρίτης;]

Τα στοιχεία που παραθέτει ο Μαραντζίδης, νομίζω ότι τινάζουν στον αέρα τον μεθοδικά και επί πολλές δεκαετίες υφασμένο -από την ηγεσία και τα στελέχη του ΚΚΕ-«μύθο» του ΔΣΕ.

Φαίνεται τελικά ότι ο ΔΣΕ δεν ήταν ο εξιδανικευμένος επαναστατικός στρατός των ηρώων και των μαρτύρων που «ήταν δεμένοι στη ζωή και το θάνατο με μια υπόθεση ονειρική»
Το ΚΚΕ επέλεξε να εξαπολύσει τον αγώνα του στηριζόμενο καθοριστικά στον εξωτερικό παράγοντα και «όχι σε μια εσωτερική κοινωνική δυναμική ανατροπής» της καθεστηκυίας τάξεως στην Ελλάδα.

Ο περίφημος «λαογέννητος» «εθελοντικός» στρατός συνίστατο στην πλειονότητά του από βιαίως στρατολογημένους νέους και νέες, κυριότατα αγροτοποιμένες χωρικούς, ολιγογράμματους ή και αγράμματους.

Ο ρόλος των Σλαβομακεδόνων, που αγωνίζονταν για την αυτοδιάθεση της Μακεδονίας, υπήρξε καθοριστικός. Το ποσοστό τους στο ΔΣΕ ήταν περίπου 25% το 1947, περίπου 30% στα τέλη του 1948 και γύρω στο 50% στις τελευταίες φάσεις της σύγκρουσης στα «άπαρτα κάστρα»…….

Μία από τις πολλές αθεράπευτες πληγές του ΔΣΕ, ήταν η φανερή απροθυμία για μαζική κατάταξη και οι λιποταξίες. Περίπου το 1/3 των συνολικών «απωλειών», ήταν λιποτάκτες! Για τέτοια λαϊκή επανάσταση μιλάμε!…….

Ο ίδιος ο Μάρκος Βαφειάδης («Πλατφόρμα» 15.11.1948), δηλώνει:
«……από τα μέσα του 1947 η στρατολογία στο ΔΣΕ είχε πάρει ολότελα βίαιο χαρακτήρα. Η εθελοντική κατάταξη δεν έφτανε ούτε το 10%»

Η απροθυμία εθελοντικής κατάταξης ήταν σαφής ένδειξη χαμηλής νομιμοποίησης του ΔΣΕ στην ελληνική κοινωνία και υπεδήλωνε ότι ο αγώνας ήταν «από χέρι» καταδικασμένος.

(Εδώ που τα λέμε, βέβαια, ούτε οι στρατιώτες του Εθνικού Στρατού ήταν εθελοντές!……. Εκεί, όμως, δεν είχαμε λιποταξίες με χαρακτήρα «μαζικής φυγής» όπως στο ΔΣΕ)

Αυτά και άλλα, εξαιρετικά ενδιαφέροντα και ντοκουμενταρισμένα, γράφει ο Μαραντζίδης.

Όσοι, πάντως, κι αν ήταν οι παθιασμένοι ιδεολόγοι εθελοντές, αυτοί κυριότατα ήταν που επιφύλαξαν στον Εθνικό Στρατό τα (εξευτελιστικά) στραπάτσα και τα «χουνέρια» που υπέστη π.χ. στη Ραμπατίνα, στο Καρπενήσι, στο Πάτωμα…..

Χαίρετε!

«…γιατί δεν μπορούσε να αποκρουσεί ο 20πλάσιος εθνικός στρατός τον Δημοκρατικο…»

άλλη δομή και επιχειρησιακό φάκελλο έχει ένας τακτικός στρατός, άλλη ένα αντάρτικο. το 1948 τα ειγχειρίδια δεν δίναν λύσεις στο θέμα. οι πρώτοι διδάξαντες ήταν οι Άγγλοι στην Μαλαισία το 50 και οι Αμερικάνοι στο Ν. Βιετνάμ μέχρι το 1965 (μετά γυρίσαν και αυτοί σε τακτικό στρατό και τα αποτελέσματα τα ξέρουμε).

ένας αντάρτικος στρατός κερδίζει όσο δε χάνει, ένας τακτικός χάνει όσο δεν κερδίζει.

παρακαλείσθε να μην επηρεάζεσθε από την πολιτικά κινούμενη ρητορική και να μην συγχέετε τις ψύκτρες με τα πέη.

Δυο φράσεις ακόμα, αγαπητέ.
Ο Πέτρος Ανταίος, το λέει τόσο τραγικά (μα και τόσο ποιητικά): «Στον Εμφύλιο……..οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Δεν είχαμε το λαό στο πλευρό μας [όπως στην εποχή του ΕΑΜ], είχαμε μόνο τα ελάτια, κι αυτά αραιά» !…….
ΔΕΝ!

Οι εξαιρετικές αντοχές στις δυσκολίες και τα κυριολεκτικά απίστευτα κατορθώματα κάποιων μαχητών του ΔΣΕ, υπαγορεύτηκαν πρωτευόντως από την άγωνία καταδιωκόμενων από παντού «αγριμιών» που αγωνίζονταν απεγνωσμένα να επιβιώσουν……..

Καλημέρα σε όλους! Πολύ βιαστικά:

– ο ΔΣΕ δεν κράτησε δύο χρόνια κράτησε 3+.
– Κε Θεοδωρόπουλε, προσέχω πολύ τις λέξεις που χρησιμοποιώ – ειδικά στα ποστ αυτής της ενότητας. Επιμένω ότι ο Μαρατζίδης, στο συγκεκριμένο θέμα, λέει μπούρδες, καθώς η αντικειμενικότητά του θολώνει (προφανέστατα) από το προ-ειλημμένο (σωστά το γράφω;) συμπέρασμα, στο οποίο προσαρμόζει αναδρομικώς την πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για κανένα εξαιρετικά δύσκολο θέμα: όποιος θέλει να δει ποιό ήταν το φρόνημα των ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ του ΔΣΕ δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στην (άφθονη) βιβλιογραφία ή να μιλήσει με επιζώντες. Περισσότερα, όταν (αν) ανέβει το ποστ – βιβλιοπαρουσίαση για το βιβλίο του Μαρατζίδη.

Το υψηλότατο φρόνημα και το πνεύμα θυσίας τών ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ του ΔΣΕ, δεν αμφισβητείται από ΚΑΝΕΝΑΝ!!
Εκείνοι είναι που ύφαναν μεθοδικά και το «μύθο» του ΔΣΕ ως «λαογέννητου» στρατού ηρώων, μαρτύρων κττ.
[Πόσες «ηρωο-μαρτυρολογικές αφηγήσεις» για τη δράση του ΔΣΕ, έχουν γραφτεί απο βιαίως επιστρατευθέντες σ’ αυτόν;]

Εκείνο που αμφισβητείται είναι το φρόνημα των βιαίως στρατολογημένων, που ήταν και η μεγάλη πλειονότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s