ΕΛΑΣ

Το υποτιθέμενο Σύμφωνο στο Λειβάδι και οι σύγχρονες περιπέτειές του

139c1-95281898

Διαβάζοντας για τον Εμφύλιο -και ειδικά για την Κατοχική του φάση-  πέφτει κανείς από έκπληξη σε έκπληξη – ή  και από παγίδα σε παγίδα. Ιδού τώρα που ο κ. Χρήστος  Σαρτζετάκης, τέως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, κάνει σε κείμενό του λόγο για το Σύμφωνο του Λειβαδίου, μεταξύ ΕΛΑΣ και αποχωρούντων Γερμανών, με ημερομηνία 1/9/1944.

http://www.sartzetakis.gr/news/germaniki042010.html

Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:

Πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον καὶ ἐν συνεχείᾳ κατεφάνη μὲ τὴν ἀπροκάλυπτη πλέον συνεργασία των μὲ τὸν κατακτητή, τὸν ὁποῖον καὶ ἄφισαν νὰ ἀποχωρήσῃ ἀνενόχλητος, παραδίδων σ’ αὐτοὺς τὴν ἐξουσία (!), κατὰ τὰ ρητῶς διαλαμβανόμενα εἰς τὴν ἀπὸ 1ης Σεπτεμβρίου 1944 ἔγγραφη συμφωνία στὸΛειβάδι Θεσσαλονίκης μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Καπετὰν Κίτσου, Διοικητοῦ 2ουΤάγματος 31ου Συντάγματος τοῦ Ε.Λ.Α.Σ., ὡς ἀντιπροσώπου τῆς Ο.Μ.Μ. ( Ὁμάδος Μεραρχιῶν Μακεδονίας ), καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ νΤαγματάρχου Ἔριχ Φένσκε, Διοικητοῦ τῆς μονάδος 31756, ὡς ἐκπροσώπου τῶν ἐνόπλων Γερμανικῶν Δυνάμεων τῆς Στρατιᾶς Αἰγαίου.  Μὲ τὴν συμφωνία αὐτή, μεταξὺ ἄλλων, ὁ μὲν Ε.Λ.Α.Σ. ἀνέλαβε «τὴν ὑποχρέωσι νὰ μὴ ἐμποδίσῃ τὴν ἀποχώρησι τοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Ο.Μ.Μ., μπαίνοντας σὲ κάθε ἐκκενούμενο τμῆμα μετὰ τὴν ἀναχώρησι καὶ τοῦ τελευταίου γερμανοῦ στρατιώτου» (ὅρος 1ος),  καὶ συγχρόνως ἐδήλωσε, ὅτι «δὲν φέρνει καμμιὰ εὐθύνη, ἂν ἀντιλαϊκὲς προδοτικὲς ὁμάδες ἐπιτεθοῦν κατὰ γερμανικῶν δυνάμεων» (ὅρος 4ος) καὶ ἀνέλαβεν ἐπίσης « μὲ τὴν συνεργασία τῶν Βουλγαρικῶν καὶ Ἀλβανικῶν παρτιζάνικων τμημάτων τὴν καταπολέμησι τῶν ἀντιλαϊκῶν παρτιζάνικων ὁμἀδων» (ὅρος 6ος)· ἡ δὲ γερμανικὴ Α.Σ.Δ.Μ.Α.(Ἀνωτάτη Στρατιωτικὴ Διοίκησις Μακεδονίας – Αἰγαίου) ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσι «νὰ διατάξῃ τὴν ἀποχώρησι τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας ἀπὸ τὴν πόλι τῆς Θεσσαλονίκης, τὴν ὁποία καὶ θὰ παραδώσῃ στὸν ἐφεδρικὸν Ε.Λ.Α.Σ. καὶ τὴν πολιτικὴν ὀργάνωσιν τοῦ Ε.Α.Μ.»  (ὅρος 2ος) καὶ νὰ «παραχωρήσῃ στὸν Ε.Λ.Α.Σ. βαρὺ ὁπλισμὸ καὶ ἀνάλογο πολεμικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν ἐξουδετέρωσι τῶν παραπάνω ὁμάδων» (ὅρος 5ος) [ βλέπε τὸ κείμενον τῆς συμφωνίας αὐτῆς στὸ ἀποκαλυπτικὸ βιβλίο τῆς παραπλανημένης, μεταμεληθείσης «ἀγωνίστριας τοῦ Δημοκρατικοῦ Στρατοῦ» Μαργαρί-τας ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ «Πόλεμος καὶ Αἷμα, Ταξίδι στὸ παρελθόν, Ταξίδι στὸν πόνο»,Ἑταιρεία Μελέτης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, Ἀθήνα, 2007, σελ. 368 ].

*

Ψάχνοντας στο δίκτυο βρήκα το πλήρες κείμενο του «συμφώνου»:
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ
Ε.Λ.Α.Σ. (Ο.Μ.Μ.) και Γερμανικής Ανωτάτης
Στρατιωτικής Διοικήσεως Μακεδονίας-Αιγαίου.

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι 1) Καπετάν Κίτσος, Διοικητής 2ου Τάγματος 31ου Συντάγματος Ε.Λ.Α.Σ. ενεργώντας ως αντιπρόσωπος της Ο.Μ.Μ. με εξουσιοδότηση του Μεράρχου XI Μεραρχίας Λασάνη και 2) Ταγματάρχης Έρριχ Φένσκε Διοικητής της μονάδος 31756 Βασιλικών, ως εκπρόσωπος των ενόπλων γερμανικών δυνάμεων της στρατιάς του Αιγαίου, συνελθόντες σήμερα την 1η Σεπτεμβρίου 1944 στο χωριό Λειβάδι περιφερείας Θεσσαλονίκης, συμφωνήσαμε τα εξής.

1- Ό Ε.ΛΑ.Σ. αναλαμβάνει την υποχρέωση να μη εμπόδιση την υποχώρηση του γερμανικού στρατού στην περιοχή της Ο.Μ.Μ., εισερχόμενος σε κάθε εκκενούμενο τμήμα μετά την αναχώρηση και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτου.
2- Παράλληλα ή Γερμανική Α.Σ.Δ.Μ.Α. υποχρεούται να διάταξη την αποχώρηση των Ταγμάτων Ασφαλείας από την πόλη της Θεσ/νίκης, την οποία και θα παραδώσει στον Εφεδρικό Ε.ΛΑ.Σ. και στην Πολιτική Οργάνωση του Ε.Α.Μ. σύμφωνα με λεπτομερειακό σχέδιο πού τα δύο συμβαλλόμενα μέρη (Ο.Μ.Μ.-Ε.Α.Μ. και Γ.Α.Σ.Δ.Μ.Α.) θα καθορίσουν.
3- Ό Ε.ΛΑ.Σ. εγγυάται για τη ζωή των Γερμανών στρατιωτών, πού προσχώρησαν ή θα προσχωρήσουν στις τάξεις του, φτάνει να υποσχεθούν πώς θα πολεμήσουν στο πλευρό του ενάντια σε οποιοδήποτε εχθρό του Λαϊκού Στρατού.
4- Ό Ε.ΛΑ.Σ. δεν φέρει καμιά ευθύνη αν αντιλαϊκές προδοτικές ομάδες επιτεθούν κατά γερμανικών δυνάμεων.
5- Ή Γ.Α.Σ.Δ.Μ.Α. θα παραχώρηση στον Ε.ΛΑ.Σ. βαρύ οπλισμό και ανάλογο πολεμικό υλικό για την εξουδετέρωση των ως άνω ομάδων.
6- Ό Ε.ΛΑ.Σ. με όρους αυτούς και με συνεργασία των βουλγαρικών και αλβανικών παρτιζάνικων τμημάτων αναλαμβάνει την καταπολέμηση των αντιλαϊκών ανταρτικών ομάδων.
Το σύμφωνο αυτό γράφτηκε σε δύο, το ένα στην ελληνική γλώσσα και το παρέλαβε ο Ταγ/ρχης Έρριχ Φένσκε και το δεύτερο στη γερμανική και το παρέλαβε ο καπετάν Κίτσος.

Λειβάδι 1-9-1944

Ό αντιπρόσωπος της Ο.Μ.Μ. Για την Γ.Α.Σ.Δ.Μ.Α.

Πηγή: http://www.foreignpress-gr.com/2009/10/blog-post_5135.html

c1aa3-672724

Πρόκειται για πλαστό «ντοκουμέντο»; Δε μπορεί κανείς να αποφανθεί με σιγουριά– αν και η παράγραφος 3 μυρίζει από μακριά πλαστογραφία, ακόμα και για έναν αδαή αναγνώστη. Από την άλλη μεριά, αν λάβουμε υπόψη τη Συμφωνία της Λισσαβόνας μεταξύ  Άγγλων και Γερμανών, η συμφωνία (ή «συμφωνία») στο Λειβάδι μεταξύ ΕΛΑΣ και Γερμανών έχει λογική, καθώς οι Άγγλοι επιτύγχαναν έτσι ένα βασικό τους στόχο, εξασφάλιζαν δηλαδή σκληρότερη αντίσταση των Γερμανών απέναντι στους προελαύνοντες Σοβιετικούς.

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι ο ΕΛΑΣ υπόγραψε μια τέτοια συμφωνία υπό την (εντελώς απαραίτητη, μετά τη Συμφωνία του Λιβάνου) Αγγλική επίνευση, δεν είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε και τα δικά του κίνητρα: αποκτούσε οπλισμό και κέρδιζε χωρίς μάχη τη Θεσσαλονίκη.

Το ερώτημα για τη γνησιότητα του ντοκουμέντου που επικαλείται με τόση σιγουριά ο κ. Σαρτζετάκης παραμένει. O μύθος λέει ότι το πρωτότυπο (στα Γερμανικά, αυτό που είχε κρατήσει ο καπετάν- Κίτσος) παραδόθηκε στη γνωστή Επιτροπή του ΟΗΕ, που τριγύριζε στα 1947 στη Μακεδονία, από ένα σύνδεσμο παλαιμάχων του ΕΛΑΣ που το είχε στην κατοχή του.

*

Να όμως που μαθαίνουμε ότι το πλαστογράφημα γνωστό ως «Σύμφωνο του Λειβαδίου» ή «Σύμφωνο Κίτσου-Φένσκε» έχει καταρριφθεί από τον Γερμανό ιστορικό Χάιντς Ρίχτερ, στο βιβλίο του «Δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα 1936 – 1946″ (Εκδόσεις Εξάντας, 1977)». Εκεί ο Ρίχτερ, μετά από έρευνα που διεξήγαγε στα αρχεία της Βέρμαχτ αποφαίνεται ρητά πως δεν υφίσταται, ούτε ταγματάρχης με το όνομα Έριχ Φένσκε, ούτε και μονάδα του γερμανικού στρατού με τον κωδικό αριθμό 31756.

Στη συνέχεια, ο ίδιος φίλος (Killkiss) μας πληροφορεί στην ανάρτηση της καλύβας για τον «Εθνικό Σύνδεσμο ΕΛΑΣιτών Μακεδονίας – Θράκης»:

Παρακρατική ομάδα – που μαζί με τον Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως του Φον Γιοσμά, (την γνωστή οργάνωση «Καρφίτσα»), αποτελούσαν τις δύο βασικές οργανώσεις που μετείχαν στην αντισυγκέντρωση της Θεσσαλονίκης, με στόχο την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Χαρακτηριστικά στοιχεία παραθέτει ένας δημοκράτης αξιωματικός, ο ταξίαρχος Δημήτριος Παραλίκας, στο βιβλίο του με τίτλο «Συνωμοσίες ΙΔΕΑ και ΑΣΠΙΔΑ 1944-1974», εκδοθέν το 1982 από τις εκδόσεις Γιάννη Βασδέκη.

Παραθέτω παρακάτω σκαναρισμένες δύο από τις σελίδες του βιβλίου του, που αναφέρονται στην ανασύσταση και χρηματοδότηση του Συνδέσμου των «εθνικοφρόνων ελασιτών», με σχετική θετική εισήγηση της ΚΥΠ, του Γ’ Σώματος Στρατού και του στρατηγού Μήτσου, του πάτρωνα των δολοφόνων του Γρηγόρη Λαμπράκη. Γιατί όπως μπορεί να αντιληφθεί ο κάθε νοήμων αναγνώστης, οι «εθνικόφρονες ελασίτες» που σκάρωναν αφελή μπιλετάκια μεταξύ του ανύπαρκτου Φένσκε και του ΕΛΑΣ, δεν ήταν δυνατόν να μείνουν άφραγκοι, ή να αναγκαστούν να κάνουν άλλη δουλειά από αυτήν που γνώριζαν: Την δουλειά του τραμπούκου, του χαφιέ, του επαγγελματία εθνικόφρονα.

*

Ένας άλλος σχολιαστής σημειώνει:

Το «σύμφωνο στο Λιβάδι» υποτίθεται ότι υπογράφηκε στις 1 Σεπτέμβρη 1944. Για το αν χτύπησε ο ΕΛΑΣ τους Γερμανούς μετά το «σύμφωνο στο Λιβάδι» αποδεικνύεται από τα γεγονότα του Χορτιάτη, ακριβώς την επόμενη ημέρα του «συμφώνου» (2 Σεπτέμβρη 1944) και από την επίθεση του ΕΛΑΣ στο γερμανικό στρατόπεδο με αποθήκες πυρομαχικών στο χωριό Κρήνη (κοντά στα Πετράλωνα) στις 12 Σεπτέμβρη 1944, με νεκρούς και τραυματίες από την πλευρά των Γερμανών (αναφέρονται 21 νεκροί και τραυματίες προφορικά, αλλά ο αριθμός δεν είναι εξακριβωμένος) και δύο τραυματίες από την πλευρά των ανταρτών. Απ’ αυτούς τους δύο τραυματίες, ο ένας τυχαίνει να είναι ζωντανός μέχρι σήμερα και έχει έγγραφα νοσηλείας στο νοσοκομείο των ανταρτών της Μεγάλης Παναγίας που αποδεικνύουν τα γεγονότα. Επίσης έγινε εκαθαριστική επιχείρηση των Γερμανών προς το Λιβάδι Θεσ/νίκης, που απέτυχε μετά από σύγκρουση. Αυτά σε τοπικό επίπεδο.
Τώρα, όσο αφορά το εθνικό επίπεδο, τα ίδια τα γερμανικά αρχεία αναφέρουν απώλειες των στρατευμάτων τους από επιθέσεις των ανταρτών κατά το μήνα Οκτώβριο, που ανέρχονται σε 5.900 και κάτι γερμανούς στρατιώτες. Αν αυτά δεν πείθουν, τι άλλο μπορεί να πει κανείς;

*

Αλλά η ιστορία με το πλαστογραφημένο δήθεν σύμφωνο συνεχίζεται. Ενδεικτικά, αντιγράφω από ποστ της καλύβας με ημερομηνία 29 Οκτωβρίου 1014:

Διαβάζουμε το TVXS, σε άρθρο με τίτλο «η παραπεταμένη απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης»:

Την 1η Σεπτεμβρίου οι εκπρόσωποι της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας  (ΟΜΜ) του ΕΛΑΣ και της γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου υπογράφουν στο Λειβάδι Χαλκιδικής στρατιωτικό σύμφωνο. Με το σύμφωνο αυτό ο ΕΛΑΣ φέρεται να αναλαμβάνει τη δέσμευση να μην εμποδίσει την υποχώρηση του γερμανικού στρατού και η γερμανική πλευρά να δεσμεύεται στο να διατάξει την αποχώρηση των Ταγμάτων Ασφαλείας από τη Θεσσαλονίκη, την οποία στη συνέχεια θα παραδώσει στον Εφεδρικό ΕΛΑΣ και στο ΕΑΜ.

Και παρακάτω:

Στις αρχές Οκτωβρίου, όμως, οι Γερμανοί -σε προφανή υλοποίηση του συμφώνου του Λειβαδιού- διατάσσουν τον αιμοσταγή Δάγκουλα και κατόπιν τα τμήματα του ΕΕΣ να απομακρυνθούν από την πόλη.

Αυτά, εδώ: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-parapetameni-apeleytherosi-tis-thessalonikis

Συνεπώς ο συγγραφέας του άρθρου δέχεται ως ιστορικό γεγονός ότι:

α. Το Σύμφωνο στο Λιβάδι μεταξύ ΕΛΑΣ και Γερμανών πράγματι υπήρξε, και

β. Το Σύμφωνο εφαρμόστηκε από τους Γερμανούς.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο συγγραφέας του άρθρου δέχεται και τα υπόλοιπα που προβλέπονται στο εν λόγω Σύμφωνο, πχ ότι οι Γερμανοί εξόπλισαν τον ΕΛΑΣ με βαρέα όπλα κλπ. Γιατί αν δεν το είχαν κάνει, τότε και ο ΕΛΑΣ δεν θα είχε κανένα λόγο να μη τους χτυπήσει.

Ωστόσο, μια στοιχειώδης έρευνα στο διαδίκτυο (η οποία δεν κοστίζει τίποτα) θα κλόνιζε αυτές τις βεβαιότητες. Γιατί αμέσως θα γινόταν γνωστό στον αφηγητή της παραπεταμένης απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, ότι:

Το «Σύμφωνο» αυτό (που επίσης «ανακάλυψε» η ΠΑΟ) φέρεται να «συνάφθηκε» την 1 Σεπτέμβρη 1944 στο Λιβάδι Χαλκιδικής μεταξύ του Καπετάν Κίτσου (συνταγματάρχη του ΕΛΑΣ) και του Εριχ Φένσκε (ταγματάρχη, διοικητή της μονάδας 31756 και εκπροσώπου των ενόπλων γερμανικών δυνάμεων της στρατιάς Αιγαίου). «Προέβλεπε» την ανενόχλητη υποχώρηση του γερμανικού στρατού από τη Μακεδονία, με αντάλλαγμα την παραχώρηση στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ της Θεσσαλονίκης, καθώς και βαρέος οπλισμού, πολεμικού υλικού κ.λπ. Η «συμφωνία» περί «μη επιθέσεως μεταξύ του ΕΛΑΣ και των γερμανικών στρατευμάτων» κατεδείκνυε, κατά τον Χ. Νάλτσα, το «γεγονός» ότι ο ΕΛΑΣ δεν «διεξήγε αγώνα κατά του κατακτητού». Επετεύχθη δε – σύμφωνα πάντα με τον ίδιο – έπειτα από «μυστικήν επικοινωνίαν» των Σοβιετικών και του ΕΑΜ Θεσσαλονίκης με το 2ο Γραφείο του Γενικού Στρατηγείου του Γερμανικού Στρατού στην πόλη21.

Ελα όμως που «όπως εξάγεται από τους γερμανικούς καταλόγους των αξιωματικών», μας πληροφορεί ο H. Richter, «δεν υπήρχε στη Βέρμαχτ κανένας ταγματάρχης μ’ αυτό το όνομα(σ.σ. Εριχ Φένσκε)», ενώ ακόμα και «η μονάδα με τον αριθμό 31756 είναι ανύπαρκτη και γέννημα φαντασίας (…) Τι προπαγανδιστική αξία έχει ακόμα και σήμερα (σ.σ. το 1975) αυτό το έγγραφο φάνηκε καθαρά το Δεκέμβριο του 1968. Η χούντα της 21.4.67 κυκλοφόρησε ένα λεύκωμα με τίτλο «Δεκέμβριος 1944 – Δεκέμβριος 1967», στο οποίο περιλαμβάνεται και ένα «φωτοαντίγραφο» αυτού του ντοκουμέντου»22.

Η επιπόλαιη κατασκευή του εν λόγω εγγράφου βεβαίως αποτελεί το ένα μόνο σκέλος στην ιστορική παραχάραξη που επιχειρείται εδώ. Το άλλο έχει να κάνει με τις διεργασίες που πράγματι έλαβαν χώρα λίγο πριν το τέλος του πολέμου, την αντιπαράθεση σοσιαλισμού και καπιταλισμού που ερχόταν στο προσκήνιο. Οσον αφορά αυτό το κομμάτι, λοιπόν, η αλήθεια είναι πως οι ναζί δεν είχαν καμιά πρόθεση να παραδώσουν εδάφη, οπλισμό ή οτιδήποτε άλλο στους κομμουνιστές. Αλλού είχαν στρέψει το ενδιαφέρον και τις ελπίδες τους, γεγονός που καταδεικνύεται από πληθώρα ντοκουμέντων:

Στην αναφορά του στρατάρχη Μαξιμίλιαν φον Βάικς στον αρχηγό του Ηγετικού Επιτελείου της Βέρμαχτ Αλφρεντ Γιοντλ (2 Σεπτέμβρη 1944) τονιζόταν μεταξύ άλλων πως «είναι ζωτικό αγγλικό συμφέρον να πάρει στα χέρια της (σ.σ. η Αγγλία) τις κατεχόμενες τώρα από τη Γερμανία θέσεις – κλειδιά της Ελλάδας, χωρίς να δημιουργηθεί χρονικό κενό που θα έδινε στις κομμουνιστικές συμμορίες τη δυνατότητα ανατροπής της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και της κατοχής πριν τους Aγγλους. Η αναγκαιότητα σε περίπτωση γερμανικής εκκένωσης, να πάρει σταθερά στα χέρια του την Ελλάδα πριν από τους Ελληνες κομμουνιστές ή και πριν από τους Ρώσους, είναι το κίνητρο για το Συμμαχικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής στο Κάιρο. Αυτό εξηγεί την αναγγελθείσα προσφορά του συνταγματάρχη «Τομ» στον Ζέρβα και τις βολιδοσκοπήσεις μέσω των ελληνικών καναλιών στην Αθήνα με στόχο να επιτευχθεί μαζί μας μια βραχυπρόθεσμη προθεσμία για την εκκένωση «χέρι με χέρι»»23.

Σε τηλεγράφημα του Κουρτ – Φριτς φον Γκρέβενιτς προς τον Χέρμαν Νοϊμπάχερ στις 3 Σεπτέμβρη 1944 αναφερόταν πως«η Ομάδα Στρατιών Ε, Θεσσαλονίκη, δίνει ακριβώς τώρα οδηγίες στον Τύπο ότι πρέπει να σταματήσει κάθε δημοσιογραφική πολεμική κατά του Ζέρβα. Πρωταρχικός στόχος είναι (σ.σ. κατά την άποψη της Ομάδας Ε) η σύμπραξη όλων των εθνικών δυνάμεων κατά του κομμουνισμού». Ο ίδιος στις 10 Σεπτέμβρη ενημέρωνε σχετικά με την αποχώρηση του γερμανικού στρατού από την Κρήτη: «Οι Αγγλοι αφήνουν συνειδητά άθικτους τους ανθρώπους μας, παίρνοντας υπόψη μια επερχόμενη, που είναι και προς το αγγλικό συμφέρον, χρησιμοποίηση κατά των μπολσεβίκων»24.

Στα απομνημονεύματά του ο υπουργός Εξοπλισμών και στενός συνεργάτης του Χίτλερ, Αλμπερτ Σπέερ, μιλά ανοιχτά για συμφωνία μεταξύ των Γερμανών και των Βρετανών: «Παρά τον απόλυτο έλεγχο των Βρετανών στη θάλασσα, επετράπη στις γερμανικές μονάδες να επιβιβαστούν και να ταξιδέψουν ανενόχλητες προς την ενδοχώρα (…) Σε αντάλλαγμα η γερμανική πλευρά συμφώνησε να χρησιμοποιήσει αυτά τα στρατεύματα για να κρατήσει την Θεσσαλονίκη έως ότου θα ήταν δυνατό να καταληφθεί από τις βρετανικές δυνάμεις»25.

Από τη μια λοιπόν υπάρχει μια αφήγηση (προφανώς και μια πλαστογραφία) η οποία δημιουργήθηκε στα χρόνια του Εμφυλίου – και από την άλλη υπάρχει η μεταγενέστερη έρευνα του Γερμανού ιστορικού Ρίχτερ, ο οποίος τονίζει ότι ο υποτιθέμενος Γερμανός ταγματάρχης που υπόγραψε το «Σύμφωνο» ήταν ανύπαρκτος – και αυτός και η μονάδα του!

Για μένα το θέμα θα έπρεπε να «κλείσει» εδώ και να μην αναπαράγεται ως αληθής η ιστορία για το υποτιθέμενο «Σύμφωνο» ή – τουλάχιστον- να αναφέρεται από κάθε έναν που το επικαλείται η ιστορική άποψη του Ρίχτερ.

Στο αφήγημα που δημοσιεύεται στο TVXS κάτι τέτοιο δε γίνεται, μάλλον από πλημμελή ενημέρωση του αφηγητή, γύρω από τα γεγονότα που περιγράφει. Θα πρέπει όμως να είναι κανείς πιο προσεκτικός όταν ουσιαστικά προσάπτει στον ΕΛΑΣ την κατηγορία ότι «τα βρήκε» με τους ηττημένους και αποχωρούντες ναζί.

Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Ναι, αλλά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες… και από λεπτομέρειες στο αφήγημα που συζητάμε, άλλο τίποτα!

Πηγή: Το υποτιθέμενο Σύμφωνο στο Λειβάδι | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

3 thoughts on “Το υποτιθέμενο Σύμφωνο στο Λειβάδι και οι σύγχρονες περιπέτειές του”

  1. Για τη χρησιμοποίηση πλαστών ντοκουμέντων, με σκοπό τη δυσφήμιση πολιτικών
    αντιπάλων, έγινε πολλές φορές λόγος σ’ αυτό το βιβλίο. Ένα μόνο τέτοιο έγγραφο μπορεί να
    θεωρηθεί γνήσιο, αφού το έφεραν στο φως κατά σύμπτωση οι ίδιοι άνθρωποι τους οποίους
    ενοχοποιούσε (βλ. σελ. 78). Άλλα παραδείγματα, διαφόρων βαθμών αξιοπιστίας, θα δείξουν με
    ποιους τρόπους χρησιμοποιούνταν αυτού του είδους οι μαρτυρίες.

    α) Η παλαιότερη αξιοσημείωτη περίπτωση ήταν η μαρτυρία που παρουσίασε το ΕΑΜ‐ΕΛΑΣ τον
    Μάρτιο του 1943, για ν’ αποδείξει ότι ο Σαράφης (που μόλις είχε εγκαταλείψει τότε τις τάξεις του
    στρατού) είχε μυστικές επαφές με τους Ιταλούς. Τα σχετικά έγγραφα διαφημίστηκαν πλατιά και
    κρίθηκαν σαν ενοχοποιητικά. Αλλά ποτέ δεν δημοσιεύθηκαν και κανείς ποτέ δεν τα είδε. Ο
    διοικητής της ΒΣΑ ζήτησε επανειλημμένα από διαφόρους ηγέτες του ΕΑΜ‐ΕΛΑΣ να του δείξουν τα
    ενοχοποιητικά έγγραφα. Αν και ένας απ’ αυτούς του είπε ότι είχε στην τσέπη του τα έγγραφα τη
    στιγμή που του τα ζητούσε, δεν του τα έδειξαν ποτέ. Ο λόγος ήταν, η προσδοκία του ΕΑΜ‐ΕΛΑΣ ότι ο Σαράφης θα μεταστρεφόταν και θα δεχόταν την αρχιστρατηγία του ΕΛΑΣ, πράγμα που θα
    γινόταν αδύνατο αν δίνονταν στη δημοσιότητα τα έγγραφα. Η είδηση του προσηλυτισμού του
    διαδόθηκε με τόση βραδύτητα στην υπόλοιπη Ελλάδα, ώστε στην Ήπειρο εξακολουθούσαν ακόμα να τον κατηγορούν για συνεργασία με τον εχθρό, ενώ αυτός είχε ήδη εγκατασταθεί στη Ρούμελη.Τα πράγματα θα ήταν ακόμα χειρότερα, αν τα έγγραφα είχαν δοθεί στη δημοσιότητα. Κρίνοντας από την προσωπική μου γνωριμία με τον Σαράφη, θα έλεγα ότι τα έγγραφα αυτά ή ήταν ενοχοποιητικά και πλαστά ή ήταν γνήσια και αθώα. Είναι όμως επίσης πιθανό να μην υπήρχαν καθόλου. Οπωσδήποτε, το ΕΑΜ‐ΕΛΑΣ είχε δημιουργήσει ένα επικίνδυνο προηγούμενο, που γρήγορα θα το χρησιμοποιούσαν οι αντίπαλοί του εναντίον του.

    Ο Γουντχαουζ απο το μηλο της εριδος. Αναφερει και αλλες περιπτωσεις.
    Συμφωνα με καποιον ηταν ο πρωτος που απεδειξε (η εστω αναγνωρισε) την πλαστοτητα του συμφωνου Μελισσοχωριου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s