Μετά

Η Δίκη των Αεροπόρων

diki_aeroporon

Η λεγόμενη «Δίκη των Αεροπόρων» είναι ένα κορυφαίο σημείο της μετεμφυλιακής περιόδου. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια ξεκάθαρη ένδειξη αυτονόμησης ενός στρατιωτικού παρακράτους, το οποίο ξεπήδησε μέσα από τον πολύ παλιότερο «ΙΔΕΑ», χωρίς ωστόσο να τον εκφράζει στις συνθήκες του 1952. Γιατί είναι αδιανόητο ακόμα και να υποθέσει κανείς ότι οι 2000 περίπου αξιωματικοί – μέλη του ΙΔΕΑ θα συμφωνούσαν με την εγκληματική συνωμοσία της «Δίκης των Αεροπόρων», κατά την οποία κατηγορήθηκαν, βασανίστηκαν απάνθρωπα για να «ομολογήσουν» και καταδικάστηκαν σε βαρύτατες ποινές (δύο, σε θάνατο) συνάδελφοί τους Έλληνες αξιωματικοί, πολλοί με σημαντική δράση τα πεδία των μαχών, εντελώς αθώοι. Κι όμως. Η σκευωρία όχι μόνο συντελέστηκε και ολοκληρώθηκε με την καταδίκη των «αεροπόρων», αλλά και μετά την αποκάλυψή της στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο, παρέμεινε ατιμώρητη καθώς αμνηστεύτηκαν οι συνωμότες, μαζί με τα θύματά τους, από την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Καραμανλή! Ακόμα χειρότερα, τα βασικά στελέχη της σκευωρίας, ανώτεροι και ανώτατοι ανώτατοι αξιωματικοί της Αεροπορίας, όχι μόνο συνέχισαν χωρίς κανένα πρόβλημα την καριέρα τους αλλά συμμετείχαν στο πραξικόπημα του 1967 και στη Χούντα! Η υπόθεση αυτή μας δείχνει πόσο προβληματική ήταν η Δημοκρατία στο Βασίλειον της Ελλάδος, τα χρόνια μετά τον Εμφύλιο – ουσιαστικά μέχρι την πτώση της Χούντας, στα 1974.

Στη συνέχεια υπάρχει μια επιλογή από τις πιο αξιόλογες, κατά τη γνώμη μου, αναφορές στο διαδίκτυο. 

*

Ευσύνοπτα, στη Βικιπαίδεια. 

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%AF%CE%BA%CE%B7_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%91%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%89%CE%BD

*

Αναλυτικά, από τη «Μαύρη Οχιά».

Η δίκη των αεροπόρων
Αμέσως μετά την υπόθεση Μπελογιάννη, μια άλλη υπόθεση «κομμουνιστικής συνωμοσίας» τάραξε την πολιτική ζωή στην Ελλάδα και επιβεβαίωσε για ακόμα μια φορά τη δυναμική του ΙΔΕΑ στο εσωτερικό του στρατού και το ρόλο του στην εξέλιξη των πολιτικών πραγμάτων.

Η «Υπόθεση των Αεροπόρων», όπως ονομάστηκε, αφορούσε υποτιθέμενη κομμουνιστική διείσδυση στην Πολεμική Αεροπορία. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1951 στη Σχολή Ικάρων, κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, κατέπεσε ένα αεροπλάνο τύπου Χάρβαρντ. Έπειτα από μερικές ημέρες, σε μία από τις αίθουσες της σχολής ο τοίχος βρέθηκε βαμμένος με ένα σύνθημα υπέρ του ΚΚΕ. Τα δύο γεγονότα συσχετίστηκαν και ο τότε αρχηγός του ΓΕΑ αντιπτέραρχος Εμ.Κελαϊδής διέταξε ένορκη προανάκριση για «ενδείξεις δολιοφθοράς λαβούσης χώραν επί αεροσκάφους της Σχολής Αεροπορίας». Με αφορμή την ανακάλυψη αυτή, ο αμερικανός πρεσβευτής Πιούριφόϊ δήλωνε σε διάβημα του προς τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σ. Βενιζέλο και προς τον αρχηγό του επιτελείου αεροπορίας Κελαϊδή πως «αι Ηνωμέναι Πολιτείαι εφοδιάζουν την ελληνική αεροπορίαν με πολύτιμον υλικόν και δεν θα ανεχθούν την καταστροφή του από τους κομμουνιστάς δολιοφθορείς».[Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών, Διπλωματική εργασία του Δ.Δεμερτζή]

Την προανάκριση για το ζήτημα ανέλαβε ο σμηναγός Ζαφειρόπουλος, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν επρόκειτο για σαμποτάζ, αλλά για φθορά που οφειλόταν σε έλλειψη ανταλλακτικών και στην κακή ποιότητα των υλικών που πουλούσαν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα. Η δεύτερη προανάκριση που διατάχθηκε και την οποία ανέλαβε ο υποσμηναγός Δημακόπουλος, κατέληξε στο ίδιο πόρισμα, αλλά άφηνε υπόνοιες για ευθύνη του αρχισμηνία Γαλανού.

Ο Γαλανός, μετά από βασανιστήρια, «ομολόγησε» τη συμμετοχή του στις δολιοφθορές και έδειξε ως συνενόχους αυτούς που του υποδείχθηκαν: τον επισμηνία Α. Κοντό και τους αρχισμηνίες Αθ. Παπαντωνίου και Αλ. Κοντογεωργάκη. Οι τρεις υπαξιωματικοί με τη σειρά τους, υπό το φόβο των βασανιστηρίων, αναγκάστηκαν να «αποκαλύψουν» και άλλους που δήθεν συμμετείχαν στις δολιοφθορές.

Το Μάρτιο του 1952 οι ανακρίσεις για την υπόθεση ολοκληρώθηκαν και δώδεκα αξιωματικοί της αεροπορίας προφυλακίστηκαν. Οι υποκινητές της σκευωρίας, στην προσπάθειά τους να «δέσουν» την υπόθεση, προσπάθησαν να τη συνδέσουν με την υπόθεση του Μπελογιάννη. Ο ίδιος ο υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Πλαστήρα, σε συνεργασία με τους διευθυντές της αστυνομίας Τσαούση και Πανόπουλο, εκβίασαν τον Δ. Μπάτση (που ήταν συγκατηγορούμενος του Μπελογιάννη) και τη σύζυγό του, λέγοντάς τους ότι ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει ο Μπάτσης την εκτέλεση ήταν να ομολογήσει πως οι αεροπόροι διατηρούσαν επαφές με τον Μπελογιάννη. Ο Μπάτσης, όμως, δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς και τελικά εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου 1952.

Πραγματικά αδίστακτοι, ο ΙΔΕΑ και ο Κελαϊδής δεν εγκατέλειψαν τις δολοπλοκίες τους. Άλλωστε, ευρισκόμενοι σε πλήρη συνεργασία με τη CIA, είχαν καταφέρει να συστήσουν το παρακράτος που από δω και πέρα θα εκτελούσε όλες τις δύσκολες αποστολές. Έτσι, σε συνεργασία με τον Τομ Καραμεσίνη, σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, αποφάσισαν να κατασκευάσουν επιπλέον στοιχεία που θα ενοχοποιούσαν τους αθώους αεροπόρους για εγκλήματα κατασκοπείας.

Για το σκοπό αυτό ο Κελαϊδής πλησίασε ένα νεαρό αεροπόρο, τον Νίκο Ακριβογιάννη και με το πρόσχημα ότι θα εκτελούσε μια εθνική αποστολή υψίστης σημασίας, τον έπεισε να προσγειώσει σε αλβανικό έδαφος ένα μονοθέσιο πολεμικό αεροπλάνο. Την προετοιμασία της αποστολής ανέλαβαν οι άνθρωποι της CIA, Καραμεσίνης και Ντόσλεϋ Κλάρκ.
Όπως αναφέρει σε υπόμνημα που υπέβαλε το Μάρτιο του 1976 στο Αρχηγείο Αεροπορίας ο ταξίαρχος αεροπορίας Β.Δέδες : «…Ο Ακριβογιάννης εμυήθη 20-30 ημέρας τουλάχιστον προ της αποδράσεώς του και καθ΄ον χρόνο σκοπίμως ετέλει υπό εξέτασιν της πτητικής του ικανότητος. Η μύησίς του εγένετο υπό παράγοντας της Σχολής Αεροπορίας, οι οποίοι και τον έπεισαν με δελεαστικά ανταλλάγματα να μεταβή εις Αλβανίαν, εξασφαλίζοντας έτσι το μέλλον του, επί εθνική αποστολή κατασκοπείας, κατά την οποίαν ούτος θα εμφανίζετο ως φυγάς κομμουνιστής». [Οι πολιτικές δίκες, του Θ.Σαμπατακάκη από το συλλογικό έργο του Ε-Ιστορικά «21 Απριλίου-Πώς ήρθε και πώς έπεσε η χούντα»]

Πράγματι, στις 7 Απριλίου 1952 ο Ακριβογιάννης προσγειώθηκε στο Αλβανικό έδαφος, ενώ μέχρι την τελευταία στιγμή συνοδευόταν από ένα ή δύο αεροπλάνα, στα οποία επέβαιναν ο αντισμηναγός Μητσάκος και οι δύο παραπάνω Αμερικανοί. Το καθεστώς του Εμβέρ Χότζα, ενημερωμένο ήδη από τους Έλληνες συναδέλφους του, τον συνέλαβε και τον καταδίκασε σε θάνατο, χωρίς ούτε ο ίδιος να γνωρίζει το λόγο. Ο Ακριβογιάννης εκτελέστηκε ένα χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 1953, ως κατάσκοπος της ελληνικής κυβέρνησης.

Εν τω μεταξύ, στην Αθήνα ο Ακριβογιάννης βαφτιζόταν «κομμουνιστής πράκτορας» και σύνδεσμος του Μπελογιάννη με τους συντρόφους του στην Αλβανία. Η υπόθεση των αεροπόρων έπαιρνε νέες διαστάσεις, καθώς τώρα υπήρχαν «αποδείξεις» για την ύπαρξη κομμουνιστικού δικτύου στην αεροπορία. Η προανάκριση της υπόθεσης ανατέθηκε στον αντισμήναρχο Μητσάκο που είχε συνοδεύσει τον Ακριβογιάννη στην Αλβανία και που είχε λάβει μέρος προσωπικά στα βασανιστήρια των αεροπόρων που είχαν συλληφθεί.

Ο Σ. Βενιζέλος δήλωνε στις 18 Απριλίου 1952 ότι «εις όλας τας χώρας τα κομμουνιστικά κόμματα καταβάλλουν συστηματικάς προσπάθειας διεισδύσεως εις τον στρατόν. Τούτο συμβαίνει και εις την Ελλάδα. Η Κυβέρνησις εν τούτοις παρακολουθεί τας ενέργείας των και τας πατάσσει εν τη γενέσει των» ενώ ο  Πλαστήρας δήλωνε ότι «παρακολουθούμεν αγρύπνως κάθε ύποπτον σημείον και το πατάσσομεν (…). Είμεθα ακλονήτως αποφασισμένοι να μη επιτρέψωμεν εις κανένα να κινήση το δάκτυλόν του εις βάρος της Εθνικής Ασφαλείας, εσωτερικής και εξωτερικής…»[Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών, Διπλωματική εργασία του Δ.Δεμερτζή]

Στις 15 Ιουλίου 1952 ολοκληρώθηκε το πόρισμα της έρευνας και 15 αεροπόροι μαζί με 5 πολίτες θεωρήθηκαν ένοχοι για την υπόθεση της «κομμουνιστικής συνωμοσίας» στην Αεροπορία. Σύμφωνα με το βούλευμα, όλοι οι κατηγορούμενοι εκτελούσαν εντολές της ευρισκόμενης στο εξωτερικό ηγεσίας του ΚΚΕ και παραπέμπονταν για παράβαση του Ν. 375/1936 περί κατασκοπείας.

Στις 21 Αυγούστου ξεκίνησε η δίκη των αεροπόρων. Ένας από τους κατηγορούμενους, ο καθηγητής μαθηματικών Χ. Δάδαλης που κατηγορήθηκε ως το πρόσωπο που έδωσε τη διαταγή στον Ακριβογιάννη να φυγαδεύσει το πολεμικό αεροσκάφος και να το προσγειώσει στην Αλβανία, πέθανε στη διαδικασία της προανάκρισης κατά τη διάρκεια βασανιστηρίων. Στις 17 Σεπτεμβρίου το Αεροδικείο καταδίκασε σε θάνατο δύο κατηγορούμενους και στους υπόλοιπους επέβαλε ποινές από 15 χρόνια φυλακής έως ισόβια.

Το Σεπτέμβριο του 1953 η υπόθεση έφτασε στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο αλλά, παρά το γεγονός ότι πλέον υπήρχαν μαρτυρίες που αποκάλυπταν τη συνωμοσία και τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκαν οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί και πολίτες, το στρατοδικείο έβγαλε ξανά καταδικαστικές αποφάσεις μετριάζοντας μόνο τις ποινές. Τελικά, το Νοέμβριο του 1955 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως πρωθυπουργός, παραχώρησε αμνηστία στα θύματα της υπόθεσης αυτής χωρίς, όμως, να επιτρέψει την επαναφορά τους στο Σώμα της Αεροπορίας. Μάλιστα, μερικά χρόνια αργότερα, ο Κ.Καραμανλής είπε στον αμνησθέντα αξιωματικό και συμπατριώτη του από τις Σέρρες Γεώργιο Μαδεμλή κατά τη διάρκεια συνάντησής τους, ότι γνώριζε πως ήταν αθώοι

Βραχυπρόθεσμος σκοπός της σκευωρίας ήταν να υπονομεύσει την κυβέρνηση Πλαστήρα και να δείξει ότι ήταν απαραίτητη για την εθνική ασφάλεια η επικράτηση του Ελληνικού Συναγερμού στις επόμενες εκλογές. Μακροπρόθεσμα, ο ΙΔΕΑ αποσκοπούσε στο να επιβάλει τον απόλυτο έλεγχο του και στην Αεροπορία. Οι περισσότεροι από τους αξιωματικούς που ενοχοποιήθηκαν ήταν δημοκρατικοί, ενώ υπήρχαν και αρκετοί συντηρητικοί και φιλομοναρχικοί, που δεν ανήκαν όμως στην οργάνωση του ΙΔΕΑ.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον προκαλεί η εξέλιξη των πρωταγωνιστών της σκευωρίας. «Η κυβέρνηση Παπάγου και ο ΙΔΕΑ για να ανταμείψουν τον αρχηγό ΓΕΑ Κελαϊδή για τις υπηρεσίες που τους πρόσφερε, παρέτειναν το όριο ηλικίας για τη θέση που κατείχε και παρέμεινε αρχηγός του ΓΕΑ ως το 1955. Στην ηγεσία της Αεροπορίας τον διαδέχτηκε ένας από τους αεροδίκες της «υπόθεσης των αεροπόρων», ο ακροδεξιός σμήναρχος Κ. Μαργαρίτης. Ένας ακόμα από τους αεροδίκες της υπόθεσης, ο αντισμήναρχος τότε Αντωνάκος, χρίστηκε αρχηγός της Αεροπορίας το 1964, ύστερα από μια νέα μικρή «υπόθεση Αεροπορίας». Μάλιστα, ο συγκεκριμένος αξιωματικός ακινητοποίησε την Αεροπορία την ημέρα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου. Τέλος, ένας από τους πρωτεργάτες των βασανιστηρίων, ο σμηναγός Σκαρμαλιωράκης, τοποθετήθηκε στην θέση του ταξίαρχου της Αεροπορίας το 1967 από το καθεστώς της Χούντας, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού μέχρι το 1973.» [Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών, Διπλωματική εργασία του Δ.Δεμερτζή]

Όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε, το παρακράτος απλωνόταν και καταλάμβανε όλο και πιο καίριες θέσεις μέσα στο κράτος. Και αν το παρακράτος μπόρεσε να κάνει όλα αυτά κατά την περίοδο 1949-1952, που από κάποιους αποκλήθηκε ως φιλελεύθερο διάλειμμα στην πολιτική ζωή του τόπου, εύκολα μπορούσε να μαντέψει κανείς τι θα έκανε όταν θα ανέβαινε στην εξουσία ο Παπάγος.

Πηγή: http://mavrioxia.blogspot.gr/2015/03/5.html 

*

Συνήθως οι κατάσκοποι πεθαίνει για την ιδέα που υπηρετούν. Ο Ελληνας αεροπόρος – κατάσκοπος Νίκος Ακριβογιάννης, όμως, στρατολογήθηκε και σκοτώθηκε από τον ΙΔΕΑ, την οργάνωση που δρούσε παρακρατικά μέσα στις τάξεις του στρατού από την εποχή του εμφυλίου έως τη χούντα.

Ανθρωποί του έπεισαν τον νεαρό και φιλόδοξο αεροπόρο για να γίνει κατάσκοπος. Τον εκπαίδευσαν Αμερικανοί στη Θεσσαλονίκη και τον έστειλαν να πετάξει με αεροπλάνο στην Αλβανία. Εκεί θα δήλωνε κομμουνιστής και θα ερχόταν σε επαφή με τους εξόριστους του Δημοκρατικού Στρατού. Από εκεί θα άρχιζε η αποστολή του.
Στις 7 Απριλίου 1952 ο 23χρονος πιλότος με ένα μονοκινητήριο τύπου «Χάρβαρντ» άφηνε την Αθήνα για την Αλβανία. Μέχρι τα σύνορα τον συνόδευσαν με άλλο αεροπλάνο δύο άνθρωποι της CIA. Ο Ντόσλεϊ Κλαρκ κι ο Τομ Καραμπεσίνης, ο ελληνικής καταγωγής σταθμάρχης της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών στην Αθήνα.
Ο Ακριβογιάννης προσγείωσε το μονοκινητήριό του σε ένα χωράφι στους Αγίους Σαράντα κι έσπευσε να παραδοθεί στις αρχές. Οι Αλβανοί τον έκλεισαν σε στρατόπεδο πολιτικών προσφύγων στη Λούσνα. Εκεί τον ανέκριναν και τον βασάνιζαν καθημερινά. Δεν πίστευαν την ιστορία του. Κι είχαν κάθε λόγο. Είχαν ειδοποιηθεί από την Αθήνα για την αποστολή του. Ο ΙΔΕΑ δεν ήθελε ένα κατάσκοπο μεταξύ των Ελλήνων κομμουνιστών στην Αλβανία. Ηθελε ένα κομμουνιστή που τόσκασε στην Αλβανία!

Κάποια στιγμή ο Ακριβογιάννης καταλαβαίνει ότι ματαιοπονεί. Στο στρατόπεδο γνωρίζει ένα παπουτσή από την Κέρκυρα τον Σπύρο Παγιατάκη που είχε πάει να βρει τον αδελφό του που είχε περάσει με βάρκα στην Αλβανία. Κάποια στιγμή συμφωνούν να το… σκάσουν στην Ελλάδα. Ενας άλλος κρατούμενος ονόματι Τσώκος καρφώνει το σχέδιό τους στους Αλβανούς. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.

Ο Ακριβογιάννης θα εκτελεστεί, σχεδόν ένα χρόνο μετά την «είσοδό» του στην Αλβανία. Στις 15 Απριλίου 1953. Ο Παγιατάκης , αφού καταδικαστεί αρχικά σε θάνατο κι αργότερα σε 20 χρόνια καταναγκαστικά έργα, θα καταφέρει, με ενέργειες του Ερυθρού Σταυρού, να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1961. Αργότερα πήγε μετανάστης στη Γερμανία και σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1975. Ο αδελφός του για τον οποίο είχε πάρει τη παράτολμη αυτή απόφαση δεν βρέθηκε ποτέ.
Γιατί όμως οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες και η CIA έστειλαν στην Αλβανία και στο θάνατο ένα νέο παιδί;

Την εποχή εκείνη η Ελλάδα γνώριζε την πρώτη (μεταπολεμικά τουλάχιστον) Κεντρώα κυβέρνηση. Ο Νίκος Πλαστήρας ήταν μια εμβληματική φυσιογνωμία και εκλέχτηκε πρωθυπουργός υποσχόμενος αμνηστία στους κομμουνιστές που γέμιζαν τις φυλακές.

Nikos_Akrivogiannis

Ο ΝΙΚΟΣ ΑΚΡΙΒΟΓΙΑΝΝΗΣ

Οι Αμερικανοί που αρχικά είχαν δώσει το «πράσινο φως» για την άνοδο του Πλαστήρα στην εξουσία είχαν αλλάξει τακτική. Είχε μεσολαβήσει ο πόλεμος στη Κορέα και πλέον ήθελαν πιστούς συμμάχους. Για να ανατραπεί ο Πλαστήρας έπρεπε να εμφανιστεί ο κομμουνιστικός κίνδυνος. Όμως υπήρχαν κι άλλα συμφέροντα.

  • Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σοφοκλής Βενιζέλος ήθελε με κάθε τρόπο να διαδεχτεί τον «Μαύρο Καβαλάρη» που δεν ήταν καλά στην υγεία του.
  • Ο Στρατάρχης Παπάγος, αρχηγός του «Ελληνικού Συναγερμού» θα κέρδιζε τους συντηρητικούς κεντρώους σε περίπτωση κομμουνιστικής απειλής. Αυτός άλλωστε τους είχε συντρίψει στον εμφύλιο που είχε τελειώσει μόλις τρία χρόνια νωρίτερα!

    • Στην Αεροπορία η μάχη για τα οφίτσια ήταν μεγάλη. Ο αρχηγός της, υποπτέραρχος Μανώλης Κελαϊδής δεν προερχόταν από τη σχολή Ικάρων και σύντομα θα αποστρατευόταν. Θα τον διαδέχονταν κάποιος από την πρώτη τάξη της Σχολής, αυτής του 1931. Τα μέλη του ΙΔΕΑ που προέρχονταν από την Αεροπορία ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία από άλλες σχολές και δεν ήθελαν αυτή την εξέλιξη. Τα γεγονότα τους δικαίωσαν. Το δήθεν κομμουνιστικό σαμποτάζ στην Αεροπορία που αποκαλύφθηκε την ίδια περίοδο κράτησαν τον Κελαϊδή και τους συνεργάτες του στις θέσεις τους μέχρι το 1955.

    • Στο εσωτερικό μέτωπο η υπόθεση αξιοποιήθηκε ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Ο Βολιώτης στη καταγωγή Ακριβογιάννης στη Κατοχή είχε πολεμήσει με τον ΕΛΑΣ. Παρόλα αυτά είχε καταφέρει να μπει στην Αεροπορία και να το σκάσει με ένα αμερικάνικο αεροπλάνο στην Αλβανία. Να μια καλή ιστορία για την άλωση των Ενόπλων Δυνάμεων από τους κομμουνιστές!

    • Οι Αμερικανοί είχαν ένα λόγο να συνεχίζουν να δίνουν στρατιωτική βοήθεια στην Ελλάδα που την… απειλούσαν πλέον μέσα κι έξω ηττημένοι του Εμφυλίου. Απαιτούσαν από τις κυβερνήσεις ο Στρατός να παραμένει εγγυητής του πολιτεύματος και σχετικά ανεξάρτητος από τους πολιτικούς.

    • Οι Αλβανοί πάλι με την υπόθεση Ακριβογιάννη είχαν μια απόδειξη ότι Ελληνες και Αμερικάνοι τους απειλούν. Η υπόθεση, όπως και στην Ελλάδα, αξιοποιήθηκε για προπαγανδιστικούς λόγους.

    Μόλις τον Μάρτιο του 1976 ο απόστρατος ταξίαρχος της Αεροπορίας Βλάσσης Δέδες, πρώην Διευθυντής Ασφαλείας πτήσεων ΓΕΑ σε απόρρητο υπόμνημά του αποκαλύπτει όλο το εύρος της συνωμοσίας.
    Υποστηρίζει ότι τον Ακριβογιάννη τον έστειλαν στην Αλβανία οι αξιωματικοί και μέλη του ΙΔΕΑ Πέτρος Μητσάκος και Αντώνης Σκαρμαλιωράκης, ενώ ο υποτιθέμενος καθοδηγητής του πιλότου, ο καθηγητής μαθηματικών Χρήστος Δάδαλης πέθανε στη διάρκεια των ανακρίσεων για τη Δίκη των Αεροπόρων από τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε!

    Το αποτέλεσμα είναι 63 χρόνια μετά ο Ακριβογιάννης στα επίσημα αρχεία να παραμένει ένας προδότης που τόσκασε από την χώρα του για να πάει στην Αλβανία να βρει τους συντρόφους του!

Πηγή: http://www.dailygoal.gr/article~289~nikos-akrivogiannis-o-kataskopos-pou-skotose-o-idea 

2 σκέψεις σχετικά με το “Η Δίκη των Αεροπόρων”

  1. Αξίζει να σημειωθεί ότι η υπόθεση των Αεροπόρων, ήταν κομβική για την άλωση του στρατεύματος από τους παραστρατιωτικούς-παρακρατικούς του ΙΔΕΑ. Μόνο ο Ηλίας Ηλιού το επισήμανε αυτό νωρίς και μάλιστα (μάταια) προειδοποίησε και το Παλάτι μετά τα γεγονότα της ζάχαρης του μετέπειτα πραξικοπηματία Παπαδόπουλου. Όμως για το Παλάτι, ο Ηλιού ήτο απλώς κομμουνιστής…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s