Σύγχρονη διαχείριση

Οι μαθητές της Ναυπάκτου στα βήματα της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ

13472217_10155019350808840_1187641498_n

Μια πρωτοβουλία που δένει θαυμάσια με τον καύσωνα των ημερών.

Advertisements

14 σκέψεις σχετικά με το “Οι μαθητές της Ναυπάκτου στα βήματα της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ”

  1. Αυτά που λέγαμε…

    «Στα χνάρια τού ΔΣΕ», λοιπόν, «της 2ης Μεραρχίας και του Αρχηγείου τής Δυτικής Στερεάς, του Γιώτη και του Διαμαντή» (!!)

    («2ο Μαθητικό 2ήμερο», Περίστα Ναυπακτίας, καλοκαίρι 2016)

    Γιατί, άραγε, στην Περίστα;

    Κατά πάσα πιθανότητα διότι η Περίστα έβγαλε δυο γνωστούς για τη δράση τους στη Δυτική Στερεά «καπεταναίους» τού ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, τον Μιχάλη Μανιάτης («Ρουμελιώτη») και τον Μιχάλη Ταρκαζίκη («Ζαχαριά»).

    Ο «Ζαχαριάς», μάλιστα, ήταν επικεφαλής τής ομάδας ανταρτών που το καλοκαίρι τού 1947 λεηλάτησε αγρίως το σπίτι στενού συγγενούς μου στην ορεινή Τριχωνίδα, «απαλλοτρίωσε» το κοπάδι του υπερ τού ΔΣΕ, και πήρε αιχμάλωτον και τον ίδιον.
    Ο 72χρονος τότε γέροντας, γλύτωσε την εκτέλεση από σύμπτωση. «Είχε άγιο», είπαν.

    Το «έγκλημα» του;
    Ο ίδιος και οι 4 γιοί του εθεωρούντο «αντιδραστικοί». Ένας, μάλιστα, από τους γιους του, ήταν τότε χωροφύλακας.

    Κι όμως!
    Εξήντα εννιά (69) χρόνια μετά, ένα από τα τρισέγγονα του γέροντα εκείνου θα παρακολουθούσε το ως άνω «μαθητικό» 2ήμερο «Στα χνάρια του ΔΣΕ», τιμώντας έτσι και τον διώκτη (και παρ’ ολίγον εκτελεστή) τού προ-προπάππουτου, τον καπετάν «Ζαχαριά»…

    Μου αρέσει!

  2. Στο link τού Πάνου, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι στο «Μαθητικό 2ήμερο» περιλαμβανόταν και θεατρική παράσταση («Ανταρτόπουλο στον ΔΣΕ»), με στολές του ΔΣΕ κτλ., καθώς και ομιλία τοπικού βουλευτού τού ΚΚΕ.

    Διερωτώμαι ποια θα ήταν η εντύπωση αν κάτι αντίστοιχο έκανε η άλλη πλευρά, καλώντας (όπως το ΚΚΕ) τη νεολαία να ακολουθήσει «τα χνάρια», ας πούμε, του Περίδη, του Τσακαλώτου, του Παπάγου…

    Αρκεί, άραγε, το θυμόσοφο του Πάνου: «Μια πρωτοβουλία που δένει θαυμάσια με τον καύσωνα των ημερών [καλοκαίρι 2016]»;

    Ή, μήπως, το πράγμα έχει αρχίσει να παίρνει και άλλες, σοβαρότερες, διαστάσεις;

    Και πώς θα φερόταν το ΚΚΕ, αν είχε, ας πούμε, τα εκλογικά ποσοστά της ΝΔ;

    Μου αρέσει!

  3. «Διερωτώμαι ποια θα ήταν η εντύπωση αν κάτι αντίστοιχο έκανε η άλλη πλευρά,»

    Μα ηδη έχει αρχίσει και τα κάνει και η άλλη πλευρά. Και η άλλη πλευρά δεν είναι φυσικά η ΝΔ αλλά η ΧΑ. Ακόμα και λόγους μέσα στο κοινοβούλιο υπερ της χούντας έχουν βγάλει, χώρια τις υπόλοπες αθλιότητες εντός ή εκτος κοινοβουλίου που είναι κυριολεκτικά ένα σωρό.

    «Ή, μήπως, το πράγμα έχει αρχίσει να παίρνει και άλλες, σοβαρότερες, διαστάσεις;»

    Σοβαρότερες διαστάσεις σαφώς και έχει πάρει, αλλά από την μεριά της άκρας δεξιάς κατά κύριο λόγο. Στην εν λόγω φιέστα του ΚΚΕ πόσοι πήγαν τελικά? Γιατί από ότι θυμάμαι ο αριθμός ήταν μικρός, οι οπαδοί του ΚΚΕ της περιοχής. Γενικότερα, ο λόγος του ΚΚΕ είχε πλέον πολύ μικρή απήχηση (και ευτυχώς), και αυτό επιβεβαιώνεται και από τα διαχρονικά χαμηλά ποσοστά του ΚΚΕ, πρόκειται για ένα κόμμα κατά κύριο λόγο ηλικωμένων.
    Αντίθετα, η επιρροή του λόγου της άλλης πλευράς – και όχι, δεν είναι η ΝΔ αυτή – παρουσιάζει μία αισθητή αύξηση τα τελευταία χρόνια. Η αύξηση αυτή δεν έχει πάρει, προς το παρόν, επικίνδυνες διαστάσεις αλλά καλό βέβαια είναι να ‘χουμε το νού μας, γιατί κανείς μας δεν ξέρει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα, ειδικά την στιγμή που οι δυνάμεις της άκρας δεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη βρίσκονται σε άνοδο (ενω ούτε κατά διάνοια δεν παρατηρείται κάτι αντίστοιχο σε σχέση με την άκρα αριστερά).

    Μου αρέσει!

  4. Συμφωνώ με τον Γιάννη. Οι παραδοσιακοί αριστεροί (ΚΚΕ) είναι προς το παρόν ακίνδυνοι «ως οι εγχέλεις – χέλια- της Κωπαϊδος» (κατά Ροϊδη). Ο πραγματικός κίνδυνος είναι στην ακροδεξιά, η οποία έχει μαζικό έρεισμα. Υπάρχουν και ακροαριστερές σέχτες, που φτάνουν μέχρι τρομοκρατία, αλλά αυτές δεν είναι «μαζικές» (δεν παύουν όμως να είναι ενδιαφέροντα κοινωνικά φαινόμενα, καθώς τα μέλη τους είναι κυρίως γόνοι μεσοαστών)

    Μου αρέσει!

  5. Εννοώ ποια θα ήταν η εντύπωση και η κατάσταση, αν κάτι αντίστοιχο έκανε η πλευρά που στον Εμφύλιο τάχθηκε εναντίον τού ΚΚΕ και του ΔΣΕ· (όλοι, δηλαδή, οι άλλοι πλην ΚΚΕ).

    Και αυτή η πλευρά δεν εκπροσωπείται σήμερα από τη ΧΑ μονάχα.

    Μου αρέσει!

  6. Η εντύπωση θα ήταν ακριβώς η ίδια που δημιουργεί το ΚΚΕ: αηδία.

    Πολλές φορές, σε μεμονωμένες εκφράσεις στελεχών, είναι. Και δεν εννοώ την αυτονόητη ΧΑ.

    (Πχ https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/06/05/gcw-219/ )

    Στο κάτω κάτω όλοι πρέπει να έχουμε υπόψη ότι αν απαιτούμε (ή έστω αποζητάμε) ένα καλύτερο μέλλον, είναι απαραίτητη μια πιο σοβαρή ματιά στο παρελθόν μας.

    Οι κληρονόμοι της νικήτριας παράταξης θα πρέπει κι αυτοί να κάνουν γενναία βήματα ΧΩΡΙΣ να προβάλλουν ως άλλοθι τι κάνουν ή τι δεν κάνουν περιθωριακά κόμματα, όπως το ΚΚΕ.

    Μου αρέσει!

  7. @ Πάνος

    Δεν μίλησα μόνο για την «εντύπωση» αλλά και για την «κατάσταση» που θα επικρατούσε στον τόπο σε μια τέτοια περίπτωση, από πλευράς δημοσίας ειρήνης.

    Γράφετε:
    «Στο κάτω κάτω όλοι πρέπει να έχουμε υπόψη ότι αν απαιτούμε (ή έστω αποζητάμε) ένα καλύτερο μέλλον, είναι απαραίτητη μια πιο σοβαρή ματιά στο παρελθόν μας.»

    Συμφωνώ απολύτως!
    Γιατί «πιο σοβαρή ματιά», σημαίνει πρωτευόντως πιο αντικειμενική και πιο έντιμη ματιά.
    Από όλους προς όλα.

    Γράφετε ακόμα:
    «Οι κληρονόμοι της νικήτριας παράταξης θα πρέπει κι αυτοί να κάνουν γενναία βήματα ΧΩΡΙΣ να προβάλλουν ως άλλοθι τι κάνουν ή τι δεν κάνουν περιθωριακά κόμματα, όπως το ΚΚΕ».

    Όχι, αγαπητέ Πάνο! Το ΚΚΕ δεν είναι επ ουδενί περιθωριακό κόμμα!

    Λίγοι, ελάχιστοι ήταν και στην αρχή της Κατοχής οι οργανωμένοι κομμουνιστές. Ο Μανιαδάκης τους είχε αλαλιάσει, για να μην χρησιμοποιήσω άλη λέξη..
    Όλοι, όμως, ξέρουμε τι μπορούν να κάμουν παθιασμένες, οργανωμένες, αποφασισμένες, αδίστακτες, βίαιες μειοψηφίες, αν τους δοθεί η ευκαιρία.
    Μιλώντας οπωσδήποτε συμβολικά, θα μπορούσα να πω ότι λίγοι είναι και οι μαφιόζοι!..
    Αλλά κάνουν πόλεις ολόκληρες να τρέμουν…

    Πόσα άλλα βήματα να κάμει η νικήτρια παράταξη;

    Νομιμοποίηση, καταλλαγή, λήθη, κατάργηση «γιορτών μίσους», άρση των συνεπειών τού Εμφυλίου, αναπηρικές συντάξεις, «προσκυνήματα» κεντροδεξιών πρωθυπουργών στον Αι Στράτη, ‘καθαγιασμός’ Λαζαρέτου, σχεδόν πλήρης απάρνηση της αντικομμουνιστικής ρητορικής παντού, άλωση πανεπιστημίων και ΕΡΤ από τους αριστερούς, ακόμα και συγκυβέρνηση (1989)…

    Τι ανάλογο έχει κάμει το (ορθόδοξο) ΚΚΕ;
    Ακόμα και η δήλωση «νομιμοφροσύνης» του μακαρίτη του Φλωράκη στον Άρειο Πάγο, (ότι δηλαδή το ΚΚΕ «σέβεται» το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας και δεν σκοπεύει να το ανατρέψει δια της βίας), την οποία εσείς ο ίδιος ανεβάσατε εδώ, «ήξεις αφήξεις» είναι…
    Το έχω ξαναγράψει: Οι άνθρωποι αυτοί έχουν τα ίδια ακριβώς μυαλά και την ίδια σχεδόν ρητορική όπως στη δεκαετία του 40. Το παραλθόν δεν τους έχει διδάξει τίποτα απολύτως. Ούτε καν η κατάρρευση του ίδιου του ανύπαρκτου «υπαρκτού» στα τέλη τής 10ετίας του ’80.

    Δεν τα παμε; «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος. Εμείς θα νικήσουμε!!»

    Αν, όμως, η Ελλάδα είχε γίνει προτεκτοράτο τής Σοβιετικής Ένωσης, (όπως έγιναν τόσες άλλες χώρες), η γνώμη μας ως λαού για τον κομμουνισμό και το ΚΚΕ θα ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν που είναι τώρα…

    Μου αρέσει!

  8. Το ΚΚΕ είναι περιθωριακό κόμμα, εδώ και πολλά χρόνια. Αγκιστρώνεται τελευταία εναγωνίως στη δεκαετία του 40 (κυρίως στον ΔΣΕ) κάνοντας μικροπολιτική πάνω σε μια Ιστορία που, ουσιαστικά, δεν του ανήκει. Το μόνο που του ανήκει είναι η σφραγίδα.

    Φυσικά για το μέλλον κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τίποτα. Μπορούμε όμως να πούμε με βεβαιότητα ότι αν συμβεί ποτέ πολιτική νεκρανάσταση του ΚΚΕ (με το ίδιο ή άλλο όνομα) αυτή δεν θα είναι αποτέλεσμα της δικής του πολιτικής αλλά παράπλευρη συνέπεια μιας τραγωδίας για την οποία θα ευθύνονται άλλοι.

    Αλλά γι’ αυτά έχω ήδη γράψει αρκετά στις «σημειώσεις» και, καιρού επιτρέποντος, ελπίζω να επανέλθω περισσότερο συνεκτικά.

    Μιλώντας για «γενναία βήματα της νικήτριας παράταξης» δεν εννοώ ούτε αυτά που ήταν υποχρεωμένη να κάνει (ενόψει ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ) ούτε τις συντάξεις (που ήταν μικρο-πολιτική του ΠΑΣΟΚ) ούτε τις χαζοχαρούμενες «πολιτικές λήθης και αναγνώρισης» του νεότερου (προς το παρόν) Καραμανλή. Εννοώ μια συστηματική και βαθιά ενδοσκόπηση, η οποία θα συμβάλλει στη δημιουργία ενός κοινού (εθνικού) αφηγήματος για τον Εμφύλιο. Ένα κοινό αφήγημα το οποίο δεν υπάρχει ακόμα και το οποίο, όταν ολοκληρωθεί και γίνει αποδεκτό από τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, θα σημάνει και την τυπική λήξη του Εμφυλίου.

    Να το κάνω πιο κατανοητό: η νικήτρια παράταξη ΔΕΝ έχει τη δική της «Ορθοκωστά». Πιθανόν γιατί δεν διέθετε στα χρόνια που πέρασαν έναν Βαλτινό, αλλά ακόμα πιθανότερο γιατί πίστευε και πιστεύει ότι η ίδια δεν έχει καμιά ευθύνη για τον Εμφύλιο 1943 – 49. Ότι αυτή απλώς αμύνθηκε στην κομμουνιστική κακοβουλία – νίκησε, έσωσε τη χώρα και όλα καλά. Μόνο που δεν είναι έτσι.

    Γι’ αυτά όμως θα τα ξαναπούμε, εκτενώς.

    Μου αρέσει!

  9. @Πάνος

    Σε ποιούς, άραγε, «ανήκει» περισσότερο η «κληρονομιά» τού ΚΚΕ της 10ετίας τού ’40 σήμερα, αν όχι στο «ορθόδοξο» ΚΚΕ;
    «Ανήκει», μήπως στον ΣΥΡΙΖΑ; Ανήκει στην εξωκοινοβουλευτική κομμουνιστική αριστερά;
    Ποιανού κόμματος η ρητορική και οι πρακτικές είναι πιο κοντά στη ρητορική και στις πρακτικές τού ΚΚΕ της 10ετίας τού ’40;

    Ναι, το ΚΚΕ δίνει απελπισμένη μάχη οπισθοφιλακών. Και στη μάχη αυτή ρίχνει τις τελευταίες του εφεδρείες· τους ηρωικούς νεκρούς του. Παίζει επίτηδες εν ου παικτοίς, ερωτοτροπώντας κυριολεκτικά ακόμα και με την παρανομία (άρθρο 192 του ΠΚ, πρόκληση / διέγερση σε αμοιβαία διχόνοια / διατάραξη της κοινής ειρήνης).

    Δεν απαντάτε, ωστόσο, στο καίριο ερώτημα:
    Ποια θα ήταν η κατάσταση από πλευράς «δημοσίας ειρήνης», αν οι πολιτικοί κληρονόμοι τής πλευράς που στον Εμφύλιο τάχθηκε εναντίον τού ΚΚΕ και του ΔΣΕ, διαχειρίζονταν σήμερα τη μνήμη τού Εμφυλίου με τον τρόπο που το κάνει το ΚΚΕ;

    Ούτε σχολιάζετε το:
    «Λίγοι, ελάχιστοι ήταν και στην αρχή της Κατοχής οι οργανωμένοι κομμουνιστές. Ο Μανιαδάκης τους είχε αλαλιάσει, για να μην χρησιμοποιήσω άλη λέξη..
    Όλοι, όμως, ξέρουμε τι μπορούν να κάμουν παθιασμένες, οργανωμένες, αποφασισμένες, αδίστακτες, βίαιες μειοψηφίες, αν τους δοθεί η ευκαιρία«.

    Συγκρίνω, θα μου πείτε, εντελώς ανόμοιες καταστάσεις; Μπορεί.

    Γράφετε:
    «Εννοώ μια συστηματική και βαθιά ενδοσκόπηση, η οποία θα συμβάλλει στη δημιουργία ενός κοινού (εθνικού) αφηγήματος για τον Εμφύλιο. Ένα κοινό αφήγημα το οποίο δεν υπάρχει ακόμα και το οποίο, όταν ολοκληρωθεί και γίνει αποδεκτό από τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, θα σημάνει και την τυπική λήξη του Εμφυλίου.»

    Άποψή μου είναι ότι όσο ζουν, ακόμα και τα παιδιά τών εμπλακέντων στη θανάσιμη εκείνη σύγκρουση, «κοινό αφήγημα» σαν αυτό που οραματίζεστε δεν θα υπάρξει.
    Γιατί, απλούστατα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ.
    Το χάσμα που άνοιξε ο μεγάλος εκείνος σεισμός, αργεί ακόμα πολύ να «γεμίσει άνθη»…

    Και την μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου, ευθύνη για το ανέφικτο του αφηγήματος αυτού επί του παρόντος, την φέρει το «μη κατευνάσιμο» ΚΚΕ και όχι οι αντίπαλοί του.

    Τι «κοινό (εθνικό) αφήγημα για τον Εμφύλιο» να υπάρξει, όταν τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει γεμίσει από μνημεία τού ΚΚΕ του τύπου:
    «Τιμή και δόξα στους ηρωικούς μαχητές τού ΚΚΕ και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που πολέμησαν το Δεκέμβρη του 1944 ενάντια στην αστική τάξη και τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό»;
    (Στήλη του ΚΚΕ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας).
    ή
    «Στο χώρο αυτό, κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, οι δυνάμεις αντίδρασης και οι ξένοι πάτρονές τους εκτέλεσαν 250 κομμουνιστές αγωνιστές τής Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού, επειδή αγωνίζονταν για μια ανεξάρτητη και σοσιαλιστική Ελλάδα»;
    (Επιγραφή σε προ ολίγων ετών κατασκευασθέν μνημείο, στις παρυφές μεγάλης πόλης τής Δυτικής Ελλάδας).

    Πώς να υπάρξει «κοινό (εθνικό) αφήγημα για τον Εμφύλιο», όταν η (κατά βάσιν φιλελεύθερη) παράταξη των νικητών προσπάθησε πάρα πολύ (και εξακολουθεί να προσπαθεί) λόγω και έργω, να δοθεί ένα τέλος σ’ αυτή τη ιστορία, να δώσουμε τα χέρια και να παραδώσουμε το εθνικό όνειδος του Εμφυλίουστη λήθη, ενώ η πλευρά τών ηττημένων εξακολουθεί, και μάλιστα επακμαζόντως, να προσπαθεί να μας πείσει ότι ο εμφύλιος εκείνος ήταν η στιγμή τής μεγάλης και άφθιτης δόξας της;

    Πώς να υπάρξει «κοινό (εθνικό) αφήγημα για τον Εμφύλιο», όταν ακόμα και οι ιστορικοί που μιλούν επιμόνως για την κατοχική «κόκκινη τρομοκρατία» και υποστηρίζουν ότι ο Εμφύλιος άρχισε το 1943, χαρακτηρίζονται ακροδεξιοί ή και φασίστες και ξυλοφορτώνονται εν μέση οδώ;

    Πώς να υπάρξει «κοινό (εθνικό) αφήγημα για τον Εμφύλιο», όταν και ο ίδιος ο Βαλτινός έχει δεχθεί λυσσαλέες προσωπικές επιθέσεις, γιατί είχε το κουράγιο να γράψει αυτά που έγραψε στο «Ορθοκωστά» και αλλού;

    Στα περί απουσίας Βαλτινού και «Ορθοκωστάς» από την άλλη όχθη, διαφωνούμε.

    Μπορεί να μην υπάρχει αντίστοιχο λογοτεχνικό αφήγημα αναλόγου επιπέδου, αλλά τα «αυτοκριτικά» που γράφει εκεί ο Βαλτινός έχουν διατυπωθεί και από την άλλη πλευρά, όχι μόνον λόγω αλλά και έργω.
    Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (ο οποίος μιλούσε για Εμφύλιο από το 1946) και ο Αβέρωφ, ας πούμε, δεν μίλησαν καθόλου λιγότερο «αυτοκριτικά» για τον Εμφύλιο, απ’ ό,τι ο Βαλτινός τής «Ορθοκωστάς». Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έχει μιλήσει (στα τέλη τής 10ετίας του ’60) για την «αθλιότητα» και την «κατάρα» του Εμφυλίου.

    Ενδιαφέρον βρίσκω κάτι σχετικό που λέει ο καθηγητής Ευάνθης Χατζηβασιλείου:
    «Ακόμα και σήμερα, και σε μεγάλο βαθμό, η πραγμάτευση της ιστορίας του εμφυλίου δεν γίνεται με επιστημονικούς όρους (παρά τις απέλπιδες προσπάθειες πολλών ερευνητών, μεταξύ των οποίων, σε περίοπτη θέση ο Χ. Φλάισερ). Γίνεται δυστυχώς, από πολλούς, με όρους Δημόσιας Ιστορίας, πολιτικών και ψυχολογικών απαιτήσεων, πολιτικής επιβολής και ισχύος. Με άλλα λόγια, ο εμφύλιος πόλεμος και η πραγμάτευσή του αντιμετωπίζονται ακόμη, από πολλούς, ως ένας αγώνας εξουσίας, και όχι ως αναζήτηση μιας σοβαρής και πειστικής ερμηνείας. Αυτό όμως δεν είναι επιστήμη. Φοβούμαι ότι η ελληνική ιστοριογραφία δεν θα μπορέσει να βρει το δρόμο της όσο διατηρείται αυτή η κατάσταση».
    Δες Ε. Χατζηβασιλείου, «Ο ‘μακρός’ εμφύλιος πόλεμος και η άρνησή του», στο «Η μακρά σκιά τής 10ετίας του ’40», (Επιμ. Κ Γαρδικα et al.), εκδ. ‘αλεξάνδρεια’, 2015, σελ. 350.

    ΥΓ
    Αναφέρθηκα στις αναπηρικές συντάξεις του Ν. 1863/1989 (Σαμαράς-Κουβέλης), «Άρση των συνεπειών τού εμφυλίου πολέμου 1944-1949», και όχι για τις συντάξεις που έδωσε το ΠΑΣΟΚ σε αντιστασιακούς και «αντιστασιακούς».

    Μου αρέσει!

  10. Απαντώ με τη σειρά που ρωτάτε.

    1. Ο Εμφύλιος είναι Ιστορία και σαν τέτοια ανήκει σε όλους τους Έλληνες. Όπως ανήκει σε όλους μας η εποποιία της Τριπολιτσάς του 1821 ΜΑΖΙ με τη σφαγή των αμάχων που ακολούθησε. Η Ιστορία δεν έχει κόμματα – κληρονόμους, κληρονόμους έχουν μόνο οι σφραγίδες. Η Ιστορία του ΚΚΕ ανήκει σε μένα και σε σας (τον ΣΑΘ) όσο ανήκει και στον Κουτσούμπα. Πολύ περισσότερο η Ιστορία της Ελλάδας στη δεκαετία του ’40.

    2. Αν έκαναν «το ίδιο» οι κυβερνητικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα έπαιζαν το παιγνίδι του ΚΚΕ. Μόνο πολιτικά ανόητοι θα μπορούσαν να μπουν σε μια τέτοια περιπέτεια. Υπάρχουν και τέτοιοι, αλλά είναι περιθωριακοί (και σχεδόν πάντα γραφικοί) Δεν έχει νόημα περαιτέρω «σχολιασμός» πάνω στις βαριάντες ενός φανταστικού ερωτήματος.

    3. Δεν είχε σημασία ότι ήταν «λίγοι» οι κομμουνιστές στην αρχή της Κατοχής. Ήταν παρόντες, ενώ η φυσική ηγεσία της χώρας (βασιλιάς, κυβέρνηση, αξιωματικοί, οικονομικοί παράγοντες, πανεπιστημιακοί κλπ) είτε την είχαν κοπανίσει είτε έμεναν άπρακτοι, είτε ήταν ακόμα και εχθρικοί στην ιδέα της αντίστασης (δείτε, πχ, τι έχει γράψει σχετικά ο Γούντχαουζ) είτε (ορισμένοι) συνεργαζόντουσαν με τους κατακτητές. Η πολιτική ανάγκη (για τη δημιουργία και την καθοδήγηση της Αντίστασης) απεχθάνεται το κενό (όπως η Φύση) και το καλύπτει με ό,τι έχει διαθέσιμο. Όταν «ξύπνησαν» οι αστικές δυνάμεις ήταν πλέον αργά, οι «λίγοι» είχαν επιβληθεί και προωθούσαν, παράλληλα με την αντιστασιακή δραστηριότητα, τη δική τους πολιτική ατζέντα. ΥΓ. Από τους βασικούς θεσμούς μόνο η Εκκλησία έδωσε εξαρχής κάποια δείγματα συμπαράστασης και συμπόρευσης με το λαϊκό αίσθημα – και τις ανάγκες.

    4. Δεν υποστήριξα ότι το «εθνικό αφήγημα» θα κατακτηθεί σήμερα ή αύριο. Είπα μόνο ότι είναι ανάγκη να γίνει και αναφέρθηκα σε μία από τις βασικές προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθεί. Μπορεί να χρειαστούν πολλά χρόνια ακόμα.

    5. Προσωπικά δεν υποστηρίζω τη «λήθη». Είμαι υπέρ της εμβάθυνσης, της κατανόησης και της καταλλαγής. Ίσως επειδή δεν ταυτίζομαι συναισθηματικά ή λογικά με καμία από τις δύο παρατάξεις, ούτε ένοιωσα ποτέ «νικητής» ή «ηττημένος» απ’ όσα συνέβησαν 20-30 χρόνια πριν γεννηθώ. Θεωρώ ότι ο Εμφύλιος πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους νέους ανθρώπους (οι παλιοί ας κάνουν ό,τι θέλουν και ό,τι μπορούν) όπως αντιμετωπίζεται και η Τριπολιτσά του 1821.

    6. Προφανώς η ασυδοσία του ΚΚΕ είναι κάτι που δεν τιμά τη σύγχρονη Ελληνική Πολιτεία. Είναι αδιανόητο το δέος με το οποίο αντιμετωπίζονται (από το σύνολο) οι σχετικές πολιτικές αυθαιρεσίες και οι τραμπουκισμοί (βλ. μνημεία) της σέχτας που κατέχει τη σφραγίδα. (Θα είχε, ίσως, ενδιαφέρον μια ψυχαναλυτική ερμηνεία στη βάση ενοχών ή άλλων μη άμεσα πολιτικών λόγων) Τυχόν πρόθεση για εφαρμογή των νόμων (υποθέτω ότι δεν υπάρχει νόμος που να λέει ότι στήνει μνημεία όποιος του καπνίσει, σε δημόσιους χώρους) είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που επιιθυμεί η σέχτα των θορυβοποιών. Το παράλλογο είναι ανάμεσά μας ή μάλλον εμείς κυλοφορούμε μέσα σ’ αυτό. Η πολιτική τυμβωρυχία και η απρέπεια για την οποία συζητάμε είναι μονάχα ένα μικρό κομμάτι του.

    7. Η υπόθεση των τραμπουκισμών κατά προσώπων (ξυλοδαρμός, προπηλακισμοί) πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα και με πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας. Σ’ αυτό δεν χωράνε «ναι μεν, αλλά»

    8. Ο Κανελλόπουλος και ο Αβέρωφ (και ο Καραμανλής) έκαναν μια καλή αρχή, πριν από δεκαετίες. Ωστόσο κυριάρχησε ο απολύτως γελοίος και διχαστικός (και απατεωνίστικος) αντικομμουνισμός στον λόγο των πολιτικών, σχεδόν χωρίς διακοπή από το 1950 έως το 1967, οπότε… ήρθε κι έδεσε. Δεν είναι τόσο περίεργο που ΜΕΤΑ βρήκε χώρο (κενό) ο τότε «αριστερός» λόγος και κυριάρχησε στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα – παρ’ όλα τα εσωτερικά μπουνοκλωτσίδια της πολυδιασπασμένης και αλληλοσπαρασσόμενης αριστεράς. Το φαινόμενο υποδεικνύει πρώτα πρώτα την ιδεολογική χρεοκοπία της διαχρονικής ηγεσίας της νικήτριας παράταξης, εκείνη την περίοδο. Και, στη συνέχεια, υποδεικνύει πολλά ακόμα.

    *

    Ελπίζω να μην παρέλειψα κάτι σημαντικό. Αν ναι, να το δούμε.

    Μου αρέσει!

  11. Βιάζοντας την Ιστορία
    Μέχρι χτες οι κομμουνιστές και οι άλλοι αριστεροί στην χώρα μας διαφωνούσαν για διάφορες πλευρές της ιστορίας και του κινήματος. Ποτέ όμως για την αποχή του 1946…

    Νίκος Μπίστης

    14 ΜΑΪΟΥ 2011,

    Το σημερινό ΚΚΕ αποκαθιστά πλήρως τον Νίκο Ζαχαριάδη «αναγνωρίζοντας την ταξικότητα και ανιδιοτέλεια στην γενική κατεύθυνση της δράσης του και τον κομμουνιστικό ηρωισμό του». Αποκαθιστά μερικώς τον Άρη Βελουχιώτη διότι ναι μεν «σωστά χαρακτήρισε λαθεμένη την Συμφωνία της Βάρκιζας» αλλά «δεν δικαιώνεται η απειθαρχία του στις αποφάσεις (τις λαθεμένες δηλαδή κατά το σημερινό ΚΚΕ) άρα «δικαιολογημένα προκάλεσε την διαγραφή του». Τι τους έπιασε ξαφνικά και ασχολούνται με τον Ζαχαριάδη και τον Άρη;

    Γιατί δικαιώνουν πολιτικά δυο αμφιλεγόμενες (τουλάχιστον) προσωπικότητες; Επειδή ο σημερινός αριστερίστικος τυχοδιωκτισμός της ηγεσίας του ΚΚΕ αισθάνεται την πολιτική ανάγκη να επικροτήσει και να συνδεθεί με την πιο αρνητική περίοδο της Ιστορίας του. Πίσω από τα περί ταξικότητας και κομμουνιστικού ηρωισμού που αποτελούν μια αναγκαία αλλά όχι και ικανή προϋπόθεση επιτυχίας για τον κομμουνιστή τα χρόνια εκείνα (ο Χόρχε Σεμπρούν έγραψε «γνωρίζω περισσότερους από ένα συντρόφους που μπήκαν ανόητοι στην φυλακή και βγήκαν ηλίθιοι» ενώ ο Ηλίας Ηλιού το έλεγε πιο κομψά για κάποιον ήρωα της Αριστεράς: «Εμείς στην ΕΔΑ τον τάδε τον έχουμε σαν το Τίμιο Ξύλο») βρίσκεται η δικαιολόγηση της ένοπλης πάλης που οδήγησε διαδοχικά στον Δεκέμβρη του 44, στην μοιραία αποχή από τις εκλογές το 1946 και τέλος στον καταστροφικό εμφύλιο 1946- 1949. Μετά την συντριπτική ήττα άρχισε μια βασανιστική πορεία αυτοκριτικής. Μπροστά στα ερείπια της πολιτικής του, το 1950, ο Ζαχαριάδης αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι η αποχή αποτέλεσε «σφάλμα τακτικής».

    Ο διάδοχος του Ζαχαριάδη Κ. Κολιγιάννης στην εισήγηση του στο 8ο Συνέδριο του κόμματος το 1964 προσπάθησε καλύτερα: «Η αποχή υπήρξε από τα σοβαρότερα λάθη τακτικής του κόμματος… Η Κεντρική Επιτροπή, ξεκινώντας λαθεμένα από την ιδέα πως υπήρχε στην χώρα επαναστατική κατάσταση αποφάσισε να μην πάρει μέρος στις εκλογές και στράφηκε προς την ένοπλη πάλη…. Ο λαός ποθούσε να πραγματοποιηθεί το πρόγραμμα της δημοκρατικής αναγέννησης του τόπου με ομαλό, ειρηνικό τρόπο. Πραγματικά υπήρχαν τότε οι δυνατότητες γι’ αυτό». Διάλεξα επίτηδες το συγκεκριμένο κείμενο του Κολιγιάννη και όχι μεταγενέστερα κείμενα του ΚΚΕ Εσωτερικού η ιστορικών όπως ο Φίλιππος Ηλιού η ο Σόλων Γρηγοριάδης η και νεότερων μελετητών για να δείξω πόσο πίσω πάει το σημερινό ΚΚΕ, αναποδογυρίζοντας και τις πλέον συγκρατημένες προσπάθειες προσέγγισης των λαθών του που διατυπώθηκαν σε κομματικά όργανα πριν 47 χρόνια. Γιατί κατά το δοκίμιο του σημερινού ΚΚΕ που είδε το φως της δημοσιότητας στο ΒΗΜΑ της Κυριακής «Εφόσον είχε ωριμάσει η ανάγκη της ένοπλης πάλης, η αποχή από τις εκλογές δεν ήταν λάθος». Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Μέχρι χτες οι κομμουνιστές και οι άλλοι αριστεροί στην χώρα μας διαφωνούσαν για διάφορες πλευρές της ιστορίας και του κινήματος. Ποτέ όμως για την αποχή του 1946, αυτό ήταν το αυτονόητο κοινά παραδεκτό μεγάλο λάθος που οδήγησε στον εμφύλιο. Να γιατί ξαναγράφεται η Ιστορία από το σημερινό ΚΚΕ, να γιατί ανασύρονται ο Ζαχαριάδης (πρωτίστως) και ο Άρης (δευτερευόντως). Γιατί και οι δυο – με διαφορά φάσης- ήταν θιασώτες της ένοπλης πάλης και απέρριπταν την ομαλή δημοκρατική εξέλιξη, διευκολύνοντας τις δυνάμεις της δεξιάς, τον βασιλιά, τους Άγγλους και όσους απεργάζονταν ανώμαλες εξελίξεις . Ο Άρης ήθελε την άμεση μετατροπή του απελευθερωτικού αγώνα σε ταξικό αγώνα. Σε συνδυασμό με τον βίαιο χαρακτήρα του η αντίληψη αυτή τον οδήγησε στην βίαιη διάλυση του 5/ 42 Συντάγματος Ευζώνων και στην εκτέλεση του Συνταγματάρχη Ψαρρού και σε άλλες παρόμοιες ενέργειες ειδικά στην Πελοπόννησο που συσπείρωσαν τον αντιεαμικό κόσμο ενώ τον έφεραν σε αντίθεση με μετριοπαθείς ηγέτες του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Η ανάλυση του στην σύναξη καπεταναίων στην Λαμία με την απελευθέρωση , που προϋπέθετε την σύγκρουση με τους Εγγλέζους, ενώ ακόμα διαρκούσε ο β παγκόσμιος πόλεμος και η αντιφασιστική συμμαχία Ρούζβελτ, Στάλιν και Τσόρτσιλ, ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Δεν χρειαζόταν η μεταγενέστερη συμφωνία της Γιάλτας για να το καταλάβει κάποιος. Αναπόφευκτα διαφώνησε με την συμφωνία της Βάρκιζας και η έξοδος του στο βουνό ενοχοποιούσε το ΚΚΕ που αγωνιζόταν για την εφαρμογή της. Εδώ είναι αναγκαία μια παρένθεση για την συμφωνία της Βάρκιζας. Είναι ευρύτατα διαδεδομένη η άποψη ότι αποτέλεσε μοιραίο λάθος για την Αριστερά. Το μοιραίο λάθος ήταν ο Δεκέμβρης, η Βάρκιζα ήταν το αποτέλεσμα της ήττας. Το ΚΚΕ στην Βάρκιζα παρέδωσε τα όπλα για να μην ηττηθεί περαιτέρω δια των όπλων. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Μετά τον Λίβανο και την Καζέρτα και την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο αρχηγείο Μέσης Ανατολής και τον Σκόμπυ ο Δεκέμβρης παρά τον ηρωισμό του ήταν καταδικασμένος.

    Σε αυτό το σημείο φτάνει ο Ζαχαριάδης από το Νταχάου και παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Προσυπογράφει εκ των υστέρων με το κύρος του την Βάρκιζα και με απίστευτη βιαιότητα αποκηρύσσει και διαγράφει από το κόμμα τον Άρη (Κλάρα, όπως τον αποκαλεί στην απόφαση μαζί με μιζέρια, δηλωσία, προδότη του ΚΚΕ που με την ύποπτη στάση του μονάχα τον εχθρό ωφελεί) και ουσιαστικά τον σπρώχνει στην αυτοκτονία(;) και στα χέρια των κεφαλοκυνηγών της δεξιάς. Και ένα χρόνο μετά σε απείρως δυσμενέστερες για το κίνημα συνθήκες εγκολπώνεται την στρατηγική του Αρη. Ανακαλύπτει επαναστατική κατάσταση, υπερεκτιμά την δύναμη και κυρίως την διάθεση της Σοβιετικής Ένωσης και των Λαικών Δημοκρατιών στα βόρεια σύνορα της χώρας, υποτιμά την βούληση και την δύναμη των ΗΠΑ, απέχει από τις εκλογές…ενώ συμμετέχει στο δημοψήφισμα για τον βασιλιά, απορρίπτει κάθε συμβιβαστική πρόταση όταν ακόμα υπήρχε περιθώριο συμβιβασμού, ζεί την συντριβή ενός μεγαλειώδους κινήματος και την τραγική υπερωρία των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού στην Τασκένδη. Αφού έχουν προηγηθεί οδομαχίες ζαχαριαδικών και αντιζαχαριαδικών στην Τασκένδη ( το πόνημα του σημερινού ΚΚΕ διάγνωσε στην εξέγερση των αντιζαχαριαδικών « υπονόμευση της ηγεσίας του ΚΚΕ, κατά κύριο λόγο του Ν. Ζαχαριάδη») αποκαθηλώνεται, διαγράφεται και εξορίζεται στο Σουργκούτ της Σιβηρίας , όπου και αυτοκτονεί την 1η Αυγούστου του 1973. Τραγικό τέλος ενός μοιραίου ηγέτη, που έχει την βασική ευθύνη για την καταστροφή ενός κινήματος.
    Απαλλάσσοντας τον Ζαχαριάδη από τις ευθύνες του και αποδεχόμενη την αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της αποχής και του εμφύλιου 1946-1949 η ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ διαπράττει ένα διπλό ατόπημα. Πρώτα διαπαιδαγωγεί με τον χειρότερο τρόπο, στην άγνοια και το ψέμα, χιλιάδες νέους ανθρώπους. Επειδή το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, οι περισσότεροι από αυτούς θα μάθουν, θα κατανοήσουν και θα αντιδράσουν ανάλογα. Έχουμε πολλά προηγούμενα. Μέχρι τότε η ψευδοεπαναστατική γυμναστική στην οποία επιδίδεται η ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ θα περιορίζεται στο φάσκιωμα της Ακρόπολης και στην παρεμπόδιση αποβίβασης τουριστών από τα κρουαζιερόπλοια.

    Το δεύτερο ατόπημα είναι βαρύτερο. Προσβάλλει την μνήμη χιλιάδων αγωνιστών του ΚΚΕ και της ΕΔΑ που έδωσαν όλο τους το είναι σε ένα διπλό αγώνα. Απέναντι στο μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς και απέναντι στο ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς, που εκφραστής του ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης. Αυτοί οι αγωνιστές –μαζί με άλλους από διαφορετικούς χώρους- έβαλαν τα θεμέλια στα οποία οικοδομήθηκε η δημοκρατία μας .

    Δεν θέλω σε αυτό το σημείωμα να βασανιστώ με το επώδυνο για κάθε αριστερό ερώτημα: Τι καθεστώς θα ήταν αυτό, αν κέρδιζε ο Ζαχαριάδης; Αρκετά βασανιζόμαστε με το πόνημα του ΚΚΕ.

    *Ο Νίκος Μπίστης είναι Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και πρώην Υφυπουργός Εσωτερικών.

    http://www.protagon.gr/epikairotita/ellada/viazontas-tin-istoria-6785000000

    Μου αρέσει!

  12. Ένα ακόμα, προσφάτως ανεγερθέν, μνημείο για τους εκτελεσθέντες (με βάση αποφάσεις τού Στρατοδικείου Τριπόλεως) κομμουνιστές κατά την τελευταία φάση του Εμφυλίου.

    https://www.eleftheriaonline.gr/local/politiki/kommata/item/67050-mnimeio-ektelesthentes

    Μου αρέσει!

  13. Ειμαι περιεργος να μαθω,αν το μνημειο του ΚΚΕ στη Λ.Αλεξανδρας εχει στηθει νομιμα,με αδεια απο το Δημο η βρισκεται σε ιδιωτικο χωρο και ποιος εκοψε τα φυτα που υπηρχαν γυρω του,για να φαινεται καλυτερα, μηπως και δεν το δουμε…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s