ΔΣΕ

Τα τραγικά γεγονότα της 7ης Μεραρχίας του ΔΣΕ

Βρισκόμαστε στους τελευταίους μήνες του 1949. Ο Εμφύλιος έχει τελειώσει, με την κατάληψη του Γράμμου και την αποχώρηση των δυνάμεων του ΔΣΕ προς την Αλβανία. Αυτό γνωρίζουμε όλοι – αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι: ο ΔΣΕ εξακολουθεί να μάχεται σε ελληνικό έδαφος! Πρόκειται για την 7ηΜεραρχία, της Θράκης, η οποία έχει επιφορτιστεί με το δύσκολο καθήκον να υλοποιήσει την (παρανοϊκή) πολιτική του «όπλου παρά πόδα» σε συνδυασμό με την ύπαρξη αντάρτικης δύναμης σε ελληνικό έδαφος, «σα μέσο πίεσης στο μοναρχοφασισμό»:

http://www.rizospastis.gr/static.do?page=/history/dse/DSE_MEROS_83_09-02-97_12.jsp

και

http://www.rizospastis.gr/static.do?page=/history/dse/DSE_MEROS_91_21-02-97_13-14.jsp

Η Θράκη διαλέχτηκε για γεωγραφικούς λόγους, λόγω της γειτνίασής της με τη φιλική προς τον ΔΣΕ Βουλγαρία. Η 7η Μεραρχία θα είχε έτσι ένα σταθερό σημείο στήριξης. Ωστόσο, η 7η Μεραρχία δεν είχε να παρουσιάσει σημαντική δράση, τουλάχιστον μετά το καταστροφικό πολιτικά (για το ΚΚΕ και το ΔΣΕ) χτύπημα της Δράμας (Αύγουστος 1949). Κύρια αποστολή της ήταν η συντήρηση της ένοπλης παρουσίας της, εν αναμονή των εξελίξεων. Όμως, η τελευταία μεραρχία του ΔΣΕ είχε άδοξο τέλος, αφού ουσιαστικά αυτοδιαλύθηκε, με τρόπο βάρβαρο και ατιμωτικό για δεκάδες ιδεολόγους μαχητές της, οι οποίοι βασανίστηκαν άγρια, εκτελέστηκαν και σπιλώθηκαν ως πράκτορες και προδότες από τους ίδιους τους συντρόφους τους. Αυτά που θα αφηγηθώ στη συνέχεια βασίζονται στο ομότιτλο με το ποστ βιβλίο του Γιώργου Γκαγκούλια (από τη σειρά ΒΗΜΑ μαρτυρίες) και σε άλλες πηγές.

Μετά την ήττα του ΔΣΕ εκδηλώθηκε μια άκρως επιθετική πολιτική της ομάδας Ζαχαριάδη, με στόχο να αποτρέψει τον ψύχραιμο απολογισμό και τον καταλογισμό της ευθύνης για την ήττα. Βασική θέση αυτής της πολιτικής ήταν η απόδοση της ήττας όχι σε λάθη ή ανεπάρκειες του ΚΚΕ, αλλά στην υπονομευτική δράση των πρακτόρων, από τον καιρό κιόλας της Κατοχής και του ΕΑΜ. Αιχμή αυτής της επιθετικής πολιτικής της ομάδας Ζαχαριάδη ήταν η «αποκάλυψη» ενός ευρύτατου δικτύου πρακτόρων του εχθρού στην 7ηΜεραρχία του ΔΣΕ, η οποία όπως είπαμε ήδη εξακολουθούσε να επιχειρεί σε ελληνικό έδαφος και μετά την ουσιαστική λήξη του Εμφυλίου. Εάν ήταν δυνατόν να στοιχειοθετηθεί με ομολογίες η προδοσία στην 7η Μεραρχία, τότε θα υπήρχε είχε μια πρώτης τάξεως απόδειξη της θεωρίας του Ζαχαριάδη ότι η ήττα του ΚΚΕ οφειλόταν στη δράση των πρακτόρων, που είχαν διεισδύσει σε όλα τα επίπεδα του Κόμματος και του ΔΣΕ. Η 7ηΜεραρχία έγινε ξαφνικά ύποπτη, γιατί αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από Εβρίτες. Και ο Έβρος είχε δώσει περίπου 10.000 μαχητές στο ΔΣΕ, κατά τον Γκαγκούλια σχεδόν το ¼ του συνολικού αριθμού των μαχητών. Απόδειξη, κατά τον Ζαχαριάδη, ότι μεταξύ τους υπήρχαν πολυάριθμοι πράκτορες του εχθρού.

Την ευθύνη και την εποπτεία των πολύμηνων ανακρίσεων και των βασανιστηρίων, που ξεκίνησαν στα βουνά της Θράκης και συνεχίστηκαν στη Βουλγαρία, είχε ο Μήτσος Βλαντάς, μέλος του ΠΓ και της στενής ομάδας περί τον Ζαχαριάδη, ο οποίος προφανώς ενημερωνόταν για ό,τι συνέβαινε. Αμέσως μετά τον Βλαντά ήταν ο Βασίλης Γκανάτσιος (Χείμαρρος), διοικητής της 7ης Μεραρχίας, και ακολουθούσαν στελέχη όπως ο Γεράσιμος Μαλτέζος, ο Νίκος Γεωργαλής (ο Δάφνης, ο ίδιος που είχε βγάλει τον Ζαχαριάδη από την Ελλάδα την άνοιξη του 1947, όπως είδαμε εδώ: https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/05/18/gcw-181/, ο Φίλιππας Παπαδόπουλος, βουλευτής του ΚΚΕ στα 1936, ο Κώστας Σιαπέρας, δικηγόρος – και βασανιστής στην υπόθεση – ο οποίος έκανε στη συνέχεια καριέρα δικαστή στη Βουλγαρία (http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_11_13/04/2008_266348), ο Γεράσιμος Μαλτέζος, ο Βαγγέλης Κασάπης (Κρίτων), ο οποίος είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξόντωση του «Οδυσσέα του Έβρου» και της ομάδας του επί ΕΛΑΣ (https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/02/11/gcw-29/) και άλλοι – συνολικά 16 απαριθμεί ο Γκαγκούλιας.

Τα θύματα που καταγράφηκαν είναι 32. Μεταξύ τους δύο που πέθαναν από τα βασανιστήρια, ένας φρουρός που αυτοκτόνησε μη αντέχοντας άλλο αυτά που έβλεπε και τέσσερις που έμειναν (σωματικά) σακάτηδες.

*

Ας δούμε όμως πως στήθηκε η επιχείρηση – και πως κατάληξε σε απόλυτο φιάσκο για τους εμπνευστές της. Οδηγός το πόρισμα της Επιτροπής για την υπόθεση της 7ης Μεραρχίας (Σόφια, 29 Απριλίου 1958), το οποίο υπογράφεται από τους Πάνο Καλλιδόπουλο (νομικός, εγγονός του πρώτου δημάρχου της Θεσσαλονίκης), τον Λάκη Πάλλα και τον Κώστα Ιωσηφίδη. Η Επιτροπή (προφανώς σε αντι-ζαχαριαδικό κλίμα, μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη στα 1956) αφού εξέτασε δεκάδες μάρτυρες και όλο το γραπτό υλικό που υπήρχε, κατάληξε στα εξής συμπεράσματα:

Η ανεδαφική πολιτική γραμμή της ηγεσίας Ζαχαριάδη με τα συνθήματα της «προσωρινής» υποχώρησης και τα «όπλα παρά πόδα», που εκδηλώνονται και με τη διατήρηση, ύστερα από την αποχώρησή μας, μάχιμων τμημάτων στο χώρο της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, δεν έβρισκε καμιά απήχηση στους μαχητές της 7ης Μεραρχίας. Οι μαχητές ένοιωθαν πως άσκοπα πολεμούσαν. Το ηθικό τους είχε πέσει.

Άρχισαν λοιπόν οι μουρμούρες και οι απειθαρχίες, γεγονός που η καθοδήγηση (Χείμαρρος, Κρίτων) απόδωσαν σε πράκτορες που δούλευαν στις γραμμές του ΔΣΕ (σε κανένα τους δεν φαίνεται λογικό ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να συμβαίνει αυτό, αφού ο Εμφύλιος είχε οριστικά τελειώσει: όλα συμβαίνουν μετά την ήττα σε Γράμμο Βίτσι, τον Αύγουστο του ‘49).

Για να ξεσκεπάσει τους πράκτορες, η καθοδήγηση σκαρώνει μια προβοκάτσια λιποταξίας: ένας βαλτός (από τον Κρίτωνα) προτείνει σε τρεις μαχήτριες να λιποτακτήσουν. Στη συνέχεια τις συλλαμβάνουν (χωρίς να έχουν λιποτακτήσει) και τις βασανίζουν απάνθρωπα για να αποκαλύψουν ποιος τις παρακίνησε να το κάνουν. Έτσι αρχίζουν οι συλλήψεις και άλλων μαχητών, οι οποίοι με τη σειρά τους πιέζονται με βασανιστήρια να καταγγείλουν τους πράκτορες (δηλαδή τους συντρόφους τους που τους υποδείκνυε η καθοδήγηση).

Στο σημείο αυτό ένας φρουρός των κρατουμένων, μη αντέχοντας άλλο αυτά που έβλεπε να γίνονται, αυτοκτονεί. Οι Χείμαρρος και Κρίτων το παρουσιάζουν ως απόδειξη ότι ήταν …πράκτορας, λες και αν πράγματι ήταν δεν θα έφευγε, αντί να αυτοκτονήσει. Πιάνουν λοιπόν και τους συμπατριώτες και τους φίλους του και οι ανακρίσεις (πάντοτε με πρωτόγονα και σκληρά βασανιστήρια) συνεχίζονται, για να αποδειχτούν οι διασυνδέσεις των πρακτόρων. Έναν τον κρεμάνε γυμνό στα χιόνια, τον αφήνουν έτσι ολόκληρη νύχτα και πεθαίνει. Ένας άλλος βασανίζεται απάνθρωπα, αλλά αρνείται να καταδώσει. Ωστόσο, κάποιοι λυγίζουν, «ομολογούν» και καταδίδουν τον …Κρίτωνα, ο οποίος, συμπεραίνει η Επιτροπή, ήταν εξαρχής βασικός στόχος.

Η τριάδα που κατεύθυνε τα πράγματα (Χείμαρρος, Δάφνης και Μαλτέζος) αποφασίζει τις επόμενες συλλήψεις, που είχαν προαποφασιστει, με βάση τις δήθεν ομολογίες. Συλλαμβάνεται ο Μίμης Ζαχαριάδης (του σακατέψανε και τα δύο πόδια από τα βασανιστήρια) ο οποίος για να αναβάλλει την εκτέλεσή του αρχίζει να ενοχοποιεί μια σειρά συντρόφους και συντρόφισσες (η έκφραση είναι της Επιτροπής). Μεταξύ των άλλων και τον Κρίτωνα, ο οποίος στέλνεται στη Σόφια ενώ ένας από τους βασανιζόμενους αυτοκτονεί (κατά τον Γκαγκούλια τον εκτέλεσαν πάνω στα βασανιστήρια). Μεταφέρονται και οι υπόλοιποι κρατούμενοι στη Σόφια και κλείνει η φάση των ανακρίσεων και των βασανιστηρίων στη Χαϊντού Έβρου, που ήταν η έδρα της 7ης Μεραρχίας.

Στη Σόφια (σε φυλακές, εννοείται) το πρόσταγμα έχουν οι Βλαντάς και Σιαπέρας. Σημειώνει η Επιτροπή:

…η υπόθεση των πρακτόρων για το ΠΓ ήταν μια καλοδεχούμενη δικαιολογία αλλά και απαλλαγή για τα δικά του λάθη, για τις δικές του αποτυχίες στο χώρο της Ανατολικής Μακεδονίας. Ο Μ. Βλαντάς, συνεχίζοντας τις ίδιες μέθοδες ανάκρισης … δεν κάνει καμιά αντικειμενική εξέταση της υπόθεσης, καμιά επαλήθευση των στοιχείων,  που φανερώθηκαν στις ανακρίσεις τις Χαϊντούς – Έβρου. Από την πρώτη στιγμή καταφεύγει στη βία. (…) Ωστόσο παρά την επιπολαιότητα που δείχνει ο Βλαντάς και την εσκεμμένη προσπάθεια να ενοχοποιήσει τους κρατουμένους (…) η πραγματικότητα είναι τόσο αντίθετη προς τις προθέσεις του και η άρνηση ορισμένων παθόντων να επικυρώσουν τις καταθέσεις του βουνού τόσο σταθερή (…) που αναγκάζεται και με την επίδραση της θετικής συμβολής και επίδρασης των φίλων (σημ: εννοεί τους Βούλγαρους) να απολύσει τους περισσότερους κρατουμένους…

Δεν απολύονται όλοι. Δύο (ο ένας ήταν ο Κρίτωνας) μένουν στη φυλακή και άλλοι έξι, μεταξύ των οποίων και ο Γκαγκούλιας, στέλνονται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου περνάνε ένα μαρτυρικό χρόνο, ώσπου να τους αφήσουν. Μέχρι την αποκαθήλωση του Ζαχαριάδη μένουν υπό το άγρυπνο βλέμμα της επαγρύπνησης, διαγραμμένοι από το Κόμμα και με μεγάλες δυσκολίες στην καθημερινή τους ζωή, εκεί στην εξορία.

Η τεράστια προβοκάτσια απέτυχε παταγωδώς. Ωστόσο, κανένας από τους εμπνευστές και πρωταγωνιστές της δεν τιμωρήθηκε – εκτός αν κάτι τέτοιο συνέβη για άλλους λόγους, στα πλαίσια της ανελέητης σύγκρουσης των ζαχαριαδικών σταλινικών με τους αντιζαχαριαδικούς σταλινικούς, στα χρόνια που ακολούθησαν το θάνατο του Στάλιν.

Μια σημαντική λεπτομέρεια, από το βιβλίο του Γκαγκούλια: οι ύποπτοι, κατά ομολογία του Σιαπέρα, ανέρχονταν σε 150-200 άντρες και γυναίκες (σελ. 129)

*

Ας δούμε τώρα μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα καταθέσεων, όπως τα περιέχει το πόρισμα της Επιτροπής.

Γιάννης Καρατζιβάκης (Μαυροδήμος):

Πενήντα δύο μέρες που ήμουν κρατούμενος στο βουνό, κάθε μέρα με βασάνιζαν από τρεις φορές τη μέρα, μιάμιση ως δυο ώρες, χρησιμοποιούσαν στα βασανιστήρια ηλεκτρικό ρεύμα, χτύπημα σ’ όλο το κορμί με χοντρά ξύλα και ιδιαίτερα στα πέλματα των ποδιών μου, από τα οποία το ένα πόδι μου δε μπορεί να θεραπευθεί, γιατί από τα χτυπήματα τα είχαν πολτοποιήσει. Με χτυπούσαν επίσης με βίτσες στα γεννητικά όργανα, είχαν μάλιστα φτάσει σε τέτοιο σημείο χυδαιότητας που εμένα και την Τασούλα Χριστακούδη μας βασάνιζαν ταυτόχρονα, εμένα χτυπώντας με βίτσες στα γεννητικά όργανα και εκείνη με βίτσες στις ρώγες των μαστών της. Εγώ ξέρω πως οι φασίστες χωρίζουν τους άντρες από τις γυναίκες. Σε μένα εφάρμοσαν πιο σκληρά βασανιστήρια γιατί δεν έβγαλα λέξη, ούτε παραδέχτηκα όσα οι βασανιστές μου με υπόδειχναν να πω, ούτε ενοχοποίησα κανέναν άλλο σύντροφο.

Βασίλης Μεσσήνης

…εγώ αρνιόμουνα, τότε εκείνος (ο Μαλτέζος) πήρε καρφίτσες και άρχισε να μου τις μπήγει στα νύχια των χεριών μου. Εγώ από τους πόνους λιποθύμησα και όταν συνερχόμουνα τους έβριζα και πάλι αρνιόμουνα (…) Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι Μαλτέζος – Χείμαρρος και τα όργανά τους στο Μακρονήσι δεν εφαρμόζονταν και ήταν ελαφρότερα από τούτα δω.

Οι γυναίκες

Η Βασιλική Μολυβοτέλη καταθέτει: «Εκτός από τη φάλαγγα, με έβαλαν χιόνια κάτω από τις μασχάλες, μου έκαιγαν τη μύτη με αναμμένο δαυλί». Την ασυρματίστρια Τασούλα Μουτάκη τη χτυπούσαν με βίτσες στις ρόγες των μαστών. Από τα βασανιστήρια έκαιγε από δίψα. Ζήτησε λίγο νερό. «Τότε» καταθέτει η Τασούλα Μουτάκη, «ο Λευτέρης Νικολακάκης που με έδερνε πήρε ένα παγούρι, το γέμισε και μου το κρέμασε στο λαιμό, έτσι που με την παραμικρή κίνηση ακουγόταν το νερό, μα εγώ δεν μπορούσα να το πιώ» (…) Τη Μαρία  Κατσικούδη τη χτυπάνε με ψιλές βέργες στα στήθια (βλ. κατάθεσή της). Η Τασούλα Χριστακούδη ύστερα από διαταγή του Ν. Γεωργαλή ξεγυμνώνεται ολότελα και δέρνεται επί ώρες στα γεννητικά της όργανα και στις ρώγες (βλ. κατάθεση Κ. Μασούση).

Άλλα βασανιστήρια που περιγράφει η Επιτροπή ότι εφαρμόστηκαν στη συγκεκριμένη περίπτωση, εκτός από τα κάθε είδους χτυπήματα σε κάθε μέρος του σώματος, είναι η αναγκαστική αϋπνία, το μαρτύριο της σταγόνας, αλάτι στις πληγές, πολυήμερη πείνα και δίψα, σφίξιμο κεφαλιού με μέγγενη, κάψιμο των γεννητικών οργάνων με τσιγάρο, ηλεκτροσόκ, κάψιμο με πυρωμένο σίδερο, κρέμασμα ανάποδα, ξυλάκια ανάμεσα στα δάχτυλα και πάτημα, εγκατάλειψη βασανιζομένων γυμνών μέσα στο κρύο και στο χιόνι, παραμονή για ώρες σε σκάμμα με παγωμένο νερό.

Αλλά οι βασανιστές δε σταματούσαν εδώ. Γράφει η Επιτροπή:

Τα θέματα κατηγορίας είναι αντιφατικά, αλληλοσυγκρουόμενα και πολλές φορές ανόητα! Λ.χ. ο Βλαντάς και ο Γεωργαλής επέμεναν να μάθουν πόσες φορές συνουσιάστηκαν ορισμένες μαχήτριες, που ύστερα από ιατροδικαστική εξέταση αποδείχτηκαν παρθένες, ενώ αυτές βεβαίωναν το αντίθετο κάτω από τη βία. (…)

Και η Επιτροπή διατυπώνει το συμπέρασμα ότι όλες οι καταθέσεις που περιέχουν ομολογίες για πραχτορική δράση ή ενοχοποιούν άλλους για τέτοια δράση, τόσο στις ανακρίσεις της Χαϊντούς- Έβρου όσο και στη Σόφια, πάρθηκαν με απάνθρωπα βασανιστήρια, και όντας αποτέλεσμα βίας και υποβολής ΔΕΝ ΕΝΟΧΟΠΟΙΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑΝ (τα κεφαλαία στο πόρισμα).

*

Για τα τραγικά γεγονότα της 7ης Μεραρχίας θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλές λεπτομέρειες ακόμα, αλλά δε χρειάζεται καθώς και ο πλέον ανυποψίαστος αναγνώστης έχει ήδη καταλάβει τι συνέβη εκείνους τους τραγικούς μήνες του ’49 και του ‘50. Λέω μονάχα ευτυχώς που τα γεγονότα αυτά δεν πέρασαν στη λήθη. Αυτός είναι και ο σκοπός αυτής της ανάρτησης: μια μικρή συμβολή στον αγώνα ενάντια στη λήθη και την άγνοια.

Τα γεγονότα αυτά  νομίζω ότι πηγάζουν από τα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου όταν αυτός βρίσκεται με εξουσία και σε απόγνωση, ταυτόχρονα. Και δείχνουν την εξαιρετικά χαμηλή ποιότητα του ηγετικού στρώματος στο ΚΚΕ και το ΔΣΕ, εκείνη την εποχή.

Οι ιδεολογίες είναι το άλλοθι. Άλλωστε, οι μεγάλες ιδεολογίες / αφηγήσεις που κυριάρχησαν κατά τον 20ο αιώνα ήταν κατά βάθος ίδιες – ή μάλλον από την ίδια προ-νεωτερική μήτρα: τη μυθολογική σκέψη. Κι ας ορκίζονταν για το πόσο σύγχρονες και ορθολογικές είναι…

Γράφει κάποιος που έζησε τα πράγματα «από μέσα»:

Μια από τις βασικές κατάρες που βάραιναν τη ζωή και τη δράση του αριστερού κινήματος ήταν η έτσι λεγόμενη «επαγρύπνηση». Δηλαδή η έλλειψη εμπιστοσύνης στους συνεργάτες σου, στους φίλους σου, στους συγγενείς σου, στους πάντες. Αυτή η «επαγρύπνηση» κατέληξε στο σύνθημα του Ζαχαριάδη: «Ψάξε τον εχθρό με το κόκκινο βιβλιάριο». Έτσι που τα χρόνια της προσφυγιάς, και ιδιαίτερα στα χρόνια 1950-56, κατάντησε να παρακολουθούν οι μισοί τους άλλους μισούς πρόσφυγες και τανάπαλιν. Άλλοι διαγράφονταν, άλλοι παρακολουθούνταν μια ολόκληρη ζωή, άλλοι δε μπορούσαν να σπουδάσουν ή να πάρουν μια δουλειά που επιθυμούσαν. Παρακολουθούσαν την αλληλογραφία τους, τα τηλέφωνά τους, τις επισκέψεις τους, τα πάντα. (…) Τα αρχεία του Κόμματος είχαν γεμίσει από φακέλους των «επαγρυπνητών». Για δέκα χιλιάδες φακέλους μιλάει ο Ιωαννίδης. Τι να έγιναν άραγες οι φάκελοι αυτοί; Στα αρχεία του ΚΚΕ σίγουρα θα υπάρχουν ακόμα.

(Πέτρος Ανταίος, «Ν. Ζαχαριάδης, θύτης και θύμα», σελ. 22). Αναφ. από Γκαγκούλια, σελ. 186-7.

Πηγή: Τα τραγικά γεγονότα της 7ης Μεραρχίας του ΔΣΕ | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

 

Advertisements

2 thoughts on “Τα τραγικά γεγονότα της 7ης Μεραρχίας του ΔΣΕ”

  1. Ο ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ Νο 50

    Ο ασύρματος του ΓΑ του ΔΣΕ έπιασε ένα ανοιχτό ραδιοτηλεγράφημα τάγματος του ΕΣ προς το Γ Σώμα στρατού :

    « Ο υπ αριθμ 50 πράχτορας μας πληροφορεί ότι στις 10-11-1949 , τη νύχτα οπωσδήποτε θα ανατιναχτεί η οδική γέφυρα μεταξύ Λύδρας και Προβατώνος. Προς πρόληψη ανατίναξης κι εξόντωση ληστοσυμμοριτών λάβετε τα απαραίτητα μέτρα».

    ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΕΜΦΥΛΙΟΥ

    Για να κατανοήσουμε τα γεγονότα ας δούμε τι γεγονότα συνέβησαν χρονολογικά με έμφαση στα ζητήματα που αφορούν την λήξη του Ελληνικού Εμφυλίου:

    – 12 Φεβρουαρίου 1945 υπεγράφη η Συμφωνία της Βάρκιζας.

    – 20 Μαρτίου 1946 έγινε η επίθεση στο Λιτόχωρο.

    – 27 Δεκεμβρίου 1946 με την αρ 19 διαταγή του ΓΑ μετονομάσθηκαν οι αντάρτες σε ΔΣΕ.

    – 8 Οκτωβρίου 1947 με άρθρο του Ν Ζαχαριάδη στον Ριζοσπάστη ξεκινά επίσημα ο Εμφύλιος.

    – 18-20 Μαΐου του 1949 ο ΔΣΕ ενεργεί αποτυχημένη επίθεση στους Μεταξάδες (300 μαχητές του ΔΣΕ σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, δηλαδή διάλυση της 7ης Μεραρχίας), η ήττα δημιούργησε κύμα διαμαρτυρίας στην 7η Μεραρχία, οι αντάρτες έλεγαν «Ήταν ανάγκη να γίνει αυτή η επιχείρηση, όταν τα υπόλοιπα τμήματα του ΔΣΕ είχαν υποχωρήσει;» «Γιατί έγιναν όλα αυτά; Ποιος φταίει ; Εδώ έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Ποιος φταίει;»

    – 13-17 Μαΐου 1949 επιτίθενται χωρίς αποτέλεσμα στα Κουλκουθούρια – Δερβέν της Φλώρινας ο ΔΣΕ.

    – 9-11 Ιουνίου 1949 επιτίθεται ο ΔΣΕ στην περιοχή Κυρλί-Δερβέν- Ράδοσι της Φλώρινας χωρίς να μπορέσει να επιτύχει τους αντικειμενικούς του σκοπούς.

    – Τον Αύγουστο του 1949 έγιναν οι μάχες στον Γράμμο και στο Βίτσι και ηττήθηκε ο ΔΣΕ.

    – Στις 29 Αυγούστου 1949 με την κατάληψη του υψώματος Κάμενικ ο ΔΣΕ εγκατάλειψε το ορμητήριό του και υποχώρησε στην Αλβανία.

    ΜΗΤΣΟΣ ΧΙΛΔΗΣ (ΦΛΕΡΗΣ)

    Ποιος ήταν όμως αυτός ο πράκτορας Νο 50 που τόσο πολύ συζητήθηκε κυρίως από τους ηττημένους αντάρτες και στο όνομα του οποίου στήριξαν τον αποπροσανατολισμό των απογοητευμένων μαχητών του ΔΣΕ η ηγεσία του ΚΚΕ κυρίως στους πολιτικούς εξόριστους της Βουλγαρίας;

    ΤΟ 1946 στην περιοχή Καράντερε έγινε ένας αιφνιδιασμός του ΕΣ προς τμήμα του ΔΣΕ , ο ΔΣΕ σκόρπισε σε τρεις κατευθύνσεις, σε μια από αυτές τις ομάδες που διαλύθηκαν ήταν και Φλέρης, ο οποίος πήγε και κρύφτηκε στην Κορνοφωλιά. Εκεί ο Φλέρης παραδόθηκε και ανέλαβε να παίξει τον ρόλο του πράκτορα, έτσι μετά τρεις μήνες ξαναεμφανίστηκε στο αντάρτικο, υπόνοιες για τον Φλέρη εξέφρασε ο Γκαγκούλιας στον Λασσάνη που ήταν διοικητής της 7ης Μεραρχίας του ΔΣΕ από το 1947 (VI Μεραρχία δρούσε στην κεντρική Μακεδονία και η VII στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη), το 1949 ο Φλέρη δρούσε για σκοπό του ΔΣΕ σαν πληροφοριοδότης στην Κορνοφωλιά, απ ότι φαίνεται όμως ο άνθρωπος αυτός έπαιζε σε δύο ταμπλό σαν πράκτορας, αλλά κυρίως ήταν πια πράκτορας του ΕΣ. Το ΓΑ του ΔΣΕ ειδοποίησε την Μεραρχία πως αλωνίζει ο «πράχτορας Νο 50» και να ασχοληθούν σοβαρά.

    Έτσι κάποια στιγμή συλλαμβάνεται από τον ΔΣΕ, στήθηκε στα γρήγορα ανταρτοδικείο από τον Κρίτωνα (Βαγγέλη Κασάπη), ο Φλέρη δεν ομολόγησε κανένα συνεργάτη του στο βουνό ή στο χωριό (Κορνοφωλιά) και εκδόθηκε η απόφαση «Σκοτώστε τον», τον εκτέλεσε με μια ριπή μια αντάρτισσα η Δέσποινα Χατζοπούλου που ήταν αρραβωνιαστικιά του Μουτιουρούδη που είχε χαθεί με προδοσία του Φλέρη.

    Ο κύκλος όμως έσπασε με τον θάνατο του Φλέρη.

    ΤΟ ΔΡΑΜΑ Της 7ης ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ

    Είδαμε ότι η 7η Μεραρχία είχε πάρει μέρος στην άσκοπη μάχη των Μεταξάδων και υπήρχαν έντονα παράπονα για την άσκοπη αιματοχυσία, η καθοδήγηση έπρεπε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και οι Χείμαρρος, Μαλτέζος και Γεωργαλής κατέληξαν : «Πράχτορες του εχθρού αλωνίζουν στην Μεραρχία μας», έτσι θυμήθηκαν την ιστορία του ραδιοτηλεγραφήματος για τον «πράχτορα Νο 50». Έτσι οργανώνεται μια λιποταξία με τον μαχητή Γ Βουδούρη και δύο ασυρματίστριες (η μια αρραβωνιαστικιά του Μίμη Ζαχαριάδη), συλλαμβάνονται ο Βουδούρης και οι δύο κοπέλες και μετά μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο να ανακαλυφθούν πράκτορες στα στελέχη του Έβρου. Αρχίζουν πιέσεις και βασανιστήρια στις κοπέλες και τον Μίμη Ζαχαριάδη, οι βασανιζόμενοι λένε ονόματα δήθεν συνεργατών τους μετά από υπόδειξη των ανακριτών.

    Μετά την ήττα στέλνονται στην Βουλγαρία σαν «ύποπτοι» όλα τα τμήματα της 7ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, στην Μπερκόβιτσα τους περιμένουν οι Κ Σιαπέρας, ο Ν Γεωργαλής και κατώτερα όργανα οι Μαλτέζος, Φίλιππας κα και πόσοι είναι οι «ύποπτοι» 150 με 200 μαχητές (άντρες και γυναίκες), συνελήφθησαν περίπου 60. Και αρχίζουν ανακρίσεις άγριας μορφής, ήταν τέτοια τα βασανιστήρια που έγιναν για να αποσπαστούν ομολογίες που ξεπερνούν την φαντασία. Πιο συγκεκριμένα ο Ατσαλένιος «πέθανε» παραμορφωμένος από το ξύλο, τον Ηρακλή τον κρεμούν, ο Τσολιάς δεν μπορεί να αντέξει τα βασανιστήρια των συντρόφων του και αυτοκτονεί (έβαλε χειροβομβίδα στην κοιλιά), ο Ακρίτας λιποταχτεί, οι «ομολογίες» βροχή Χρηστακούδης, Μαυροδήμος, Δημητρούλης «ομολογούν» ότι ενεργούσαν συνδυασμένα και οργανωμένα με επικεφαλής κάποιο με ψευδώνυμο «Μέγας Αλέξανδρος».

    Ακολουθούν και άλλες συλλήψεις αυτή του Κρίτωνα, Μορς πολλοί μεταφέρονται μέσα στην Βουλγαρία, μετά τα πρώτα βασανιστήρια επί ελληνικού εδάφους, 25 με 30 αντάρτες (μεταξύ τους και 3-4 γυναίκες) περνούν με καμιόνια στην Βουλγαρία, μ επικεφαλής τον Χίνκοφ, ο Βούλγαρος απορημένος με το θέαμα λέει: «Το πήρε ο διάολος που να το πάρει. Τι ανακρίσεις ήταν αυτές ; Αυτοί θα πεθάνουν!» , ο επικεφαλής παρέδωσε τα υλικά της ανάκρισης στον Σιαπέρα στην Σόφια, εκεί θα φτάσει και ο Βλαντάς με τον Γκρόζο οι οποίοι και ζητούν από τον υπουργό Εσωτερικών της Βουλγαρίας Χριστόζοφ κατάλληλο μέρος για να μπορούν να κάνουν τις ανακρίσεις τους, ο ΓΓ του ΚΚΒ Τσερβένκοφ είπε «Εμείς δεν θέλουμε να σας επιτρέψουμε να χρησιμοποιήσετε βία, αλλά, αφού επιμένετε, κάνετε ότι καταλαβαίνετε! Η ευθύνη θα είναι δική σας» .

    Φυσικά οι βούλγαροι έβγαλαν το δικό τους πόρισμα για την υπόθεση των πρακτόρων, έβαλαν ειδικούς βοηθούς ένας εξ αυτών ο Μάνεφ διαπίστωσε πως δεν υπήρχαν πράκτορες μεταξύ των μαχητών του ΔΣΕ που είχαν συλληφθεί, το μόνο που υπήρχε ήταν μουρμούρα για την ήττα, είπε λοιπόν ο Μάνεφ στον Σιαπέρα «Άκου, Κώστα. Το βλέπεις και εσύ πως δεν υπάρχει δίκτυο, ούτε πράκτορες. Εμείς προτείνουμε να συλληφθούν ο Χείμαρρος, Μαλτέζος και Γεωργαλής και να ανακριθούν από δικά μας άτομα. Αν δεν βγει τίποτα, τότε ή δεν υπάρχει πράκτορας ή αν υπάρχει, πρέπει να βρίσκεται ακόμα πιο ψηλά! Σ αυτή την Μεραρχία δεν υπάρχουν πράκτορες!». Τότε ποιός ήταν ο λόγος που συνεχιζόταν αυτό το γαϊτανάκι καταγγελιών, βασανιστηρίων και στιγματισμών;

    ΕΞΙΛΑΣΤΗΡΙΑ ΘΥΜΑΤΑ

    Η ήττα πάντα θέλει ενόχους, θέλει εκδίκηση στους προδότες που δεν ανταποκρίθηκαν στις θυσίες, αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η ηγεσία του ΚΚΕ, έχει λοιπόν δύο επιλογές:
    Α. Να ανακαλύψει τους προδότες με βάση τον κανόνα «Φταίνε τα θύματα που δεν εκτέλεσαν σωστά και καλά τις εντολές του κόμματος».

    Β. Να παραδεχτεί η ηγεσία τις δικές της ευθύνες και να γίνει βορά.
    Μεταξύ αυτών των δύο επιλογών η ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε την πρώτη φταίει ο Τίτο που μας μαχαίρωσε πισώπλατα, φταίνε οι πράκτορες που ήταν στις τάξεις μας. Με αυτή την λογική δινόταν πίστωση χρόνου, διότι βέβαια η ιστορία και ο χρόνος αποδεικνύει τους πραγματικούς αίτιους κάθε καταστροφής.

    Εδώ όμως για όλα φταίνε οι άλλοι, φταίει ο Γιαννούλης (ένας από τους αξιότερους αξιωματικούς του ΔΣΕ), ο Γεωργιάδης γιατί εγκατέλειψαν κάποιο ύψωμα τουφεκίστε τους. Κανένας δεν θα μάθει γιατί τον κατηγορούν υπέφεραν χωρίς στοιχεία, διαγράφτηκαν από το ΚΚΕ αρκετοί από τους κατηγορούμενους (πράγμα πολύ οδυνηρό για ένα άνθρωπο πού πολέμησε για αυτό το κόμμα).

    Η ηγεσία που εγκατέλειψε τον Γράμμο και το Βίτσι υπό την πίεση του ΕΣ δεν φταίνε;
    Οι άνδρες και οι γυναίκες της 7ης Μεραρχίας πλήρωσαν με περιφρόνηση και απομόνωση καθ όλη την περίοδο της προσφυγιάς τους, οτιδήποτε συνέβαινε θυμόντουσαν ότι είναι μέλη της 7ης Μεραρχίας και το φάντασμα αυτό τους καταδίωκε διαρκώς.

    Το ΚΚΕ με απόφαση της ΚΕ (Φεβρουάριος 1957) ο Βλαντάς είπε : «Κακώς κάναμε όλη αυτή τη δουλεία» για να πάρειτην απάντηση από τον Ν Ζαχαριάδη : « Αναλαμβάνω όλη την ευθύνη της 7ης Μεραρχίας».
    Ο Τσόρτσιλ είπε: «Ο Κομμουνισμός τρώει τα παιδιά του».

    ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ

    Οι βασανιστές εφάρμοσαν στους συντρόφους τους ότι είχαν διαβάσει, ότι είχαν ακούσει και ότι μπορούσαν να φανταστούν και ηδονιζόντουσαν να βλέπουν να σπαρταρούν βασανιζόμενοι οι μέχρι πριν από λίγο συμμαχητές τους, οι οποίοι ακόμα φορούσαν αντάρτικες στολές, μερικά από τα βασανιστήρια που έκαναν ήταν :

    Ξυλοδαρμός με παλούκια.

    Καυτό νερό σε παγούρια και μετά τα έβαζαν κάτω από τις αμασχάλες και τα γεννητικά όργανα (ανδρών και γυναικών).

    Ηλεκτροσόκ με μπαταρίες στα γεννητικά όργανα.

    Μαστίγωμα στο στήθος των κοριτσιών και στα γεννητικά όργανα.

    Με αλυσίδες είχαν δεμένες γυμνές νέες κοπέλες μπροστά σε άλλους κρατούμενους.

    Το Ηρακλή τον κρέμασαν γυμνό (Νοέμβρη 1949) σ ένα δένδρο και πέθανε από το κρύο.

    Ο Σκόρδης κινδύνεψε να του κόψουν τα πόδια (έμεινε σε όλη του την ζωή ανάπηρος).

    Μαρτύριο ορθοστασίας.

    Μαρτύριο παγωμένης σταγόνας στο κεφάλι. Κλπ κλπ

    Και ποιοί νομίζεις ότι ήταν οι βασανιστές; «Παλικαράδες των μετόπισθεν» πχ ο Κ Μασούσης (Βύρων) δικηγόρος στο επάγγελμα είπε: «Εμείς σκοτώσαμε το 1945 τον Άρη και τον Νικηταρά, με πολύ μικρότερα στοιχεία σε βάρος τους. Τώρα γιατί καθυστερούμε; Να τους περάσουμε ανταρτοδικείο και να τους σκοτώσουμε».

    Ας παραθέσουμε κάποιες μαρτυρίες από τα βασανιστήρια που γίνηκαν στα αντάρτικά λημέρια εντός Ελλάδος αλλά και σε Βουλγαρικό έδαφος:

    ……. Ο Μορς ενεκρίθη «δεόντως» από τον Φίλιππα … μετά τις «ομολογίες» του Μορς ο Φίλιππας ανακοίνωσε πως ο Μορς τα ομολόγησε όλα, πως ο Κρίτων είναι ο «Μέγας Αλέξανδρος», ο αρχηγός στο δίκτυο των πρακτόρων…….. μόλις άκουσε ο Λάμπρος, πηγαίνει στο καλύβι που είχαν τον Μορς και τον είδαν ξυλοδαρμένο και ματωμένο στο πρόσωπο κι αλλού. Ο Μορς έκλαιγε. Ο Φίλιππας όμως για να επιβεβαιώσει το αποτέλεσμα των προσπαθειών του λέει στον Μορς, μπροστά στον Λάμπρο «Πες το να το ακούσουν και οι σύντροφοι!» «…Ο Κρίτων!…» απάντησε ο Μορς με την ψυχή στο στόμα, καθώς έγλειφε το αίμα από τα ματωμένα χείλη του. Αργότερα ο Μορς έκλαιγε με λυγμούς για την «ομολογία» του αυτή…….. (ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΔΣΕ σελ 150).

    …….. Νοέμβρη 24 του μήνα 1949….. πήγα σ ένα ύψωμα που δέσποζε στην περιοχή που μέναμε τις μέρες αυτές (ένα μικρό τμήμα του ΔΣΕ)……..για συνηθησμένη παρατήρηση για πιθανή κίνηση του εχθρού… Ο Λάμπρος με πληροφορεί ότι πρέπει να πάω στην έδρα……πειθάρχησα…. κάποια στιγμή ορμούν επάνω μου και μου δένουν τα χέρια (ΣΣ ήταν πολιτικός επίτροπος του Αρχηγείου Έβρου)………..

    ……… (ΣΣ Βασανιστήρια από τον Βουλευτή του ΚΚΕ Φίλιππα Παπαδόπουλο) Μπαίνοντας μέσα, με πλησιάζει σαν ταύρος έτοιμος να χιμήξει επάνω μου:
    «Τι γίνεται ρε πούστη; Θα μας πεις τις ζημιές που έκανες στο κίνημα;».
    «Λέγε Γιατί ξέρεις … Θα ξεκαθαρίσουμε λογαριασμούς εδώ!»…. δίνει εντολή σ έναν της φρουράς να πάει να του φέρει 120 βέργες 60 χλωρές και 60 ξερές…….. μου κατεβάζουν το παντελόνι και το σώβρακο, με ξαπλώνουν ανάσκελα κι άρχισε να χτυπά με τις ξερές βέργες στα καλάμια των ποδιών και με τις χλωρές στα γεννητικά όργανα. Οι βέργες σπάγανε η μια ύστερα από την άλλη…….. Κλοτσούσε, έβριζε χυδαία…… κάποτε έμειναν μερικές ακόμα βέργες . Ο θηριοδαμαστής όμως είχε κουραστεί…….. φυσούσε ξεφυσούσε …… Από την μέση και κάτω είχα μαυρίσει από το ξύλο , τα γεννητικά μου όργανα είχαν πρηστεί και τρέχανε αίματα ……..(ΣΣ έδωσε εντολές μετά την κόπωσή του) «Κόψτε κι άλλες βέργες ! Κάθε μισή ώρα θα κάνετε το ίδιο που έκανα κι εγώ» ..απειλώντας έφυγε…… (Η ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ του Γ . Λ. Γκαγκούλια )

    Τέλος πάντων υπάρχουν φρικτές περιγραφές βασανιστηρίων από πλήθος μαρτύρων, οι περισσότεροι υπέκυψαν λίγοι αρνήθηκαν μέχρι τέλους τις κατηγορίες.

    http://pluton22.blogspot.gr/2014/12/50.html

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s