Κατοχή

Γοργοπόταμος 

Του Θανάση Kαλλιανιώτη

Η ανατίναξη της γέφυρας απετέλεσε την κορυφαία πράξη της ελληνικής αντίστασης εναντίον των δυνάμεων του Άξονα 68 χρόνια πριν.

Τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 μια φοβερή έκρηξη σε μια ήσυχη κοιλάδα της κεντρικής Ελλάδας έκοψε στη μέση την οδογέφυρα του Γοργοποτάμου, απ’ όπου περνούσε η σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε την Αθήνα με τον Βορρά. Τα εκρηκτικά τοποθέτησαν και πυροδότησαν Βρετανοί σαμποτέρ αφού προηγουμένως η από κοινού δράση ανταρτών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ εξουδετέρωσε την ιταλική φρουρά.

Η σιδηροδρομική γραμμή βγήκε εκτός λειτουργίας για αρκετές εβδομάδες, προκαλώντας έλλειψη καυσίμων και διακοπές ρεύματος στην Αθήνα. Η κορυφαία αυτή πράξη της ελληνικής αντίστασης έκανε φανερή την ευάλωτη θέση του Αξονα στην Ελλάδα, η οποία εξαρτάτο από μια λεπτή λωρίδα σιδηροδρόμου και αυτοκινητοδρόμου, που κατέβαινε σαν φίδι κατά μήκος της ανατολικής ακτής της χώρας.

Η επιχείρηση είχε σχεδιαστεί και καθοδηγηθεί από Βρετανούς στρατιωτικούς, μέλη του SOE (Special Operations Executive) – του Εκτελεστικού Ειδικών Επιχειρήσεων. Η αποστολή τους, που είχε την κωδική ονομασία Χάρλινγκ, ήταν να ανατινάξουν τη γέφυρα για να σταματήσει ο ανεφοδιασμός των δυνάμεων του Αξονα στη Βόρεια Αφρική. Κατόπιν, θα έφευγαν από την Ελλάδα. Ωστόσο, η Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή έμελλε να παραμείνει έως το τέλος του πολέμου και να παίξει έναν αμφισβητούμενο ρόλο στην πολιτική του αντιστασιακού κινήματος. Οσο για τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, την επιτυχία στον Γοργοπόταμο θα ακολουθούσε η μεταξύ τους σύγκρουση.

Το σαμποτάζ σχεδίασαν και οργάνωσαν Βρετανοί στρατιωτικοί

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 δεν ήταν το μοναδικό στην Ελλάδα γεγονός όπου συνεργάστηκαν διάφορες μεταξύ τους παρατάξεις, ο ΕΔΕΣ και το ΕΑΜ εν προκειμένω, αφού τρεις μήνες αργότερα, στο οροπέδιο Φαρδύκαμπος της Σιάτιστας αντάρτες του αριστερού ΕΛΑΣ και συνάδελφοί τους εθνικιστές της ΥΒΕ/ΕΚΑ αιχμαλώτισαν ένα ολόκληρο τάγμα Ιταλών. Χωρίς το πρώτο είναι απίθανο να υπήρχε το δεύτερο κι αμφότερες οι επιτυχίες διέθεταν κοινό παρονομαστή, έναν αμέσως επακολουθήσαντα ενδοελληνικό σπαραγμό.

Είναι φανερό πως η διαφοροποίηση ανάγεται στον «ανάδοχο»: στον Φαρδύκαμπο δεν υπήρχε κανείς, ενώ ο Γοργοπόταμος σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και κατά ένα μέρος εκτελέστηκε από Βρετανούς. Χωρίς την παρουσία τους όχι μόνον δεν θα λάβαινε χώρα η καταστροφή της γέφυρας, αλλά η μετέπειτα σημαντική ένοπλη αντίσταση εναντίον των τριών κατακτητών δύσκολα θα ξεπερνούσε στην ύπαιθρο το στάδιο των ασύνδετων ανταρτοομάδων, εκ των οποίων ελάχιστες θα ασχολούνταν με μαζικές επιθέσεις εναντίον των κατακτητών. Ισχυρή ένδειξη των ειρημένων αποτελεί η ενιαύσια βαθιά παρανομία, διάβαζε διάλυση, από Γερμανούς και Βουλγάρους των ενόπλων ελληνικών σχηματισμών κατά τη φθινοπωρινή εξέγερση του 1941 στη Μακεδονία.

Διττής, όχι όμως και ισομερούς, φύσεως ήταν η πτώση των Βρετανών στην Kεντρική Ελλάδα τέλη Σεπτεμβρίου του 1942, όπως φαίνεται από τους επικεφαλής τους. Ο αρχηγός της Αποστολής, αντισυνταγματάρχης Μηχανικού Εντμουντ Μάγιερς, εξέφραζε το στρατιωτικό μέρος, σύμφωνα με το οποίο επειγόταν η διακοπή των γερμανικών ενισχύσεων από την Ευρώπη στη Βόρεια Αφρική μέσω των ελληνικών σιδηροδρόμων. Εκτός από τις ειδικές του γνώσεις για την καταστροφή της γέφυρας, η ένστολη παρουσία του ήταν απαραίτητη για την έλξη σε ένα σώμα των κεχωρισμένων Ελλήνων ανταρτών.

Στον υποδιοικητή της Βρετανικής Αποστολής, έφεδρο ταγματάρχη Πυροβολικού Κρίστοφερ Γούντχαουζ, έναν πανέξυπνο, ελληνομαθή και ωκύποδα (προσόν άριστο για την περίσταση) νεαρό αφέθηκε το πολιτικό σκέλος της υποθέσεως. Καθώς ο Κρις, όπως ήταν το παρωνύμιό του, επρόκειτο να παραμείνει στην Ελλάδα, ενώ ο αρχηγός του να επιστρέψει στο Κάιρο, φαίνεται πως το σαμποτάζ βάραινε ολιγότερο από την επιτόπια αναγνώριση του πεδίου και την εν καιρώ διαχείριση των ιδιαιτεροτήτων του.

Η παρουσία των Βρετανών ήταν αναγκαία, αφού περίσσευαν οι θολές αναγνώσεις για την κατάσταση στην Ελλάδα, τουλάχιστον λόγω της μυστικότητας και της απόστασης μεταξύ του χωριού και της πόλης. Ετσι, οι πληροφορίες που ξεκινούσαν από την ύπαιθρο έφθαναν με βραδύτητα στην Αθήνα όπου υπήρχε συμμαχικός πομπός ασυρμάτου για να μεταδοθούν στη Μέση Ανατολή. Ηταν αδύνατον λοιπόν να εξακριβωθεί εξ αποστάσεως τι ίσχυε και τι όχι στον κόσμο των ελληνικών βουνών, παραδείγματος χάριν ο πραγματικός αριθμός των ανταρτών, το ποιόν, οι σκοποί ή οι αρχηγοί τους. Ετσι, γραφικοί κλέφτες διαφημίζονταν ως πραγματικοί αγωνιστές, ενώ κάτω από ηχηρά ψευδώνυμα κρύβονταν ποικίλων ειδών άνδρες. Ελάχιστοι π. χ. γνώριζαν ότι ο «ταγματάρχης Πυροβολικού Αρης Βελουχιώτης» ήταν στην πραγματικότητα απόστρατος δεκανέας κι ασήμαντος έως τότε στο Πανελλήνιο δηλωσίας κομμουνιστής, ενώ οι περισσότεροι αγνοούσαν ότι ηνίοχος του ΕΑΜ, στις δέλτους του οποίου δρούσε ο ρηθείς, ήταν το ΚΚΕ.

Κριτήριο για την επιλογή του τόπου προσεδάφισης αποτέλεσε η γεωγραφία. Ετσι, παρ’ όλο που στον Ολυμπο δρούσαν ένοπλοι Ελληνες από την άνοιξη ήδη του 1942, προτιμήθηκε η Στερεά Ελλάδα, επειδή εκεί έστεκαν οι στόχοι, τρεις τεράστιες γέφυρες – τα Τέμπη δεν προσφέρονταν κι επιπροσθέτως βρίσκονταν πολύ μακριά από την Αθήνα. Για την καταστροφή των γεφυρών χρειάζονταν δεκάδες αντάρτες, αλλά οι μόνοι βέβαιοι για τη συμμετοχή τους ήταν όσοι δρούσαν υπό τις διαταγές του απότακτου συνταγματάρχη Ναπολέοντος Ζέρβα, γνωστού στους συμμάχους, αφού ήδη είχε λάβει σημαντική οικονομική στήριξη για τη δημιουργία ανοιχτού αντάρτικου. Στην τεράστια σωματική (και ψυχική) αντοχή του υποδιοικητή Κρις οφείλεται εν πολλοίς η εύρεση και σύνδεση του μακρινού ΕΔΕΣ με τους Βρετανούς δολιοφθορείς στην Γκιώνα.

Την πτώση των αλεξιπτωτιστών έμαθαν αμέσως οι Ιταλοί, γι’ αυτό και κίνησαν δυνάμεις εξεύρεσής τους. Καθώς οι συνδέσεις καθυστερούσαν, διαμορφώθηκε η αντίληψη ότι την αγνοούσε ο ΕΛΑΣ της περιοχής, παρ’ όλο που το γεγονός, εξέχον στην τοπική Iστορία, διαδόθηκε προφανώς αστραπιαία. Με παρόμοια ταχύτητα εικάζεται πως είχε εξαπλωθεί και η φήμη ότι οι Βρετανοί αγόραζαν με λίρες σφάγια και τρόφιμα για την επιβίωσή τους χωρίς να τα κατάσχουν.

Ο ΕΔΕΣ και ο ΕΛΑΣ έδρασαν από κοινού

Η εμφάνιση του ΕΛΑΣ στη σκηνή συνέπεσε με την άφιξη των ανταρτών του Ναπολέοντος Ζέρβα στο πεδίο, με τους τελευταίους αποφασισμένους να λάβουν μέρος αμέσως στην ανατίναξη. Ο ΕΔΕΣ θα έδρεπε τη δόξα του εγχειρήματος και αφειδή συμμαχική στήριξη σε περίπτωση αχειρίας του ΕΛΑΣ, κάτι όχι εντελώς απίθανο, αφού λόγω της αυστηρής πολιτικής δομής του τελευταίου ήταν φυσικό να αναμένεται έγκριση συμμετοχής από ανώτερα κλιμάκια. Καθώς όμως επρόκειτο για εγχείρημα στην περιοχή του ΕΛΑΣ, η απουσία του πιθανότατα θα κατέληγε στον λήθαργο, αν όχι τη διάλυση των μονάδων του, αφού κανένας από τους απλούς αντάρτες δεν θα την εκλάμβανε ως ορθή.

Τελικώς επιλέχτηκε ως στόχος η γέφυρα του Γοργοποτάμου και ύστερα από αναγνωρίσεις το τριμερές σχέδιο καταστροφής της είχε ως εξής:

α) τοποθέτηση και εμπύρευση εκρηκτικών στη βάση των μεταλλικών στηριγμάτων

β) απασχόληση ή εκμηδένιση της εκατέρωθεν ιταλικής φρουράς

γ) απαγόρευση άφιξης ενισχύσεων και διακοπή επικοινωνιών

Για το πρώτο μέρος η τεχνογνωσία αρκούσε, αφού εκτός του Μάγιερς υπήρχαν και άλλοι Βρετανοί αξιωματικοί έμπειροι των εκρηκτικών. Η εκτέλεση των υπολοίπων δύο μερών προϋπέθετε ορθή κατανομή όπλων, κυρίως αυτομάτων στεν, και πυρομαχικών, ιδίως χειροβομβίδων μιλς, αφού ο εχθρός είχε οχυρωθεί, σωστό διαμοιρασμό ανταρτών και αυστηρή τήρηση χρονοδιαγράμματος μέσα στη χειμωνιάτικη δυσχωρία, λογικές σχέσεις στις οποίες διακρίνονταν οι Βρετανοί, ιδιαίτερα ο Κρις.

Η αρχηγία της επιχείρησης αφέθηκε στον (απότακτο) συνταγματάρχη Ζέρβα ως ανώτερο στον βαθμό από όλους τους παρευρισκομένους, γι’ αυτό αργότερα αυτόν επικήρυξαν οι Ιταλοί. Την καταβολή του νοτίου βάθρου της γέφυρας όπου οι Ιταλοί ήταν πολυπληθέστεροι ανέλαβε ο βαθμοφόρος του ΕΔΕΣ Μιχαήλ Μυριδάκης, λόγω της έλλειψης αξιωματικών στον ΕΛΑΣ παρά εξαιτίας του εντυπωσιακού παραστήματός του. Ο Αρης Βελουχιώτης δεν προσφέρθηκε ως υποψήφιος, πρώτον διότι ήταν πλασματικός «ταγματάρχης», κι έπειτα επειδή φοβόταν να μην αποκαλυφθούν τόσο ο πραγματικός στρατιωτικός βαθμός του όσο και το ονοματεπώνυμό του. Συμμετείχε όμως στο επιτελείο της επιχείρησης και ήταν χρήσιμος για να προσδίδει τόλμη στους άνδρες του, κάτι που ήδη το είχαν αποδείξει.

Αρτια λοιπόν οργανωμένη η επιχείρηση ήταν αφύσικο να μην επιτύχει. Οταν αντάρτες και Βρετανοί αποσύρθηκαν ευτυχείς από το πεδίο, ο Ζέρβας επέστρεψε στην περιοχή του Βάλτου από όπου είχε εξορμήσει. Για τη συμμετοχή οι Βρετανοί προσφέρθηκαν να δώσουν παράσημα και χρήματα τόσο στον Ζέρβα όσο και στον Βελουχιώτη, αλλά ο τελευταίος ενώ αρνήθηκε το πρώτο, αποδέχτηκε το δεύτερο, ήτοι 250 χρυσές λίρες μετρητοίς τον Νοέμβριο κι άλλες τόσες έναν μήνα μετά. Η οικονομική εξάρτηση του ΕΛΑΣ από τους Βρετανούς είχε αρχίσει.

Ολίγες ημέρες αργότερα βαδίζοντας στα ίχνη του Κρις ο ΕΛΑΣ, ενισχυμένος με δύο νέους εξ Αθηνών καθοδηγητές, ανταπέδωσε την επίσκεψη των ανταρτών του ΕΔΕΣ με μια κύρια όμως διαφορά: ο Ζέρβας είχε προσέλθει αδελφικώς για την επιτυχία ενός κοινού σκοπού, ενώ η εισόρμηση του Αρη σκόπευε στην εξάρθρωση του ΕΔΕΣ. Επειτα από τη μεσίτευση του Κρις προς στιγμήν μόνον κατευνάστηκε η έμφυλη σύγκρουση. Η γέφυρα που είχε ενώσει τους αντάρτες είχε τελικώς καταστραφεί.

* Ο κ. Θανάσης Καλλιανιώτης είναι ιστορικός, δρ Ιστορίας ΑΠΘ. Αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής της 10/10/2010

Πηγή: Γοργοπόταμος | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

9 σκέψεις σχετικά με το “Γοργοπόταμος ”

  1. Βικιπαίδεια.

    Πιθανόν αξιόπιστη για τους αριθμούς των ανταρτών που έλαβαν μέρος – οι διάφορες πηγές / αφηγήσεις λένε συνήθως ό,τι τους κατέβει και φυσικά δεν συμφωνούν μεταξύ τους.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CF%87%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%93%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%85

    Μου αρέσει!

  2. Πέθανε προ ημερών ο τελευταίος από τους συμμετέχοντες στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, ο Θέμης Μαρίνος. Έφυγε πλήρης ημερών, στα 101.

    Πέθανε ο εμβληματικός Θέμης Μαρίνος που ανατίναξε τον Γοργοπόταμο

    http://www.kathimerini.gr/1001632/gallery/epikairothta/kosmos/pe8ane-o-emvlhmatikos-8emhs-marinos-poy-anatina3e-ton-gorgopotamo

    Μου αρέσει!

  3. Θέμης Μαρίνος: Ο σαμποτέρ των Γερμανών

    http://www.kathimerini.gr/1001781/article/epikairothta/ellada/8emhs-marinos-o-sampoter-twn-germanwn

    Ηταν ένα πρόσωπο άρρηκτα συνδεδεμένο με τη βρετανική προσπάθεια να στηθεί ένα γερό σύστημα αντίστασης στην Ελλάδα της γερμανικής Κατοχής. Ο Θέμης Μαρίνος, που «έφυγε» πριν από λίγες ημέρες σε ηλικία 101 ετών, ταυτίστηκε με τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του πολέμου, όντας ο άνθρωπος-κλειδί για αυτούς, προκειμένου να κατανοήσουν ποια ήταν η κατάσταση στην κατεχόμενη Ελλάδα. Κι ωστόσο, στην κατοπινή, ακόμα πιο δύσκολη περίοδο των εμφυλιακών συγκρούσεων, παρά την προφανή ιδεολογική του τοποθέτηση απέναντι από την Αριστερά, επέλεξε τη νηφαλιότητα και μια ευπρεπή στάση γεφύρωσης των χασμάτων.

    Γεννημένος το 1917 στη Ζάκυνθο, ενδεχομένως να είχε αναπτύξει σχέσεις με τον βρετανικό παράγοντα ήδη από την περίοδο του αλβανικού μετώπου, όπου υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός, σίγουρα όμως κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης. Εκεί, συνελήφθη από τους Γερμανούς αλλά δραπέτευσε. Συνεργάστηκε με την Αντίσταση στον νομό Ρεθύμνης και σύντομα κατάφερε να διαφύγει για τη Μέση Ανατολή με βρετανικό υποβρύχιο.

    Ανορθόδοξος πόλεμος

    Στη Μέση Ανατολή, ο Θέμης Μαρίνος κατατάχθηκε στην 1η Ελληνική Ταξιαρχία. Ανάπτυξε σχέσεις με τον πρίγκιπα Πέτρο και κατόπιν εντολής του τελευταίου αποσπάστηκε στο βρετανικό Κέντρο Ειδικής Εκπαιδεύσεως στην Παλαιστίνη, όπου και έλαβε την αρμόζουσα εκπαίδευση στον ανορθόδοξο πόλεμο. Τον Σεπτέμβριο του 1942 ως μέλος της βρετανικής ομάδας αλεξιπτωτιστών πραγματοποίησε το σημαδιακό άλμα στην περιοχή της Γκιώνας, μαζί με άλλους Βρετανούς αξιωματικούς. Μάλιστα, θεωρείται ο πρώτος Ελληνας που έκανε κάτι τέτοιο στα χρόνια της Κατοχής. Η ομάδα είχε έναν συγκεκριμένο, άμεσο στόχο: την ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας του Γοργοποτάμου.

    Ο Θέμης Μαρίνος συμμετείχε στον όλο συντονισμό της επιχείρησης, λειτουργώντας ως σύνδεσμος ανάμεσα στους Βρετανούς και στον ΕΔΕΣ και στον ΕΛΑΣ, οι οποίοι ανέλαβαν την επιχειρησιακή εκτέλεση του σχεδίου. Η αποστολή στέφθηκε με επιτυχία και η ανατίναξη της γέφυρας συνέβαλε καθοριστικά στη διακοπή του εφοδιασμού των Γερμανών στη Β. Αφρική. Ο Θ. Μαρίνος ήταν το τελευταίο μέλος από την ομάδα που σχεδίασε και ανατίναξε τη γέφυρα του Γοργοποτάμου, που έφυγε από τη ζωή. Ο ίδιος, παρουσιάζοντας ένα από τα βιβλία του, είχε πει για τον Γοργοπόταμο: «Πρόκειται για το πρώτο μεγάλο σαμποτάζ σε όλη την υπό κατοχή Ευρώπη. Είχε επίδραση τόσο στους Ελληνες αμάχους όσο και σε όλους τους Ευρωπαίους. Κατά τη γνώμη μου, η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου είναι μία από τις σημαντικότερες πράξεις στην ελληνική ιστορία, η οποία όμως μελλοντικά δεν αξιοποιήθηκε καταλλήλως».

    Ενεργός ρόλος

    Ο ρόλος του Θέμη Μαρίνου στο έργο της Εθνικής Αντίστασης δεν περιορίστηκε όμως στον Γοργοπόταμο. Παρέμεινε στην Ελλάδα ως σύνδεσμος του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Τον Ιούλιο του 1943, με την απόβαση των συμμάχων στη Σικελία κατεύθυνε τις επιχειρήσεις παραπλανήσεως και δολιοφθοράς κατά του Αξονα στην Αιτωλοακαρνανία, παίρνοντας μέρος στις ανατινάξεις των γεφυρών από το Μακρυνόρος έως την Αρτα και συγκεκριμένα τις Αννίνου, Κομποτίου, Αγ. Νικολάου και Ζούτου. Τον Ιανουάριο 1944 επέστρεψε στην Αίγυπτο και από εκεί στα Επτάνησα για να αναλάβει νέα αποστολή με διαταγή του Γενικού Στρατηγείου στα νησιά του Ιονίου, όπου οργάνωσε και διοίκησε το μυστικό δίκτυο πληροφοριών και δολιοφθορών μέχρι τον Νοέμβριο του 1944.

    Το διάστημα 1945-1949 χρημάτισε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου Βουλγαρίας και σύνδεσμος της ελληνικής κυβερνήσεως στη Βαλκανική Επιτροπή Παρατηρητών του ΟΗΕ κατά τη διάρκεια του Eμφυλίου. Eργάστηκε ως οικονομικός σύμβουλος στο υπουργείο Συντονισμού, αναπληρωτής γενικός διευθυντής των ΣΕΚ (ΟΣΕ), γενικός διευθυντής Οικονομικού της ΔΕΗ, σύμβουλος της ΕΤΕΒΑ και πρόεδρος της Τραπέζης Επενδύσεων, ενώ υπήρξε μέλος διοικητικών συμβουλίων (ΛΙΠΤΟΛ, ΚΕΠΕ, ΙΟΒΕ, ΣΕΒ, κ.λπ.).

    Σημαντικό υπήρξε και το συγγραφικό του έργο, με τέσσερα βιβλία για το χρονικό της Εθνικής Αντίστασης και άλλο ένα για τα αίτια του Εμφυλίου. Τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ικαρος, την Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας και τις εκδόσεις Παπαζήση.

    Μου αρέσει!

  4. (Σχόλιό μου στο φ/μπ)

    23 Δεκεμβρίου στις 6:18 μ.μ. ·
    Καλό του ταξίδι. Άξιος κάθε τιμής, όπως όλοι όσοι συμμετείχαν στο Γοργοπόταμο (και στην Αντίσταση, γενικά). Ανεξάρτητα από την εμπλοκή τους στις μετέπειτα εξελίξεις, δηλαδή τον Εμφύλιο που ακολούθησε.

    Μου αρέσει!

    1. Ίσως όχι άξιος κάθε τιμής αγαπητέ Πάνο. Ο Μαρίνος ήταν μάλλον ο ηθικός αυτουργός της λιποταξίας μιας ομάδας του ΕΛΑΣ (Κωστορίζος κ.α.) μετά το Γοργοπόταμο. Οι επικεφαλής της ομάδας αυτής αργότερα συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο ρόλος του Μαρίνου στην επιχείρηση ήταν δευτερεύων. Του είχε ανατεθεί , συνοδευόμενος από ομάδα του ΕΛΑΣ , να υπονομεύσει την σιδηροδρομική γραμμή λίγο μακρύτερα για να μην μπορέσουν να φτάσουν με τρένο ενισχύσεις στην φρουρά της γέφυρας. Επειδή όμως ανατίναξε την μια μόνο από τις ράγες , το τρένο με τις Ιταλικές ενισχύσεις μπόρεσε και πέρασε και αν είχε φτάσει νωρίτερα θα μπορούσε να κινδυνέψει η επιχείρηση. Σε κάποια site γράφονται αστειότητες για εμβληματική φυσιογνωμία συνοδευόμενες από πληροφορίες με αξιοπιστία αντάξια του … γνωστού ερασιτέχνη ιστορικού.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s