Αλάτι - πιπέρι

Η χώρα του «Σαμίνα» και του «Sea Diamond» μαθαίνει πώς οι ναυτικοί κανονισμοί των Αμερικανών τους οδηγούν σε ναυάγια 

0547031

O αντιαμερικανισμός είναι ο πατριωτισμός των ηλιθίων – κατά παράφραση της γνωστής ρήσης του Φ. Μιττεράν. Δε μπορούσα να φανταστώ ότι η ηλιθιότητα των Ελλήνων θα έφτανε σε τέτοιο επίπεδο, ώστε ένας γραφικός (βλαχαδερός, για την ακρίβεια) αντιαμερικανισμός να διδάσκεται και να εξετάζεται, στα Λύκεια!

Στις πρόσφατες (σημ: 2007) εξετάσεις, στο μάθημα των Νέων Ελληνικών («Κείμενα ΝΕ Λογοτεχνίας Γενικής Παιδείας»), δόθηκε στους εξεταζόμενους μαθητές της Γ’ Λυκείου, σε σχολείο της Θεσσαλονίκης, ένα διήγημα του Νίκου Κάσδαγλη, με τίτλο «Σοροκάδα» Δεν είναι πολύ μεγάλο, γι’ αυτό μπαίνω στον κόπο να το αντιγράψω ολόκληρο. Τονίζω με κόκκινο τα σημεία που θα ήθελα να σχολιάσω. Ακολουθώ πιστά την ορθογραφία του κειμένου, όπως δόθηκε στις εξετάσεις.

*

Είναι μέρες που το νησί κλείνει. Μήτε πλεούμενο σιμώνει, μήτε αεροπλάνο.Όξω από το Ναυτικόν Όμιλο, σιμά στο φανάρι το «Αϊ – Νικόλα» έχει ένα χαμηλό μόλο ίσα ίσα με τη θάλασσα. Πρέπει να ξιπολυθείς, για να πας στην άκρη του.

Με σοροκάδα, μ’ άρεζε να κολυμπάω πίσω από το μόλο, μέσα στους αφρούς που το καβάλαγαν, φυλαγμένος από τη δαιμονικήν ορμή της θάλασσας. Σαν ξεπρόβαινα στην άκρη του μόλου μ’ άρπαζε ένα κύμα μακρύ, αμάχητο, και με σφεντόναγε μονομιάς εκατό μέτρα πέρα, στ’ απάγκιο.

Στον πάτο, τρία τέσσερα μέτρα βαθιά, έχει κομμάτια καλώδια και λαμαρίνες. Ό,τι απόμεινε από ΄να αμερικάνικο καταδρομικό που το διαλύσανε.

Τούτο το πολεμικό είχε έρθει στη Ρόδο για επίσκεψη καλής θελήσεως – κάπως έτσι το λένε θαρρώ. Το λιμάνι είχε τοιμαστεί για να καλοδεχτεί τους Αμερικάνους. Οι γυναίκες των αξιωματικών είχανε φτάσει απ’ την παραμονή, και νιαουρίζανε στα σαλόνια των ξενοδοχείων – αλλόκοτην αίσθηση που σου δίνουν οι Αμερικάνες, σα μαζευτούνε πολλές.

Τα μπαρ ήταν έτοιμα όλα – Ο Μπαμπούλας, που γινότανε Black Cat για την περίσταση, το Rio Grande, το Long John και τ’ άλλα. Τα κορίτσια τους ήρθαν απ’ τον Περαία μαζί με τις γυναίκες των αξιωματικών, και περίμεναν στις πόρτες τα ναυτάκια που θα ξεμπαρκάραν.

Μόνο που πήρε σοροκάδα τ’ απόγιομα. Το λιμάνι άδειασε μονομιάς, οι βάρκες τραβηχτήκανε στη στεριά και τα καϊκια κρυφτήκανε στο φυλαγμένο κόρφο, το Μαντράκι. Δυο τρία βαπόρια που βρέθηκαν, λεβάραν τις άγκυρες και πήγανε στην Ψαροπούλα, από σταβέντο. Μόνο ο Αμερικάνος απόμεινε, φουνταρισμένος αρόδο, όξω από το λιμάνι. Σαν κατάλαβαν απ’ το λιμεναρχείο πως δεν το ‘χε σκοπό να κουνήσει, του μήνυσαν να φύγει, κι η σοροκάδα δε σήκωνε λεβεντιά.

Ο καπετάνιος κούνησε τους ώμους σαν του τα ‘πανε. Το δελτίο καιρού έδειχνε άνεμο εφτά οχτώ μποφόρ, κι οι κανονισμοί του προβλέπανε πως με τέτοιον καιρό έπρεπε να ‘ναι φουνταρισμένος με τις δυο άγκυρες, με τόσα κλειδιά στην καθεμιά. Καλού κακού φουντάρισε δυο κλειδιά παραπάνω, κι επιτέλους αν αγρίευε ο καιρός είχε κι άλλη καδένα. Βάστησε επιφυλακή το μισό τσούρμο, και τις μηχανές αναμένες, για να ‘χει ατμό.

Δε γινόταν καλύτερη φροντίδα, αλίμονο αν άλλαζαν αραξοβόλι τ’ αμερικάνικα πολεμικά, με την κουβέντα ενός ντόπιου λιμενάρχη’ τι τους είχαν τους κανονισμούς! Μόνο που φρεσκάρισε η σοροκάδα, με το σούρουπο. Δουλεύοντας επίμονα, ύπουλα, το μπόντζι ξεκλείδωσε τη μια καδένα, και το καράβι απόμεινε φουνταρισμένο στο ‘να σίδερο. Από κει και πέρα, δεν το γλιτώνανε. Βάρεσε συναγερμός, το τσούρμο χίμηξε να μανουβράρει, πού να προφτάσει! Το πολεμικό ξέσυρε σα φρόκαλο το σίδερο, και κόλλησε πάνω στα βράχια του χαμηλού μόλου. Οι Αμερικάνοι πηδούσαν στη θάλασσα σαν τα μπακακάκια, κι οι ντόπιοι μαζευτήκανε στην ακρογιαλιά και τους μαζεύανε μισοπνιγμένους.

Την άλλη μέρα το πρωί η σοροκάδα έσπασε. Τ’ αμερικάνικο καράβι ήταν καθισμένο ψηλά πάνω στα βράχια, κι ο κόσμος χάζευε από μακριά – δεν τον αφήναν να σιμώσει. Έμοιαζε απείραχτο, να το πετάξεις στη θάλασσα και να ξαναφύγει, έτσι πιστέψαν οι πολλοί. Οι θαλασσινοί κουνούσαν το κεφάλι, ξέραν πως το καράβι είχε πεθάνει πια…

Το κουφάρι απόμεινε δυο τρεις μήνες καρφωμένο στα βράχια του χαμηλού μόλου, για να δοξάζει τους κανονισμούς. Ύστερα το διαλύσανε. Ένας βουτηχτής σκοτώθηκε πάνω στη δουλειά.

Αν κοιτάξεις με το γυαλί, βλέπεις ακόμα στον πάτο παλιές λαμαρίνες και κομμάτια καλώδια.

(ακολουθούν ερωτήσεις)

Πηγή: Η χώρα του «Σαμίνα» και του «Sea Diamond» μαθαίνει πώς οι ναυτικοί κανονισμοί των Αμερικανών τους οδηγούν σε ναυάγια | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

*

Η φωτογραφία από εδώ: http://www.navsource.org/archives/05/0547031.jpg

Δείτε και το «επίκαιρο» της εποχής.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η χώρα του «Σαμίνα» και του «Sea Diamond» μαθαίνει πώς οι ναυτικοί κανονισμοί των Αμερικανών τους οδηγούν σε ναυάγια ”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s