Τάγματα, Φιλοξενίες

Η Μ. Βρετανία και τα ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας 

dosilogoi1-thumb-large

Αυτός είναι ο τίτλος μιας εργασίας του J.L.Hondros, η οποία περιέχεται στον τόμο «Η Ελλάδα 1936-44», του Μορφωτικού Ινστιτούτου ΑΤΕ, Αθήνα 1989, σελ. 262-76.

Βασισμένος σε αρχειακό υλικό ο Hondros προσπαθεί να φωτίσει τις σχέσεις των Άγγλων με τα ΤΑ, αλλά και τις σχέσεις των ελλήνων αξιωματικών της Μ. Ανατολής με αυτά.

Η πρώτη διαπίστωση του συγγραφέα είναι ότι

Η Μ. Βρετανία ήταν πρόθυμη, με αυτές τις συνθήκες, να αφήσει ανοιχτή την πόρτα στα Τάγματα Ασφαλείας για όσο χρονικό διάστημα δεν ήταν δυνατόν να εξουδετερωθεί πολιτικά το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Η πόρτα αυτή παρέμεινε ανοιχτή μέχρις ότου υπεγράφη η συμφωνία της Καζέρτας, στις 26 Νοεμβρίου (Σημ.: Πρόκειται για αβλεψία – 26 Σεπτεμβρίου είναι το σωστό). Τότε έκλεισε.

Oι Άγγλοι είχαν προετοιμάσει το έδαφος «για κάθε ενδεχόμενο». Έτσι, τον Ιούλιο του 1944 φρόντισαν να περάσουν μια τροπολογία στη συμφωνία της Τεχεράνης (Νοέμβριος 1943), σχετικά με την τύχη των πάσης φύσεως συνεργατών του Άξονα. Γράφει ο Hondros:

Οι βρετανοί αρχηγοί επιτελείων (…) λόγω του οξύτερου πολιτικού τους αισθητηρίου, ζήτησαν να παραδοθούν στις κυβερνήσεις τους για να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις ή σε τάγματα εργασίας «όσοι διαπιστώνονταν μετά από διεξοδικές έρευνες ότι ήταν κατάλληλοι». Οι ΗΠΑ δέχτηκαν αυτή την πρόταση. Από τα έγγραφα δεν προκύπτει κατά πόσον οι βρετανοί αρχηγοί επιτελείων είχαν υπόψη τους την κρίση με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αλλά αυτή η απόφαση θα νομιμοποιούσε και θα διευκόλυνε την ενσωμάτωση στελεχών των Ταγμάτων Ασφαλείας στον αναδιοργανωμένο ελληνικό στρατό.

Πότε και πως «καταδίκασαν» οι Άγγλοι τα ΤΑ;

Σύμφωνα με το συγγραφέα, ο Σιάντος ζήτησε από το Φόρειν Όφις (και από τους Έλληνες πολιτικούς) να καταδικάσουν τα ΤΑ, ήδη από το τέλος του 1943. Αλλά…

…Ο Σοφούλης αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να παρεμποδίσει τη στρατολόγηση των ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας και οι ελληνικές και βρετανικές αρχές προσπάθησαν να κερδίσουν χρόνο.

Ο Γουντχάουζ, από την Ελλάδα, συνιστούσε καταδίκη, γιατί σε ενάντια περίπτωση η αγγλική στάση θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως έμμεση έγκριση και ενθάρρυνση των δοσιλόγων στρατιωτικών. Τελικά,

Από το Κάιρο, μόνο στις 6 Ιανουαρίου του 1944 ήρθε η χλιαρή δήλωση του βασιλιά ότι οι ταγματασφαλίτες θα έχαναν την ελληνική υπηκοότητα αν δεν διέκοπταν στη δραστηριότητά τους.

Στις αρχές Μαρτίου 1944, παρά την επέκταση των δραστηριοτήτων εναντίον της Αντίστασης, που περιλάβαινε και εκτελέσεις για αντίποινα, δεν είχε ακόμη γίνει επίσημη καταδίκη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Στις 11 Μαρτίου, ο λόρδος Moyne, βρετανός πρεσβευτής στο Κάιρο, ανέφερε στον Ήντεν ότι το πρόβλημα της επίσημης καταγγελίας είχε συζητηθεί στο SOC που συμφώνησε ότι μια ιδιαίτερη δήλωση «δεν θα ήταν ενδεδειγμένη αλλά περιπτωσιακές αναφορές, που θα περιλαμβάνονταν σε διακήρυξη γενικότερου χαρακτήρα με θέμα τις ελληνικές υποθέσεις, θα ήταν χρήσιμες». Ένα μήνα αργότερα, ο B. Lockhart ανάφερε στον Ήντεν την «πιεστική ανάγκη» να υπάρξει κάποια επίσημη καταδίκη των Ταγμάτων Ασφαλείας, αλλά η πρότασή του προσέκρουσε στην άρνηση του B. Bracken, υπουργού Πληροφοριών και στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού Τσώρτσιλ. Η βρετανική προπαγάνδα που απευθυνόταν στον ελληνικό λαό, εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί σχετικά ήπιους χαρακτηρισμούς και φράσεις, όταν αναφερόταν στα Τάγματα Ασφαλείας. Μάλιστα, το BBC έπαψε να επικρίνει τα Τάγματα Ασφαλείας τον Μάιο όταν διεξαγόταν η διάσκεψη του Λιβάνου.

Δεν είναι ανεξήγητη αυτή η Βρετανική στάση απέναντι στα ΤΑ, αν αναλογιστούμε τις σχέσεις των Βρετανών με το ΕΑΜ, στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα:

  • Ο εμφύλιος μεταξύ ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ (τον οποίο υποστήριζαν αναφανδόν οι Άγγλοι) έληξε στις 28 Φεβρουαρίου 1944, με ουσιαστική ήττα του ΕΔΕΣ και περιορισμό του στην Ήπειρο.
  • Στις 10 Μαρτίου το ΕΑΜ ανήγγειλε το σχηματισμό της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), δηλαδή προσωρινής Κυβέρνησης, κατά το πρότυπο της Τιτοϊκής πρακτικής στη Γιουγκοσλαβία.
  • Τον Απρίλιο του 1944 έγινε (από το ΕΑΜ) η στάση της Μέσης Ανατολής, σε στρατό και στόλο, η οποία κατεστάλη (από αγγλικές και ελληνικές δυνάμεις) με μεγάλη δυσκολία.
  • Την ίδια περίοδο στη Ρούμελη διαλύθηκε βίαια το Σύνταγμα 5/42 της ΕΚΚΑ και δολοφονήθηκε ο αρχηγός του συνταγματάρχης Ψαρρός.
  • Μετά τη διάσκεψη του Λιβάνου (Μάιος 1944) το ΕΑΜ αποκήρυξε τους εκπροσώπους του και απέρριψε τη συμφωνία που είχε υπογραφεί από αυτούς.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Άγγλοι όχι μόνον δεν καταδίκαζαν τα ΤΑ, αλλά, αντιθέτως, σκεφτόντουσαν σοβαρά να διακόψουν τις σχέσεις τους με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και να το καταδικάσουν δημοσίως. Γράφει ο Hondros:

Ο συνταγματάρχης Γούντχαουζ, όμως, τάχθηκε εναντίον της διακοπής των σχέσεων. Τον Ιούνιο, όταν έφτασε στο Κάιρο, υπογράμμισε ότι αν αποφασιζόταν η διακοπή των σχέσεων, η Βρετανία θα χρειαζόταν τα Τάγματα Ασφαλείας, αλλά έως ότου ληφθεί αυτή η απόφαση, θα έπρεπε, κατά την άποψή του, να διατηρήσει η Βρετανία την πόρτα ανοιχτή για τα Τάγματα Ασφαλείας.

Η άποψη των Βρετανών για τα ΤΑ διαμορφωνόταν από εκθέσεις όπως αυτή του συνταγματάρχη Barnes, ο οποίος ήταν αντικαταστάτης του Γουντχάους – και έγραφε τον Απρίλιο του 1944:

Είμαι σίγουρος ότι θα ταχθούν ολόψυχα στο πλευρό οποιασδήποτε συμμαχικής δύναμης που θα εισβάλει στην Ελλάδα. Συνεπώς, μολονότι αποδεδειγμένα εργάζονται για τους Γερμανούς, πιστεύω ότι θα έπρεπε να αποφύγουμε να τους καταδικάσουμε δημοσίως με τρόπο που να κλείνει αμετάκλητα το δρόμο για μελλοντική συμφιλίωση. Υπάρχουν καλά και κακά στοιχεία στα τάγματα του Ράλλη.

Τις απόψεις αυτές ενίσχυσαν οι απευθείας επαφές των άγγλων με τους διοικητές των ΤΑ Ντερτιλή και Παπαγεωργίου, οι οποίοι, σύμφωνα με τα αρχειακά υλικά, πρότειναν να συνεργαστούν με τους Βρετανούς στη φάση της απελευθέρωσης. Ωστόσο, σημειώνει ο Hondros, τα έγγραφα που αναφέρονται σε αυτό το θέμα είναι λίγα και δεν συμβάλλουν στην κατανόηση αυτής σχέσης. (Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για εργασία του 1989).

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι Βρετανοί είχαν να επιλέξουν (18 Ιουνίου 1944), σύμφωνα με την Πολιτική Υπηρεσία Πληροφοριών τους ένα από τα ακόλουθα τέσσερα σενάρια:

  1. Να διατηρήσουν την ισορροπία μεταξύ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και ΤΑ, με αποτέλεσμα την συνέχιση της μεταξύ τους διαμάχης.
  2. Να υποστηρίξουν πλήρως το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και να καταδικάσουν τα ΤΑ, με αποτέλεσμα (σύμφωνα με την έκθεση) την «εγκαθίδρυση βραχύβιας δικτατορίας της Αριστεράς»
  3. Να ενθαρρύνουν έμμεσα τα ΤΑ και να καταγγείλουν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Μειονέκτημα αυτού του ενδεχομένου, το οποίο θα υποστήριζαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, η αντίθεση της Σοβιετικής Ένωσης.
  4. Καταγγελία των ΤΑ και των «εξτρεμιστών» του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, «οι ενέργειες των οποίων κατέστησαν δυνατή τη συγκρότηση των ταγμάτων*», συνδυασμός ο οποίος θα προσέλκυε τα μετριοπαθή στοιχεία και των δύο πλευρών.

Εκείνο που έγειρε τη βρετανική ζυγαριά υπέρ του ΕΑΜ και κατά των ΤΑ ήταν η ανακοίνωση του ΕΑΜ στις 15 Αυγούστου 1944 ότι θα συμμετάσχει με υπουργούς του στην κυβέρνηση Παπανδρέου, όπως είχε συμφωνηθεί το Μάιο στο Λίβανο. Γράφει ο Hondros:

Η απόφαση αυτή υποχρέωνε τον Έλληνα πρωθυπουργό να καταδικάσει δημόσια τα Τάγματα Ασφαλείας, στις 6 Σεπτεμβρίου 1944, μέσω του BBC. Αλλά μέχρι να διευθετηθούν οι λεπτομέρειες της συνεργασίας με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κατά τη φάση της απελευθέρωσης, η βρετανική στάση απέναντι στα Τάγματα Ασφαλείας παρέμενε αμφίσημη.

(…)

Ο Παπανδρέου, στη δήλωσή του της 6ης Σεπτεμβρίου, με την οποία καταδίκαζε τα Τάγματα Ασφαλείας,  ζήτησε από τους Ταγματασφαλίτες να επανορθώσουν, προσχωρώντας στους συμμάχους, αλλά δεν έδωσε σαφείς οδηγίες. Το BBC μετέδωσε ακολούθως μία έντονη δήλωση που δεν επέτρεπε καμία αμφιβολία ότι η Βρετανία καταδίκαζε τα Τάγματα Ασφαλείας. Η πόρτα έκλεινε, όπως φαίνεται.

…και έκλεισε οριστικά για τα ΤΑ στις 26 Σεπτεμβρίου, όταν υπογράφτηκε η Συμφωνία της Καζέρτας. Οι Άγγλοι είχαν πλέον βρει τον απαραίτητο Δούρειο Ίππο που θα τους επέτρεπε την απρόσκοπτη έλευση και εγκατάσταση της κυβέρνησης Παπανδρέου στην Αθήνα, μαζί με τις δυνάμεις που θα την συνόδευαν. Και αυτός ο Δούρειος Ίππος δεν ήταν άλλος από τον πραγματικό τους εχθρό, το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, το οποίο είχαν ήδη αποφασίσει να καταστρέψουν – σε τόπο και χρόνο που θα επέλεγαν οι ίδιοι, όπως είχε σημειώσει ο Τσώρτσιλ. Όπερ και εγένετο, λίγες μόνο εβδομάδες αργότερα, στα Δεκεμβριανά.

Αφού είχαν έτσι τα πράγματα, τα ΤΑ ήταν πρακτικά άχρηστα για τους Άγγλους. Εκείνο που τους ενδιέφερε πραγματικά (πριν το Δεκέμβρη) ήταν να μην πέσουν τα όπλα που κατείχαν τα ΤΑ στα χέρια του ΕΛΑΣ. Γι αυτό και προσπάθησαν, Σκόμπυ και Παπανδρέου, οι ταγματασφαλίτες να παραδοθούν σε αυτούς και όχι στον ΕΛΑΣ, ήδη από τα μέσα Σεπτεμβρίου του 1944. Αλλά δεν υπήρχαν οι απαραίτητες δυνάμεις για κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα τις αιματηρές συγκρούσεις και τις εκατόμβες των νεκρών στη νότια Πελοπόννησο. Για εκείνη την περίοδο (του Σεπτεμβρίου), μετά τα γεγονότα του Πύργου, υπάρχει μια διαταγή η οποία, όπως αναφέρει ο Hondros, απαγόρευε σε κάθε βρετανό σύνδεσμο να δεσμευθεί ή να διαπραγματευθεί με τα Τάγματα Ασφαλείας. Παράλληλα,

στις κατεχόμενες από τους Γερμανούς περιοχές θα έπρεπε να δοθεί στους Ταγματασφαλίτες μυστικά η δυνατότητα να λιποτακτήσουν με τα όπλα τους και να προσχωρήσουν στον ΕΛΑΣ, είτε συντεταγμένοι σε σώματα είτε ως άτομα, για να πάρουν μέρος στις επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών.

Κάτι τέτοιο, όπως είναι γνωστό, δεν έγινε.

Αντίθετα, μεσολάβησε η συμφωνία της Καζέρτας, την οποία υπέγραψαν ο Παπανδρέου, ο Ζέρβας, ο Σκόμπυ και ο Σαράφης, στις 26 Σεπτεμβρίου:

Η συμφωνία προέβλεπε την υπαγωγή του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ υπό τις διαταγές του Σκόμπυ και του Σπηλιωτόπουλου, που αναγνωρίστηκε διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων στην Αθήνα και την Αττική. Στη συμφωνία, τα Τάγματα Ασφαλείας χαρακτηρίστηκαν «όργανα του εχθρού» και ορίστηκε ότι, αν δεν παραδίδονταν με τον τρόπο που είχε περιγράψει ο Σκόμπυ, θα έπρεπε να «τύχουν μεταχείρισης που αρμόζει σε εχθρικά στρατεύματα». Μετά την Καζέρτα, ο Σκόμπυ διέταξε τους αξιωματικούς του να ενεργήσουν ως «μεσολαβητές» και να προστατεύσουν κατά το δυνατόν τους Ταγματασφαλίτες από την εκδίκηση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Οι ταγματασφαλίτες θα έπρεπε να αφοπλισθούν και να τεθούν υπό περιορισμό, έως ότου αποφασίσει η ελληνική κυβέρνηση τι έχει σκοπό να τους κάνει.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι Άγγλοι «έκλεισαν την πόρτα» στα ΤΑ μονάχα μετά την Καζέρτα – προσπαθώντας πάντως να κρατήσουν και μια πισινή – για κάθε ενδεχόμενο. Αλλά, στην πράξη, η πόρτα για τα ΤΑ εξακολούθησε να μένει ανοιχτή και μετά την Καζέρτα, γιατί υπήρχε ένας άλλος παράγοντας που την κρατούσε ανοιχτή: οι αξιωματικοί των ελληνικών δυνάμεων της Μέσης Ανατολής. Και όχι μόνο την κρατούσαν ανοιχτή για τα ΤΑ, αλλά και

με μια μεγάλη επιγραφή, που τα καλωσόριζε, αναρτημένη επάνω στο κατώφλι.

Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Βεντήρης, για παράδειγμα, επέκρινε την καταδίκη των ΤΑ. Εκτός από την κοινή αντικομμουνιστική θεώρηση των πραγμάτων, σημαντικά στελέχη των ΤΑ όπως οι συνταγματάρχες Παπαθανασόπουλος  και Κουρκουλάκος ήταν συνεργάτες του τον Οκτώβρη του 1943, σε επαφή και συνεργασία με τον Βρετανό σύνδεσμο λοχαγό Don Stott. Το ότι ο ίδιος βρέθηκε στη Μέση Ανατολή (όπου αναδιοργάνωσε την ελληνική δύναμη μετά την καταστολή της ανταρσίας του ΕΑΜ) και οι άλλοι στα ΤΑ προφανώς το θεωρούσε απλή σύμπτωση και μη σημαντικό γεγονός, ενόψει του αναγκαίου και υπέρ πάντων (κατ’ αυτόν) αγώνα εναντίον του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Με τις απόψεις αυτές, σημειώνει ο Hondros, συμφωνούσαν οι Έλληνες συνάδελφοί του. Ιδιαίτερα οι αξιωματικοί της Ορεινής Ταξιαρχίας, για την οποία βρετανοί αξιωματικοί πρότειναν να διαλυθεί, για να μην πέσει λάδι στη φωτιά, αλλά προσέκρουσαν στην αδιάλλακτη άρνηση του Τσώρτσιλ,   ο οποίος ήταν ο μοναδικός ίσως από τους εμπλεκόμενους παίκτες στο ελληνικό πρόβλημα που ήξερε τι ακριβώς ήθελε – και πως θα το πετύχαινε: η Ορεινή Ταξιαρχίαόχι μόνο δεν διαλύθηκε, αλλά πρωταγωνίστησε λίγες εβδομάδες αργότερα, στα Δεκεμβριανά.

Και οι ίδιοι οι Ταγματασφαλίτες; Γράφει ο Hondros:

…συνέχιζαν να θεωρούν τους εαυτούς τους πατριώτες.

Οι επικεφαλής τους έλεγαν στους άνδρες τους ότι η καταδίκη από τον Παπανδρέου ήταν προσχηματική. Και ακόμα

Ο Πλυτζανόπουλος υπογράμμισε με έμφαση στο ακροατήριό του ότι είχε στην κατοχή του έγγραφα της ελληνικής κυβέρνησης που ήταν πρόθυμος να αποκαλύψει στους συγκεντρωμένους άντρες του. Σύμφωνα με αυτά τα έγγραφα, αποδεικνυόταν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε διαφορετικές απόψεις και επιθυμίες όσον αφορά τα Τάγματα Ασφαλείας.

Αλλά, σημειώνει ο συγγραφέας, τα προσπελάσιμα έγγραφα των Βρετανών και των Αμερικανών δεν επαρκούν για να παρακολουθήσουμε επισταμένως την εξέλιξη  της σχέσης Ταγματασφαλιτών και ελλήνων αξιωματικών στην Ιταλία και τη Μέση Ανατολή. Εκτός του ότι ο Παπανδρέου δεν είχε καμιά εμπιστοσύνη στον Βεντήρη (λόγω της καταδίκης εκ μέρους του των ΤΑ, στην οποία ο Βεντήρης αντιδρούσε), το Νοέμβριο του 1944

το OSS ανέφερε ότι «ανώτεροι έλληνες αξιωματικοί» ισχυρίζονταν ότι ο Βεντήρης και ο Σπηλιωτόπουλος προετοίμαζαν τη συγκρότηση ενός σώματος το οποίο θα αποτελείτο από πρώην Ταγματασφαλίτες και άνδρες της Ειδικής Ασφάλειας. Η έκθεση αυτή επιβεβαιώθηκε αμέσως μετά τη σύγκρουση που έγινε στις 3 Δεκεμβρίου στην Πλατεία Συντάγματος.

Ο Ηondros υποστηρίζει ότι οι Βρετανοί δεν είχαν ιδέα γι’ αυτό, ότι έγινε χωρίς την γνώση και την έγκρισή τους.

Ήταν μια περίοδος διαψεύσεων, για πολλούς. Γράφει ο Hondros:

Η πολιτική του αφοπλισμού και της κράτησης προκάλεσε σοκ σε πολλούς Ταγματασφαλίτες, καθώς είχαν πιστέψει στην προπαγάνδα του Ράλλη που ισχυριζόταν πως  οι σύμμαχοι ενέκριναν τη δράση των Σωμάτων Ασφαλείας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η άποψη ενισχύθηκε από την άρνηση των Βρετανών να προβούν σε επίσημη καταδίκη των Ταγμάτων Ασφαλείας κατά το διάστημα Ιανουαρίου – Αυγούστου. Από τον Ιανουάριο του 1944 ως την υπογραφή της συμφωνίας της Καζέρτας, όπως συνεπέραινε σχετική αναφορά του OSS, η άρνηση των Βρετανών να καταγγείλουν τα Τάγματα Ασφαλείας «είχε ως αποτέλεσμα να ενταθεί η ήδη βαθιά δυσπιστία που έτρεφε η Αριστερά» έναντι της Βρετανίας.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν έδειξαν ότι η δυσπιστία αυτή ήταν απολύτως δικαιολογημένη: οι Βρετανοί θα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να εγκαταστήσουν  στην Ελλάδα μια δική τους κυβέρνηση, μετά την απελευθέρωση, κρατώντας την Ελλάδα στη δική τους σφαίρα επιρροής. Τους διευκόλυνε βέβαια στον ύψιστο βαθμό η ανερμάτιστη και επαμφοτερίζουσα πολιτική του ΚΚΕ, το οποίο παράσυρε στην καταστροφή και την ήττα και το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

* βλέπουμε ότι αυτό το ερμηνευτικό σχήμα δεν είναι του Στάθη Καλύβα, τελικά… Βλέπε σχετικά δύο άρθρα του, εδώ: https://panosz.wordpress.com/2010/12/19/civil_war-100/

Στη συζήτηση που ακολουθεί υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες, ειδικά για τα ΤΑ στην Πελοπόννησο.

Πηγή: Η Μ. Βρετανία και τα ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

8 σκέψεις σχετικά με το “Η Μ. Βρετανία και τα ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας ”

  1. Μια επιστολή, στη βικιπαίδεια:

    Αξιότιμε Κύριε Μπότση.

    Αναφέρετε στην τελευταία σας απάντηση τον Γκουντχάουζ . Μα ο εν λόγω αξιωματικός, εκτός από σύνδεσμος στην Ελλάδα, έπαιζε και διπλωματικό ρόλο, προσπαθώντας να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε φίλους και εχθρούς. Επίσης ήταν εκεί για να προασπίσει τα Βρετανικά συμφέροντα και όχι οποιουδήποτε άλλου κράτους. Το παραδέχεται και ο ίδιος στα απομνημονεύματα του. Τι περιμένατε λοιπόν να πει για έναν σχηματισμό εξοπλισμένο από τους Γερμανούς;

    Εξ άλλου μετά τον πόλεμο πολλά από αυτά που έλεγε τα ανασκεύασε μερικά ή και ολικά. Στο φύλλο της εφημερίδος «Ακρόπολις» των Αθηνών, υπό τον τίτλο «Ο ΚΡΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ» αναφέρει ότι ο Ρίτσαρντ Κάπελλ, ένας από τους λίγους Βρεττανούς δημοσιογράφους που έκαμαν τότε μια αληθινή προσπάθεια να κατανοήσουν το Ελληνικό πρόβλημα, του είχε αναφέρει στα Σιάτιστα:

    «Όσο δύσκολο και αν θα μου ήταν να πάρω μιαν απόφαση, νομίζω πως αν ήμουν Έλληνας και έπρεπε να διαλέξω ένα απ’ τα δύο να πάω στον Ε.ΛΑ.Σ. ή να καταταγώ στα Τάγματα Ασφαλείας, θα προτιμούσα το δεύτερο .»

    Επίσης η Βρετανική Υπηρεσία Πληροφοριών στο έγγραφό της με τα χαρακτηριστικά ΑΠΟΡΡΗΤΟ PIC/263/21, με την ονομασία PIC PAPER No 55 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ και στην 4η Παράγραφο αναφέρει:

    Από πολιτικής άποψης τα Τάγματα δείχνουν χρήσιμα σε σημαντικό ποσοστό Ελλήνων και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό διότι εμποδίζουν μια πλήρη επικράτηση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Αν η απελευθέρωση της Ελλάδας καθυστερήσει πολύ ακόμα τα Τάγματα μπορεί να έχουν γίνει τόσο ισχυρά που να μπορούν – σε αντίθεση με το Ζέρβα σήμερα – να αποτρέψουν οποιαδήποτε απόπειρα για την επιβολή δικτατορίας από πλευράς του ΕΑΜ μόλις φύγουν οι Γερμανοί. Μπορεί να αναμένεται ότι θα είναι πρόθυμα να δεχτούν και να υποστηρίξουν κατά την επιστροφή της οποιαδήποτε νόμιμη Κυβέρνηση θα εγγυηθούν οι Σύμμαχοι. Παρότι πολλές από τις ενέργειες των Ταγμάτων είναι τρομοκρατικές, εξίσου τρομοκρατικές είναι και οι ενέργειες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

    Κοινώς θεωρούνται σαν βοήθεια από τους Βρετανούς για την αντιμετώπιση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που ήθελε να επιβάλλει κομμουνιστική δικτατορία. Η υπόθεση επαληθεύτηκε αργότερα και μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Ο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ήταν απασχολημένος με την καταστροφή των Ταγμάτων και την εξασφάλιση των μετόπισθεν του και δεν έσπευσε στην Αθήνα για να δημιουργήσει κυβέρνηση εκμεταλλευόμενος το κενό της εξουσίαςαπό την αποχώρηση των Γερμανών, μέχρι την άφιξη της κυβέρνησης.

    Επίσης πολλές περιοχές μη αντέχοντας την καταπίεση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ζητούσαν οι ίδιοι οι κάτοικοι την δημιουργία Τάγματος Ασφαλείας στη περιοχή τους για την αποτροπή ωμοτήτων. Ένα απόσπασμα αίτησης αναφέρω πάρα κάτω:

    Αίτηση για Δημιουργία Ταγμάτων Ασφαλείας

    Κοζάνη 26 «Απριλίου 1944

    Προς τον κύριον Πρωθυπουργόν

    …..Δια την αντιμετώπισιν του κομμουνιστικού κινδύνου εν Δυτική Μακεδονία, κινδύνου τρομερού λόγω της συνεργασίας των μετά των Βουλγάρων, ανάγκη νά ενισχυθεί το ταχύτερον ή Χωροφυλακή και ιδρυθεί εν τάγμα ευζώνων. Εάν δεν λάβωμεν μέτρα συντόμως θα θρηνήσωμεν δια βαρυτάτας απώλειας και η ευθύνη ημών των αξιωματούχων θα είναι τεραστία …..

    Ό Ξάνθης ΙΩΑΚΕΙΜ

    Τέλος θα ήθελα να αναφέρω για τον υποτιθέμενο όρκο προς τον Χίτλερ, ότι είναι πλαστός . Αυτό το αναφέρουν οι ίδιοι οι Γερμανοί, συγκεκριμένα ο George Stadtmuller, Γερμανός Καθηγητής του Πανεπιστημίου, o οποίoς ήταν διερμηνέας του Γερμανού Στρατιωτικού Διοικητή Ελλάδος στο έργο του, όσο και ο Γερμανός δεκανέας Josef Jansen, ο οποίος είχε τοποθετηθεί ως διερμηνέας της Γερμανικής Στρατιωτικής Αποστολής (Verbinddungsstaab) στο επιτελείο του Παπαδόγκονα, στην Τρίπολη στη κατάθεση του, προς την Αμερικανική Υπηρεσία όπου τον έστειλε η Συμμαχική αποστολή οπου και παραδόθηκε.

    Οι σχετικές παραπομπές και η πλήρης βιβλιογραφία της διάψευσης βρίσκεται στην ιστοσελίδα μου και συγκεκριμένα:

    http://www.geocities.com/nikoschem/papadogonas/103.htm

    Όμως παρ ότι τεκμηριώνω τη θέση μου βασιζόμενος σε συγκεκριμένα Γερμανικά Αρχεία και σε καταθέσεις μαρτύρων σε επίσημες Αμερικανικές αρχές, εσείς μου απορρίψατε την σχετική τοποθέτηση συνδέσμου, με το δικαιολογητικό ότι «Δεν είναι πρωτότυπη Έρευνα».

    Ζητώ στα πλαίσια της δημοκρατικότητας που πρέπει να έχει η Εγκυκλοπαίδεια σας να μου δοθεί τουλάχιστον η δυνατότητα να βάλω σαν εξωτερικό σύνδεσμο την ιστοσελίδα μου, ώστε ο αναγνώστης σας να ενημερώνεται σφαιρικά και να μπορεί να διαμορφώνει γνώμη αφού διαβάσει όλες τις απόψεις.

    Με τιμή

    Φουλίδης Σεβαστιανός

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7:%CE%A4%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1_%CE%91%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82

    *

    Από την ίδια πηγή:

    Σχεσεις αξιωματικων Τ.Α. και Αγγλων

    Οσον αφορα τις σχεσεις με τους Αγγλους,αν εμπιστευτουμε καποιες πηγες,φαινεται πως οι Αγγλοι εκμεταλλευτηκαν το οτι οι περισσοτεροι στα Τ.Α δεν ηταν φιλογερμανοι αλλα κυριως αντικομμουνιστες.Λεγονται διαφορα ακομα και ενθαρρυνση απο Βρετανους πρακτορες σε αξιωματικους για να καταταγουν εκει 1)κυριως επειδη ειχαν βλεψεις για την μεταπολεμικη Ελλαδα (οπως αλλωστε και το αντιπαλο δεος με εκφραστες μεχρι ενος σημειου τον Σταλιν και μετα τον Τιτο),διοτι 2)ηταν σιγουροι πως σε επικειμενη εισβολη δεν επροκειτο να αμυνθουν οι Τ.Α. κατα συμμαχικου στρατου,3)θα ασχολουνταν αυτοι με την καταδιωξη των κομμουνιστων.Pavlos1988 11:57, 4 Νοεμβρίου 2008 (UTC)

    Ο φιλοεαμικος Μπρουσαλης, υποστηριζει οτι ο αρχηγος των Τ.Α. στη μαχη του Μελιγαλα καποιος ταγματάρχης Παπαδόπουλος που παροτι συνεληφθη απο τον ΕΛΑΣ (την πολιτοφυλακη μαλιστα,που υποθετω ηταν η διαβοητη ΟΠΛΑ) ανακρίθηκε παρουσία ενός Άγγλου λοχαγού – συνδέσμου και μετα αφεθηκε ελευθερος ηταν πρακτορας της Ιντέλιτζεντ Σέρβις.

    Ο Σταθης Καναβος,στο «Ματωμένο και ένδοξο χρονικό» (καθως και ενας υπευθυνος του τμηματος Ιστοριας-Προπαγανδας του ΚΚΕ που δεν θυμαμαι το ονομα του) υποστηριζει πως κατα τη διαρκεια της 2ης μερας της μαχης του Μελιγαλα,αγγλικο αποσπασμα περασε τις γραμμες και συζητησε με αξιωματικους του Τ.Α.Μετα τη μαχη, συμφωνα παντα με την συγκεκριμενη πηγη,οταν πιαστηκαν αιχμαλωτοι μερικου Ταγματασφαλιτες,υποστηριζαν πως οι Αγγλοι τους παρατρυναν να συνεχισουν την αμυνα μεχρι να ερθει αγγλικο στρατευμα ικανο να εγγυηθει την ασφαλεια τους,μεσω της παραδοσης σε αυτους .

    Επισης ο ΕΔΕΣιτης αξιωματικος και δεξι χερι του Ζερβα,Μυριδακης σε βιβλιο του με τιτλο:«Οι 4 Γύροι του ΚΚΕ-Ο ΕΔΕΣ και οι Άγγλοι» παραθετει απόρρητη αναφορά του Άγγλου απεσταλμένου τον Ιουλιο του 1944 στην Ελλάδα C.E.Barnes οπου ενω ειναι ιδιαιτερα επικριτικος σχετικα με το τμημα του ΕΛΑΣ Αιτωλοακαρνανιας ειναι ουδετερος στις αναφορες του για το Τ.Α. Αγρινιου. Στοιχεια εχει παραθεσει και ο κ.Φουλιδης ανωτερω Pavlos1988 12:12, 4 Νοεμβρίου 2008 (UTC)

    *
    KillKiss

    Μια που παραπάνω, παρατέθηκε διάψευση του γνωστού «όρκου των Ταγμάτων Ασφαλείας», εκ μέρους ατόμου που φέρει το ονοματεπώνυμο του γνωστού χιτλερικού, Σεβαστιανού Φουλίδη, ενδιαφέρον πιστεύουμε πως θα παρουσίαζε για τον αναγνώστη, το παρακάτω απόσπασμα από την εφημερίδα «Δόξα» της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ, που αφορά τον διοικητή των Ταγμάτων Ασφαλείας της Αθήνας, συνταγματάρχη Πλυτζανόπουλο:

    ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΠΡΟΔΟΤΩΝ

    «Ώστε ο περίφημος Πλυτζανόπουλος βγάζει ημερήσιες διαταγές, με τις οποίες πρώτον επιδιώκει να αυτοπαρηγορηθή, δεύτερον να απολογηθή, τρίτον να δικαιολογηθή και τέταρτον, να προσπαθή να συνεχίση την προδοσία του! Ομιλεί λοιπόν ο φοβερός αυτός πατριώτης και λέγει ότι οφείλουν τα τάγματα ασφαλείας να…κρατήσουν μέχρι τέλους τον όρκον της στρατιωτικής των τιμής που έδωκαν προς τους Γερμανούς, και να μην τους χτυπήσουν. Άσχετα με το αν οι Τσολιάδες πρόκειται να ακολουθήσουν ή όχι την προτροπή του προδότη στρατηγού τους, θέτουμε στον μεγάλο !!! αυτόν Έλληνα μια μικρή ερώτηση: Και σε περίπτωση που είχε δοθεί ένας τέτοιος «λόγος τιμής», που χαρακτηρίζει αυτόν που τον δίνει, πια αξία μπορεί νάχη μπροστά στο λόγο της τιμής που έχει δώσει στη δική του πατρίδα, την πατρίδα αυτή που σήμερα πρόδωσε;».

    Μου αρέσει!

  2. The Role of the Greek Officer Corps in The Resistance

    «By the end of 1943, ELAS included approximately 600 permanent officers
    and 1,250 former permanent officers, as well as approximately 2,000
    lower ranking reserve officers. In all, these represented approximately 31% of the officers available in Greece and 21% of the entire
    officer corps.

    http://thesis.haverford.edu/dspace/bitstream/handle/10066/5380/Gerolymatos_11_3.pdf;jsessionid=CED760851E9797C9D7C98B28A3487518?sequence=1

    (ο σύνδεσμος δεν λειτουργεί πλέον)

    Μου αρέσει!

  3. (δικό μου, στην καλύβα)

    Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έγιναν μεγάλες αλλαγές στις συνειδήσεις των ανθρώπων και στις πολιτικές τους προτιμήσεις, αλλά δεν προέκυψαν όλα τότε, σαν από παρθενογένεση.

    Η ελληνική κοινωνία είχε ήδη γνωριστεί με το ΚΚΕ. Ενδεικτικά θυμίζω τη δράση του κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, αλλά και τις θέσεις του, επί σειρά ετών, για την αυτοδιάθεση της Μακεδονίας. Επιπλέον, βάζοντας πολιτειακό θέμα (βασιλιάς) ερχόταν σε οξεία αντίθεση με μεγάλους πληθυσμούς, παραδοσιακά φιλοβασιλικούς.

    Το «ιδεολογικό» θέμα, λοιπόν, ήταν πολύ σοβαρό και ουσιαστικό για τη σύμπτυξη του ευρύτατου αντιεαμικού μετώπου, από καταρχήν ετερόκλητα υλικά (βασιλικοί, βενιζελικοί, ακροδεξιοί, κεντρώοι, αντιστασιακοί και ταγματασφαλίτες). Τα οποία ομογενοποιήθηκαν ακριβώς σε ιδεολογική βάση.

    Σε αυτό βοήθησε αποφασιστικά (καθοριστικά, μάλλον) η πολιτική παρουσία και πρακτική του ΚΚΕ (μέσω του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ) η οποία σχεδόν πάντοτε πώλωσε και δίχασε τις τοπικές κοινωνίες. Διότι, ως γνωστόν, η δράση προκαλεί αντί-δραση.

    Έτσι και η μονοπωλιακή αντίληψη του ΚΚΕ για την εξουσία (εκφράστηκε με πόλεμο κατά των μη εαμικών αντιστασιακών ομάδων και με διωγμό -ως αντιδραστικών- όσων δεν συμφωνούσαν με το ΕΑΜ) αλλά και η νετσαγεφική (αδιάλλακτα «επαναστατική») πρακτική πολλών στελεχών του, οδήγησε στην πολιτική συσπείρωση ΟΛΩΝ των υπολοίπων, εναντίον του. Συμπεριλαμβανομένων (μετά τα Δεκεμβριανά και κυρίως στα προεόρτια της τελευταίας φάσης του Εμφυλίου) ακόμα και των ίδιων των συμμάχων του στο ΕΑΜ.

    Μου αρέσει!

  4. (ένας σχολιαστής, στην καλύβα)

    Αυτή η επαμφοτερίζουσα στάση των Βρετανών εξηγεί εν μέρει το γιατί τα ΤΑ ενισχύθηκαν και οι συγκρούσεις μεταξύ αυτών και ΕΛΑΣ εντάθηκαν μετά τα μέσα του 44, όταν πια η αποχώρηση των γερμανών φαινόταν βέβαιη. Στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο θα ανέμενε κανείς οι ομάδες αυτές να φυλλορρούν και να έχουν σχεδόν διαλυθεί (καταρχάς για λόγους αυτοπροστασίας των μελών τους).
    Προφανώς πίστευαν, λόγω της στάσης των Βρετανών, ότι θα έχουν θέση στο μετακατοχικό τοπίο και ότι, εν πάση περιπτώσεις, οι Βρετανοί δεν θα αφήσουν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ να δράσει ανεξέλεγκτα εναντίον τους.

    Μου αρέσει!

  5. Σπυρίδων Α. Θεοδωρόπουλος

    [Για κάθε τυχόν ενδιαφερόμενον]

    1) Το ‘Φόρεϊν Όφις’ αποδίδει «τον μετέπειτα δοσιλογισμό τής οργάνωσης [ΠΑΟ] κατά μέγα μέρος, αν όχι και ολοκληρωτικά, στις διώξεις εκ μέρους τού ΕΛΑΣ».

    (F.O. 371/43688 στο: Χάγκεν Φλάισερ, «Στέμμα και Σβάστικα» (1995, τόμος 2ος, σελ 141)

    2) «Παρ’ όλα αυτά, οι Γερμανοί δεν έτρεφαν ψευδαισθήσεις αναφορικά με τις πραγματικές τους [των ‘συνεργαζομένων’] συμπάθειες και τη στάση τών ‘ουδετέρων’ σε περίπτωση συμμαχικής απόβασης, αφού και οι σημαντικότεροι δοσίλογοι που είχαν κάποια σχέση με την αντίσταση – ο Χρυσοχόου και ο Παπαδόγγονας – έδιναν πληροφορίες στη Μέση Ανατολή και φρόντιζαν να διατηρούν αυτό τον ιστό επικοινωνίας»

    (Δες Χάγκεν Φλάισερ: ‘Επαφές μεταξύ τών γερμανικών Αρχών Κατοχής και των κυριοτέρων Οργανώσεων της Ελληνικής Αντίστασης. Ελιγμός ή Συνεργασία;’, στο: «Η Ελλάδα στη 10ετία 1940-1950. Ένα έθνος σε κρίση», [Θεμέλιο 1984] σελ. 106 )


    [Για κάθε τυχόν ενδιαφερόμενον ΙΙ ]

    «Εις πόσον επιπολαίας κρίσεις είναι δυνατόν επί τη βάσει των φαινομένων και όχι των πραγμάτων να αχθεί ο ιστορικός τής Ελληνικής Αντιστάσεως, δεικνύει και η κάτωθι απόρρητος έκθεσης.
    Οι πραγματικοί Ακρίται τών ελληνικών προς βορράν συνόρων, έρχονται εις επαφήν και εις συμφωνίας ακόμη και με τον διάβολον υπό την μορφήν τού προσωρινού κατακτητού.
    Διότι ο παρά τα σύνορα και πέραν αυτών εχθρός είναι ο έχθιστος, ο ύπουλος, ο τρέφων τας μονίμους προθέσεις αι οποίαι εάν μίαν φοράν μετεβάλλοντο εις πραγματικότητα – όπως το απέδειξεν η ιστορία εις τας υπολοίπους βαλκανικάς χώρας – θα εχάνετο ίσως η ελληνική Μακεδονία, θα ήλλαζεν η όψις και τής υπολοίπου Ελλάδος.
    Αυτόν τον κίνδυνον αισθάνονται ενστικτωδώς οι Έλληνες Ακρίται τής Μακεδονίας και ψηλώνει ο νους των ….κλπ……..
    Δεν είναι οι άνθρωποι αυτοί οι γερμανοτραφείς διανοούμενοι ή επιχειρηματίαι τών αθηναϊκών σαλωνιών, οι οποίοι…….κλπ…….νομίζουν ότι έφθασεν η μεγάλη των ώρα δια να ανεβούν, να φανούν εις το προσκήνιον, να λάμψουν ως ‘τραγικοί ήρωες’…..κλπ……

    Τίποτε από αυτά, ο Ακρίτας τών μακεδονικών περιοχών που
    α ν α γ κ ά ζ ε τ α ι ν α ζ η τ ή σ ε ι κ α ι α π ό τ ο ν δ ι ά β ο λ ο ν τ ο υ φ έ κ ι δ ι ό τ ι ο ά λ λ ο ς ε χ θ ρ ό ς τ ο ύ φ α ί ν ε τ α ι δ ι α β ο λ ι κ ώ τ ε ρ ο ς «.

    (Η αραίωση δική μου)

    (Δες: Πολυχρ. Ενεπεκίδης: «Η Ελληνική Εθνική Αντίστασις 1941-1944. Όπως αποκαλύπτεται από τα μυστικά Αρχεία τής Βέρμαχτ εις την Ελλάδα», [Εστία 1964] σελ.48)

    Μου αρέσει!

  6. http://www.kalavrytanews.com/2013/04/j-stevens.html
    Έκθεση του συνταγματάρχη Στιβενς για την Πελοπόννησο – υπάρχει αναφορά για τα Τάγματα Ασφαλείας.

    *

    https://stratistoria.wordpress.com/1944/07/18/19440718-picme-greek-security-battalions-gr/
    Ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας, PICME/18 Ιουλ 1944
    picme:Political Intelligence Centre Middle East

    Μου αρέσει!

  7. Θα συμπλήρωνα ότι οι Βρετανοί περίμεναν «απαθείς» το αποτέλεσμα των σφοδρών συγκρούσεων μεταξύ ΕΛΑΣ και ΤΑ μετά την απελευθέρωση, χωρίς να κουνήσουν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι για να τις αποτρέψουν (Ν. Πελοπόννησος και Κιλκίς = 10.000 νεκροί, κι απ’ τις δύο πλευρές, οι [πολύ] περισσότεροι από τα ΤΑ) Καθένας μπορεί να υποθέσει την πολιτική σκοπιμότητα αυτής της «απάθειας». Σημειωτέον ότι όταν έγινε η μάχη στο Κιλκίς ο ΕΛΑΣ υπαγόταν επισήμως στις διαταγές του Σκόμπι, μετά τη συμφωνία της Καζέρτας.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s