Απόψεις, Χωρίς κατηγορία

Μαρξισμός, λενινισμός, σταλινισμός και η δική μας αριστερά

Lipstick

«Εξ ονομάτων συγκείμενος άνθρωπος και τούτων πικρών και περιέργων» – Αισχύνης.

*

1. Οι προσδιορισμοί μαρξιστής, λενινιστής και σταλινικός είναι ταυτόσημοι. Δε μπορεί κανείς να είναι μαρξιστής (ούτε τροτσκιστής, μαοϊκός κλπ) χωρίς να είναι (ταυτόχρονα) καθαρόαιμος σταλινικός. Τονίζω: χωρίς την παραμικρή διαφορά

2. Ο μαρξισμός είναι μια όντως επεξεργασμένη πολιτική – φιλοσοφική πρόταση που στηρίζεται αποκλειστικά στη μυθολογική σκέψη (προλεταριάτο ως φορέας επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, εξάλειψη των επεκτατικών χαρακτήρων της ανθρώπινης φύσης μέσω της… διαφώτισης, το κόμμα ως φορέας συμπύκνωσης του καλού, η παντοδυναμία της γνώσης και της επιστήμης, ο κομμουνισμός ως άλλος παράδεισος κλπ)

3. Η μαρξιστική πρόταση (όπως σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε) δεν είναι παρά μια παραλλαγή του καπιταλιστικού παραδείγματος. Αποτυχημένη, γιατί χρησιμοποίησε ασύμμετρη βία και έλεγχο και γιατί απαγόρευσε ζωτικές κοινωνικές και ατομικές δυνατότητες! Παράλληλα, το άθλιο και αδιέξοδο κατά τα λοιπά καπιταλιστικό παράδειγμα εξακολουθούσε να λειτουργεί.

4. Ο μαρξισμός από πολύ νωρίς (βλ. Κομμουνιστικό Μανιφέστο) ξεκαθάρισε ότι είναι υπέρ της βίας, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του προλεταριάτου. Ακόμα κι αν υπήρχε καλή πρόθεση όταν γραφόταν αυτό, επιβεβαίωσε ότι ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις!

5. Ο Μαρξ ξεκαθάρισε ότι είναι υπέρ της δημιουργίας κόμματος – τρομοκρατικής οργάνωσης (βλ. σύγκρουση Μαρξ- Μπακούνιν) άσχετο αν οι (σταλινικοί) απολογητές του διαφήμισαν το αντίθετο! Αυτό πρακτικά σήμαινε: ξεχάστε δια παντός την αντιπολίτευση! Όπερ και εγένετο.

6. Είναι γελοία η δαιμονοποίηση του Στάλιν και η διατήρηση του Λένιν (εν μέρει και του Τρότσκι) στο απυρόβλητο. Κολιός και κολιός, από το ίδιο βαρέλι (του μαρξισμού) Και οι κολιοί φτάνουν ως τον Πολ –Ποτ, τον Μαμπράκ Καρμάλ, τον Κιμ Ιλ Σουνγκ και τον Φιντέλ Κάστρο!

7. Είναι κάτι παραπάνω από γελοία η απόδοση ψόγου στο σταλινισμό, από πολιτικούς γραφειοκράτες, καθαρόαιμους σταλινικούς, όπως ο Χουρτσώφ. Αποτελεί ιστορική πολιτική μπαλαφάρα πρώτου μεγέθους η αποδοχή από τα δυτικά κομμουνιστικά κόμματα (και την αριστερά, γενικά) αυτής της πολιτικής απάτης. Εκτός αν τη δούμε ως ιδεολογική (τάχα…) σανίδα σωτηρίας για τη χρεοκοπημένη σταλινική πρακτική των μαρξιστικών ΚΚ.

8. Μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού κόσμου, όσα ΚΚ κατάφεραν να επιβιώσουν πολιτικά (όπως το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ), βαδίζουν πλέον σαν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα – δηλαδή στα τυφλά. Ωστόσο, επειδή εμφανίζεται το φαινόμενο «το πτώμα να στοχάζεται», είναι αναπόφευκτη η αντιπαράθεση της εναλλακτικής αριστεράς μαζί τους.

*

Οι παραπάνω γενικές θέσεις αφορούν και την περίπτωση του ΚΚΕ, στην αλλαγή ηγεσίας από Ζαχαριάδη σε Κολιγιάννη. Το ΚΚΕ ουδέποτε υπήρξε πραγματικά αντι-ζαχαριαδικό, δηλαδή αντι-σταλινικό. Ήταν πάντα αυτό που ήταν εξαρχής: ο πιστός καθρέφτης των επιθυμιών της σοβιετικής ηγεσίας. Επί Λένιν (βλ. στάση στη Μικρασιατική εκστρατεία), επί Στάλιν (βλ. αλλαγές των θέσεων του Κόμματος ανάλογα με τις διακυμάνσεις των σχέσεων ΕΣΣΔ και χιτλερικής Γερμανίας), επί Στάλιν και Τίτο (βλ. θέσεις για τη Μακεδονία), επί Μπρέζνιεφ (βλ. θέσεις για Αφγανιστάν, Αργεντινή και Πολωνία), επί παντοειδών ηγεσιών της ΕΣΣΔ (βλ. θέσεις για Άνοιξη της Πράγας, για Ουγγρική εξέγερση κλπ).

Οι εκάστοτε σέχτες που εξέφραζαν διαφοροποίηση (πχ ΚΚΕ εσωτερικού, 1968) δεν ήταν παρά παραγκωνισμένες ή σε δυσμένεια ομάδες σταλινικών, που επιζητούσαν τον έλεγχο του Κόμματος για λογαριασμό τους. Ειδικά για το «εσωτ» μιλάει από μόνη της η σύμπλευση με τον Τσαουσέσκου – καθώς αυτός βρισκόταν σε αντίθεση με τη Μητέρα – Πατρίδα.
Και φτάνουμε στην «αλλαγή της ιστορίας», όπως την περιγράφει ο Βλάσης Αγτζίδης στο τεκμηριωμένο άρθρο του. Τυπική περίπτωση συμπεριφοράς (παβλοφική, μάλλον) ενός κόμματος που αισθάνεται υποχρεωμένο να υπερασπίσει με νύχια και με δόντια την ιστορία του – και την ιστορία της Μητέρας –Πατρίδας, προκειμένου να μπορέσει συνεχίσει την (παρά φύση) ύπαρξή του. Έστω και αν η ιστορία αυτή είναι κατάστικτη από σταλινικό γκαγκστερισμό. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή γι’ αυτό (το ΚΚΕ) – έτσι θα πορεύεται μέχρι την πλήρη και οριστική πολιτική του χρεοκοπία (η ιδεολογική έχει συντελεστεί προ πολλού).

Γράφτηκε στα 2006 ως σχόλιο, εδώ: https://panosz.wordpress.com/2006/11/22/agtzidis/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s