Σύγχρονη διαχείριση

Ο Μελιγαλάς ζει. Και οδηγεί τους τυφλούς 

Ποστ του 2011 (30/9). Να διαβαστεί με τα συμφραζόμενα εκείνης της περιόδου- υποθέτω ότι οι αναγνώστες των «Σημειώσεων» τα θυμούνται πολύ καλά! 

*

Το «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς» ίσως είναι κάτι παραπάνω από τεκμήριο έκπτωσης του σύγχρονου πολιτικού λόγου, είναι μια αναδρομική, ανορθόδοξη ίσως, εκδίκηση όσων αισθάνθηκαν κάποια στιγμή πολιτικά ηττημένοι, μια ρεβάνς για λογαριασμό των περιθωριοποιημένων γενεών της τελευταίας πεντηκονταετίας. Οι πιτσιρικάδες που επιλέγουν για ψευδώνυμο στο facebook ονόματα όπως «Kostas Meligalas» εντάσσονται σε μια νεανική κουλτούρα που αμφισβητεί την εκάστοτε εξουσία με χιούμορ, εικονοκλαστική διάθεση και αυτό που ένας ερευνητής θα ονόμαζε «πολιτιστικά αποθέματα του αποκλεισμού»

Ιάσονας Χανδρινός

*

Με άλλα λόγια είναι αυτό που ο θείος Ισίδωρος προσδιορίζει τρυφερά ως αριστερή κλαψομουνίαση. Αλλιώς, είναι η ιδεολογική και πολιτική αυτοδικαίωση κάθε «αριστερού» μπετόβλακα αριστερού φανατικού, είτε νεαρού, είτε ώριμου, είτε ήδη σεσηπότος. Οι μπετόβλακες φανατικοί αυτοί κυριολεκτικά κλείνουν το δρόμο της αριστεράς προς το μέλλον. Και μια σύγχρονη αριστερά είναι χρήσιμη (αν όχι απαραίτητη) για τον τόπο, όπως είναι απαραίτητη μια πραγματική σοσιαλδημοκρατία και μια σύγχρονη φιλελεύθερη παράταξη. Αλλά, εδώ που φτάσαμε, ποιος αφέντης, ποια κυρά…

*

Πηγή:

http://www.edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=6198:%CE%B5%CE%B1%CE%BC-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%83-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%B5%CE%B1%CE%BC-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%83-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%B1%CE%BC-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B

(ο σύνδεσμος δεν λειτουργεί πλέον)

Πηγή: Ο Μελιγαλάς ζει. Και οδηγεί τους τυφλούς | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

*

(σχόλιο στην καλύβα)

Η αριστερά σήμερα είναι το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και κάποια μικρότερα σχήματα. Ευθέως και χωρίς περιστροφές υποστηρίζω ότι, συνολικά, πρόκειται για ιστορικό (και πολιτικό) αναχρονισμό, ο οποίος κάνει μεγαλύτερη ζημιά παρά καλό στην ελληνική κοινωνία και στους πολίτες. Ο ένας αποκαθιστά το Ζαχαριάδη, ο άλλος (Τσίπρας) κλαίει επειδή έγινε η συμφωνία της Βάρκιζας κλπ. Αν ΑΥΤΗ είναι η αριστερά του παρόντος, εμένα μου μοιάζει για αναπαλαιωμένη, του 1950 – με το ζόρι!

Κάτι αντίστοιχο ισχύσει για το ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι κληρονομικό, βαθύτατα κρατικίστικο και επιπλέον διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι. Η χώρα δεν χρειάζεται αυτή τη συμμορία, χρειάζεται ένα πραγματικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα – και η παρουσία του ΠΑΣΟΚ είναι καταδικαστική για ένα τέτοιο εγχείρημα, ως τώρα τουλάχιστον.

Τέλος, ένα φιλελεύθερο κόμμα θα πρέπει κάποτε να αντικαταστήσει το τσελιγγάτο της ΝΔ.

Την ακροδεξιά δεν την «αδικώ» – την αντιμετωπίζω όσο καλύτερα μπορώ. Ειδικά η ελληνική ακροδεξιά είναι ένα μάτσο φασουλήδες, σχεδόν χωρίς καμιά εξαίρεση. Αλλά, από δαύτους δεν περιμένει κανείς τίποτα καλό, έτσι κι αλλιώς.

Στο κρίσιμο σημείο τώρα: είναι όλα αυτά «παραμύθα του καπιταλισμού»; Σέβομαι την άποψη, αλλά δεν συμφωνώ. Και ως επιχείρημα επικαλούμαι πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι οποίες για δεκαετίες δομήθηκαν με βάση τις κυρίαρχες επιλογές της σοσιαλδημοκρατίας (κοινωνικό κράτος, κανόνες στην αγορά κλπ).

Είναι γεγονός ότι σήμερα τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ. Αλλά, μην έχεις καμιά αμφιβολία περί αυτού, ο καπιταλισμός έχει μεγάλο μέλλον. Είτε με εμάς, είτε χωρίς εμάς…

Advertisements

2 thoughts on “Ο Μελιγαλάς ζει. Και οδηγεί τους τυφλούς ”

  1. Μία φίλη μου, αριστερή, έτυχε να παίρνει μέρος σε πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία όταν είχε πρωτακουστεί το εν λόγω σύνθημα (αρχές τις δεκαετίας του 2000, αν δεν κάνω λάθος). Σύμφωνα με την αφήγησή της, ο θείος της κοπέλας, παλαιός κομμουνιστής με αγώνες και εξορίες, έγινε πυρ και μανία, διότι θεώρησε ότι το σύνθημα αμαύρωνε τη μνήμη της Εθνικής Αντίστασης, και πήγε να ζητήσει τον λόγο από τα «κωλόπαιδα» που το φώναζαν. Γύρισε πίσω άναυδος: όπως αποδείχθηκε, τα παιδιά δεν είχαν ιδέα για το χωριό και την πηγάδα και τι ήθελε να πει το σύνθημα, απλώς το επαναλάμβαναν έχοντάς το ακούσει από άλλους. Ένας μάλιστα, ντροπιασμένος από την κατσάδα του συντρόφου θείου, παραδέχθηκε ντροπαλά ότι οι περισσότεροι από την παρέα νόμιζαν πως Μελιγαλάς ήταν κάποιος βασανιστής της Χούντας…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s