Αλάτι - πιπέρι

Η ζήλια μου παίρνει το μυαλό και κάνω φονικό 

 

Του sissa ben dahir

«Στο Κουβέιτ ξέσπασε φωτιά σε σκηνή που είχαν συγκεντρωθεί γυναίκες και παιδιά, που έπαιρναν μέρος σε γαμήλια γιορτή, με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους 44 άτομα.»                   (Από τις εφημερίδες.)

«Η 23χρονη πρώην σύζυγος του γαμπρού ομολόγησε στην αστυνομία ότι έβαλε φωτιά στην σκηνή όπου βρίσκονταν οι γυναίκες και τα παιδιά, προκειμένου να εκδικηθεί τον πρώην σύζυγό της»     (Από τις εφημερίδες ξανά.)

Πόσο συμπυκνωμένη ζήλια πρέπει να κυκλοφορεί στο αίμα ενός ανθρώπου για να  μετασχηματίζεται σε τέτοιο θυμό ο οποίος στη συνέχεια θα  οδηγήσει σε ένα  φονικό τέτοιας έκτασης; Φονικό ανθρώπων που στην πλειοψηφία τους δεν είναι εκείνοι που προκάλεσαν τη ζήλια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μεταξύ των γυναικών υποθέτω ότι θα ήταν και η νέα σύζυγος.
Το φαινομενικά παράδοξο βέβαια είναι ότι το είδος ζήλιας που γεννά τέτοια φονικά έχει προκύψει μεταξύ δύο ανθρώπων που κάποτε αγαπιόνταν. Ίσως και να έλεγαν μόνο πως αγαπιόνταν. Πάντως δεν μισούνταν. Έχει ζηλέψει, άρα μ’ αγαπά, είναι η σκέψη που έχουμε κάνει πολλές φορές.
Η ζήλια όταν πρωτοεκδηλώνεται, αιφνιδιάζει για μια στιγμή όλο τον οργανισμό και τον γεμίζει με φόβο, με πανικόβλητη παράλυση. Όσο όμως περνάει ο χρόνος μετασχηματίζεται σε θυμό που όλο και πιο πολύ μας συνταράζει και μας σπρώχνει προς μια μελετημένη εκδίκηση. Αν ο θυμός αφεθεί ελεύθερος να ξεσπάσει, ξεσπά σαν φυσική καταστροφή.
Τι νάναι όμως αυτό που δημιούργησε αρχικά το αίσθημα της ζήλιας;
Μου φαίνεται ότι δεν είναι τίποτα άλλο από το πρωτογενές εγκεφαλικό κατασκεύασμα της κτητικότητας που το έχει καλωδιομένο στο κεφάλι όλο το είδος μας αλλά σε διαφορετικό βαθμό κάθε άτομο. Είναι η προσπάθεια περιορισμού της ελευθερίας του αγαπώμενου προσώπου. Ο/η ζηλιάρης/α πάντως στην προσπάθειά του να αποτινάξει ενοχές θα έλεγε ότι προδόθηκε από την/τον άλλη/ο.
Και στη συνέχεια;
Α, εδώ νομίζω ότι η συνέχεια διαφέρει ανάλογα με το φύλο του ζηλιάρη.
Αν αυτός που ζηλεύει είναι άντρας, το πλήγμα καταφέρεται άμεσα κατά της πρώην αγαπημένης. Η πρόθεσή του είναι να την πλήξει ώστε να της περιορίσει άμεσα την μελλοντική της ελευθερία επιλογών.
Αν όμως η ζηλιάρα είναι γυναίκα, τότε το πλήγμα τις περισσότερες φορές δεν καταφέρεται άμεσα προς τον πρώην αγαπημένο αλλά προς τρίτους που αυτός αγαπά. Κι εδώ ακριβώς είναι το εκπληκτικό. Ο πόνος σ’ έναν άντρα είναι μεγαλύτερος όταν χτυπιέται ο στόχος της αγάπης του παρά ο ίδιος.
Ο Ευριπιδάκος τα είχε μελετήσει πολύ σοφά όταν έβαλε τη Μήδεια να θανατώνει τα παιδιά για να πλήξει τον Ιάσονα.

Πηγή: Η ζήλια μου παίρνει το μυαλό και κάνω φονικό | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s