ΔΣΕ

Η Κρήτη στον Εμφύλιο 

Η Κρήτη είχε το δικό της μερτικό στον Εμφύλιο. Ωστόσο, η συμμετοχή της ήταν αναλογικά μικρή. Ακόμα και χρονικά ο Εμφύλιος στην Κρήτη ήταν περιορισμένος – όλα άρχισαν τον Μάιο του ’47 και είχαν τελειώσει τον Οκτώβριο του ’48. Ωστόσο στο μεγάλο νησί  δεν έλειψαν οι θάνατοι, αλλά και οι αγριότητες.

Ήταν λόγοι πολιτικής παράδοσης, τοπικών συνθηκών στην Κατοχή και γεωγραφίας που η Κρήτη  δεν γνώρισε έναν γενικευμένο ανελέητο εμφύλιο, όπως η Πελοπόννησος ή η Μακεδονία.

Η βενιζελική παράδοση ήταν κυρίαρχη στην Κρήτη – και παρέμεινε έτσι σχεδόν ως τις μέρες μας. Αυτό είχε ως συνέπεια την αποφυγή των διχασμών πριν την Κατοχή, οι οποίοι σε άλλες περιοχές προϋπήρχαν και φούντωσαν.

Το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είχαν παρουσία στην αδιάκοπη και έντονη αντίσταση των Κρητικών, η οποία όμως απείχε πολύ από το να είναι ηγεμονική. Επιπλέον, στην Κρήτη δεν υπήρξαν μαζικά φαινόμενα συνεργασίας με τους Γερμανούς, αλλά μεμονωμένες περιπτώσεις. Το σύνολο του πληθυσμού ήταν σταθερά στο πλευρό των αντιστασιακών ομάδων (οι οποίες στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν βενιζελικές – αντικομμουνιστικές) αλλά και των Άγγλων, η παρουσία των οποίων στο νησί ήταν μόνιμη και η τοπική τους επιρροή  εξαιρετικά σημαντική – αν πιστέψουμε (και δεν έχουμε λόγο να μη το κάνουμε) τον Antony Beevor (1). Τέλος, οι ειδήσεις από τον εμφύλιο της Κατοχής στην ηπειρωτική Ελλάδα ανάμεσα στο ΕΑΜ και τις άλλες οργανώσεις δεν έφταναν στην Κρήτη, ώστε να επηρεάσουν το τοπικό φρόνημα. Ίσως έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι οι αντιστασιακές οργανώσεις (και το ΕΑΜ) έκαναν απανωτές… συσκέψεις, με πρωτοβουλία των Άγγλων.

Έτσι η Κρήτη δεν είχε κατοχικό Εμφύλιο, κάτι που αποδείχτηκε ευεργετικό και για τη συνέχεια.

Αλλά οι συγκρούσεις δεν έλειψαν. Αντιγράφω από το αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» (2):  

4322

Η πρώτη αξιόλογη σύγκρουση της ομάδας του Ποδιά με κυβερνητικές δυνάμεις σημειώθηκε στα Λασηθιώτικα Βουνά, στη θέση Σκοτεινά Λακκάκια, όπου ο εχθρός πανικοβλήθηκε και ένας χωροφύλακας σκοτώθηκε. Η σημαντικότερη, όμως, επιχείρηση της ομάδας πραγματοποιήθηκε στις 9 του Μάη, όταν αυτή χτύπησε και κατέλαβε, ύστερα από εφτάωρη μάχη, την Ιεράπετρα, επιφέροντας στον αντίπαλο σημαντικές απώλειες σε νεκρούς. (…)

Την ίδια μέρα της κατάληψης της Ιεράπετρας από τους αντάρτες του Ποδιά, εκατοντάδες λαού συγκεντρώθηκαν μπροστά στη Νομαρχία Ηρακλείου και άρχισαν να ζητούν να φύγουν ο Γύπαρης και οι χωροφύλακές του από την Κρήτη, να επανέλθουν οι εξόριστοι ΕΑΜίτες στα σπίτια τους και να σταματήσει ο εμφύλιος πόλεμος στο νησί. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η στάση του νομάρχη Νάθαινα, που ανήκε στο Λαϊκό Κόμμα, αλλά και της μεγάλης μερίδας των βενιζελικών πολιτευτών, καθώς και των βενιζελικών «καπεταναίων», και κατά πρώτο λόγο του Εμμανουήλ Μπαντουβά, οι οποίοι σε σύσκεψη που είχε συγκροτηθεί πριν από πέντε μέρες, είχαν, χωρίς συζήτηση, απορρίψει την οποιαδήποτε συμφιλίωση με τις ΕΑΜικές δυνάμεις.

(…)

Η ομάδα του Ποδιά, ωστόσο, συνέχισε τη δράση της στην Ανατολική Κρήτη και είχε ορισμένες επιτυχίες. Ετσι, στις 14 και στις 15 του Μάη, χτύπησε παρακρατικούς του Μπαντουβά και στρατιώτες στη θέση του «Ξινογιώργη η Κορφή», στις 23 του ίδιου μήνα κέρδισε μικρή μάχη με χωροφύλακες στο χωριό Κασάνοι του Ηρακλείου και στις 18 του Ιούνη αναμετρήθηκε με τον εχθρό και του προκάλεσε φθορές στη θέση Μαύρος Κόλυμπος του Λαρανίου, χωριού του Ποδιά. Στις 27 του ίδιου μήνα, όμως, ομάδα δέκα ανταρτών της περιοχής υπό τον Βασίλη Πλαγιωτάκη καταστράφηκε από μονάδα του Μπαντουβά στο βουνό της Σμπάρου, όπου είχε σταλεί, για να δημιουργήσει μικρό αντάρτικο συγκρότημα.

Την ίδια εποχή στο δυτικό τμήμα του νησιού είχαν ήδη αναπτυχθεί τρία ισχυρά αντάρτικα συγκροτήματα. Το πρώτο από τα συγκροτήματα αυτά δρούσε στην περιοχή Κισσάμου και Σελίνου, με αρχηγό τον Γ. Κοδέλα, το δεύτερο στην Κυδωνία, με επικεφαλής τον Γιάννη Μπαντουρογιάννη και τον Πίσσα, και το τρίτο στον Αποκόρωνα, με ηγέτη τον Γ. Σπανουδάκη ή Χειμώνα.

Παράλληλα, δρούσαν στις ίδιες περιοχές και μικρές ανεξάρτητες ομάδες, καθώς και ομάδες αυτοάμυνας – ενώ σε ώρα ανάγκης μπορούσαν οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού της Δυτικής Κρήτης να ενισχυθούν με τριακόσιους επιπλέον ενόπλους μόνο στον παλαιό Δήμο του Πελεκάνου της επαρχίας του Σελίνου.

Με τον εμφύλιο πόλεμο στην Κρήτη ασχολούνται αναλυτικά ο Σπύρος Μπλαζάκης και ο Γιώργης Τσομπανάκης, μαχητές και οι δυο του Δημοκρατικού Στρατού, που δεν παραδόθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν κυνηγημένοι στα βουνά τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια και οι οποίοι σε πολυσέλιδο βιβλίο τους γράφουν συγκεκριμένα:

«Το αντάρτικο στην Κρήτη (τον Απρίλη του 1947) είχε ξεφαντώσει. Στον Αποκόρωνα, στην Κυδωνία, στον Κίσσαμο, στο Σέλινο, παντού υπήρχαν αντάρτικες ομάδες και άρχιζαν τη δράση. Στα ορεινά μέρη καταλάβαιναν τους σταθμούς (χωροφυλακής), έκοβαν τις τηλεφωνικές επικοινωνίες και γενικά (τα μέρη αυτά) ήταν υπό τον έλεγχό τους. Ακουγε ο κόσμος για τη δράση του αντάρτικου στην ηπειρωτική Ελλάδα και έπαιρνε θάρρος. Η κυβέρνηση έκανε επιστράτευση και πολλοί στρατιώτες δεν πήγαιναν στο στρατό, αλλά λιποταχτούσαν. Αλλοι έρχονταν στις αντάρτικες ομάδες και άλλοι γύριζαν στα χωριά τους».3

Το Δημοκρατικό Στρατό της Κρήτης αποτελούσαν εμπειροπόλεμα συγκροτήματα σε όλη σχεδόν την έκταση του νησιού. Στο συγκρότημα μάλιστα του Νομού Χανίων ήταν ενσωματωμένη μια ξεχωριστή διμοιρία γυναικών, με επικεφαλής την Γεωργία Σκευάκη, καθώς και μια ομάδα της Δημοκρατικής Νεολαίας, η οποία είχε πάρει μέρος σε όλες τις επικίνδυνες αποστολές και σε όλες τις αποφασιστικές συγκρούσεις, που είχαν κατά καιρούς σημειωθεί στην περιοχή.

Η πιο εντυπωσιακή επιχείρηση του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη ήταν εκείνη στο αεροδρόμιο του Μάλεμε, όπου υπήρχε λόχος εκατό σμηνιτών. Ισχυρή δύναμη ανταρτών είχε κατέβει στο χωριό Πρασέ με τρία αυτοκίνητα, είχε καταλάβει θέσεις γύρω από το αεροδρόμιο και στη συνέχεια είχε στείλει μια μικρή ομάδα από δέκα άνδρες μέσα σ’ αυτό, για να καλέσουν τη φρουρά να προσχωρήσει στις γραμμές τους. Προσχώρησαν με προθυμία 64 σμηνίτες, οι οποίοι, αφού φόρτωσαν στα αυτοκίνητα της αεροπορικής βάσης όλο τον οπλισμό της μονάδας τους – και μεταξύ των άλλων τρία βαριά πολυβόλα και τον ασύρματο – κατευθύνθηκαν μαζί με τους αντάρτες προς την Κακόπετρα, όπου ήταν η έδρα του Δημοκρατικού Στρατού της περιοχής.

Από τις 28 μέχρι τις 30 του Ιούνη 1947 πάνω από εκατό αντάρτες του Ποδιά χτύπησαν τμήματα χωροφυλάκων και παρακρατικών του Κατσιά και του Μπαντουβά στην επαρχία της Αμαρίας, στον Ψηλορείτη, με αποτέλεσμα να τα διαλύσουν. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη, μετά την επιχείρηση της Ιεράπετρας, επιτυχία της ομάδας αυτής, της οποίας η διοίκηση είχε συμπληρωθεί από τον Θεόφιλο Τρουλλινό, ως ομαδάρχη, τον δικηγόρο Γεώργιο Σμπώκο και τον γιατρό Μιχάλη Χριστοφοράκη.

Το Μάρτη του 1948 ισχυρή ομάδα του Δημοκρατικού Στρατού και τμήμα της ομάδας της Δημοκρατικής Νεολαίας χτύπησαν στον εθνικό δρόμο, μεταξύ των χωριών Νεοχωρίου και Αγίων Πάντων, της επαρχίας Αποκορώνου, πομπή αυτοκινήτων, στα οποία επέβαιναν 27 βουλευτές του κόμματος των Φιλελευθέρων και διπλωματικοί εκπρόσωποι των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και της Γαλλίας, που μετέβαιναν στο Ακρωτήρι των Χανίων, για να συμμετάσχουν σε μνημόσυνο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ολοι αυτοί είχαν ξεκινήσει από τον Αγιο Νικόλαο του Λασιθίου και κατευθυνόμενοι προς τα Χανιά, είχαν σταματήσει στο Ηράκλειο, στο Ρέθυμνο και σε ορισμένα μικρά αστικά κέντρα, όπου με σύντομες ομιλίες τους είχαν προβάλει την αναγκαιότητα της συγκρότησης ειδικής Μεραρχίας Κρητών εθελοντών, οι οποίοι «θα συνέβαλλαν αποφασιστικώς εις την εκκαθάρισιν της χώρας εκ του συμμοριτισμού από Θράκης μέχρι Ταινάρου».

Αποτέλεσμα της ένοπλης προσβολής της εν λόγω πομπής – που συνέπεσε με οργανωμένη επίθεση άλλης αντάρτικης ομάδας στις αγροτικές φυλακές της Αγιάς, 5 χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά – υπήρξε ο τραυματισμός ενός βουλευτή, η πρόκληση ζημιών σε μερικά αυτοκίνητα και κυρίως ο πανικός των βουλευτών, των ξένων διπλωματών και της αστυνομικής συνοδείας τους. Ηταν μάλιστα τόσο μεγάλος ο πανικός τους, ώστε το επίσημο γεύμα ζήτησαν και δόθηκε όχι στο χώρο που είχε προγραμματιστεί, αλλά στο πολεμικό πλοίο, που είχε μεταφέρει στην Κρήτη, ειδικά για το μνημόσυνο, τον Σοφοκλή Βενιζέλο.

Το Αρχηγείο των ανταρτών του Νομού Χανίων απένειμε έπαινο στους μαχητές που συμμετείχαν στην προσβολή της πομπής και ο ραδιοσταθμός της «Ελεύθερης Ελλάδας» αναφέρθηκε επανειλημμένα στο περιστατικό. Επρόκειτο, άλλωστε, για πολύ εντυπωσιακό και ταπεινωτικό για τους κυβερνητικούς γεγονός, εξαιτίας του οποίου απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους ο γενικός διοικητής της Κρήτης, ο διοικητής της εκεί χωροφυλακής και ο φρούραρχος Χανίων.

(…)

Την άνοιξη του 1948 άρχισαν από τον κυβερνητικό στρατό οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με τις οποίες ασχολούμενοι στο βιβλίο τους οι Μπλαζάκης και Τσομπανάκης γράφουν:

«Οι αρχές ανησύχησαν πολύ με τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού (κυρίως) στο νομό Ηρακλείου και αποφάσισαν να χτυπήσουν το αντάρτικο του νομού. Συγκέντρωσαν μεγάλες δυνάμεις και άρχισαν μεγάλης κλίμακας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Ο νομός Ηρακλείου δεν έχει ψηλά βουνά, εκτός από τον Ψηλορείτη, στα σύνορα με το Ρέθυμνο, και δεν προσφέρεται για μεγάλη δύναμη ανταρτών, εκτός αν υπερτερούν από τον αντίπαλο. Ο αντίπαλος, όμως, είχε μεγάλη υπεροχή σε άνδρες και οπλισμό. Τους στρίμωχνε από δω, τους στρίμωχνε από κει και τους ανάγκαζε να δίνουν, κάθε μέρα σχεδόν, μάχες, με αποτέλεσμα να τους αποδεκατίσουν, σκοτώνοντας και τον καπετάνιο τους Ποδιά. Οσοι εγλίτωσαν, μην μπορώντας να μένουν σ’ αυτή την περιοχή, περάσανε στο νομό Χανίων και ενώθηκαν μαζί μας».6

Ο θάνατος του Ποδιά σήμανε την αρχή του τέλους του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, που σημειώθηκε πολύ νωρίτερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στην Ελλάδα. Ο Δημοκρατικός Στρατός της Μεγαλονήσου, παρά την αρχική μεγάλη ανάπτυξή του, δεν κατόρθωσε τελικά, και για υποκειμενικούς και για αντικειμενικούς λόγους, να αναπτύξει ένα κίνημα ανάλογο προς τον προσωπικό δυναμισμό των μαχητών του και προς την κρητική επαναστατική παράδοση.

Η σκληρότερη και αιματηρότερη μάχη από το σύνολο σχεδόν των ανταρτών, που δεν ξεπερνούσαν τους 150, δόθηκε στο φαράγγι της Σαμαριάς και κράτησε πέντε μέρες. Οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού πολέμησαν εκεί με ηρωισμό, κυκλωμένοι από κυβερνητικά στρατιωτικά τμήματα, που μαζί με τους παρακρατικούς του Γύπαρη και των οπλαρχηγών Πέτρακα και Γιαννούλη που τους ενίσχυαν, αριθμούσαν τρεις χιλιάδες άνδρες, υποστηριζόμενους μάλιστα από την αεροπορία.

Από τους αντάρτες σκοτώθηκαν στη διάρκεια της μάχης 35, καθώς προσπαθούσαν να βγουν από τον κλοιό. Οι υπόλοιποι, τελικά, κατόρθωσαν να περάσουν μέσα από τις κυβερνητικές γραμμές και να τραβήξουν προς τα Λευκά Ορη, όπου χωρίστηκαν σε μικρές ομάδες.

Στις 26 του Οκτώβρη 1948 έπεσαν σε ενέδρα και σκοτώθηκε ο Δημήτρης Μακριδάκης, γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του Κόμματος, ενώ ο Γιώργος Τσιτήλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, πιάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Την ίδια εποχή έχασαν τη ζωή τους σε άνισες αναμετρήσεις ο Μπαντουρογιάννης, ο Πίσσας, ο Ροζάκης, ο Παπαναγκοτάκης και ο γιατρός Σταματάκης. Το Δεκέμβρη του 1949, εξάλλου, σκοτώθηκε σε συμπλοκή η Βαγγελιώ Κλάδου, μέλος του Γραφείου Περιοχής του ΚΚΕ.

Στις αρχές του 1950 είχαν απομείνει στην Κρήτη μόνο 14 αντάρτες, που πέρασαν στην παρανομία και άρχισαν να εργάζονται για την ανασυγκρότηση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ και για τη διατήρηση και παραπέρα ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος στο νησί. Πέντε, όμως, απ’ αυτούς συνελήφθησαν τελικά, ένας σκοτώθηκε, έξι κατόρθωσαν να διαφύγουν στο εξωτερικό και οι υπόλοιποι δύο, δηλαδή ο Σπύρος Μπλαζάκης και ο Γεώργιος Τσομπανάκης, παρέμειναν ασύλληπτοι στα κρητικά βουνά και ξαναγύρισαν στη νομιμότητα το 1974, μετά την πτώση της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας.

Αυτή ήταν, μέσες άκρες η Ιστορία του Εμφυλίου στην Κρήτη. Πρόσθετες πληροφορίες για πρόσωπα και γεγονότα μπορείτε να βρείτε στους συνδέσμους που παρατίθενται (3-6).

Παραπομπές

  1. Antony Beevor. Κρήτη – η μάχη και η αντίσταση. Εκδ. Γκοβόστη.
  2. Ο Δημοκρατικός Στρατός στην Κρήτη.http://www1.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=4623494&action=print
  3. Ο Δημοκρατικός Στρατός στη Κρήτη – ο Γιάννης Ποδιάς.http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=145790
  4. Οι ηρωίδες του ΔΣΕ. http://kokkinosfakelos.blogspot.gr/2011/08/blog-post_9871.html
  5. Εμφύλιος στην Κρήτη. http://www.haniotika-nea.gr/59402
  6. Οι τελευταίοι αντάρτες: Οι Κρητικοί που κατέβηκαν από το βουνό 26 χρόνια μετά (φωτο)
    http://ht.ly/Jwj5c

Στην πρώτη φωτογραφία ο Μπαντουβάς (στο μέσον). Στη δεύτερη, ο Γιάννης Ποδιάς.

Πηγή: Η Κρήτη στον Εμφύλιο | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Από την ανάρτηση της καλύβας

Βαγγέλης

Ως κρητικός πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν ευλογία που ο εμφύλιος κράτησε τόσο λίγο στην Κρήτη. Αλλιώς θα συνεχιζόταν ως σήμερα. Όσοι ξέρουν από κρητικές νοοτροπίες και βεντέτες καταλαβαίνουν τι λέω. Ωστόσο έχει ενδιαφέρον να ειπωθεί η ιστορία μετά το τέλος του εμφυλίου. Εκτός από την περίπτωση Τσομπανάκη – Μπλαζάκη που έγινε γνωστή το 1974, στο χωριό Μέλαμπες Ρεθύμνης κρυβόταν σε σπίτια (κυρίως δεξιών) ο ελασίτης Σμπώκος, μέχρι που έπεσε πάνω σε 2 χωροφύλακες του τοπικού τμήματος. Ο ένας ήταν κοντοχωριανός, κατάλαβε ποιον είχε απένταντί του και είπε στον άλλον “πάμε να φύγουμε”. Ο άλλος ήταν ξενοχωρίτης και επέμενε να κάνει έλεγχο. Ο Σμπώκος βλέποντας τα σκούρα, του την μπουμπούνισε και τον άφησε νεκρό. Μετά όπως καταλαβαίνετε έγινε ο χαμός. Μαζέψανε πάλι όσους αριστερούς είχαν αφήσει, κόντρα ανακρίσεις ξύλο και τα ρέστα και τελικώς σχηματίστηκε απόσπασμα που κυνήγησε ανελέητα τον Σμπώκο και τον σκότωσε στην Μεσσαρά. Ο νουνεχής χωροφύλακας ζει ακόμη. Έχει ενδιαφέρον βεβαίως το ότι ο Σμπώκος ζούσε καιρό στο χωριό, κυκλοφορούσε κιόλας, πολλοί τον ήξεραν αλλά δεν έλεγαν κουβέντα. Είναι από τα πράγματα που με κάνουν περήφανο για την Κρήτη.

Advertisements

8 σκέψεις σχετικά με το “Η Κρήτη στον Εμφύλιο ”

  1. 22 Ιουνίου 1962. Ένα μικρό κότερο αναχωρεί από τη Γλυφάδα με προορισμό την περιοχή του Οτράντο, στη Νότια Ιταλία. Ενας γέρος ναυτικός και ο γιός του φυγαδεύουν παράνομα 4 άνδρες και 2 γυναίκες. Οι παράνομοι, επικηρυγμένοι, αντάρτες Νίκος Κοκοβλής, Παγώνα Κοκοβλή (αδερφή του Νίκου), Αργυρώ Πολυχρονάκη, Σταμάτης Μαριόλης, Γιάννης Λιονάκης και Κωστής Λιονάκης (αδερφός του Γιάννη), αφού κρύβονταν για 15 περίπου χρόνια στο Νομό Χανίων, στη Δυτική Κρήτη, έφευγαν από την Ελλάδα με εντολή του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η αναχώρησή τους, ήταν ο ελληνικός επίλογος μιας απίστευτης προσπάθειας επιβίωσης, σε μια πολύ μοναχική διαδρομή που ξεκινούσε με το τέλος του Εμφυλίου στην Κρήτη.

    Το ντοκιμαντερ ειχε προβληθει στην ερτ στην επετειο της 28ης Οκτωβριου.
    Υπαρχει στο youtube και η εκπομπη του Φρεντι Γερμανου για τους Τζομπανακη Μπλαζακη

    Ο εμφυλιος ειχε μικρη διαρκεια γιατι η Κρητη ηταν απομονωμενη απο την ηπειρωτικη Ελλαδα.
    Βεβαια στη Σαμο, νησι με πολυ μικροτερη εκταση ο ΔΣΕ διατηρηθηκε μεχρι το 1949.
    Δε γνωριζω λεπτομερειες αλλα ισως ειχε μεγαλυτερη υποστηριξη απο τον τοπικο πληθυσμο. Μπορει να επαιξε ρολο και η παρουσια του γνωστου απο το κινημα της Μεσης Ανατολης Σαλα αλλα και η τακτικη των Κυβερνητικων δυναμεων.

    Μου αρέσει!

  2. Στην Κρήτη, για το γεγονός ότι ο Εμφύλιος δεν έλαβε τις αιματηρές διαστάσεις που έλαβε αλλού, έπαιξε ρόλο και η νοοτροπία των ίδιων των Κρητικών, στην οποία αναφέρονται, σε αυτά τα παλιότερα σχόλια από την αντίστοιχη ανάρτηση της Καλύβας, ο Βαγγέλης και ο Σίσσα. Δεν είναι φυσικά ο μόνος παραγοντάς αλλά είναι απόλυτα εύλογη η υπόθεση ότι η νοοτροπία έπαιξε ρόλο.

    Άλλο ένα νησί όπου ο Εμφύλιος δεν ήταν το ίδιο βίαιος και αιματηρός όπως αλλού ήταν η Ικαρία (Πάνο αναμένω την σχετική ανάρτηση με πολύ ενδιαφέρον 🙂 ). Και εκεί επίσης οι κάτοικοι είχαν (και έχουν) μία ιδιαίτερη νοοτροπία.

    Μου αρέσει!

  3. Η Κρητη ηταν η μοναδικη περιοχη στην οποια δεν επικρατησε στρατιωτικα το ΕΑΜ. Σιγουρα επαιξαν ρολο η βενιζελικη παραδοση αλλα και η πυκνη παρουσια των κατοχικων δυναμεων. (φρουριο Κρητη) και η γεωγραφικη θεση του νησιου. Για τους ιδιους λογους η ενοπλη αντισταση, δεν πηρε μαζικο χαρακτηρα οπως στην ηπειρωτικη χωρα.
    Οπως πολυ σωστα ειχε γραψει καποιος στην καλυβα (ο δεξιος νομιζω) ακομα και αν το ΚΚΕ κυριαρχουσε στην ηπειρωτικη Ελλαδα, η Κρητη θα εμενε υπο τον ελεγχο της κυβερνησης Παπανδρεου.
    Στον εμφυλιο 46-49 ηταν δυσκολος ως αδυνατος ο εφοδιασμος του ΔΣΕ Πελοπονησσου. Η κατασταση στην Κρητη θα ηταν απειρως χειροτερη κατι που ειχε σαν αποτελεσμα την καταρευση και διαλυση του τοπικου ΔΣΕ σε μικρο χρονικο διαστημα.

    Το 50 παραλιγο να ξεσπασει εμφυλιος για αλλους λογους.

    http://www.ekriti.gr/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1%CF%82

    Για την Κεφαλλονια δες το αρθρο του Γερασιμου Πετρατου (καθηγητης πυρηνικης φυσικης) στο
    huffingtonpost.gr με τιτλο Η Αριστερά ξέρει από πόλεμο. Περιγραφει τη δραση του ΕΑΜ στην κατοχη:
    «Ξέρω όμως τι πόλεμο έκανε στην Κεφαλονιά. Εκεί στην κατοχή το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ της Αριστεράς σκότωσε κάπου εξακόσιους (600).»
    Συγγενεις του συνεργαστηκαν με τους Γερμανους

    Ο αριθμος 600 φαινεται υπερβολικος Αναφορες για αλλο νησι του Ιονιου τη Λευκαδα μιλανε για 500 νεκρους θυματα του κατοχικου εμφυλιου.

    Μου αρέσει!

  4. Καλα αφορα την περιοδο της απελευθερωσης.
    Ενα περιστατικο που θα μπορουσε να προκαλεσει τη συγκρουση ΕΟΚ- τοπικου ΕΛΑΣ ηταν η δολοφονικη αποπειρα κατα του Ποδια (ηγετη του ΕΛΑΣ) απο τον Αναστασιο Μπουτζαλη για λογους τιμης.

    «Την τρίτη ημέρα μετά την απελευθέρωση, οι αρχηγοί των ομάδων με τα στελέχη τους κλήθηκαν και προσήλθαν στα γραφεία της διοίκησης. Ο Αναστάσιος Μπουτζαλής συναντά τον Ποδιά στον εξώστη των γραφείων και λόγω προσωπικών διαφορών, τον πυροβολεί στο στήθος και την δεξιά χείρα και τον ρίχνει αιμόφυρτο. Η αιφνίδια αυτή δολοφονική ενέργεια του Μπουτζαλή συντάραξε την ηγεσία μέσα σε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα με πάθη και καχυποψίες.

    Ανάλογη υπήρξε και η γενική αίσθηση στον κόσμο μόλις διαδόθηκε η είδηση του γεγονότος. Οι οπλοφόροι του ΕΛΑΣ στην πλατεία άρχισαν να φωνάζουν και να πυροβολούν στα γραφεία της διοίκησης και οι δυο παρατάξεις έσπευσαν να καταλάβουν θέσεις. Προσωπικά έζησα όλα τα δραματικά γεγονότα της καταδίκης ενός πρωτοπόρου εθελοντή των Εθνικών Αγώνων. “Αν είναι να χυθεί ελληνικό αίμα, να χυθεί το δικό μου” τον άκουσα να φωνάζει με την βροντώδη φωνή του την ώρα που ανέβαινε την σκάλα της εισόδου των γραφείων της διοικήσεως – συνοδευόμενος από έναν των Μπαντουβάδων – επηρεασμένος από τις κραυγές των οπλοφόρων του ΕΛΑΣ στην πλατεία. Εγιναν έντονες διαβουλεύσεις παρουσία και των Στρατιωτικών Διοικητών Κρήτης υπ/γου Παπαδάκη, Σμ/χου Κελαϊδή, Καπεταναίων και μελών της αγγλικής αποστολής.

    Εντωμεταξύ, ο ιατρός Γιαμαλάκης από την κλινική του, μας πληροφόρησε ότι ο Ποδιάς βρίσκεται εκτός κινδύνου. Ο Αναστάσιος Μπουτζαλής τελικά καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο σε θάνατο και εκτελέστηκε κατά το μεσονύκτιο. Υπήρξε ένας γενναίος, έντιμος και αξιοπρεπής μαχητής και θυσίασε τα πάντα για την πατρίδα.

    Κρίσεις και προβληματισμοί, όσον αφορά την απόφαση εκτέλεσης του ήρωα αυτού, διατυπώθηκαν μεταξύ των πρωταγωνιστών και γενικότερα της κοινωνίας.»

    http://www.patris.gr/articles/22038?PHPSESSID#.WMmj7rgxH7c

    Μου αρέσει!

  5. Πανο πολυ σωστα εχεις καταληξει στο συμπερασμα οτι ο εμφυλιος ξεκινησε στη διαρκεια της κατοχης.Στην Κρητη ουδεποτε συνεβη κατι τετοιο,μιας και υπηρχε μια σαφης βενιζελικη,αντικομμουνιστικη πλειοψηφια.Μετα την απελευθερωση αυτη η πλειοψηφια επεβαλε τη θεληση της.Οι ομαδες του ΔΣΕ ουδεποτε υπερεβησαν τα 50-60 ατομα,μιας και οι ορεινοι ογκοι του νησιου δεν επετρεπαν την επι μακρον επιβιωση περισσοτερων.Αν συνυπολογισεις το γεγονος οτι ο ΔΣΕ της ηπειρωτικης Ελλαδας δε μπορουσε να ενισχυσει αυτα τα τμηματα κι ουτε Σλαβομακεδονες υπηρχαν στην Κρητη,καταλαβαινεις γιατι ο Κρητικος εμφυλιος δεν πηρε την εκταση που ειχε στην υπολοιπη Ελλαδα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s