ΕΛΑΣ, ΚΚΕ

Η γνώμη του ΚΚΕ για τον ΕΛΑΣ 

 

Όποιος νομίζει ότι το «βαθύ» κόμμα των επαγγελματιών επαναστατών χώνεψε ποτέ τον ΕΛΑΣ και τη δράση του κάνει λάθος.  Η γνώμη που είχε για τον ΕΛΑΣ το κομματικό απαράτ σκιτσάρεται με απόλυτη ευκρίνεια από τον Κώστα Καραγιώργη, το alter ego του Νίκου Ζαχαριάδη μέχρι… λίγο πριν την ήττα, που σήμαινε και τη δική του εξόντωση, σε μια επιστολή του προς τον Ζαχαριάδη, γραμμένη στις 17 Ιουνίου 1948 (1), από την οποία παραθέτω τα σημεία που έχουν σχέση με το θέμα.

Γράφει ο Καραγιώργης:

  1. Είχα κατασταλάξει στη γνώμη πως ο ένοπλος αγώνας στην άλλη κατοχή έπρεπε να συγκεντρωθεί κυρίως στο βουνό και να γίνει ο άξονας του Εθνικοαπελευθερωτικού και λαϊκού δημοκρατικού κινήματος, όχι όμως σαν πολιτικοστρατιωτική οργάνωση αλλά με βάση τον πόλεμο εναντίον του καταχτητή και των Ελλήνων συνεργατών του. Από τις πόλεις θα έπρεπε να τραβήξουμε άφθονα λαϊκά και ιδιαίτερα προλεταριακά στοιχεία στον ένοπλο αγώνα του βουνού κατά πρώτο λόγο. Και κατόπιν θα επικρατούσαμε και σε όσες πόλεις στο μεταξύ δεν θα είχαμε μπορέσει να αναπτύξουμε μέσα ένοπλο αγώνα.
  2. Για έναν τέτοιο πόλεμο μας χρειάζονταν ένας λαϊκός επαναστατικός στρατός με βάση τα στελέχη του ΚΚΕ και κατά πρώτο λόγο τα ανώτερα. Γύρω σ’ αυτά θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και όλα τα άλλα στελέχη που θα έβγαζε το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, καθώς και οι παλιοί αξιωματικοί.
  3. Από τη πείρα του 1943 είχα τη γνώμη ότι οι μόνιμοι αξιωματικοί μας τράβηξαν σε πολύ στραβό δρόμο. Κατά πρώτο λόγο στη γενική τακτική: «Να υποχωρούμε πάντα μπρος στον προελαύνοντα εχθρό μη λυπούμενοι το έδαφος που χάνουμε. Να διατηρούμε τις δυνάμεις μας ακέραιες για τους μελλοντικούς μας σκοπούς» (Έτσι μας τη διατύπωσε ο Σιάντος το καλοκαίρι του 1943 μπρος σε όλο το Γραφείο Περιοχής Θεσσαλίας. Ο σ. Κοτσάβρας τα θυμάται επί λέξει). Αλλά και σαν γενική νοοτροπία: «στρατιωτικοποίηση του ΕΛΑΣ πάνω σε παλιό, γραφειοκρατικό, καραβανάδικο πνεύμα». Ραχάτι, καλοπέραση, πολιτικολογία και πολεμικός συμβιβασμός, στην ουσία, με τον καταχτητή. Σε μιαν Ολομέλεια της Επιτροπής Περιοχής Θεσσαλίας (υπήρχε αντιπροσωπεία του Πολιτικού Γραφείου με επικεφαλής τον σ. Ιωαννίδη) μίλησα για «λιπαρές επωμίδες» των μονίμων αξιωματικών μέσα στον ΕΛΑΣ. Μου μπήκε έμμεσα χέρι για τους «λίβελους κατά των αξιωματικών».

(…) (2)

 7. Είχα ευθύς από τις αρχές του ένοπλου αγώνα στα 1942 διαφωνήσει ανποιχτά για την ανάδειξη του Κλάρα σε «καπετάνιο» πρώτα της Ρούμελης και ύστερα του Γενικού Στρατηγείου. Και γιατί ήταν δηλωσίας και γιατί θα αποτελούσε «πρότυπο» για την ανάδειξη ανάλογων «καπεταναίων». Έτσι σαν αντίβαρο στην επίδραση των παλιών αξιωματικών που έφερναν στις γραμμές μας το πνεύμα του αστικού στρατού, από την πλευρά του λαϊκού κινήματος προωθούνταν τέτοιοι τύποι και δοξάζονταν: Άρης, Ορέστης, Ζαχαριάς, Πελοπίδας, όλοι οι καπετανοίοι της Ρούμελης, του Μωριά και της Εύβοιας κλπ. (Αργότερα βρήκαν και τον θεωρητικό τους στο πρόσωπο του Πετσόπουλου). Στους «ειδικούς» του παλιού στρατού αντιπαρατάχθηκαν οι «ειδικοί» από την πλευρά μας: γενειάδα, χατζάρι, σαδισμοί, αυθαιρεσία, διαφθορά κλπ. (Φυσικά δεν πρόκειται να παραγνωρίσω σ’ αυτούς τον παράγοντα της παλικαριάς, αλλά όπου αυτός πραγματικά υπήρχε. Συχνά θεωρούνταν παλικαριά η απαίσια απολίτικη τρομοκρατική αιμοβορία) (3). Τα καθαυτό κομματικά στελέχη, ή δεν μπήκαν καθόλου μέσα στον ΕΛΑΣ (σχεδόν όλα τα μέλη του ΠΓ και της ΚΕ) ή όσα μπήκαν και δούλεψαν το 1943 βγήκαν με εντολή τπου Σιάντου στο τέλος του 1943 (εγώ, Κολλιγιάννης, Μανιάτης). Και την άνοιξη του 1944 με απόφαση της ΠΕΕΑ καταργηθήκαμε και τυπικά σαν «αντιπρόσωποι του ΕΑΜ». Έμεινε μόνο ο σ. Μάρκος που ήταν αντάρτης από τον Αύγουστο του 1943. Έχει κι αυτό την εξήγησή του σαν εξαίρεση.

      8. Από το καλοκαίρι του 1944, όταν έβαλα γραπτά αυτά τα ζητήματα στη  γραμματεία του ΠΓ, σημείωνα ότι έπρεπε τα κομματικά στελέχη να πάρουν στα  χέρια τους στο στρατό μας και όχι οι αξιωματικοί και «καπεταναίοι» και ανάφερα για παράδειγμα τον σ. Μάρκο «που κάνει για αντάρτης». Τα ίδια είπα γι’ αυτόν και μέσα στην 11η Ολομέλεια.

9. Για την αποκατάσταση των δηλωσιών διαφώνησα ανοιχτά ευθύς εξαρχής και έκανα ό,τι μπόρεσα στον τομέα μου μαζί με τους συνεργάτες μου. Κάναμε ελάχιστες αποκαταστάσεις και μόνο προς το τέλος της κατοχής αναγκαστήκαμε και εμείς να αλλάξουμε κάπως τακτική (4).

(…)

Τις γνώμες μου για την κατάσταση είχα αποκρυσταλλώσει γύρω στο Σεπτέμβρη- Οκτώβρη 1943. Τα περί Άρη και καπεταναίων είχα ήδη θέσει εξαρχής και εξακολουθητικά στο κόμμα και τα περί δηλωσιών επίσης.

(…)

Το καλοκαίρι του 1944 έκανα ένα μεγάλο υπόμνημα προς τη Γραμματεία του ΠΓ με όλες αυτές τις απόψεις. Το διάβασαν οι σ. Ιωαννίδης και Σιάντος. Πρέπει να υπάρχει μέσα στο αρχείο του ΠΓ που, καθώς έμαθα, δε χάθηκε. Δε μου είπαν τίποτα σχετικά, αλλά κατάλαβα ότι είχε πάρα πολύ θυμώσει ο σ. Σιάντος.

(…)

Σήμερα βλέπω ότι όλες οι τοτινές απόψεις μου αποτελούν κοινοτοπία για σήμερα. Και όχι μόνο αποτελούν τη στρατιωτική και πολιτική γραμμή του κόμματος τώρα (Λαϊκός Επαναστατικός Στρατός, ΚΚΕ και στρατός, παλιοί αξιωματικοί και χειρισμός τους, ο σ. Μάρκος επικεφαλής του Δημοκρατικού Στρατού κι εσύ μαζί του κλπ), αλλά απλώνονται σαν κρίση και στο παρελθόν (ΕΛΑΣ και ΕΑΜ, γραμμή μας στο ζήτημα του πολεμικοεπιθετικού πνεύματος, καπεταναίοι, συμφωνία της Καζέρτας κλπ). (5) Επίσης από το ζήτημα του Λιβάνου – που, ωστόσο, δεν μπορεί να ξεκοπεί σαν σωστή γραμμή είτε σαν λάθος από τα υπόλοιπα.

(…)

Σημειώσεις

1.

Ολόκληρη η επιστολή στο βιβλίο της Κατερίνας Ζωϊτοπούλου – ΜαυροκεφαλίδουΜαρία Καραγιώργη: το όνειρο δεν έσβησε… Εκδ. ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ, Αθήνα 2013, σελ. 269-275

2.

Οι τρεις παράγραφοι που μεσολαβούν αναφέρονται επικριτικά  στις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, καθώς και στην άποψη του Σιάντου για αποκλεισμό ακόμα και της σκέψης για σύγκρουση με τους Άγγλους, το καλοκαίρι του ’44. Για θέματα δηλαδή που χειρίστηκε πολιτικά και είχε την ευθύνη αποκλειστικά  το ΚΚΕ και όχι ο ΕΛΑΣ.

3.

Αναρωτιέται κανείς αν έχει γραφτεί τίποτα χειρότερο για τα στελέχη και τη δράση του ΕΛΑΣ από τους ιδεολογικούς αντιπάλους του, στην Κατοχή και μετά.

4.

Μοιάζει παράξενο που ο Καραγιώργης ομολογεί γραπτά ότι σχεδόν έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια την κομματική γραμμή. Η συνέχεια του κειμένου μας δίνει να καταλάβουμε γιατί επικαλείται αυτή την αντικομματική συμπεριφορά ως επιχείρημα υπέρ του.

5.

Εδώ βρίσκεται το πιο κρίσιμο σημείο: ο Καραγιώργης προχωράει σ’ αυτή την άκρως απαξιωτική αποτίμηση για τον ΕΛΑΣ (και τον Σιάντο, ως υπεύθυνο για εκείνα τα λάθη) γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτή είναι και η άποψη του Ζαχαριάδη, συνεπώς ολόκληρου του κομματικού δυναμικού του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου (1948).  Φυσικά δεν έχει κανένα νόημα να συγκρίνουμε τις εξωπραγματικές «επαναστατικές» ιδεοληψίες εκείνης της εποχής, με εκείνες της Κατοχής. Έχει όμως σημασία να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονταν οι ηγέτες της ελληνικής κομμουνιστικής επανάστασης, αντί να τους αποδίδουμε άλλα αντ’ άλλων, όπως  πολύ συχνά συμβαίνει.

Πηγή: Η γνώμη του ΚΚΕ για τον ΕΛΑΣ | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Από την ανάρτηση της καλύβας

(δικό μου)

Δεν έχω την εικόνα του ΕΛΑΣ ως «συμμορία», παρ’ όλο που συχνά πρωταγωνίστησε σε εμφύλιες διαμάχες και ένοπλες συγκρούσεις. Εν πάσει περιπτώσει δεν ήταν αυτό το βασικό του χαρακτηριστικό. Απλά οι κομματικοί (του βαθέος Κόμματος) δεν τον χώνεψαν ποτέ γιατί δεν τον έλεγχαν οι ίδιοι, απολύτως. Κι αυτά που λέει ο Καραγιώργης «να μην πήγαινε ο Κλάρας καπετάνιος» αλλά κάποιος άμεμπτος κομματικά και ιδεολογικά Κούτβης, είναι παραμύθια. Τα κομματικά στελέχη ήταν παντελώς ανεπαρκή και ανίκανα να δημιουργήσουν και να διευθύνουν έναν ΕΛΑΣ. Κι αυτό δεν το συχώρεσαν ποτέ σε αυτούς που μπόρεσαν – και τους οποίους πήραν κυριολεκτικά στο λαιμό τους, γιατί τις κρίσιμες στρατηγικές αποφάσεις (σύγκρουση με ΕΔΕΣ και άλλες οργανώσεις, εκκαθάριση «αντιδραστικών», Λίβανος, Καζέρτα, Δεκεμβριανά, αποχή 46, ολοκληρωτικός εμφύλιος 46-49, απόρριψη έγκαιρου συμβιβασμού πριν την ήττα κλπ) τις έπαιρνε πάντοτε το Κόμμα και όχι ο ΕΛΑΣ και οι «καπεταναίοι».

Επειδή στο γράμμα αναφέρεται και ο δυστυχής Σιάντος (που, ευτυχώς γι’ αυτόν είχε ήδη πεθάνει – από καρδιά στην κλινική του Κόκκαλη), ιδού και το υστερόγραφο του γράμματος, γραμμένο την άλλη μέρα (18 Ιουνίου 1948). Δε χρειάζονται επεξηγήσεις, μιλάει από μόνο του για την πλήρη ταύτιση Καραγιώργη και Ζαχαριάδη:

ΥΓ. Είχα έτοιμο το γράμμα αυτό για να το παραδώσω φεύγοντας στο σ. Μάρκο. Αλλά την τελευταία στιγμή μου έγινε η ειδική ανακοίνωση για τον Σ (Σιάντο). Το πήρα μαζί μου με την ιδέα να το γράψω αλλιώς με άξονα την ανακοίνωση που μου έγινε. Αλλά στο πλαϊνό λημέρι του ΓΑ το ξαναδιάβασα και νομίζω ότι είναι καλύτερα που γράφτηκε χωρίς να ξέρω την ανακοίνωση για τον Σ. Για το ζήτημα του Σ. κάνω κι εγώ φυσικά τις σκέψεις μου και θα τις βαθύνω ερευνώντας. Η γυναίκα μου που ήταν σύνδεσμος του ΠΓ (Σιάντος – Σκαφίδας) επί 4ης Αυγούστου θα μπορέσει, αν ζήσει, να μας δώσει ενδείξεις για εκείνη την περίοδο.

Κ.
18.VI.48

*

Λεπτομέρεια: Τον Σκαφίδα τον είχε «καθαρίσει» ο μακαρίτης Σιάντος, επί Κατοχής.

Ο Καραγιώργης είχε τη φωτεινή του πλευρά (όπως όλοι) αλλά ήταν η σκοτεινή που άφησε το στίγμα της, (γιατί η φωτεινή δεν παρήγαγε τίποτα καλό για τον τόπο και τους ανθρώπους της εποχής του). Είτε με την περίπτωση της εξόντωσης του Βελουχιώτη (στην οποία είχε απόλυτη συν-ευθύνη) είτε σε άλλες δραματικές καταστάσεις του ΔΣΕ, για τις οποίες κατηγορήθηκε όχι χωρίς βάση από τους τέως «δικούς του» σταλινικούς.

(…) Τώρα σχετικά με αυτά που λέει ο Κ. Καραγιώργης
“…Αλλά και σαν γενική νοοτροπία: «στρατιωτικοποίηση του ΕΛΑΣ πάνω σε παλιό, γραφειοκρατικό, καραβανάδικο πνεύμα». Ραχάτι, καλοπέραση, πολιτικολογία και πολεμικός συμβιβασμός, στην ουσία, με τον καταχτητή. Σε μιαν Ολομέλεια της Επιτροπής Περιοχής Θεσσαλίας (υπήρχε αντιπροσωπεία του Πολιτικού Γραφείου με επικεφαλής τον σ. Ιωαννίδη) μίλησα για «λιπαρές επωμίδες» των μονίμων αξιωματικών μέσα στον ΕΛΑΣ. Μου μπήκε έμμεσα χέρι για τους «λίβελους κατά των αξιωματικών […]Έτσι σαν αντίβαρο στην επίδραση των παλιών αξιωματικών που έφερναν στις γραμμές μας το πνεύμα του αστικού στρατού, από την πλευρά του λαϊκού κινήματος προωθούνταν τέτοιοι τύποι και δοξάζονταν: Άρης, Ορέστης, Ζαχαριάς, Πελοπίδας, όλοι οι καπετανοίοι της Ρούμελης, του Μωριά και της Εύβοιας κλπ. (Αργότερα βρήκαν και τον θεωρητικό τους στο πρόσωπο του Πετσόπουλου). Στους «ειδικούς» του παλιού στρατού αντιπαρατάχθηκαν οι «ειδικοί» από την πλευρά μας: γενειάδα, χατζάρι, σαδισμοί, αυθαιρεσία, διαφθορά κλπ. (Φυσικά δεν πρόκειται να παραγνωρίσω σ’ αυτούς τον παράγοντα της παλικαριάς, αλλά όπου αυτός πραγματικά υπήρχε. Συχνά θεωρούνταν παλικαριά η απαίσια απολίτικη τρομοκρατική αιμοβορία).
Να το πεί και να το γράψει πάλι: «τρομοκρατική αιμοβορία»! Αυτό κυρίως έδωσε ο ΕΛΑΣ αντί γιά Αντίσταση. Βέβαια τα γεγονότα, στα οποία ο ίδιος ο ΕΛΑΣ έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο, του χαμογέλασαν και βρέθηκαν αιμοβόροι και από την άλλη πλευρά. Χωρίς τη δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας,η αιμοβορία και τα εγκλήματά του θα ήταν χωρίς αντίβαρο και δεν θα είχαν ιστορικά «εξαγνισθεί».
Εκεί που πέφτει έξω ο Καραγιώργης είναι που περιορίζει το « χατζάρι, σαδισμοί, αυθαιρεσία, διαφθορά κλπ» στους μη αξιωματικούς καπεταναίους. Μερικοί από τους χειρότερους σαδιστές, παλληκαράδες του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο ήταν μόνιμοι αξιωματικοί. Παραδείγματα: Υπολοχαγός Αναστάσιος Τούτουνας (απίστευτη σφαγή αμάχων στο Χέλι και αιχμαλώτων στον Αχλαδόκαμπο), λοχαγός Χρήστος Στασινόπουλος (18 στο Βαλτεσινίκο, 13 στην Δημητσάνα, έμμεσα υπεύθυνος γιά το ύψος της σφαγής στα Καλάβρυτα λόγω της σαδιστικής εκτέλεσης των Γερμανών στρατιωτών αιχμαλώτων), υπίλαρχος Κώστας Κανελλόπουλος (πολλαπλές δολοφονίες, υπεύθυνος Στρατοπέδων Κρατουμένων και εκτελέσεων στην Ποταμιά και στην Αυλώνα, περίπτωση Νίτσας Ρούκα), ταγματάρχης Ηλίας Κονδύλης (δολοφονίες αμάχων στον Πύργο), κλπ.

(δικό μου) 

Τις μεγάλες ζημιές όμως τις έκαναν πάντα «κομματικά στελέχη». Πχ στις σφαγές της Πελοποννήσου την εντολή είχε δώσει ο Σιάντος, ενώ ήταν παρών και ο Μπελογιάννης. Τη «δόξα» όμως πήρε σχεδόν μόνος του ο Άρης. Το ίδιο με τη δολοφονία του Ψαρρού, το ίδιο στον Έβρο, το ίδιο με την τρομοκρατία του Μπλάνα κοκ. Στο τέλος του ποστ αναφέρω ενδεικτικά τις μεγάλες κρίσιμες αποφάσεις (του ΚΚΕ) που χρεώθηκαν στον ΕΛΑΣ, ο οποίος στην περίοδο της Κατοχής ήταν συνήθως το εκτελεστικό όργανο. Επιπλέον, για τα πιο σκληρά δρούσε η ΟΠΛΑ, η οποία καθοδηγούνταν άμεσα από το ΠΓ του ΚΚΕ.

Αλλά και στην τελευταία περίοδο, τα ίδια γινόντουσαν – πχ υπόθεση Γιαννούλη, καταστροφή της Φλώρινας, περίπτωση 7ης Μεραρχίας κλπ. Το Κόμμα τα έκανε μαντάρα και μετά αναζητούσε εξιλαστήρια θύματα ανάμεσα στα εκτελεστικά όργανα των εντολών του, τα εκτός του υψηλού / στενού κομματικού κύκλου.

Advertisements

2 thoughts on “Η γνώμη του ΚΚΕ για τον ΕΛΑΣ ”

  1. Από το φ/μπ

    Iassonas Chandrinos
    στη συνάρτηση ΕΛΑΣ-ΚΚΕ πρέπει να μπουν κάποιες υποθέσεις εργασίας για να ξεκαθαριστούν ζητήματα που μοιάζουν αντιφατικά με βάση μια αμιγώς γραμμική-ιδεολογική ανάγνωση. Δεκαετίες η δεξιά τρώει τα λυσακά της να αποδείξει πως ο ΕΛΑΣ ως κομμουνιστικός στρατός έκανε τη βρώμικη δουλειά των πολιτικών εκκαθαρίσεων. Στην πραγματικότητα, όπως σωστά επισημαίνει η ανάρτηση, το ΚΚΕ είχε τον ΕΛΑΣ στην καλύτερη περίπτωση ως πάρεργο και ποτέ δεν του έδωσε προτεραιότητα, ούτε καν ως μηχανισμό κατάληψης της εξουσίας. Και έχεις τη Γιουγκοσλαβία που ηγέτης του Κομματος και αρχηγός των ανταρτών είναι το ένα και το αυτό και έχεις και την Ελλάδα που, από τη σκοπιά του βαθέος κόμματος, η στελέχωση του ΕΛΑΣ έμοιαζε σχεδόν με δυσμενή μετάθεση. Κρίνοντας από την Έκθεση Μακρίδη (που κατηγόρησε την ηγεσία για παραμέληση του αντάρτικου) και το αποκαλυπτικότατο χέσιμο που έριξε ο Τέμπο τον Ιούλιο του 1943 ότι «δίνετε πολύ σημασία στην αντίδραση και ξεχνάτε τους Γερμανούς» στηρίζει την υπόθεση ότι ένας αντάρτικος στρατός περισσότερο ελεγχόμενος από το Κόμμα θα πολεμούσε περισσότερο τις κατοχικές δυνάμεις.

    Tomas Zak
    ξεχνάτε σημαντικές παραμέτρους αμφότεροι: τι ήταν το κκε πριν το 1940 ως κομμα? [μια φυγοκεντρη συντηρητικη ανακλαση των τοτε κομμουνιστικων κομματων της εποχης, συντηρητικη και καθυστερημενη σε πολλα βασικα ζητηματα] Ποιες στρατηγικες και τακτικες εφαρμοζε η ηγεσια του στην κατευθυνση της οξυνσης της ταξικης παλης προς οφελος του προλαεταριατου το οποιο υποτιθεται θα καθοδηγουσε στην απελευθερωση του απο τα καπιταλιστικα δεσμα? [κοπι – πειστ μπολσεβικισμος στα μεταοθωμανικα ως τωρα βαλκανια, κοινως αρες μαρες κουκουναρες] Τι εκανε ή τι μπορουσε να κανει το ΚΚΕ οταν συν-δημιουργησε το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ? [με ελαχιστη προηγουμενη εως καθολου εμπειρια σε πολυεπιπεδες συνεργασιες πολιτικου κυριως επιπεδου καθομαστε και συζηταμε εαν θα μπορουσε να συν-λειτουργησει ή να αξιολογησει τη συνυπαρξη και συνεργασια με ευρυτερους χωρους και ανθρωπους περα και εξω απο τα ηδη στενεμενα κομματικα και ψυχολογικα του ορια και μαλιστα σε συνθηκες κατοχης απο την καλυτερη αντιπαλη πολιτικοστρατιωτικη μηχανη της εποχης, με διαλυμενες τις οργανωσεις της και τα κυρια στελεχη της φυλακισμενα ή σκορπισμενα] Ποια εμπειρια ή θεωρητικη – πρακτικη πειρα συνεισφερε στην υποθεση της εθνικης αντιστασης [εδω οι απαντησεις σας, λενε οτι τα εκανε σαλατα, ωστοσο, το διατυπωνετε λες και το κκε ηταν περα και εξω ή και «επανω» απο την πραγματικοτητα των οσμωσεων -αναγκων των ανθρωπων που αποτελουσαν το συνολο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, κανοντας «τα δικα του» χωρις να δινει λογαριασμο σε κανενα. Φοβαμαι οτι πρεπει να επανεξετασετε μεσα σε ποιο πλαισιο λειτουργουσε, αν και ως ενα σημειο οι συνθηκες της παρανομιας και η αλαζονεια της εξουσιας δε δινουν και πολυ διαφορετικα αποτελεσματα απο αυτα που περιγραψατε]. ποια ειδικωτερα, ηταν η στρατιωτικη πειρα που συνεισφερε το ΚΚΕ στο πεδιο? [ μαλλον ελαχιστη και ουτε καν μπορεσε να «εισαγει» τη μπολσεβικικη πειρα – αλιμονο αν δεν ηταν ηδη βιβλιογραφημενη στη μαμα σοβιετικη ενωση – συνδιασμου πολιτικης και στρατιωτικης δουλειας για την καταληψη της εξουσιας. Το πολυ καθυστερημενο παραδειγμα που μας δινει η βιβλιογραφια του «βουνου» (κειμενα του Μαο και σοβιετικων ανταρτων του ΒΠΠ που εκτυπωθηκαν για χρηση του ΔΣΕ) δειχνει και τη δυσκολια της εκτακτης συνθηκης και την προχειροτητα της βαλκανικης αντιμετωπισης]

    Panos Zervas
    Στις ερωτήσεις σας απαντάει με σαφήνεια για λογαρισμό του (τότε) Κόμματος ο Καραγιώργης. Γιατί τον αγνοείτε;

    Tomas Zak
    ζουσε στο τοτε – εβλεπε το τοτε. ζω στο τωρα – εχω ολη την ιστορικη γραμμη μπροστα μου και τη βλεπω. Αυτος δεν την ειχε. Αυτο δε με καθιστα «βασιλικοτερο του βασιλεος» αλλα μου δινει το δικαιωμα να πω την υποκειμενικη μου αποψη βασιζομενος σε ποικιλα επιπεδα. Αυτος εκει καταγραφει ενα: το μικροπολιτικο της γενιας του. Και επισης δεν ειναι και 100% αξιοπιστος εξαιτειας και της δικης του υποκειμενικοτητας πρωτα-πρωτα……

    Panos Zervas
    Tomas Zak Δεν το είπα με αυτή την έννοια. Ο ΕΛΑΣ αντιμετωπίστηκε με επιφύλαξη (έως εχθρότητα – πολλοί καπεταναίοι του) διότι πέτυχε το αδύνατο και διότι δεν ελεγχόταν από το βαθύ Κόμμα, όπως λέει ο Χανδρινός. Το οποίο, όπου έβαλε το χέρι του, δημιούργησε τραγικές συνθήκες (πχ με τον Ζέγκο, με τον Μανιάτη κλπ) και, ουσιαστικά, ξεκίνησε τον Εμφύλιο εν έτει 1943. Δεν είναι τυχαία η παράλληλη ανάπτυξη της ΟΠΛΑ, που υπαγόταν απευθείας στο ΠΓ του ΚΚΕ.

    Μου αρέσει!

  2. #Δεκαετίες η δεξιά τρώει τα λυσακά της να αποδείξει πως ο ΕΛΑΣ ως κομμουνιστικός στρατός έκανε τη βρώμικη δουλειά των πολιτικών εκκαθαρίσεων. Στην πραγματικότητα, όπως σωστά επισημαίνει η ανάρτηση, το ΚΚΕ είχε τον ΕΛΑΣ στην καλύτερη περίπτωση ως πάρεργο και ποτέ δεν του έδωσε προτεραιότητα, ούτε καν ως μηχανισμό κατάληψης της εξουσίας. Και έχεις τη Γιουγκοσλαβία που ηγέτης του Κομματος και αρχηγός των ανταρτών είναι το ένα και το αυτό και έχεις και την Ελλάδα που, από τη σκοπιά του βαθέος κόμματος, η στελέχωση του ΕΛΑΣ έμοιαζε σχεδόν με δυσμενή μετάθεση.#

    Πώς, άραγε, τεκμηριώνονται επιστημονικά όλα αυτά τα «κουφά» που μας αραδιάζει ο Χανδρινός;

    Σίγουρα ο χαρακτηρισμός τού ΕΛΑΣ ως αμιγώς «κομμουνιστικού στρατού» είναι υπερβολή.

    Ποιος, όμως, μπορεί να αμφισβητήσει βάσιμα ότι «ψυχή» και ιθύνων νους τού ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ (της στρατιωτικής πτέρυγας του ΕΑΜ δηλαδή) ήταν το ΚΚΕ;

    Δεν μας τα ‘χουν πει αυτά π.χ. ο Χατζής και ο Σιάντος;

    Τι στο διάβολο ήταν, ας πούμε, ο Γληνός, ο Τζίμας, ο Γαμβέτας, ο Ζέγγος, ο Βαφειάδης, ο Γιαννούλης, ο Διαμαντής, ο Περικλής, ο Καραγιώργης, ο Παπούας, ο Μπελογιάννης, ο Ορέστης, ο Άρης;

    Ακόμα και η πιο μικρή μονάδα τού ΕΛΑΣ, γράφει ο Μαζάουερ, «είχε τον πολιτικό της σύμβουλο, που συνήθως ήταν μέλος του κόμματος».

    Θα μας τρελάνετε;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s