Μακρόνησος, Σύγχρονη διαχείριση

Η εκδήλωση του ΚΚΕ στη Μακρόνησο

Το μόνο ενδιαφέρον σημείο της ομιλίας του κ. Κουτσούμπα είναι η αναφορά στις προτάσεις της Ένωσης Μακρονησιωτών για την προστασία και την ανάδειξη της Μακρονήσου ως ιστορικού χώρου. Τα υπόλοιπα είναι το σύνηθες ιδεολογικό και πολιτικό παραλήρημα των ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ. Χωρίς να απουσιάζει ούτε απ’ αυτή την ομιλία η απόπειρα για καπέλωμα μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου από μια μικρή πολιτική σέχτα, ως πρόσφορο μέσο στην προσπάθειά της να συνεχίσει να υπάρχει. 
Πηγή: http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=7/9/2016&id=16361&pageNo=4
*

Ισως να μην υπάρχει άλλος τόπος τόσο μικρός που να έχει χωρέσει τόση Ιστορία. Στα ελάχιστα στρέμματά της η Μακρόνησος «φιλοξένησε» χιλιάδες ψυχές που έζησαν ανείπωτα βασανιστήρια. Σε αυτόν τον ξερό και άγονο βράχο, η αστική εξουσία έδειξε το πιο αποκρουστικό της πρόσωπο στους ΕΑΜίτες αγωνιστές, σε μαχητές του ΕΛΑΣ, σε ανυπότακτα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και άλλους πρωτοπόρους αγωνιστές. Εδώ «ξεδίπλωσε» όλη της την εφευρετικότητα σε μεθόδους βασανιστηρίων για να κάμψει το ηθικό των κομμουνιστών, για να αποσπάσει την περιβόητη «δήλωση μετανοίας».Αυτές τις αμέτρητες θυσίες, όπως και όλη την ηρωική Ιστορία του Κόμματος τίμησε με την παρουσία του πλήθος κόσμου στη χτεσινή εκδήλωση – επίσκεψη, που διοργανώθηκε από την Κομματική Οργάνωση Αττικής του ΚΚΕ και τηνΟργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ, με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.

Ανθρωποι κάθε ηλικίας, ξεκινώντας από όλες τις γωνιές της Αττικής, έφτασαν στο ιστορικό Μακρονήσι. Ανάμεσά τους επιζώντες αγωνιστές, εκπρόσωποι της θρυλικής δρακογενιάς της δεκαετίας του ’40 και των μεταπολεμικών χρόνων.

Φτάνοντας το πλοίο στη Μακρόνησο, μέλη και φίλοι του Κόμματος φωνάζουν δυνατά: «Ενας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», για να τους απαντήσουν όσοι ήταν ήδη στο νησί: «Ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δεν λύγισανε οι κομμουνιστές»…

Οι συγκεντρωμένοι μόλις φτάνουν στο νησί παίρνουν από μέλη της ΚΝΕ μία τετρασέλιδη έκδοση, που περιλαμβάνει το χάρτη με τα στρατόπεδα της Μακρονήσου, ενώ στο εξώφυλλο φέρει το έργο του Μακρονησιώτη Γ. Φαρσακίδη «Μακελειό στη χαράδρα».

Πρώτος σταθμός το μνημείο του Μακρονησιώτη. Εκεί κατέθεσαν στεφάνια, εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ οΔημήτρης Κουτσούμπας, ΓΓ της Κεντρικής Επιτροπής, εκ μέρους της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ η Λουίζα Ράζου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ και του Γραφείου της ΚΟ Αττικής, και εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ ο Νίκος Αμπατιέλος,Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν επίσης αντιπροσωπείες της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ και της Πανελλήνιας Ενωσης Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ), ενώ στεφάνια κατέθεσαν ο πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ,Χρήστος Τσιντζιλώνης και η γραμματέας της ΠΕΚΑΜ, Γεωργία Μαχαίρα.

Μνήμες από τη «σφαγή της Μακρονήσου»

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης άνοιξε με χαιρετισμό εκ μέρους της ΠΕΚΑΜ, από τον Λάζαρο Κυρίτση, ο οποίος ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο και έζησε τη δολοφονική επίθεση, γνωστή και ως «σφαγή της Μακρονήσου», που έγινε το διήμερο 29 Φλεβάρη – 1 Μάρτη 1948, στο Α’ Τάγμα. Τότε που οι δήμιοι, με επικεφαλής τον Μπαϊρακτάρη, έβαλαν ενάντια στους εξόριστους από στεριά και θάλασσα, περικυκλώνοντάς τους. Η επίθεσή τους ξεκίνησε μετά την άρνηση από τους εξόριστους να υπακούσουν στο κάλεσμα να αφήσουν τους κομμουνιστές και να υπογράψουν δήλωση.

«Δεν μετακινήθηκε ούτε ένας», είπε χαρακτηριστικά ο Μακρονησιώτης αγωνιστής. Αφού έληξε το πεντάλεπτο τελεσίγραφο, οι δήμιοι πέρασαν στην επίθεση, πυροβολώντας ακόμα και όσους έπεσαν στη θάλασσα για να σωθούν. Σύμφωνα με μία μαρτυρία που μετέφερε ο Λ. Κυρίτσης, εκατοντάδες πτώματα δολοφονημένων εξόριστων ρίχτηκαν στη θάλασσα, στα ανοιχτά του Αιγαίου.

Οπως τόνισε, όμως, ό,τι και αν κάνανε στη Μακρόνησο, δεν μπόρεσαν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των κρατούμενων, οι οποίοι στάθηκαν αλύγιστοι στα βασανιστήρια, αποδεικνύοντας το μεγαλείο της ψυχής που πηγάζει από την κομμουνιστική ιδεολογία και την αγωνιστική στάση ζωής.

Οι θυσίες τους δεν πήγανε χαμένες

«Η Μακρόνησος ανέδειξε το μεγαλείο της αξιοπρέπειας και της ηθικής υπεροχής των κομμουνιστών», τόνισε οΜανώλης Ραπανάκης, Γραμματέας της Οργάνωσης Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ και μέλος του Γραφείου του ΚΣ της Οργάνωσης, καλωσορίζοντας τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση, πριν από την ομιλία του Δ. Κουτσούμπα.

Αναφερόμενος στην ακραία σωματική και ψυχολογική βία που χρησιμοποίησε το αστικό κράτος για να τσακίσει το λαϊκό κίνημα και τους πρωτοπόρους αγωνιστές, σημείωσε μεταξύ άλλων: «Τα σωματικά βασανιστήρια ξεπερνούν κάθε φαντασία. Από το λιμάνι, με το που πάταγαν το πόδι τους οι εξόριστοι, τους περίμενε ξυλοδαρμός με γκλομπς για να ξεχωρίσουν αυτούς που θα υπογράψουν. Μετά το πρώτο ξεσκαρτάρισμα ακολουθούσε μια βάναυση καθημερινότητα με ξυλοδαρμούς, φάλαγγα, ψυχρολουσίες, κάψιμο με τσιγάρα και σίδερα, ρίξιμο στη θάλασσα από ψηλά βράχια, το «σακί με τη γάτα». Ξεχώριζαν η «Γλαροφωλιά», μια σκηνή σε ένα βράχο που απομόνωσαν και βασάνιζαν καθημερινά, πάνω από 12 ώρες, τους γνωστούς κομμουνιστές και ηγέτες του λαϊκού κινήματος, και το «Ελ Ντάμπα», το ηλιακό πειθαρχείο, ένας χώρος από τσιμέντο που ο εξόριστος εκτίθονταν όλη μέρα στον ήλιο, χωρίς νερό (…) Μιλάμε για ένα κανονικό κολαστήριο, που αρκετοί τρελάθηκαν».

«Οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες», υπογράμμισε το στέλεχος της ΚΝΕ, «είμαστε εδώ η σπορά τους και ευελπιστούμε να σταθούμε αντάξιοί τους στον όμορφο και δύσκολο αγώνα για την υπόθεση του Κόμματος».

Δίνουμε όρκο συνέχισης για εκπλήρωση του σκοπού των Μακρονησιωτών

Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στη χτεσινή εκδήλωση

Συντρόφισσες και σύντροφοι,Φίλες και φίλοι,

Αγαπητοί απόγονοι των Μακρονησιωτών ηρώων του λαού μας,

Με μεγάλο σεβασμό και ιδιαίτερη συγκίνηση πατάμε απόψε εδώ τα χώματα και τις πέτρες που βαφτήκαν με το αίμα των μαρτύρων ηρώων του Κόμματός μας, του λαού μας, της δρακογενιάς της Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Αποτίουμε φόρο τιμής και άσβεστης μνήμης σε όλους όσοι άφησαν την τελευταία τους πνοή πάνω σε τούτο το διαβολονήσι. Ολους όσοι βασανίστηκαν σωματικά και ψυχικά, αφήνοντας για δεκαετίες ανεξίτηλα σημάδια πάνω στο κορμί και το μυαλό τους η κτηνώδης βία της εγχώριας αστικής τάξης και των υπόλοιπων ιμπεριαλιστών συμμάχων της.

Χαιρετίζουμε και τιμούμε ιδιαίτερα όσους επέζησαν και βρίσκονται μαζί μας απόψε, σε αυτήν την εκδήλωση συνέχειας της ιστορικής μνήμης.

Ταυτόχρονα, ως όρκος συνέχισης για εκπλήρωση τελικά του σκοπού που οι ανδρείοι εκείνοι έπεσαν.

Δηλαδή, για να γίνει πράξη ο στόχος της επαναστατικής ανατροπής του εκμεταλλευτικού συστήματος του καπιταλισμού, που στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο έχει γίνει πλέον εδώ και δεκαετίες επικίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας.

Και τελικά, την οικοδόμηση μιας πραγματικά νέας κοινωνίας, δίκαιης, σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής, βασισμένη στην πολύτιμη πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε πολλές χώρες της υφηλίου, απαλλαγμένη όμως από τις αδυναμίες και τα λάθη εκείνης της πρώτης απόπειρας τον προηγούμενο αιώνα που αγκάλιασε το 1/3 της Γης.

Το ελληνικό Νταχάου

Με το όνομα του Μακρονησιού έχει καταγραφεί στην πρόσφατη πολιτική Ιστορία της Ελλάδας το ειδικό καθεστώς απάνθρωπων στερήσεων και φρικιαστικών βασανισμών, στους όποιους υποβλήθηκαν δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, πολίτες και στρατιωτικοί, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, ακόμη γέροι και παιδιά κατά την περίοδο ιδίως 1947 – 1950, με σκοπό την «αποτοξίνωση» και την «εθνική αναμόρφωσή» τους, όπως έλεγαν, δηλαδή τη βίαιη αποκήρυξη των πολιτικών ιδεών τους, την απάρνηση της αγωνιστικής ιστορίας τους. Η Μακρόνησος χαρακτηρίστηκε σωστά ελληνικό Νταχάου, αποτέλεσε μαύρη κηλίδα στον πολιτισμό της σύγχρονης Ελλάδας.Το τεράστιο αυτό στρατόπεδο έφτασε να συγκεντρώσει μέσα και έξω από το σύρμα, στην αποκορύφωση της παντοδυναμίας του, κάπου 30.000 πολιτικούς και στρατιωτικούς κρατούμενους.

Ιδρύθηκε την άνοιξη του 1947. Το καλοκαίρι – φθινόπωρο του 1947 έχουν πια σχηματιστεί τρία τάγματα σκαπανέων, το Α’, Β’, το Γ’, με περισσότερους από 10.000 συνολικά στρατιώτες και υπαξιωματικούς.

Η κακή σίτιση, το μαρτύριο της πείνας και της δίψας, οι αγγαρείες, οι ταπεινώσεις και οι εξευτελισμοί, εφαρμόζονταν γενικά στη Μακρόνησο και στα τρία τάγματα, αλλά περισσότερο ανυπόφορη ήταν η ζωή στο Γ’ τάγμα, στρατοπεδευμένο στη νοτιοδυτική άκρη του νησιού, δύο ώρες μακριά από το Α’ και το Β’ τάγμα. Είχαν συγκεντρωθεί σε αυτό «οι πλέον επικίνδυνοι» και ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο εφαρμόζονταν σε πλατιά κλίμακα κάθε λογής βασανισμοί για τον εξανδραποδισμό των περήφανων και ανυπότακτων αυτών ηρώων.

Αιματηρά γεγονότα ξέσπασαν ωστόσο την 1η Μάρτη 1948 στο Α’ τάγμα, ξεκινώντας από τον εκκλησιασμό στις 29 Φεβρουαρίου, όπως πολύ αναλυτικά μας είπε εδώ πριν από λίγο ο σ. Λάζαρος Κυρίτσης, ένας από τους ελάχιστους επιζώντες σήμερα Μακρονησιώτες.Η Μακρόνησος έγινε έδρα των στρατιωτικών φυλακών Αθηνών και του οργανισμού αναμορφωτηρίων, που είναι το «Ειδικόν σχολείον αναμορφώσεως Ιδιωτών». Και μεταφέρθηκαν για αναμόρφωση και οι πολιτικοί εξόριστοι και φυλακισμένοι της Γιούρας και άλλων τόπων και οι γυναίκες εξόριστες από το Τρίκερι και τα παιδιά και οι γέροντες των αντιστασιακών από όλη την Ελλάδα – ακόμη ολόκληρες οικογένειες, σόγια και χωριά.

Εδώ εφαρμόστηκαν απαίσιες μέθοδοι βασανισμού.

Ανάμεσα στους πολλούς ήρωες που τίποτε δεν τους λύγισε, που δεν υποτάχθηκαν στους βασανιστές δήμιους, ξεχωρίζει η μεγάλη μορφή του Δημήτρη Τατάκη, καπετάνιου του ελληνικού εμπορικού ναυτικού, που άντεξε στο μαρτύριο της ορθοστασίας επί 33 μέρες, μαζί και στο μαρτύριο της δίψας και της πείνας. Επί 14 μήνες προηγούμενα είχε αντέξει σε όλες τις αφάνταστες στερήσεις, δοκιμασίες και βασανισμούς.

Η ζωή και ο θάνατος του Δ. Τατάκη και των άλλων ανυπότακτων αγωνιστών της Μακρονήσου, που έγινε πηγή έμπνευσης για τους Ελληνες ποιητές, συντέλεσε στην κινητοποίηση της ελληνικής και παγκόσμιας κοινής γνώμης για την καταδίκη και οριστική κατάργηση του φασιστικού κάτεργου.

Τελικά, τον Ιούνιο του 1950 καταργήθηκαν τα αναμορφωτήρια, απολύθηκαν 1.000, αλλά κρατούνταν ακόμη 23.000 άτομα. Χρειάστηκαν και άλλοι σκληροί αγώνες του ελληνικού λαού και η πλατύτερη και ενεργότερη συμπαράσταση της διεθνούς κοινής γνώμης για να καταργηθούν προοδευτικά και το στρατόπεδο της Μακρονήσου και τα άλλα στρατόπεδα στα νησιά που το διαδέχθηκαν.

Εκφράζουμε το σήμερα και το αύριο

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Το ΚΚΕ δεν βρίσκεται σήμερα εδώ σε αυτήν την εκδήλωση στη Μακρόνησο, για να εκφράσει το χτες, όπως διάφοροι αστοί καλοθελητές λένε.

Το ΚΚΕ βρίσκεται εδώ, όπως και σε όλους τους άλλους τόπους μαρτυρίου Ελλήνων κομμουνιστών, αγωνιστών, ακριβώς γιατί εκφράζει το σήμερα και το αύριο της σύγχρονης εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων που στενάζουν κάτω από την σκλαβιά των ιδιοκτητών του πλούτου, της ΕΕ, του ΔΝΤ, όλων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, των αστικών κυβερνήσεων που τους υπηρετούν, εναλλάξ, πότε με νεοφιλελεύθερο κεντροδεξιό – ακροδεξιό μανδύα, πότε με σοσιαλδημοκρατικό αριστερό, κεντροαριστερό μανδύα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το σοσιαλδημοκρατικό αριστερό, κεντροαριστερό μανδύα της συνεχίζει να προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα για λογαριασμό του κεφαλαίου, να υλοποιεί όλες τις απαιτήσεις του, να εφαρμόζει κατά γράμμα τις αποφάσεις και της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, και την ίδια στιγμή και με ευελιξία και ικανότητα εξαπάτησης να προσπαθεί να ενσωματώνει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, την οργή που σιγοβράζει, στα όρια των επιλογών της, ότι δήθεν «τι να κάνουμε, αυτή είναι η κατάσταση, κάνουμε ό,τι μπορούμε»…

Και η κοροϊδία καλά κρατεί… Και τα βάσανα του λαού μας επίσης κρατούν.

— Βαφτίζει την ανάκαμψη των κερδών των μονοπωλίων με ανεργία, μισθούς πείνας και γκρεμισμένα εργατικά δικαιώματα, «δίκαιη ανάπτυξη».

— Την ταφόπλακα στην Κοινωνική Ασφάλιση και τη μείωση συντάξεων, «προστασία των αδυνάτων».

— Την εγκατάσταση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο «έλεγχο των προσφυγικών ροών».

— Το μοίρασμα της πίτας των τηλεοπτικών καναλιών σε παλιά και νέα τζάκια, «διαφάνεια» και δήθεν «πάταξη της διαπλοκής».

— Φτάνει μέχρι το σημείο να βαφτίζει «δυνάμεις της προόδου» τον Ολάντ, τον Ρέντσι, άλλες δυνάμεις της αμαρτωλής ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, που έχουν υιοθετήσει τον κ. Τσίπρα και τον έχουν αγκαλιάσει σαν δικό τους παιδί. Δικός τους άλλωστε είναι.

Κι όλα αυτά με μπόλικες δόσεις «δημοκρατίας», «προόδου» και κύρια επιδίωξη την ενσωμάτωση και χειραγώγηση του λαού.

Πανταχού παρούσα και σήμερα η αστική βία

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Βρισκόμαστε εδώ γιατί ΔΕΝ θέλουμε να ξεχάσουμε, να πετάξουμε στη λήθη της Ιστορίας μια σκοτεινή περίοδο της Ιστορίας της χώρας, που όσο κι αν περιέχει ακραία χαρακτηριστικά, που αρκετοί πλέον στο όνομα καταδικάζουν ή εκφράζουν μάλιστα και τη συμπόνια τους για εκείνα τα θύματα, εντούτοις, η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η αστική βία είναι και σήμερα πανταχού παρούσα, προσαρμοσμένη βέβαια σε σημερινές συνθήκες, από χώρα σε χώρα, από φάση σε φάση, διαφοροποιούνται ως προς τη μορφή, παραμένει όμως πάντα ίδια ως προς το ταξικό περιεχόμενο.

Η άρχουσα τάξη της χώρας έδειξε, στο διάβα αυτών των δεκαετιών ύπαρξης του ΚΚΕ, που σε 2 χρόνια κλείνουμε τα 100 μας χρόνια, ότι την παρουσία του ΚΚΕ στην πολιτική ζωή του τόπου την ανέχεται μόνο μέχρι το σημείο που δεν θίγει την κυριαρχία της, τη διεφθαρμένη εξουσία της. Γι’ αυτό και συνεχώς προσαρμόζει και αναπροσαρμόζει την τακτική της και τις μορφές άσκησης της καταπιεστικής – αυταρχικής για το λαό εξουσίας της.

Η άρχουσα τάξη ενοχλείται πολύ περισσότερο που οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες όχι μόνο δεν διδάχτηκαν υποταγή στα διάφορα αναμορφωτήρια που έφτιαξε, όπως το κολαστήριο του Μακρονησιού, αλλά αντίθετα οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες διακηρύσσουν ότι τα διάφορα γεγονότα που διαδραματίστηκαν σε όλη αυτήν τη σχεδόν 100χρονη πορεία, αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για το σήμερα και το αύριο, για τις νέες γενιές της πατρίδας μας.

Γι’ αυτό, επιμένουμε ότι η ιστορική μελέτη, οι ιστορικές εκδηλώσεις, οι επισκέψεις σε τόπους εξορίας και φυλάκισης εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών και αγωνιστριών, κομμουνιστών και κομμουνιστριών, δεν αποτελούν απλώς μια ακόμα αποτίμηση του μακρινού παρελθόντος, μια απλή καταγραφή γεγονότων και καταστάσεων. Επιδιώκουμε να αποτελέσουν και χρήσιμα ιδεολογικά πολιτικά εργαλεία, γνώσης, ανάλυσης για το παρόν και το μέλλον του κινήματός μας.

Χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες κράτησαν ψηλά τη σημαία της ιδεολογίας μας, των ιδανικών και αξιών του ΚΚΕ. Με τεράστιο προσωπικό, οικογενειακό κόστος, αρνήθηκαν να το αποκηρύξουν. Κουβάλησαν το σταυρό του μαρτυρίου μέχρι τέλος, μάτωσαν στο Σύρμα, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν άνανδρα, ακριβώς γιατί ήταν υπηρέτες, απόστολοι υψηλών ιδανικών και οραμάτων για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τη μισθωτή σκλαβιά και τη στυγνή καπιταλιστική εκμετάλλευση, ενάντια σε κάθε ντόπιο και ξένο δυνάστη.

Μεταπολεμικά, συνέχισαν το παράδειγμα άλλων συντρόφων τους, που προπολεμικά μαρτύρησαν σε φυλακές και εξορίες των διαφόρων επίσης αστικών κυβερνήσεων, κοινοβουλευτικών και δικτατορικών (Βενιζέλου, Πάγκαλου, Μεταξά και άλλων), απλά επειδή έκαναν το καθήκον τους για να υπερασπιστούν το μεροκάματο, για τη βελτίωση των συνθηκών δουλειάς, για ένα καλύτερο αύριο, επειδή αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας.

Δεν υπάρχει «εξωταξική», «υπερταξική» δημοκρατία

Παρ’ όλα αυτά, η αστική τάξη τολμά να εγκαλεί το ΚΚΕ, αναρωτιέται, εάν ασπάζεται τους κανόνες της δημοκρατίας! Κατά καιρούς το κάνουν αυτό διάφοροι αστοί δημοκράτες υποτίθεται, αλλά και άλλοι προοδευτικοί ή ανανεωτές οπορτουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ. Τελευταία, το έχουν χρεώσει φαίνεται στα ακροδεξιά, φασιστικά, ναζιστικά τσιράκια του συστήματος, μέσα από τα έντυπά τους ή τους πολιτικούς εκπροσώπους τους στιλ εγκληματιών χρυσαυγιτών.

Φυσικά, δεν πρόκειται να απαντήσουμε στους γραφικούς ανεγκέφαλους ναζί ελληνικής κοπής, που καθοδηγούνται από συγκεκριμένη ηγεσία – κέντρο για την εγκληματική δράση τους. Αλλά, με αφορμή την αναφορά μας σε αυτούς, ρωτάμε την ελληνική κυβέρνηση και τους περιβόητους θεσμούς που αντιπροσωπεύει το αστικό κράτος: Γιατί ακόμα κυκλοφορούν ελεύθεροι και δεν έχουν κλειστεί στα κάτεργα 3 χρόνια μετά την ψυχρή εκτέλεση του Παύλου Φύσσα, τις δολοφονίες μεταναστών και τις δολοφονικές επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου τους κατά εργατών συνδικαλιστών, αγωνιστών, κομμουνιστών και άλλες ανάλογες επιθέσεις;

Απαντάμε σε όσους ακόμα καλοπροαίρετα συγχέουν τις έννοιες της δημοκρατίας, ξεχνώντας να βάλουν το ερώτημα «δημοκρατία» για ποιον; Οσοι απαντάνε γενικά «δημοκρατία για όλους», αν δεν είναι αφελείς, είναι απλά υποκριτές και φαρισαίοι.

Δημοκρατία γενικά, χωρίς να βάζει το κύριο ζήτημα για ποια τάξη πρόκειται, δεν υφίσταται.

Γιατί «εξωταξική» δημοκρατία, «υπερταξική» δημοκρατία, δήθεν «παλλαϊκή» δημοκρατία δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, παρά μόνο στα μυαλά ορισμένων αφελών, όπως και στα μυαλά των αστών εκπροσώπων της ξεπερασμένης πλέον – για τον προοδευτικό ρόλο που έπαιξε κάποτε την περίοδο των αστικών επαναστάσεων – αστικής ιδεολογίας.

Σε καμιά πολιτισμένη καπιταλιστική χώρα δεν υπάρχει πλέον «δημοκρατία γενικά», αλλά υπάρχει μόνο αστική δημοκρατία ή αλλιώς δικτατορία της αστικής τάξης πάνω στην εργατική τάξη. Οπως και στη δική μας θεωρία δεν υπάρχει «δικτατορία γενικά», αλλά δικτατορία της εργατικής τάξης, του προλεταριάτου πάνω στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές της αστικής τάξης, δηλαδή εργατική – λαϊκή δημοκρατία.

Τα διαχρονικά διδάγματα της Μακρονήσου

Οι νικητές αστοί, λοιπόν, με την αμέριστη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική βοήθεια Βρετανών και Αμερικανών, μετά το 1944, προκειμένου να τσακίσουν το αγωνιστικό φρόνημα, κάθε πνεύμα αντίστασης, για να τσακίσουν τους κομμουνιστές, έστησαν στρατοδικεία, εκτελεστικά αποσπάσματα, φυλακές και εξορίες.

Κορυφαίο τέτοιο, αποτυχημένο τελικά ως προς τους στόχους του, πείραμά τους ήταν ο λεγόμενος «νέος Παρθενώνας», που έστησαν σε αυτόν εδώ τον τόπο, στη Μακρόνησο.

Οπως, μάλιστα, γράφει η σ. Αλέκα Παπαρήγα στον πρόλογο της έκδοσης «ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ – ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ», εκδόσεις «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ», το 2002, το οποίο πρέπει όλοι και όλες σας να το προμηθευτείτε, όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει:

«Ορισμένα από τα βασικά ιστορικά διδάγματα που προκύπτουν από την ιστορία της Μακρονήσου, διδάγματα διαχρονικής αξίας και ιδιαίτερης επικαιρότητας: Τη μεγάλη σημασία που έχει η ολόπλευρη αφοσίωση στους σκοπούς της ταξικής πάλης, του αγώνα για τη λαϊκή ευημερία, για το δικαίωμα του κάθε λαού να διαφεντεύει στον τόπο του, να επιλέγει το δρόμο της κοινωνικής εξέλιξης.

Η Μακρόνησος διδάσκει τη σημασία και την αξία του ηρωισμού σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, που απαιτούν την υπέρβαση και την αγνόηση του ίδιου του φόβου του θανάτου. Διδάσκει σε ποιο έδαφος καλλιεργείται η αξία της ατομικής αξιοπρέπειας, της αγωνιστικής αξιοπρέπειας. Ομως, μια τέτοια ανώτερης μορφής συνειδητή στάση καλλιεργείται μαζικά σε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές έξαρσης, προετοιμάζεται όμως στον έναν ή τον άλλο βαθμό και μέσα από τον ηρωισμό που απαιτεί η καθημερινότητα του αγώνα, όταν μάλιστα οι εξελίξεις είναι ή φαίνονται ότι είναι αργόσυρτες…

Ισως κάποιοι αναρωτηθούν σήμερα, που οι εξελίξεις τρέχουν ή μοιάζουν να τρέχουν με μεγαλύτερη ακόμα ταχύτητα, αν έχει τόση σημασία να θυμόμαστε το παρελθόν, να αναμοχλεύουμε – όπως λέγεται χαρακτηριστικά – μνήμες, να ξύνουμε πληγές. Ολοι όσοι υποστηρίζουν αυτό, δεν ξεκινάνε, βέβαια, από την ίδια αφετηρία. Αλλοι, ή να πούμε καλύτερα πολιτικοί ηγέτες, παράγοντες, πολιτικές δυνάμεις, οικονομικοί παράγοντες, υποστηρίζουν τη μονόπλευρη λήθη στο παρελθόν, από συμφέρον, καθώς έχουν κάθε λόγο να κρύψουν από τη σύγχρονη γενιά, την αυριανή νέα γενιά, γεγονότα που σημάδευαν και σημαδεύουν έως σήμερα τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία.

Δε θέλουν να αποκαλυφθεί η αλήθεια για την αγγλοαμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα, η αλήθεια για το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ, ποιες είναι οι αιτίες για τον Εμφύλιο, ποια ήταν τα οράματα και οι στόχοι των αγωνιστών. Δεν επιθυμούν να φανεί το ενιαίο συμφέρον που έδεσε την κυρίαρχη τάξη της χώρας μας με τις επιλογές του ιμπεριαλισμού, με το ξένο κεφάλαιο. Να αποκαλυφθούν οι πηγές των θεωριών του ραγιαδισμού, της υποτέλειας, της μοιρολατρίας.

Προτιμούν την αμνησία ή το συγχωροχάρτι, για να συνεχίσουν απτόητοι και στις νέες συνθήκες την ίδια πολιτική, τις ίδιες γενικές επιλογές. Κι όμως, δεν είναι συνεπείς ούτε με τις ίδιες τις διακηρύξεις τους, γιατί όταν το απαιτεί το κομματικό συμφέρον, προσφεύγουν στο παρελθόν, προκειμένου να αντλήσουν επιχειρήματα που δε διαθέτουν για το σήμερα όσο πειστικά θα ήθελαν. Ποντάροντας στην έλλειψη ιστορικής γνώσης, προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα του σήμερα».

Ολομέτωπη η επίθεση στην αγωνιστική στάση ζωής

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στις μέρες μας, αυτή ακριβώς η αγωνιστική στάση ζωής δέχεται ολομέτωπη επίθεση, άλλοτε ρίχνονται τόνοι λάσπης, άλλοτε προσπαθούν να την καλύψουν με στάχτη αποπροσανατολισμού.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η επίθεση εντάθηκε μετά την αντεπανάσταση το 1991 και την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος και της Σοβιετικής Ενωσης.

Η κατασυκοφάντηση της αγωνιστικής Ιστορίας του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος πάει μαζί με την προπαγάνδα της αναποτελεσματικότητας κάθε αγώνα, που πατά φυσικά πάνω στην απογοήτευση, στον υπαρκτό κλονισμό των συνειδήσεων, οι οποίες τα τελευταία δύο χρόνια δέχονται ακόμα ένα πλήγμα, από την απογοήτευση ριζοσπαστικών δυνάμεων, ανθρώπων αριστερών, προοδευτικών, που βλέπουν να καταρρέει η ψεύτικη ελπίδα που είχαν καλλιεργήσει για την «πρώτη φορά Αριστερά» των Τσίπρα – Καμμένου και βλέπουν ότι ακολουθούν την ίδια πεπατημένη των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και των άλλων δυνάμεων που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο και ο ένας αποδεικνυόταν χειρότερος από τον προηγούμενο.

Ολα αυτά συνηγορούν στην καλλιέργεια μοιρολατρίας, στο συμβιβασμό, στην άρνηση της πάλης, τελικά στην υποταγή στο σύστημα.

Σημαντική βοήθεια στο σάπιο σύστημα, για τη διατήρηση της εξουσίας του, δίνει διαχρονικά και σταθερά τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς ο γνωστός πλέον σε όλους μας οπορτουνισμός. Είτε δρώντας μέσα σε Εργατικά – Κομμουνιστικά Κόμματα, είτε δρώντας ως ξεχωριστό τμήμα εξωκοινοβουλευτικά ή κοινοβουλευτικά ως μικρό κόμμα αντιπολίτευσης, είτε από κυβερνητικές καρέκλες σε εναγκαλισμό με τη σοσιαλδημοκρατία. Στη χώρα μας τα έχουμε ζήσει όλα και εξακολουθούμε να τα ζούμε, παρά την αλλαγή ονόματος και προσώπων. Με τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ μετά, αλλά και άλλες ομάδες που αποσπάστηκαν από αυτόν πέρσι, αλλά και από το Κόμμα μας παλιότερα και πρόσφατα.

Δεν ξεχνάμε, συνεπώς, ότι βασικό ζήτημα μέσα στο εργατικό, στο επαναστατικό κίνημα είναι η συνεχής και συνεπής, στη βάση αρχών, πάλη με τον οπορτουνισμό, τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, που δουλεύει ως γάγγραινα, ως πληγή, που δεν πρέπει να τον αφήνεις να κακοφορμίζει.

«…το αίμα των ηρώων δίνει την καλύτερη σοδειά»

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Σήμερα περισσότερο από ποτέ ξέρουμε από την ίδια την αιωνόβια πείρα του ηρωικού Κόμματός μας ότι «απ’ όλες τις σπορές που ρίχνονται στη γη, το αίμα των ηρώων δίνει την καλύτερη σοδειά».

Οι ακατάλυτοι δεσμοί που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στο Κόμμα μας και στην εργατική τάξη και το λαό ήταν αποτέλεσμα σκληρής πάλης, μαζικών θυσιών, για τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, για το δίκιο του αδικημένου. Οι Μακρονησιώτες άφησαν το δικό τους στίγμα σε αυτούς τους ακατάλυτους δεσμούς.

Αυτοί οι αγώνες, αυτές οι θυσίες ενέπνευσαν χιλιάδες αγωνιστές, εξακολουθούν να εμπνέουν τους νεότερους.

Οι μεγάλες αξίες και τα μεγάλα ιδανικά μας φωτοβολούν πάνω στα ερείπια που συσσωρεύουν η οικονομική καπιταλιστική κρίση, η κρίση και φθορά των αστικών αξιών.

Η ιστορική παράδοση του ΚΚΕ υπήρξε η καλή βάση για την ανασυγκρότησή του όλα τα προηγούμενα χρόνια, ισχυρή ασπίδα στις πολλαπλές επιθέσεις που έχει δεχτεί, δέχεται και θα δεχτεί στο μέλλον.

Η δύναμη, όμως των κομμουνιστικών ιδεών, άντεξε και αντέχει στο χρόνο, γιατί δίχως αυτές, όπως κι αν είναι οι συνθήκες και οι συσχετισμοί, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά ελπιδοφόρο μέλλον.

Χάρη σε αυτήν τη δύναμη, χιλιάδες Ελληνες και Ελληνίδες, ηρωικά παιδιά του λαού μας, κατόρθωσαν να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες με το κεφάλι ψηλά, δείχνοντας ακατάβλητο θάρρος, καρτερικότητα, ηρωισμό, προκαλώντας ακόμα και τον ίδιο το θάνατο.

Του τραγούδησαν, μάλιστα, «μην καρτεράτε να λυγίσουμε ούτε για μια στιγμή, μήδ’ όσο η κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι, έχουμε τη ζωή πολύ, παρά πολύ αγαπήσει».

Το ΚΚΕ άντεξε και αντέχει γιατί υπάρχει και θα υπάρχει εργατική τάξη, θα υπάρχει και θα δρα το Κόμμα της, ο ρόλος του οποίου είναι απαραίτητος για να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή, για την πραγματοποίηση των άμεσων και γενικότερων καθηκόντων της.

Το ΚΚΕ αντέχει και θα συνεχίσει να δρα με την ίδια αταλάντευτη πίστη, γιατί η κοσμοθεωρία του θεμελιώνεται επιστημονικά από τους ίδιους τους νόμους της ιστορικής εξέλιξης.

Το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό είναι νομοτελειακό, αναπόφευκτο.

Το ΚΚΕ διατηρεί τον ταξικό χαρακτήρα του, τις αρχές του, τον μαρξισμό – λενινισμό.

Αυτά τα όπλα τού δίνουν τη δυνατότητα γνώσης και κατανόησης της ιστορικής εξέλιξης και των νομοτελειών της κοινωνικής ζωής, αλλά και τη δυνατότητα επεξεργασίας σωστής στρατηγικής και τακτικής, τη δυνατότητα πρόβλεψης των βασικών εξελίξεων.

Το ΚΚΕ φροντίζει συνειδητά για τη διατήρηση και ενίσχυση των αρχών λειτουργίας του, του χαρακτήρα του, ώστε να ανταποκρίνεται στην αποστολή του.

Εχουμε ισχυρά εργαλεία, το νέο Πρόγραμμα και Καταστατικό του 19ου Συνεδρίου, τις επεξεργασίες μας για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, την Ιστορία μας, τις Αποφάσεις της ΚΕ, όλα τα τελευταία χρόνια.

Πραγματικά ελεύθεροι όσοι αγωνίζονται για να ανατρέψουν την ταξική σκλαβιά

Φίλες και φίλοι,

Εδώ από τη Μακρόνησο διατρανώνουμε ότι η πραγματική ελευθερία του κάθε αγωνιστή, του κομμουνιστή, είναι ότι αγωνίζεται να ανατρέψει την ταξική σκλαβιά κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Από δω απορρέει και η δύναμη της αντοχής των κομμουνιστών.

Δύναμη που αναδεικνύει τις αξίες του αγώνα, της ανιδιοτέλειας στην καθημερινή κοινωνική προσφορά μας, με μοναδικό αντάλλαγμα τη δικαίωση για την εκπλήρωση του καθήκοντός μας, για να λυθούν προβλήματα του λαού μας, για να ανοίξει ο δρόμος για ένα καλύτερο αύριο.

Σε αντίθεση με την καπιταλιστική αστική αξία, που έχει θεό το χρήμα, την ύποπτη συναλλαγή, τον φιλοτομαρισμό και ατομισμό, τη στρεβλή αντίληψη και ψυχολογία του καταναλωτισμού, που οδηγεί σε υποταγή της προσωπικότητας και σε δυστυχία, αποξένωση και ανάγκη τελικά για συνεχή ψυχοθεραπεία.

Παλεύουμε για να γίνει ο κάθε εργάτης και εργάτρια αφεντικό του εαυτού τους, η εργατική τάξη αφεντικό της δικής της τάξης και όχι υπηρέτης των πλουτοκρατών. Κι αυτό θα γίνει με τη συνεχή πάλη για αλλαγή συσχετισμών, για ανασύνταξη του κινήματός της, σε αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, με κοινωνική συμμαχία φυσικά με τους συμμάχους της, την αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ, τους νέους και τις νέες, τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, για την τελική ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

Αυτόν το δρόμο δείχνουν σε εμάς οι μάρτυρες της Μακρονήσου.

Θα τους τιμάμε πάντα.

Θα διεκδικήσουμε να γίνει πραγματικό μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, με σύγχρονο λιμάνι, ώστε να μπορούν να επισκέπτονται τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας το νησί αυτό, για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα τις προτάσεις της ΠΕΚΑΜ, άλλων εργατικών – λαϊκών φορέων για τη λήψη άμεσων επειγόντων μέτρων:

— Αμεση απομάκρυνση των καταπατητών, κατεδάφιση όλων των αυθαιρέτων.

— Περίφραξη των στρατοπέδων και άλλων χώρων και σηματοδότηση των σημαντικών χώρων λειτουργίας.

— Τοπική αναστήλωση τμημάτων του στρατοπέδου και άλλων χώρων.

— Καθαρισμός και βατότητα των δρόμων σύνδεσης των στρατοπέδων και άλλων χώρων.

— Αναστήλωση των κτιρίων που υπάρχουν.

— Οργάνωση του κτιρίου των αρτοκλιβάνων που έχει επισκευαστεί σε Ιστορικό Μουσείο μόνιμης έκθεσης φωτογραφιών, αντικειμένων, εντύπων της περιόδου εκείνης.

— Ενταξη στα εκπαιδευτικά προγράμματα και οργάνωση επισκέψεων σχολείων για να γίνει γνωστή η Ιστορία στις νεότερες γενιές.

— Καθαρισμός των στρατοπέδων, των στρατιωτικών στρατοπέδων και λοιπών χώρων.

— Εγκατάσταση φυλάκων και άλλα τέτοια αιτήματα που τα διεκδικούμε και θα συνεχίσουμε πιο δραστήρια αυτόν τον αγώνα.

Στον αγώνα αυτό θα πρωτοστατήσει το ΚΚΕ και στη Βουλή και με λαϊκές μαζικές κινητοποιήσεις για να γίνουν όλα αυτά πραγματικότητα.

Αποτελεί υπόσχεση, καθώς φέτος κλείνουν 70 χρόνια από το άνοιγμα του κολαστηρίου της Μακρονήσου και 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ.

Αποτελεί υπόσχεση καθώς πλησιάζουμε το 2018 στα 100ά γενέθλια του Κόμματος, για να ανοίξουμε νέους ορίζοντες για τη νεολαία, την εργατική τάξη της χώρας, μαζί με όλους τους άλλους λαούς του κόσμου.

Ζήτω τα 98 χρόνια του ΚΚΕ! Ζήτω τα 70 χρόνια του ΔΣΕ! Συνεχίζουμε δυναμικά!

Καλή δύναμη ευχόμαστε εκ μέρους του ΚΚΕ σε όλους όσοι σήμερα είστε εδώ και όσους μας παρακολουθούν απ’ τα σπίτια τους, τις δουλειές τους. Από αύριο συνεχίζουμε το δύσκολο και όμορφο αγώνα και τελικά θα νικήσουμε, οι λαοί θα είναι οι τελικοί νικητές.

Καντάτα για τη Μακρόνησο

Η χτεσινή εκδήλωση ολοκληρώθηκε με συναυλία, με το μουσικό έργο του Θάνου Μικρούτσικου «Καντάτα για τη Μακρόνησο», πάνω σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου.Μία μοναδική ατμόσφαιρα δημιουργήθηκε, παρά το γεγονός ότι η συναυλία ολοκληρώθηκε νωρίτερα από το προγραμματισμένο, λόγω της δυνατής βροχής. Οι συντελεστές έπαιξαν τα μοναδικά τραγούδια «Ο Ντικ», «Ο Αλέξης», «Οι Γερόντοι», «Χρέος» και «Φεγγάρι», ενώ ανάμεσά τους απήγγειλαν στίχους από το έργο του Γ. Ρίτσου.

Η συναυλία ξεκίνησε με την απαγγελία των χαρακτηριστικών στίχων του ποιητή: «Απ’ την αρχή μαθαίνουμε το αλφάβητο / Απ’ την αρχή μαθαίνουμε το φόβο και τον πόνο. / Απ’ την αρχή μαθαίνουμε τη ζωή και το θάνατο. / Α. Β. Γ. / Α. Β. Γ. / Α. Β. Γ. / Είναι κοντά η Λευτεριά, σύντροφοι / μια και μάθαμε, σύντροφοι, να πεθαίνουμε / μάθαμε και να ζούμε, σύντροφοι».

Τραγούδησαν οι Σύλβια Καπερνάρου, Νατάσα Μουσάδη, Ερση Φτούλη και Γιώργος Τσαγκαράκης, απήγγειλε ο ηθοποιός Γιώργος Τσαγκαράκης, ενώ έπαιξαν οι μουσικοί Κώστας Εγγλέζος (πιάνο), Κώστας Σταυρόπουλος (μπάσο), Στέφανος Χατζηαναγνώστου (φλάουτο), Χάρης Λιβάνιος (μπουζούκι) και Δημήτρης Γιαννούχος (κρουστά).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s