Από την καλύβα, Χωρίς κατηγορία

Turn on, Tune in, Drop out 

woodstock_slider_new3

Του sissa ben dahir

Σαν σήμερα (σημ: 17 Αυγούστου) το 1969 τελείωνε το τριήμερο φεστιβάλ του Γούντστοκ.
Το 1969 ήμουν 17 χρονών. Στην Ελλάδα Χούντα των Ελλήνων Χριστιανών. Νωρίτερα εκείνο το καλοκαίρι είχαν πάει οι πρώτοι Αμερικανοί αστροναύτες στη Σελήνη, και το νεανικό μυαλό μου θαύμαζε: Ρε για δες τι καταφέρνει ο άνθρωπος και μεις καθόμαστε κι ακούμε τι λέει ο Γεωργαλάς.
Ώσπου μια μέρα τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, ακούμε στο στρατιωτικό σταθμό της τότε ΥΕΝΕΔ, ότι γίνεται μια συναυλία (έτσι την παρουσίαζε) κάπου στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Αυτή ήταν η θρυλική σύναξη 450.000 ατόμων στα βοσκοτόπια της φάρμας του Μαξ Γιασγκούρ σ’ ένα βουνό καμιά εβδομηνταριά χιλιόμετρα από την πόλη της Νέας Υόρκης. 7 μίλια ήταν η ουρά των παρκαρισμένων αυτοκινήτων στις δύο πλευρές του επαρχιακού δρόμου.
Για μένα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο, γιατί πρώτη φορά πέρασε από το μυαλό μου ότι μηνύματα κοινωνικών αλλαγών και προσωπικής ελευθερίας έκφρασης και συμπεριφοράς, μπορούσαν να μαζικοποιηθούν και να διασπαρθούν αστραπιαία σε τόση μεγάλη κλίμακα, μέσα από τη μουσική.
Το Γούντστοκ ήταν ένα πετυχημένο πείραμα που έδειξε ότι μπορεί να γίνει μια ειρηνική συγκέντρωση από διάφορες κοινωνικές φυλές και να το φχαριστηθούνε. Έδειξε στα νέα τότε παιδιά ότι δεν υπήρχε μόνο ο πόλεμος και το μίσος για τους κομμουνιστές αλλά υπήρχε δίπλα τους και η ίδια η ζωή απαλλαγμένη από διάφορες ενοχές για το σώμα μας, τη συμπεριφορά μας και τη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών.
Ήταν όμως το αναπάντεχο κλίμα που κέρδισε τις εντυπώσεις στο φεστιβάλ του Γούντστοκ ή η μουσική;
H Τζάνις Τζόπλιν μετά βίας έλεγε τους στίχους των τραγουδιών της και ήταν ζήτημα αν θα μπορούσε να μείνει άλλο στη σκηνή. Στη συνέχεια άλλωστε εξαφανίστηκε από τον χώρο.
Ο Πιτ Τάουνσεντ των Who δήλωσε αργότερα: «Ολοι αυτοί οι χίπις χόρευαν πιστεύοντας ότι ο κόσμος πρόκειται να αλλάξει κάποια ημέρα. Ως κυνικός Αγγλος που ήμουν περιφερόμουν ανάμεσά τους θέλοντας να φτύσω τους περισσότερους από αυτούς, κάνοντάς τους να συνειδητοποιήσουν ότι τίποτε δεν άλλαξε και τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτό που πίστευαν ότι ήταν μια εναλλακτική κοινωνία στην ουσία ήταν ένα χωράφι με τρία μέτρα λάσπη, στολισμένο με LSD. Αν αυτός ήταν ο κόσμος που ήθελαν να ζήσουν, τότε γ…. τους».
Μεγάλη κουβέντα αυτές οι καταραμένες ουσίες όταν σε διεγείρουν μαζί με τη μουσική. Σου φανερώνουν καινούργιους κόσμους, που μπορεί να έχουν την όψη του παράδεισου αλλά και της κόλασης. Το φοβήθηκαν εκείνα τα χρόνια  οι πολιτικές εξουσίες το χόρτο και το LSD. Ο Νίξον απαγόρευσε να αναφέρεται το LSD στον τύπο και στον κινηματογράφο, για να μην το μάθουν κι άλλοι νέοι!!  Μετά το Γούντστοκ ο Τίμοθι Λήρυ, ρηξικέλευθος διανοητής και πιονέρος της χρήσης των «ενθεογενών ουσιών», χαμογελούσε γιατί δικαιωνόταν το σύνθημά του: Turn on, Tune in, Drop out.
Αλλά και η ελεύθερη διάθεση του σώματός μας μακριά από τις κραυγές των πουριτανών (που αποτελούσαν όμως την ψυχή και την κινητήρια δύναμη της δημιουργίας της Αμερικής), ήταν επίσης ένα μήνυμα του Γούντστοκ που διαδόθηκε ταχύτατα σ’ όλο σχεδόν τον δυτικό κόσμο.
Στο βιβλίο επισκεπτών του Γούντστοκ, υπάρχει η εξής εγγραφή:
«Η σύλληψή μου έγινε στο Γούντστοκ του 69 από άγνωστο πατέρα. Ξεπέτα και φύγαμε. Η μάνα μου ήταν μορφή στον χίπικο κόσμο της εποχής.»
Το Γούντστοκ πάντως δεν ήταν αυτό που διατυμπάνιζαν οι καυχησιολογίες της αντικουλτούρας της δεκαετίας του ’60.  Ισχυρίστηκαν ότι βοήθησε να περάσει η νομοθεσία για τα πολιτικά δικαιώματα και να σταματήσει ο πόλεμος του Βιετνάμ. Αυτά είναι μυθολογία. Ποτέ η μουσική και η ευφροσύνη του μυαλού και του σώματος δεν θα νικήσουν την πολιτική. Οπότε, ανήκει στη γενιά του Γούντστοκ μια καθοριστική στιγμή στην Ιστορία; Ή μήπως πρόκειται, απλώς, για τη δημιουργία ενός  συμβατικού σόου μεγάλης εμβέλειας , που κάθε γενιά με τις αντίστοιχες εκδηλώσεις της, συνήθως αποτυπώνει στη μνήμη και στη συνείδησή της;
Η δική μου απάντηση είναι, ναι, ήταν μια ιστορική στιγμή, αλλά μόνο όσον αφορά τον τρόπο που νοηματοδοτούμε την προσωπική μας πορεία.
Το τελευταίο κομμάτι “Hey Joe” με το οποίο έκλεισε το φεστιβάλ τα ξημερώματα της Δευτέρας 18 Αυγούστου, το έπαιξε ο Τζίμυ Χέντριξ με το τότε συγκρότημά του Gypsy Sun and Rainbows. Το αφιερώνω κι εγώ στον φίλο Rocker Blogger, καλή του ώρα.

(Σημ. 13/9/15: To hey Joy είναι από άλλο live)

Πηγή: Turn on, Tune in, Drop out | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s