Ενδιαφέροντα

Ναζί σε καίριες θέσεις στη μεταπολεμική Γερμανία 

Όσοι αφελώς πιστεύουν ότι τον Β’ΠΠ και τα εγκλήματα κατά τη διάρκειά του τα έκαναν «οι ναζί» και όχι το Γερμανικό κράτος και οι πολίτες του στο σύνολό τους ή ότι ο Γερμανικός λαός και η ηγεσία του συνειδητοποίησαν τι είχαν κάνει και πολύ περισσότερο, μετανόησαν για όσα είχαν συμβεί, έχουν μιαν ακόμα ευκαιρία να το σκεφτούν: ο τρόπος που αντιμετώπισε τους ναζί υπαλλήλους (δικαστές και άλλους) η μεταπολεμική Γερμανία είναι ενδεικτικός. Και μόνο το γεγονός ότι στη Γερμανία δικάστηκαν μόλις 6.650 «ναζί» τα λέει όλα. Ας θυμηθούμε, επί τη ευκαιρία, την τύχη που είχαν όλες οι δικογραφίες για τους Γερμανούς εγκληματίες πολέμου, τις οποίες διαβίβασε η Ελληνική Δημοκρατία στη Γερμανική Δικαιοσύνη: ούτε μία υπόθεση δεν έφτασε στο δικαστήριο και φυσικά κανένας δεν τιμωρήθηκε.
Πιστοποιητικό βιβλιαράκι μέλους του  Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας (NSDAP)

Σύμφωνα με έρευνα, που παρουσιάζεται επισήμως σήμερα, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στη μεταπολεμική Γερμανία ήταν μέλη του  Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας (NSDAP).

Ο μεγαλύτερος αριθμός φαίνεται ότι ήταν στο υπουργείο Δικαιοσύνης όπου το 77% των ανώτερων διοικητικών υπαλλήλων το 1957 ήταν πρώην μέλη του κόμματος του Χίτλερ ανήκαν στο ναζιστικό κόμμα, ποσοστό μεγαλύτερο ακόμα και από την περίοδο 1933-1945.

«Δεν περιμέναμε ότι ο αριθμός θα ήταν τόσο μεγάλος» είπε στην εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung ένας από τους συγγραφείς της έκθεσης, ο Κριστόφ Σάφερλινγκ, ο οποίος εξέτασε τους φακέλους του τότε προσωπικού του υπουργείου.

Το φασιστικό δίκτυο στήριξε τα μέλη του, δίνοντας την ευκαιρία να προστατεύσει ο ένας τον άλλον από τη δικαιοσύνη -διαπιστώνεται στην έρευνα- πράγμα που εξηγεί και το γιατί κατέληξαν στη φυλακή τόσο λίγοι Ναζί εγκληματίες πολέμου.

«Οι Ναζί δικηγόροι συγκάλυψαν παλιές αδικίες αντί να τις αποκαλύψουν» παραδέχθηκε ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Δικαιοσύνης Χάικο Μάας.

Και παρότι αυτή η έρευνα αφορούσε γραφειοκράτες του υπουργείου, τα στοιχεία συνάδουν με παλαιότερα ευρήματα.

Οι ιστορικοί, για παράδειγμα, είχαν μέχρι τώρα διαπιστώσει ότι τη δεκαετία του 1950, περισσότεροι από το 70% των δικαστών στη τότε Δυτική Γερμανία είχαν παλιά σχέσεις με το κόμμα του Χίτλερ.

Οπως είπε ο Σάφερλινγκ «την περίοδο που βρισκόταν σε εξέλιξη μια σφοδρή μάχη για την τιμωρία των ναζιστικών εγκλημάτων, οι παλιοί σύντροφοι δεν έδειχναν προθυμία να μπουν κάτω από το μικροσκόπιο των νεώτερων, «αναμάρτητων» ξένων».

Οσοι αξιωματούχοι ερωτήθηκαν για τον ρόλο τους στον μηχανισμό του Ολοκαυτώματος συνήθως δήλωναν αθώοι, υποστήριζαν ότι απλώς εκτελούσαν εντολές ή ισχυρίζονταν ότι με το να παραμένουν στα αξιώματα τους κατάφερναν να εμποδίσουν περαιτέρω εγκλήματα. «Δεν θα δεις πουθενά λέξεις  μετάνοιας, μόνο δικαιολογίες», λέει ο Σάφερλινγκ.

Το υπουργείο- όπως προκύπτει από την έρευνα- απέφευγε ως επί το πλείστον να προσλαμβάνει νομικούς που ήταν στην εξορία κατά την διάρκεια του πολέμου ή είχαν εμπλακεί σε αντιναζιστική δράση.

Ετσι από το 1949 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι 90 από τους 170 ανώτατους αξιωματούχους του υπουργείου ήταν πρώην μέλη του ναζιστικού κόμματος και πολλοί εξ αυτών είχαν υπηρετήσει ως δικαστές στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος έχοντας εκδόσει πολλές θανατικές ποινές.

Συλλογική αμνησία

Η έκθεση ρίχνει φως στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο και τη «συλλογική αμνησία» στη δυτική Γερμανία για τα εγκλήματα των Ναζί.

Οι Γερμανοί τότε είχαν επικεντρωθεί στην ανοικοδόμηση της χώρας και πολλοί δεν ήθελαν να παραδεχθούν την διάπραξη των παλιών εγκλημάτων, απορρίπτοντας τις δίκες της Νυρεμβέργης ως «δίκες των νικητών».

Από την άλλη πλευρά οι δυτικοί σύμμαχοι -ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία- είχαν στρέψει την προσοχή του στη νέα απειλή την Σοβιετική Ενωση που είχε υπό τον έλεγχο της την κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία.

Αποτέλεσμα όλων αυτών – και άλλων παραγόντων- οι Σύμμαχοι και αργότερα τα Γερμανικά δικαστήρια καταδίκασαν μόνο 6.650 πρώην Ναζί, έναν αριθμό πολύ μικρό σε σχέση με τα μέλη που είχε το κόμμα.

«Η δεύτερη ευθύνη…»

Τα πράγματα άλλαξαν μόνο όταν οι περισσότεροι εγκληματίες πολέμου είχαν πεθάνει, με τη δίκη του Ουκρανού Αμερικανού, πρώην φύλακα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης Τζον Ντέμιανουκ που έγινε εργάτης σε αυτοκινητοβιομηχανία στο Οχάιο.

Το 2011 γερμανικό δικαστήριο τον καταδίκασε όχι για τα εγκλήματα στα οποία είχε συμμετάσχει ο ίδιος, αλλά στη βάση ότι είχε υπηρετήσει ως γρανάζι στον δολοφονικό μηχανισμό των Ναζί, στο στρατόπεδο Sobibor της κατεχόμενης Πολωνίας.

Ακολούθησαν κι άλλες δίκες μετά από αυτή την απόφαση-ορόσημο, ανδρών όλων γύρω στα 90, μεταξύ αυτών και του Οσκαρ Γκρένινγκ, τον αποκαλούμενο και «Βιβλιοθηκάριο του Αουσβιτς».

Παρότι ορισμένοι χαιρέτησαν αυτές τις δίκες με το επιχείρημα ότι επιτέλους απονέμεται δικαιοσύνη στους τελευταίους δράστες του Ολοκαυτώματος, άλλοι είπαν ότι είναι «πολύ λίγο, πολύ αργά».

Η έρευνα της επιτροπής είχε ορισθεί ήδη το 2005 από τον Γιόασκα Φίσερ, αλλά ξεκίνησε μόλις το 2012.

Είναι απολύτως ορθό «να χαρακτηρίζεται το γεγονός ως η δεύτερη ευθύνη» της Γερμανίας, τόνισε ο Μάας, αφού οι νομικοί της ναζιστικής περιόδου «συγκάλυψαν στη νεαρή Ομοσπονδιακή Γερμανία παλαιά αδικήματα και δημιούργησαν νέα».

«Παραδεχόμαστε την ευθύνη και βγάζουμε συμπεράσματα για το παρόν. Εναντίον εξτρεμιστικών πράξεων πρέπει το κράτος δικαίου να προχωρήσει με κάθε αποφασιστικότητα», τόνισε ο επικεφαλής της επιτροπής στην εφημερίδα του Μονάχου

 

Πηγή: Ναζί σε καίριες θέσεις στη μεταπολεμική Γερμανία | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s