Διχασμός

Ο μοιραίος Αύγουστος του 1921 

Απόστολος Διαμαντής

Η εκστρατεία του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία κρίθηκε στρατιωτικά τον Αύγουστο του 1921. Στις 8 Αυγούστου ο ελληνικός στρατός είχε διαβεί τον Σαγγάριο. Ο εχθρός ήταν ακριβώς απέναντι, μετωπικά. Η γενική επίθεση αποφασίστηκε για την επομένη, 11 Αυγούστου.

Η πρώτη μέρα κύλησε θετικά για τον ελληνικό στρατό, αλλά έγινε εσφαλμένη εκτίμηση, κυρίως λόγω εσφαλμένης χαρτογράφησης, πως ο τουρκικός στρατός απομακρύνονταν από τον Σαγγάριο και υποχωρούσε προς Άγκυρα, διότι διέβλεπε κίνδυνο υπερκέρασης. Επομένως, σύμφωνα με αυτήν την εκτίμηση, έπρεπε η Στρατιά να ακολουθήσει την ίδια κατεύθυνση, συνεχίζοντας με ασφαλή πορεία την προέλαση και την γρήγορη διάλυση του τουρκικού στρατού.

Οι τουρκικές δυνάμεις ήταν σημαντικές, σχεδόν ίσες με τις ελληνικές, με μεγάλες δυνατότητες εφεδρείας. Ο Κεμάλ είχε οργανώσει εντατική στρατολογία, είχε μεταφέρει όλες του τις δυνάμεις στον Σαγγάριο και επιπλέον αντιμετώπιζε το χαμηλό ηθικό των στρατιωτών του με το πυροβολικό που απειλούσε τους λιποτάκτες με θάνατο. Επιπλέον το επιτελείο των αξιωματικών του ήταν συμπαγές, καλά εκπαιδευμένο από τους Γερμανούς και πολιτικά φανατισμένο για την εθνική αναγέννηση της Τουρκίας.

Στις 12 Αυγούστου το Α και Γ Σώμα Στρατού άρχισε, μετά τις επιτυχημένες επιχειρήσεις των προηγουμένων ημερών, την επίθεσή του. Το Α σώμα από το κέντρο επιτέθηκε στα οχυρά Ταμπούρογλου, αφού πέρασε τον ποταμό Κατρατζί, και το Γ, στο αριστερό άκρο στα οχυρά του Ιλιντζά. Οι μάχες ήταν άγριες, σχεδόν σώμα με σώμα. Η προέλαση δύσκολη και βραδεία, παρότι παντού οι ελληνικές δυνάμεις νικούσαν και απωθούσαν τους αμυνόμενους. Οι έλληνες αξιωματικοί πολεμούσαν επικεφαλής των στρατιωτών, ενώ ακόμη και οι νοσοκόμοι πολεμούσαν σώμα με σώμα. Ήταν μια συνεχής, τρομερή πάλη, που κράτησε σχεδόν 20 μέρες, μέχρι τα τέλη Αυγούστου, οπότε και είχε υπερφαλαγγισθεί η πρώτη αμυντική τουρκική γραμμή άμυνας και ο ελληνικός στρατός βρέθηκε ενώπιον της δεύτερης.

Η Στρατιά, βλέποντας την σθεναρή αντίσταση του εχθρού επανεξέτασε την κατάσταση και ζήτησε στις 21 Αυγούστου από την κυβέρνηση εντολές, εκφράζοντας τις ανησυχίες της. Έτσι, η στρατιά δεν προχώρησε περιμένοντας οδηγίες. Ήταν ένα κρίσιμο λάθος, διότι εάν η προέλαση συνεχίζονταν, θα ήταν πιθανότατη η τελική επικράτηση και η κατάληψη της Άγκυρας. Η καθυστέρηση έδωσε κρίσιμο χρόνο ανασύνταξης των τουρκικών δυνάμεων, ενώ σκόρπισε και αμφιβολίες για την προοπτική του πολέμου.

Έτσι, οι τούρκοι, μια εβδομάδα μετά, προς της αδρανούσης ελληνικής στρατιάς, εξαπέλυσαν ισχυρή αντεπίθεση στις 28 Αυγούστου. Η συνέχεια υπήρξε σχεδόν αναπόφευκτη. Το ηθικό του στρατού κατέπεσε και η ελληνική κυβέρνηση διεπίστωσε πως ήταν αδύνατη πλέον η προέλαση. Σύρθηκε έτσι υποχρεωτικά σε διαπραγματεύσεις ειρήνης, που άρχισαν στις αρχές Οκτωβρίου του 1921 και δεν θα ολοκληρώνονταν παρά μόνον μετά το τέλος της τουρκικής αντεπίθεσης και την συντριβή του ελληνικού στρατού και τον σφαγιασμό του μικρασιατικού ελληνισμού. Διότι, η Γαλλία στο μεταξύ είχε αποφασίσει να απεμπλακεί από την Συρία, ώστε να αποφύγει περαιτέρω απώλειες και άρχισε επαφές και διαπραγματεύσεις με τους τούρκους. Οι συνεννοήσεις γάλλων και τούρκων κατέληξαν σε συμφωνία, στις 20 Οκτωβρίου 1921 στην Άγκυρα.

Μετά τη συμφωνία αυτή, οι κεμαλικές δυνάμεις κατέστη δυνατόν να προμηθευτούν από τους αποχωρούντες γάλλους στην Κιλικία και την Συρία σημαντικό στρατιωτικό υλικό, 1500 οπλοπολυβόλα, πυροβόλα, πυρομαχικά, αεροπλάνα, και πολυάριθμα φορτηγά τύπου Μπερλιέ. Ήταν μια κρίσιμη εξέλιξη, διότι μέχρι τότε ο κεμαλικός στρατός δεν ήταν σε θέση να αντιπαρατεθεί τον ελληνικό στο πεδίο της μάχης.

Γίνεται φανερό, πως η βασική ευθύνη ήταν διπλής τάξεως: αφενός η πολιτική ηγεσία δεν έλαβε υπόψιν της τις επιφυλάξεις του επιτελείου και δεν παρέμεινε στην νίκη στο Εσκή Σεχήρ, διατάζοντας την προέλαση προς την Άγκυρα, αφετέρου το ελληνικό επιτελείο επέδειξε στην κρίσιμη στιγμή αδυναμία εκτίμησης και έκανε λανθασμένους χειρισμούς, με μοιραία οπωσδήποτε την απόφαση του διοικητή του Β Σώματος Στρατού Γαβαλά να μην προελάσει, σύμφωνα με τις διαταγές που είχε, αλλά να διατάξει υποχώρηση, αφήνοντας έτσι ακάλυπτο το αριστερό της ελληνικής στρατιάς και δίνοντας την ευκαιρία στον εχθρό να ανασυνταχθεί.

Οι συνέπειες αυτών των λαθών υπήρξαν οδυνηρές για την τύχη της μικρασιατικής εκστρατείας και φυσικά για τον ίδιο τον ελληνισμό, που αφενός έχασε μια μεγάλη ευκαιρία ιστορικής δικαίωσης και αφετέρου οδηγήθηκε στη μεγάλη καταστροφή της Μικράς Ασίας, που σφράγισε έκτοτε την τύχη του και περιόρισε δραματικά τις εθνικές του προοπτικές, τόσο στην Ανατολή, όσο, κυρίως, στην λεκάνη της Μεσογείου, διότι επέτρεψε τη δημιουργία ενός ισχυρότατου τουρκικού κράτους, που είχε πλέον τον έλεγχο των παραλίων της Μικράς Ασίας και ήταν ταυτόχρονα εθνικά και θρησκευτικά ομοιογενές.

Πηγή: Ο μοιραίος Αύγουστος του 1921 | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Advertisements

2 thoughts on “Ο μοιραίος Αύγουστος του 1921 ”

  1. φ.μπ

    Σόλων Δουληγέρης Διοικητής του Β’ Σώματος Στρατού ήταν ο Πρίγκιπας Ανδρέας !!! Ο Αναστάσιος Παπούλας ήταν αρχιστράτηγος (διαδέχθηκε τον Παρασκευόπουλο)… Eχει τεράστιες ευθύνες ο βασιλόπαις γιά το τσάκισμα τις Α Στρατιάς από το τουρκικό ιππικό…!

    Σπύρος Θεοδωροπουλος Για ποια «Α΄ Στρατιά» μιλάτε, και για ποιες ακριβώς ευθύνες -επί της ουσίας- τού πρίγκηπα Ανδρέα;
    Ο ατυχής Ανδρέας διοίκησε το Β΄Σώμα Στρατού από 23.7.1921 μέχρι 18.9.1921.
    Παρά τα ελαφρά τη καρδία διαδεδομένα και γενικώς πιστευόμενα, ο «βασιλόπαις» Ανδρέας δεν εστερείτο ούτε στρατιωτικών γνώσεων (διότι είχε κάμει λαμπρές στρατιωτικές σπουδές) ούτε ευφυίας και διορατικότητος. Θεωρούσε την προέλαση προς Άγκυρα εξαιρετικά παρακινδυνευμένη επιχείρηση. Εμπειρία, βεβαίως, επαρκή για τη διοίκηση μιας τόσο μεγάλης μονάδας, ειδικά εκείνη την ώρα, δεν διέθετε. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η διοίκησή του ήταν αποτυχημένη ή και καταστροφική. Υπό την διοίκησή του, το Β΄ ΣΣ είχε διασχίσει επιτυχώς τα κράσπεδα της εφιαλτικής Αλμυράς Ερήμου και είχε καταλάβει το θρυλικό Καλέ Γκρότο…
    Αλλά κανείς πια δεν μιλάει γι’ αυτά. Όλοι έχουν κολλήσει στην «εγκατάλειψη θέσεως» και στην «ανυπακοή» του ενώπιον του εχθρού…

    Κι όμως! Η στρατιωτική πρωτοβουλία του για την οποία κατηγορήθηκε, ήταν τελικώς σωστή επί της ουσίας!

    #Το κατηγορητήριο της δίκης φυσικά και δεν ευσταθεί σε καμία περίπτωση. Τυπικώς οι μονάδες του δεν εγκατέλειψαν ποτέ τις θέσεις τους, καθώς όπως είδαμε θα τις εγκατέλειπαν την ερχόμενη αφού εξασφάλιζε την τυπική- όπως πίστευε ο πρίγκιπας- έγκριση του Παπούλα μέσα στην ημέρα. Άλλωστε αυτό φαίνεται από την απάντηση του Παπούλα που αναφέρει για «σκέψη εγκατάλειψης θεσεως». Το Β΄ Σώμα έμεινε στην θέση του και η απόδειξη αυτού είναι ότι σε συνδυασμό με τις δυνάμεις της Ι μεραρχίας απέκρουσαν επικίνδυνη εχθρική επίθεση…….
    Αν σκεφτεί κανείς ότι το Επιτελείο έδωσε την επομένη ακριβώς την ίδια διαταγή με αυτό που αρχικώς ονόμασε «εγκατάλειψη θέσεως», έχουμε μια πλήρη εικόνα του γεγονότος. Η έμμεση πρωτοβουλία του Ανδρέα ήταν μεν στρατιωτικά ως ένα σημείο αντιπειθαρχική, …………..αλλά σίγουρα προς την σωστή κατεύθυνση, για να δημιουργηθεί μια εξέλιξη που είτε θα έδινε την νίκη με μια επίθεση στο δεξί των Τούρκων, είτε θα εξασφάλιζε μια ασφαλή οπισθοχώρηση. Υπαγορεύτηκε δε από την αβουλία του γενικού επιτελείου το οποίο επί 7 ημέρες είχε 60.000 οπλίτες νηστικούς χωρίς πυρομαχικά, σε μειονεκτική αμυντική θέση ενώπιον οχυρωμένου εχθρού, χωρίς εφεδρείες αλλά και χωρίς να παίρνεται μια απόφαση τι θα γίνει.#

    Η δίκη του, (όπως άλλωστε, και η δίκη τών υπολοίπων), ήταν αναμφισβήτητα κραυγαλέα περίπτωση δίκης σκοπιμότητος.

    Κάτι μου λέει ότι αν διαβάσετε και το βιβλίο τού ίδιου του (Αντιστρατήγου) Ανδρέα «Δορύλαιον Σαγγάριος» (Ενάλιος, Αθήνα 2008) θα αλλάξετε γνώμη γι’ αυτόν…

    George Giannopoulos Δεν υπήρχε Α Στρατιά… Δεν τσακιστηκε το Β ΣΣ του οποίου ηγούνταν, οι μονάδες του διεβησαν την Αλμυρά έρημο, όχι άλλες. Μονάδες νίκησαν στο Καλέ Γκροτο. Παντού νίκησε το Β ΣΣ στην κίνηση προς Άγκυρα.
    Τόση βεβαιότητα μόνο με τόση άγνοια πάνε μαζί…

    Σόλων Δουληγέρης … Α´Σώμα ηθελα να πω ! … George Giannopoulos πουθενά δεν είπα ότι «τσακίστηκε» το Β´ Σώμα στρατού ( παρακαλώ χαρακτηρισμούς, αν απευθύνεστε σε μένα, τύπου «αγνοια» κτλ να τους κρατήσετε γιά αλλού) … Κύριε Θεοδωρόπουλε, εφ´ όσον ο πρίγκιπας «είχε κάμει λαμπρές στρατιωτικές σπουδές» γιατί δεν εκτέλεσε την διαταγή της Στρατιάς και «καθήλωσε» σε απραξία το Β´ Σώμα από τις 17 έως τις 28 Αυγούστου, αμέλεια ;… Γιατί ο βασιλόπαις, (αλλά και ο Γαβαλιάς) αγνόησε(σαν) την διαταγή επίθεσης και μετέφερε το Σώμα πίσω από το Γ´ΣΣ χωρίς να λάβει(ουν) υπ´όψιν (τους) τις συνέπειες (στο Καλέ Γκρότο) γιά το Α´ΣΣ, απειθαρχία ανταρσία (με σύνδεσμο τον επιτελάρχη του προσπάθησε να παρασύρει και το Α´ ΣΣ) ;… Ο Ανδρέας αντικαταστάθηκε μετά τις επιχειρήσεις… Διασώθηκε από το απόσπασμα χάρη στην επέμβαση των Αγγλών. Υπάρχει και αυτή η επιστολή προς τον Μεταξά που βρίζει του Μικρασιάτεςκαι έυχεται να παράδοθεί η Σμύρνη στους Κεμαλικούς !!! (βλ. Ημερολόγιο Τ. Δ´ σελ. 757)

    George Giannopoulos Δεν γράψατε ότι τσακιστηκε από το Τουρκικό ιππικό; Ποιος, που, πότε τσακιστηκε από το Τουρκικό ιππικό τελικά;
    Στο Καλέ Γκροτο ήταν το Β ΣΣ (5η Μεραρχία), ποιο Α;
    Όταν δόθηκε η διαταγή να ετοιμαστεί για αντεπίθεση ΑΝ οι Τούρκοι επιτεθούν το Καλέ Γκροτο και συνολικά η επίθεση είχαν λήξει.
    Αντικαταστάθηκε ορθώς, διότι έδειξε ανυπακοή σε ώρα μάχης.
    Τώρα ότι τον δίκασε ο Λούφας, σε μια κυριολεκτικά μέρα και απαγόρευση να έχει μαρτυρες υπεράσπισης, εντάξει…

    Σπύρος Θεοδωροπουλος Σόλων Δουληγέρης Τι σχέση έχουν οι πράγματι λαμπρές στρατιωτικές σπουδές τού Ανδρέα, με την ενίοτε πράγματι αντιπειθαρχική συμπεριφορά του;
    Δυστυχώς δεν ήταν η πρώτη φορά που δεν εξετελούντο διαταγές και δεν ετηρούντο οι στρατιωτικοί κανονισμοί, σ’ εκείνη την εκστρατεία…
    Μήπως και ο ίδιος ο (ικανότατος κατά τα άλλα) συνταγματάρχης Ν. Πλαστήρας δεν κατηγορήθηκε για καίριας σημασίας απειθαρχία (ανυπακοή / εγκατάλειψη νθέσεως) τον μοιραίο εκείνο Αύγουστο τού 1922;
    Ο ίδιος ο Ανδρέας γράφει στο προαναφερθέν βιβλίο του ότι σε επιθεώρησή του (ως Σωματάρχου) των προφυλακών τής ΧΙΙΙ Μεραρχίας, βρέθηκε σε περιοχή ευθύνης τού Πλαστήρα, και ο τελευταίος παρέλειψε προκλητικά να παρουσιασθεί ενώπιόν του, όπως είχε αυτονόητη υποχρέωση. Ο Ανδρέας απέφυγε να τον ελέγξει πειθαρχικώς, διότι ήταν «ο Πλαστήρας», και δεν ήθελε να δοθεί η εντύπωση ότι ο Σωματάρχης τον εδίωκε λόγω των δημοκρατικών φρονημάτων του… Αυτό, όμως, δεν λέγεται στρατός…
    Ναι, τυπικά ο Ανδρέας παράκουσε τότε. Αλλά επί της ουσίας είχε δίκιο.
    Διότι το Επιτελείο έδωσε τελικά διαταγή να γίνει αυτό που αυτοβούλως είχε επιχειρήσει να κάμει ο Ανδρέας, (με αποτέλεσμα ο τελευταίος να κατηγορηθεί για εγκατάλειψη θέσεως).

    Γιάννης Παπαγρηγορίου Το σωστο θα ηταν ο Βασιλοπαις Ανδρεας να μην ειχε απαλλαγη της ποινης του, γιατι ο ρολος του υπηρξε καταστροφικος για την εξελιξη των επιχειρησεων κ υπαιτιος χιλιαδων ημετερων απωλειων. Αλλα του δωσανε του αχρειου στρατιωτακια να παιζει, μονο που ηταν αληθινα

    Σπύρος Θεοδωροπουλος Γιάννης Παπαγρηγορίου Γράφετε: «…ο ρολος του υπηρξε καταστροφικος για την εξελιξη των επιχειρησεων κ υπαιτιος χιλιαδων ημετερων απωλειων». (!;!;)
    Μπορείτε, παρακαλώ, να τεκμηριώσετε δι’ ελαχίστων αυτή τη σοβαρότατη κατηγορία;
    Ποιος, συγκεκριμένα, ρολος του υπήρξε «καταστροφικός για την εξέλιξη των επιχειρήσεων»;
    Για ποιες, (πού και πότε), συγκεκριμένα, «χιλιάδες ημετέρων απωλειών» υπήρξε υπαίτιος;
    Όπως είναι γνωστό, ο Ανδρέας απεχώρησε από τη Στρατιά Μικράς Ασίας στις 18.9.1921.
    Μπείτε στον κόπο να διαβάσετε το βιβλίο του «Δορύλαιον Σαγγάριος» (Ενάλιος, Αθήνα 2008), ιδίως τον επίλογο, και τα ξαναλέμε…

    George Giannopoulos Μια χαρά είχε διάβασε την κατάσταση ο Ανδρέας, άλλο που ενήργησε αντιπειθαρχικά.

    Μου αρέσει!

  2. George Giannopoulos Εντάξει, όσα αναφέρει είναι λάθος και εσφαλμένα.
    Ο Γαβαλιάς και όχι Γαβαλάς ήταν επιτελάρχης και όχι διοικητής του υπό τον Πρίγκιπα Ανδρέα Β Σώματος Στρατού.
    Η άρνηση εκτέλεσης διαταγής που καταλογίζει δεν αφορούσε επιθετικό αλλά αμυντικό ελιγμό, εν όψει εικαζόμενης εχθρικής αντεπίθεσης. Όντως ο Ανδρέας ξεκίνησε να κάνει άλλο από ότι διατάχθηκε αλλά σταμάτησε όταν έλαβε διαταγή του Παπούλα που έγραφε » έκπληκτος ΠΡΟ ΣΚΕΨΕΩΣ μη εκτελέσεως διαταγής..». Ο Ανδρέας κατόπιν αυτής υπάκουσε.
    Αλήθεια είναι ότι η ανυπακοή στην Στρατιά Μικράς Ασίας ήταν συνηθισμένο φαινόμενο από την αρχή ακόμα και στο επίπεδο Συντάγματος (πχ Πλαστήρας στις 13 και 15 Αυγούστου 1922).
    Δεν επέβαλε η κυβέρνηση την προς Άγκυρα εκστρατεία, αυτή προετοιμαζόταν ήδη από το 1920, επί Βενιζέλου, και με σκέψη για πιθανή κίνηση και προς Ικόνιο. Αιτία; Ότι ο αντίπαλος δεν είχε συντριβεί.
    Στην Κιουτάχεια ο Γούναρης έθεσε τρία ερωτήματα προς την Στρατιά, αυτή απάντησε σε όλα σα δικολαβος ΑΛΛΑ πρότεινε την προς Άγκυρα κίνηση ( ο Παπούλας δέχθηκε την θέση Πάλλη και Σαρηγιαννη και αγνόησε τις ενστάσεις Σπυρίδωνος).
    Η εκστρατεία ήταν δύσκολη, λάθη υπήρξαν, υπήρξαν όμως και δύο- τρία παρά τρίχα με βασικότερη μια την δεύτερη – αν θυμάμαι καλά- μέρα της επίθεσης, όταν η Στρατιά δεν κατανοησε την αξία για την Τουρκική παράταξη της θέσης που καταλήφθηκε και δεν δημιούργησε με καταδίωξη το ρήγμα).
    Ήταν ο Σαγγάριος καθοριστικός; Όχι, καθοριστική ήταν η 2α/5/1919, παλιό ημερολόγιο, μέρα αποβίβασης στην Σμύρνη και υπό τους όρους που αυτή έγινε. Από την επόμενη και μέχρι τέλους το μοτίβο είναι ίδιο, διαρκής προσπάθεια να συντριβεί ο Τουρκικός στρατός, που διαρκώς φεύγει ανατολικά. Από το Αλασεχιρ, το Μπανάζ, το Ουσάκ, την Προύσα, την Κιουτάχεια, το Αφιόν, το Εσκί Σεχήρ, την Άγκυρα και όλο μακρύτερα του Αιγαίου. Ο Κεμάλ χάνει αλλά δεν περικυκλώνεται. Η ηλάγρα δεν κλείνει.

    *

    Evangelos Spinthakis Έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι η ήττα ήταν αναπόφευκτη γιατί δεν υπήρχε πολιτικός σχεδιασμός μετά την απόσυρση Βενιζέλου. Τι θα κάναμε δηλαδή ένα κράτος ως έξω από την Άγκυρα, με μια Τουρκία στριμωγμένη στα βουνά της μικρασιατικής ενδοχώρας. Ήταν βιώσιμο αυτό το σχέδιο;

    Evangelos Spinthakis Αν και αμφιβάλλω αν κα το σχέδιο Βενιζέλου για ενσωμάτωση της Σμύρνης με διεθνή εποπτεία της Πόλης, ήταν και αυτό βιώσιμο…

    George Giannopoulos Ήταν λάθος του Βενιζέλου, σε μια ζαριά έπαιξε 3000 χρόνια Ελληνισμού. Πίστευε ότι μόνη της η Αγγλία αρκούσε για να επιβληθεί η Ελλάδα στην Μικρά Ασία & ότι κατόπιν αυτού η Πόλη θα έπεφτε σαν ώριμο φρούτο. Επίσης θεωρούσε ότι οι Τούρκοι αν καλοδιοικουνταν θα γινόταν πιστοί πολίτες του Ελληνικού βασιλείου, γιαυτό έστειλε τον Στεργιάδη.
    Εσφαλε σε όλα, έπρεπε να ακούσει τον υπασπιστή του το 1914-15 πο του εξήγησε γιατί θα ηττηθουμε σε μια τέτοια περίπτωση, πως θα ηττηθουμε και να μην επιχειρήσει να λύσει ένα θέμα 3 χιλιετιών σε μια δεκαετία, αρκούμενος σε δυτική και ανατολική Θράκη για την ώρα.

    Σταύρος Καράμπελας Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε αλλά ο Βενιζέλος δεν ήταν στην Αρχή από τον Νοέμβριο του 1920. Οι προδότες που ήρθαν στη θέση του μπορούσαν να απαγκιστρωθοούν αν ήθελαν. Ήθελαν όμως να πάνε στην Άγκυρα και να δούν τον Τίνο τους στην Πόλη…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s