Απόψεις, Βελουχιώτης

Το καλό και το κακό στο λόγο και την πράξη του Άρη Βελουχιώτη

2402864f5fb29ac6ac7a1dfde76bbc34

Ο Άρης Βελουχιώτης στα χρόνια που πρωταγωνίστησε ως δημόσιο πρόσωπο (1941- 1945) χαρακτηριζόταν από τον απόλυτο διχασμό του καλού και του κακού. Ακριβέστερα, από τη αντίληψη που είχε σχηματίσει για το τι είναι καλό και τι είναι κακό στην Ιστορία, στη διάρθρωση της κοινωνίας, στις εκδηλώσεις του εγώ ενός εκάστου (συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής τοποθέτησης) Περαιτέρω, είχε αποκρυσταλλώσει και εφάρμοζε με συνέπεια στις καθημερινές του δραστηριότητες, εκτός αν λόγοι ανωτέρας βίας ή πολιτικής σκοπιμότητας το απέτρεπαν, τους κανόνες αντιμετώπισης του κακού εκ μέρους του καλού. Οι κανόνες ήταν απλοί: το κακό έπρεπε να συντριβεί, ώστε το καλό να υπερισχύσει. Η συντριβή του κακού σχεδόν πάντα ήταν ταυτόσημη με την βιολογική εξόντωση του φορέα του, όταν αυτή ήταν εφικτή. Ενίοτε μετά από μια επίμονη διαδικασία εξαγνισμού (βασανιστήρια) στην οποία ο ίδιος ο αρχάγγελος του καλού (ο Άρης) δεν δίσταζε να συμμετέχει προσωπικά.  Η πάλη για τη συντριβή του κακού όφειλε να είναι διαρκής, έστω κι αν μεσολαβούσαν διαστήματα εκεχειρίας, για λόγους τακτικής. Ούτως ή άλλως, η πάλη του αρχαγγέλου του καλού εναντίον του κακού δεν θα μπορούσε να σταματήσει ποτέ. Πράγματι δεν σταμάτησε παρά μόνο με την αυτοκτονία του, η οποία ήταν μια έμμεση πλην σαφής παραδοχή ότι το κακό νίκησε και το καλό έχασε. Ίσως αυτό γίνει περισσότερο κατανοητό αν ληφθεί υπόψη η πορεία προς το σημείο μηδέν, κατά την οποία ο Βελουχιώτης έκοψε συστηματικά ένα ένα τα γεφύρια της συνδιαλλαγής, ακριβώς γιατί ήταν συνεπής με τον υπέρτατο κανόνα: η συνδιαλλαγή του καλού με το κακό είναι απλά αδιανόητη. (Άρης Βελουχιώτης: Χρονολόγιο 1941-1945)

Για τον Άρη Βελουχιώτη δεν ίσχυσε ποτέ το ηρακλείτειον αγαθόν και κακόν ταυτόν. Το καλό και το κακό είναι ένα. Το ίδιο πράγμα. Αντιθέτως,  η πεμπτουσία της ύπαρξής του, ως εθελοντής του καλού, υπήρξε η μάχη με το κακό, ως την έσχατη συνέπεια. Η οποία, δεδομένου ότι ο Ηράκλειτος είχε δίκιο, δεν μπορούσε να είναι άλλη από την ασυμβίβαστη και εθελούσια πορεία προς την αυτοκαταστροφή. Γιατί αν το καλό και το κακό είναι ταυτόν, τότε πολεμώντας λυσσαλέα το κακό για λογαριασμό του καλού, πολεμάς και καταστρέφεις τον ίδιο σου εαυτό. Ο Βελουχιώτης δεν ήταν ο πρώτος πολίτης – πολιτικός ή πολίτης – αντάρτης, ούτε ο τελευταίος, που θυσιάστηκε σ’ αυτήν την παρεξήγηση. Αναλόγως είχαν πράξει ο Αθηναίος Σωκράτης, υιός του Σωφρονίσκου και ο εβραίος ραβί Ιησούς, υιός του Ιωσήφ. Επίσης, αργότερα, ο Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, γνωστός ως Τσε Γκεβάρα. Όλοι αυτοί και αμέτρητοι άλλοι, όπως και ο Άρης Βελουχιώτης, έδωσαν στη μάχη αυτού που θεωρούσαν καλό εναντίον αυτού που θεωρούσαν κακό, την ίδια τους τη ζωή.  Δεν είναι κάτι που θεωρώ λάθος. Γιατί, όπως θα έλεγε ο παππούς Ηράκλειτος, σωστό και λάθος ταυτόν.  Είναι απλά ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Κι ας διαφωνούν όσο θέλουν οι οπαδοί του καλού – δηλαδή σχεδόν όλοι οι οπαδοί: οι αυτοχαρακτηριζόμενοι ως οπαδοί του κακού  είναι συγκριτικά ελάχιστοι. Εξάλλου θεωρώ ως δεδομένο ότι κοινοποιώ τις προσωπικές μου σημειώσεις από τη μελέτη του Εμφυλίου αποκλειστικά σε μη- οπαδούς. Οι τελευταίοι, οπαδοί του καλού της αριστεράς ή της δεξιάς, έχουν τη συμπάθειά μου, όχι όμως και το ενδιαφέρον μου, ως αναγνώστες.

Είναι ήδη προφανές ότι η ύπαρξη και η δράση του Άρη Βελουχιώτη είναι περισσότερο ύπαρξη και δράση ενός προφήτη του καλού, όπως το διασαφηνίσαμε, παρά ενός πολιτικού προσώπου. Το πολιτικό πρόσωπο ωχριά δίπλα στον προφήτη και απορροφάται απ’ αυτόν. Ο πολίτης – πολιτικός έχει όρια. Ο προφήτης έχει ως μοναδικό όριο την εξάλειψη του κακού. Δηλαδή δεν έχει κανένα όριο. Όσα θύματα κι αν υπάρξουν στην ιερή του αποστολή, ως εχθροί, ως σύντροφοι ή ως παράπλευρες απώλειες αμετόχων που χάθηκαν για να μη γλιτώσει κάποιος εχθρός που, ενδεχομένως, κρυβόταν ύπουλα ανάμεσά τους.

Κατανοώ ότι αυτά που έχω εκθέσει ως τώρα αποτελούν εξαιρετικούς (ίσως και προκλητικούς) ισχυρισμούς. Γνωρίζω ότι οι εξαιρετικοί ισχυρισμοί απαιτούν εξαιρετικές αποδείξεις. Θα προσπαθήσω να τις παρουσιάσω αυτές τις αποδείξεις, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τον ιστορικό λόγο του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία.    Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω και άλλα κείμενα ή λόγους του Άρη. Επιλέγω το λόγο στη Λαμία (19 Οκτωβρίου 1944) γιατί είναι εμφανώς προετοιμασμένος (δουλεμένος) από τον ομιλητή και γιατί εκφωνήθηκε σε συνθήκες σχετικής ηρεμίας, χωρίς την συνήθη πίεση του κατεπείγοντος. Συνεπώς εκφράζει καλύτερα από κάθε άλλο κείμενο (ακόμα και από τη διακήρυξη της ΜΕΑ) τον Άρη Βελουχιώτη.

Ο ομιλητής ξεκινάει θέτοντας το ιστορικό πλαίσιο. Η συναρμογή του οποίου δεν έχει καμιά σχέση με τον μαρξισμό, είναι αυτούσια η πρόσληψη της αδιάσπαστης συνέχειας του ελληνικού έθνους, όπως διαμορφώθηκε τον 19ο αιώνα, από τους Ζαμπέλιο – Παπαρηγόπουλο και η οποία αποτελεί την καθιερωμένη αναφορά κάθε επετειακού λόγου, ως τις μέρες μας:

Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα ήτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, οπού επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ’ όλο τον κόσμο. Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.

Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας ήτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε. Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», αναμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ’ άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή.

Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητα μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη.

Αυτό κάνεις δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση, χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι’ αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό.

Μα ο ελληνικός λαός δεν θάτανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλοι – ξένοι και ντόπιοι – πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του.

Η συνέχεια ορίζεται αποκλειστικά με όρους αίματος και επί τη ευκαιρία μυκτηρίζεται ο δυστυχής «Φαλμεράγιερ» επειδή είπε πως αυτό δεν στέκει, επισήμανε όμως άλλα, πολύ σημαντικότερα στοιχεία επαφής, όπως η γλώσσα.  Εδώ όμως σκιαγραφείται το πρώτο «μητρικό» δίπολο καλού και κακού, το οποίο καθορίζει τους όρους ύπαρξης του έθνους από τα αρχαία χρόνια ως το 1821. Καλό είναι ο ελληνικός λαός, στη διαχρονία του, εξαρχής τέλειος, παραγωγός αξεπέραστου πολιτισμού και παντοτινός εραστής της ελευθερίας. Κακό είναι όλοι οι άλλοι, οι πραγματικοί ή φανταστικοί εχθροί του, ντόπιοι και ξένοι:

Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ’ αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα.

Σε λίγο, η Φιλική Εταιρία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες.

Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό πού υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το όποιο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και που διαλάμβανε, ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα, μα και θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει.

Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά.

Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821.

Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.

Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν’ αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.

Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ’ αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ’ αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.

Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα:

Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ’ αυτήν το καπάκι.

Η άκαμπτη στοίχιση της σκέψης πίσω από το δεδομένα και απαράβατα καλούπια καλού – κακού δεν αφήνει περιθώριο για αποχρώσεις, αντιθέσεις, συνθέσεις, εξέλιξη. Παραλείποντας τις αναφορές στους αρχαίους, ας επισημάνουμε μερικές καταδίκες του κακού, σε σχέση με το 1821: Ας ήταν η Ρωσία για πολλά χρόνια πριν την Επανάσταση το μοναδικό κράτος όπου οι ελληνικές κοινότητες αντιμετωπίζονταν φιλικά, λόγω της Ορθοδοξίας. Ας ήταν η Αγγλία (και οι άλλες δύο δυνάμεις) που με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου έδωσαν τη μεγάλη ανάσα για την επιτυχία της Επανάστασης. Ας ήταν ο αρχηγός της Επανάστασης, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, από μια μεγάλη και πλούσια οικογένεια «κοτζαμπάσηδων». Ας ήταν ο «Γιάννης Καποδίστριας» αυτός που ολοκλήρωσε με επιτυχία την Επανάσταση και έβαλε τα θεμέλια της νέα ελληνικής πολιτείας, ως πρώτος κυβερνήτης. (…ανέλαβε την στολήν αυτού, πενιχροτέραν και της των δασονόμων της αντιβασιλείας)

Όλοι και όλα ισοπεδώνονται, καθώς στην  κεντρική παραδοσιακή ελληνοκεντρική αφήγηση προστίθεται και η (δήθεν) μαρξιστική ημεδαπή ανάγνωση της Ιστορίας, η οποία είχε ήδη κάνει τις πρώτες της παρουσιάσεις.

Η ίδια αφήγηση, αποκλειστικά σε άσπρο – μαύρο, συνεχίζεται ως την εποχή του Μεταξά και τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο. Όπου λέγονται πράγματα που φωτίζουν (εξηγούν) την αδυναμία συνεννόησης και συνεργασίας με τις δυνάμεις του κακού:

Σ’ αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ’ αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο.

Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, πού μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ’ αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι’ αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.

Έτσι, μας ξαναδέσανε στη σκλαβιά.

Μα ο λαός μας δεν ήτανε σε θέση να συνεχίσει το έργο του αυτό. Όσο φλογερά κι αν ήτανε τα στήθη του, η φλόγα αυτή δεν θα άντεχε στα σιδερόφρακτα μεγαθήρια των φασιστών, μια που είχε μέσα του και την προδοσία των ηγετών του. Έτσι αναγκάστηκε να υποκύψει, μα όχι σαν ηττημένος. Γιατί αυτή η συνθηκολόγηση που έκαναν, υπογράφηκε πριν ακόμα πολεμήσει ο στρατός μας. Αυτή δεν ήτανε ήττα του λαού μας, μα ήττα και χρεοκοπία των καθεστώτων που μεσολάβησαν από το 1821-1941. Γι αυτό κι ο λαός μας τιμωρεί σήμερα την ήττα αυτή και θα την τιμωρήσει αργότερα πιο σκληρά ακόμα.

Βλέπουμε σ’ αυτό το κομμάτι της ομιλίας:

– Μια φευγαλέα πλην σαφή καταδίκη της κυβέρνησης Μεταξά γιατί δεν απέτρεψε τον πόλεμο. Αυτό δηλαδή για το οποίο η Κομμουνιστική Διεθνής έκανε παρατήρηση στον Ζαχαριάδη, επειδή συντάχτηκε υπέρ του πολέμου με το πρώτο του γράμμα. (Υποδείξεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς προς το ΚΚΕ, υπέρ των συμφερόντων του Άξονα (10.1.1941)

– Την καταγγελία ότι ο Μεταξάς είχε εξαρχής «πουλήσει» τον πόλεμο στους φασίστες. Φυσικά τα «ντοκουμέντα» που το «αποδείχνουν» αυτό δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Ωστόσο αυτή η συναλλαγή θεωρούνταν δεδομένη (την είχα πρωτοδιαβάσει σε κάποιο λογοτεχνικό βιβλίο ενός αριστερού συγγραφέα, με περισσότερες λεπτομέρειες)  και αναπαράγονταν πολλά χρόνια μετά – ώσπου έσβησε.

– Την αντίφαση ανάμεσα στις αρχικές προοπτικές του πολέμου και στην ευκαιρία μεταξύ «Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940», την οποία δημιούργησε ως θαύμα ο εκπρόσωπος του καλού (ο ελληνικός λαός) και η οποία φυσικά προδόθηκε από τους εκπροσώπους του κακού (κυβέρνηση Μεταξά).  Εννοείται πως είναι αδιανόητη ακόμα και η παραμικρή πιθανότητα πως μπορούσε ο Μεταξάς να δρα με γνώμονα τα ελληνικά συμφέροντα. (Ο Μεταξάς εξηγεί στους εκδότες και τους αρχισυντάκτες γιατί απάντησε όχι στο Ιταλικό τελεσίγραφο)

– Η συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς χαρακτηρίζεται απερίφραστα «προδοσία». Θα έπρεπε δηλαδή να καταστραφεί εντελώς ο ελληνικός στρατός, όπως το ζητούσαν οι Άγγλοι, παρατείνοντας μια ήδη χαμένη μάχη. (Γ. Τσολάκογλου. Προδότης ή πατριώτης; )

Όχι μόνο αυτό, αλλά εξαγγέλλεται η ακόμα πιο σκληρή τιμωρία των υπεύθυνων «της ήττας» (δηλαδή της συνθηκολόγησης, διότι η ήττα ήταν ήδη δεδομένη), εν είδει  εξαγνισμού για «τα καθεστώτα» από το 1821 ως το 1941.

Αυτές οι θέσεις, όπως κι οι προηγούμενες για την Επανάσταση του 1821, δεν μπορούν να εξηγηθούν με οποιαδήποτε λογική μέθοδο ή τρόπο σκέψης. Ούτε έχουν πραγματική σχέση με τον μαρξισμό. Είναι περισσότερο οι εξτρεμιστικές και απόλυτες θέσεις ενός «προφήτη του καλού» παρά ενός  πολιτικού προσώπου. Κι όμως, ο Βελουχιώτης δεν ήταν ο μόνος από τα στελέχη του ΚΚΕ που τις πίστευε και τις έλεγε. Το ίδιο έκαναν μια μεγάλη σειρά στελεχών, από τον Οδυσσέα του Έβρου ως τον Ζέγκο της Αργολίδας – και η πρακτική τους δράση στα χρόνια της Κατοχής ήταν μια από τις σημαντικότερες πρωταρχικές αιτίες του Εμφυλίου 1943-49. Με την κάλυψη – καθοδήγηση της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, η οποία απλώς τους «μάζευε» όταν το παράκαναν.(Ο Οδυσσέας του Έβρου και Θεόδωρος Ζέγκος, ο Έλληνας Νικολάι Γιεζόφ )

Στη συνέχεια η ομιλία μπαίνει στο κυρίως θέμα της: την Κατοχή και την Αντίσταση:

Μια μαυρίλα πλάκωνε τον ελληνικό ορίζοντα. Κανείς δεν ήξερε τι θα έφερνε η αύριο και πώς θα ξεφεύγαμε από τη σιδερένια τανάλια που μας έσφιγγε. Κείνοι που ένιωθαν βρίσκονταν στις φυλακές και τα ξερονήσια. Κι εδώ πρέπει να στιγματιστεί μια άλλη ατιμία των ανθρώπων της 4ης Αυγούστου, που φεύγοντας, τους παράδωσε στα χέρια των καταχτητών.

Μια άλλη μερίδα πού ένιωθε, ασχολούνταν με τις μαύρες και άσπρες αγορές. Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απ’ αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά κι έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα. Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του Έθνους. Αυτοί που δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί που δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕAM.

Βέβαια, ποιος θάτανε κείνος που μπορούσε να πιστέψει τότε. Ότι αυτή η φούχτα των ανθρώπων θα έφερνε στη χώρα μας τη μεγαλόπρεπη αυτή νίκη. Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών ήτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στον δρόμο της λευτεριάς.

Ξέρετε όλοι πως άρχισε το κίνημα αυτό και δε σταματώ στις λεπτομέρειες του. Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, πού γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δω και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης.

Κι εδώ συνεχίζεται η αφήγηση στην ίδια λογική: «οι μόνοι» που ήξεραν τι έπρεπε να γίνει ήταν οι ελάχιστοι μαχητές του καλού, δηλαδή τα φυλακισμένα στελέχη του ΚΚΕ. Κανένας άλλος. Γιατί και κάποιοι άλλοι «που ένιωθαν» ασχολούνταν με «τις μαύρες και άσπρες αγορές». Έτσι όλο το βάρος έπεσε στους ελάχιστους πρώτους, οι οποίοι ανέλαβαν τον αγώνα και δημιούργησαν το ΕΑΜ.

Το μούδιασμα και η αργοπορία των πολλών και ειδικά αυτών που όφειλαν να ξεκινήσουν και να πρωταγωνιστήσουν στην Αντίσταση, δηλαδή της πολιτικής ελίτ και της στρατιωτικής ηγεσίας του τόπου, είναι γεγονός. Το οποίο εξηγείται, χωρίς να χρειάζονται εργαλεία ηθικής απαξίωσης ή απόδοση μη πατριωτικής συνείδησης. (Ειδικά οι στρατιωτικοί είχαν μόλις επιστρέψει από έναν πόλεμο, στον οποίο πρωταγωνιστούσαν) Αλλά δεν είναι δυνατόν να μην υπήρξαν καν ο Περρίκος, ο Ιβάνωφ, ο Τσιγάντες καθώς και πολλοί ακόμα που δημιούργησαν δεκάδες αντιστασιακές οργανώσεις, παράλληλα με το ΕΑΜ.(O άγνωστος προφήτης της Ενωμένης Ευρώπης: Κωνσταντίνος Περίκος  – Ο μεγαλύτερος ήρωας της Εθνικής μας Αντίστασης δεν είχε την ελληνική ιθαγένεια!  – Ιωάννης Τσιγάντε: το χρονικό μιας συγκλονιστικής Ιστορίας της Αντίστασης –33 αντιστασιακές οργανώσεις. Η άγνωστη ιστορία και δράση τους )

Στην αφήγηση του Άρη όλοι αυτοί ανήκουν στο κακό. Συνεπώς είτε δεν αναφέρονται καν, είτε αναφέρονται μόνο για να καταγγελθούν οι πονηρές τους προθέσεις: ό,τι έκαναν το έκαναν όχι από πατριωτισμό, αλλά από υστεροβουλία, για να εμποδίσουν και να αντιπαρατεθούν στο καλό, δηλαδή στο ΕΑΜ. Για να κάνουν ζημιά στους πραγματικούς πατριώτες, στις φλέβες των οποίων έτρεχε «πραγματικό ελληνικό αίμα»

Αντιλαμβάνομαι ότι όλ’ αυτά ακούγονται δυσάρεστα για πολλούς, επειδή δεν είναι παρά το αντεστραμμένο είδωλο της αγοραίας αντικομουνιστικής ρητορικής. Όπως θα ακουστούν δυσάρεστα από άλλους άλλες προσεγγίσεις, για την απέναντι πλευρά του Εμφυλίου. Όμως προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την ευκολία της επιφάνειας και καταδυόμαστε σ’ αυτά που υπάρχουν κάτω απ’ αυτήν. Φρονώ ότι αν και δυσάρεστο είναι απαραίτητο και, ενδεχομένως, χρήσιμο. Ας συνεχίσουμε λοιπόν με την ομιλία της Λαμίας.

Στα προηγούμενα χρόνια πολλοί περνούσανε από την πλατεία του Διάκου, μα κανείς δεν ένιωθε τον παλμό που περιείχε το τραγούδι, που μας δίδασκε στο σχολείο ο παλιός καθηγητής μας Λάσκαρης: Σας ευλογεί του Διάκου μας το τιμημένο χέρι…

Κανείς δεν ένιωθε, ότι έπρεπε να φύγει μακριά από τα μικροσυμφέροντα του και να παλέψει για τη λευτεριά. Μα η χούφτα αυτή των ανθρώπων, που σας μίλησα πιο πάνω, ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα.

Η αντίδραση στο άκουσμα της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο.

Θυμάμαι όταν το χειμώνα του 1941 ήλθα εδώ σαν «μαυραγορίτης» για να βάλω μπροστά τη δουλειά. Σας γνώριζα όλους, μα κανείς από σας δεν ήξερε τι επεδίωκα εγώ. Τότε μαζί με το Γ. Φράγκο και Γ. Γιαταγάνα βγάλαμε το πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ. Πολλοί νομίζανε τότες, ότι αυτό ήτανε μόνο ντόρος και τίποτα άλλο.

Όταν λέγαμε ότι σε λίγο θα σφυρίζει το μάλιγχερ και θα κροταλίζει ξερά το πολυβόλο στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μας κι οι Γερμανοί και Ιταλοί θα φεύγουν ντροπιασμένοι, ίσως πολλοί να λέγανε πως αυτά δεν ήτανε παρά ηχηρές φράσεις.

Μα ύστερα από 2 1/2 μήνες άρχισε πραγματικά να λαλεί το ντουφέκι. Και τι δεν είπανε τότε! Όπως και στα 1821 όλη η αντίδραση συνωμότησε εναντίον μας και στην αρχή δεν έλεγε τίποτα για το αντάρτικο, κάνοντας το ίδιο πού κάνει και η στρουθοκάμηλος, όταν κρύβει το κεφάλι της, ενώ όλο της το σώμα φαίνεται. Έτσι κι αυτοί, νομίζανε, ότι αν δε λέγανε τίποτα για το αντάρτικο και το αγνοούσαν, δε θα ξαναβροντούσε το καριοφίλι. Μα μπορούσε να σταματήσει αυτό; Κάθε μέρα κοκκίνιζαν τα βουνά και τα φαράγγια από το αίμα.

Κι όταν είδαν ότι το αντάρτικο μεγάλωνε, παρά τη σιωπή τους, τότε κι αυτοί άλλαξαν τρόπο για να μας πολεμήσουν. Μας ονόμασαν πλιατσικολόγους, κατσικοκλέφτες, ληστοσυμμορίτες κλπ. Ακόμα βρέθηκαν άνθρωποι να μας αποκηρύξουν με την υπογραφή τους γιατί σκοτώσαμε τον προδότη και εκβιαστή Μαραθέα. Αυτοί οι κύριοι ήτανε κυριολεκτικά ηλίθιοι.

Δεν ξέρανε ούτε το ατομικό τους συμφέρον. Νόμισαν, πως αν μας αποκήρυσσαν θα σταματούσε κι ο αγώνας μας κι ότι δεν θα είμαστε κάποτε ικανοί να τους σφίξουμε το λαιμό και να τους πνίξουμε.

Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι ήτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλα κλωσοφωλιές.

Μα ήτανε δυνατό να πιάσει αυτό; Οι χωριάτες είχανε δει για πρώτη φορά το θαύμα ν’ αφήνουν τα πράματα τους έξω χωρίς να τους τα πειράζει κανείς.

Η ζωοκλοπή είχε καταργηθεί στην ύπαιθρο και η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας ποτέ δεν ήτανε σ’ αυτό το σημείο. Ήτανε θαύμα αυτό; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά το χωριό γνώρισε την εξουσία, η οποία βγήκε για να χτυπήσει την εσχάτη προδοσία, το έγκλημα, τη ζωοκλοπή κλπ. και να εμπεδώσει την ασφάλεια.

Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας, που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει, αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, έμπηξαν τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε. Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της Ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ’ αυτούς δεν είπε τίποτα. Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει.

Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ’ αυτούς. Απόδειξη είναι ότι εμείς είμαστε κείνοι που τρώγαμε χρόνια τώρα τις καρπαζιές και καταδιωκόμασταν. Σφάξαμε κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα.

Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι πού τους πήρε ο πόνος γι’ αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοι τους. Μα ούτε και το κόλπο αυτό έπιασε.

Ο Άρης εδώ πατάει σε πιο στέρεο έδαφος: μιλάει για το αντάρτικο που δημιούργησε ο ίδιος – κάτι που ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει. Ωστόσο υπάρχει ένα αγκάθι στην αφήγηση, το οποίο προσπαθεί να καλύψει: αυτό για το οποίο είναι ο ίδιος υπόλογος δεν είναι ο φόνος του Μαραθέα (μια πράξη άξια επαίνου, για τον πρώιμο ΕΛΑΣ – άλλωστε επαινέθηκε από όλους, όλων των πολιτικών χώρων, μόλις συνέβη) αλλά η απαγωγή, η παρατεταμένη ομηρεία με σκοπό καταβολή λύτρων και τελικά η δολοφονία (ή ο θάνατος από τις κακουχίες) του δεκατριάχρονου παιδιού του Μαραθέα.

Ο Άρης δεν δείχνει την παραμικρή μεταμέλεια γι΄ αυτό το ανόητο και πολιτικά καταστροφικό έγκλημα. Το ενδιαφέρον  είναι η οικογενειακή ευθύνη: από τη στιγμή που ο Μαραθέας έχει τοποθετηθεί στο κακό, η τιμωρία αυτονόητα περιλαμβάνει και το οικογενειακό του περιβάλλον (το νεαρό παιδί του). Η εκ των υστέρων δικαιολογία ότι τα ίδια έκαναν οι παρακρατικοί συμμορίτες της άλλης πλευράς κατά τη διάρκεια της Λευκής Τρομοκρατίας ή οι Ταγματασφαλίτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής, δεν μπορεί να σταθεί: η δολοφονία του νεαρού Μαραθέα έγινε πολύ πριν υπάρξουν Τάγματα Ασφαλείας ή παρακρατικές συμμορίες. Μ’ αυτή την θλιβερή πράξη του πρώιμου ΕΛΑΣ ο Βελουχιώτης έβαλε τις προδιαγραφές για τις πρακτικές του μέλλοντος, που υλοποιήθηκαν  πολύ σύντομα στον κατοχικό εμφύλιο. Ο προφήτης του καλού που δεν έχει όρια στην τιμωρητική του αποστολή υπονόμευσε καταλυτικά με τον φόνο του παιδιού τον ανερχόμενο λαϊκό πολέμαρχο – ηγέτη και του αφαίρεσε εξαρχής το ηθικό πλεονέκτημα. Η δύναμη του προφήτη έγινε αδυναμία του καπετάνιου και του αντάρτικου στρατού που είχε ο ίδιος δημιουργήσει, με τη βοήθεια των κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ μετά από εντολή της ηγεσίας του. Γιατί αμέσως μετά την υπόθεση Μαραθέα και παρά τις καταγγελίες – αναφορές για άλλα περιστατικά ακραίας βίας, ο Άρης αντί να ανακληθεί (ή έστω να ανακληθεί στην τάξη) προάγεται σε καπετάνιο του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ.

Η απόδοση οικογενειακής ευθύνης εκ μέρους του ΕΛΑΣ κορυφώθηκε δυο χρόνια αργότερα, με τις δολοφονίες ολόκληρων οικογενειών αιχμαλώτων (και παιδιών) μετά τη μάχη του Μελιγαλά, στην οποία ο Βελουχιώτης ήταν παρών και υπεύθυνος για ό,τι συνέβη μετά, όπως και άλλα στελέχη του ΚΚΕ (Μπλάνας, Μπελογιάννης κλπ) (Μια κλασσική αφήγηση για τη Σφαγή στον Μελιγαλά )

Η φράση «ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί» είναι σαφής και δεν χρειάζεται σχολιασμό. Όπως και η δικαιολόγησή της: τα ίδια έκανε η ασφάλεια του Μεταξά. Οι σφαγμένοι προσδιορίζονται: «κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα» Με το πλεονέκτημα της ύστερης γνώσης και της έρευνας έχει αποδειχτεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι μαζί με όσους συνεργάτες των κατακτητών (και συγγενείς τους, σε ορισμένες περιπτώσεις) εκτελέστηκαν, σφαγιάστηκαν από τον ΕΛΑΣ και την ΟΠΛΑ και πολλές εκατοντάδες (ίσως χιλιάδες) Έλληνες χωρικοί που σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξαν προδότες ή κλέφτες ή εγκληματίες. Οι δολοφονίες αυτές ήταν καθαρά πολιτικά εγκλήματα, τα οποία διαπράχτηκαν με οργανωμένο τρόπο, με ευθύνη της ηγεσίας του ΚΚΕ, των τοπικών στελεχών και, δυστυχώς, των φυσικών αυτουργών, μελών του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ, αλλά και τοπικών επιτροπών του ΕΑΜ. Οι δολοφονίες αυτές δεν ήταν ατυχή περιστατικά, συνέβησαν εν ψυχρώ, στα πλαίσια του «τσακίσματος της αντίδρασης» ενόψει των εξελίξεων μετά την αναμενόμενη απελευθέρωση. Είναι λογικά αδύνατον να μη γνώριζε για αυτές τις εκτεταμένες σφαγές ο Άρης Βελουχιώτης. Ειδικά για τις δολοφονίες «αντιδραστικών» στην Πελοπόννησο, στο διάστημα της δικής του παρουσίας εκεί, από τον Μάιο του 1944 και μετά. (Δες παραπομπή για Ζέγκο)Το πιθανότερο είναι ότι εντάσσει τα θύματα σε «κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα»

Το αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών ήταν ότι αυτοκαταστράφηκε η όποια προοπτική της αριστεράς για ισότιμη συμμετοχή στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Η συμμετοχή του Άρη Βελουχιώτη σ’ αυτή τη διαδικασία Εμφυλίου πολέμου ήταν αναμφισβήτητη και ιδιαίτερα σημαντική. Ο ίδιος όμως, στη Λαμία, προσπαθεί να την εμφανίσει ως κάτι εντελώς διαφορετικό: ως δυσάρεστες ίσως αλλά απολύτως αναγκαίες διευθετήσεις, στον αγώνα του καλού ενάντια στο κακό.

Στη συνέχεια ο Άρης μίλησε για την αναγκαιότητα της ένοπλης Αντίστασης.

Τότε όμως αυτοί, σαν καλοί ζαχαροπλάστες που ήτανε, κατασκευάσανε ένα νέο χρυσό χάπι:

-Ναι, φωνάζανε. δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι οι αντάρτες διεξάγουν εθνικό αγώνα. Μα το ζήτημα αυτό θα λυθεί από τους ισχυρούς. Τι μας χρειάζονται, λοιπόν, οι αγώνες κι οι σκοτωμοί, αφού τα ζητήματα μας θα τα λύσουνε άλλοι;

Λυτό το σύνθημα έπιανε. Είχανε όμως δίκιο; Ασφαλώς όχι!

Γιατί δεν είχανε δίκιο;

Στα 1941-42 το ΕΑΜ δεν ήτανε ακόμα ισχυρό. Γι’ αυτό δεν είχε αρχίσει ο αγώνας να παίρνει μαζικό χαραχτήρα. Ούτε κι αντάρτικη δράση υπήρχε. Κι όμως. Στα 1941-42 πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, που επακολούθησαν απ’ αυτήν, 300.000 άνθρωποι μόνο στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα τους. Και θα πέθαιναν αργότερα ακόμα περισσότεροι, αν το ΕΑΜ δεν κινητοποιούσε με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και απεργίες το λαό και δεν τον εμψύχωνε: 1. Να επιβληθεί το σταμάτημα της αρπαγής της παραγωγής μας από μέρους των κατακτητών. 2. Να επιβληθεί σ’ αυτούς ν’ αφήσουν το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να αναλάβει την τροφοδοσία του λαού μας. 3. Να προσέξουν την κατάσταση της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Αν το αντάρτικο δε σταματούσε τις φάλαγγες των Γερμανών που κλέβανε την παραγωγή της χώρας μας και δεν καταργούσε τη συγκέντρωση της παραγωγής που τη βάζανε στο χέρι οι καταχτητές, αν δε γίνονταν όλα αυτά, τότε τα θύματα από την πείνα και τις αρρώστιες θα ήταν πολύ περισσότερα. Όλες οι χιλιάδες των θυμάτων, που πέσανε για τη ζωή και τη λευτεριά του λαού μας, ποτέ δε φθάνουν τα θύματα της πείνας και των ασθενειών.

Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς; Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!

Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων.

Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά.

Τι θα έπρεπε να προτιμούσαμε; Το πρώτο ή το δεύτερο; Όχι! Χίλιες φορές όχι!

Καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο, παρά να υποταχθούμε στους καταχτητές.

Αυτό ο λαός μας το κατάλαβε, τους μούντζωσε κι έδωσε αυτά τα γενναία παλικάρια, πούναι τώρα στεφανωμένα με δόξες, με δάφνες και με νίκες.

Δεν έχει σημασία ότι ο αριθμός των θανάτων από πείνα που δίνεται είναι υπερβολικός: αυτός κυκλοφορούσε τότε. Πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι η πείνα σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Χίο, Σύρο και Μύκονο και οι θάνατοι εξ’ αιτίας της, δεν είχαν ως μόνη αιτία τους κατακτητές και τις αρπαγές των προϊόντων που έκαναν. Υπήρχαν κι άλλες αιτίες: ο ναυτικός αποκλεισμός που επέβαλαν οι Άγγλοι, και (κυρίως) οι κοινωνικές ανισότητες που προϋπήρχαν και οξύνθηκαν στο έπακρο. Επίσης, η κερδοσκοπία της υπαίθρου εις βάρος των πόλεων και η μαύρη αγορά, καθώς και η ανικανότητα της κυβέρνησης Τσολάκογλου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Το οποίο τελικά αντιμετωπίστηκε όχι όπως περιγράφει ο Άρης (από το ΕΑΜ) αλλά από την άρση του ναυτικού αποκλεισμού που αναγκάστηκαν να κάνουν οι Άγγλοι (γιατί αλλιώς θα έχαναν την υποστήριξη του ελληνικού πληθυσμού) τη συμφωνία για βοήθεια μέσω του Ερυθρού Σταυρού κλπ. Εξάλλου, μετά την πείνα που αντιμετωπίστηκε, οι τρομερές κοινωνικές ανισότητες,  η ασυδοσία των μαυραγοριτών και δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας στο πλευρό των κατακτητών (μπλόκα) ήταν η βασική αιτία ανάπτυξης του μεγάλου αντιστασιακού κινήματος στις πόλεις και ειδικά στην Αθήνα, με σαφώς ταξικά – επαναστατικά χαρακτηριστικά, που ξέσπασε (και συντρίφτηκε μαζί με τον ΕΛΑΣ) τον Δεκέμβρη του 1944. (Τα μπλόκα της Κατοχής ως προπαρασκευή των Δεκεμβριανών )

Αυτές οι λεπτομέρειες, που μας προσφέρει η ύστερη γνώση, δεν ήταν δυνατόν να ακουστούν στις 19 Οκτωβρίου 1944, στο λόγο της Λαμίας. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι την αποστροφή του Άρη «καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο, παρά να υποταχθούμε στους καταχτητές» την είχε πει με άλλα λόγια αλλά με το ίδιο νόημα ο Ιωάννης Μεταξάς, αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου: «Η Ελλάς δεν πολεμά δια την νίκην. Πολεμά δια την Δόξαν. Και δια την τιμήν της. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνη αξία της ιστορίας της» (Ο Μεταξάς εξηγεί στους εκδότες και τους αρχισυντάκτες γιατί απάντησε όχι στο Ιταλικό τελεσίγραφο )

Στη συνέχεια ο Άρης μίλησε για τις σχέσεις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ με τις άλλες αντιστασιακές οργανώσεις και τους Άγγλους.

Τότε κι αυτοί αναγκάστηκαν ν’ αλλάξουν βιολί κι αποφάσισαν να βγάλουν στο βουνό δικές τους ανταρτοομάδες.

Μα γιατί αυτό; Το ΕAM είχε δηλώσει ότι δεν είχε μονοπώλιο τον αντάρτικο αγώνα. Γι’ αυτό και τους κάλεσε να σχηματιστούν κοινές ανταρτοομάδες. Αν είχανε την πρόθεση να παλέψουν ενάντια στους καταχτητές, θα το κάνανε. Τότε όμως, ισχυρίζονται, ότι η χωρογραφία της Ελλάδας και η πυκνότητα της κατοχής δεν επέτρεπε την ύπαρξη ανταρτοομάδων.

Όταν όμως είδανε εμάς, όταν λευτερώσαμε την ύπαιθρο, τότε κι αυτοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν αντάρτικο.

Τι θα περίμενε κανείς άπ’ αυτούς αρχή αρχή; Ποια κραυγή, έστω και τυπικά, να βγει από το στόμα τους; Φυσικά, «Κάτω οι καταχτητές» !

Μα την θέση τους τη γνωστοποίησαν από την αρχή. Η πρώτη κραυγή τους ήτανε: «ΚΑΤΩ ΤΟ ΕΑΜ!»

Μα εμείς και πάλι τους καλέσαμε για να ενωθούμε. Αυτοί όμως αρνήθηκαν, γιατί δεν θέλανε να υποβληθούν σε κόπους και μόχθους για να πολεμήσουν τον καταχτητή. Γιατί αυτοί δεν ήτανε εντολοδόχοι του ελληνικού λαού, μα της αντίδρασης από το φόβο της λαοκρατίας που ζητούσαν να πολεμήσουν.

Στο τέλος μας κήρυξαν κι ανοιχτά τον πόλεμο, ένοπλα, συνεργαζόμενοι με τους καταχτητές.

Θα είμαστε ασυνεπείς στον αγώνα μας και προδότες του λαού μας, αν σιχαινόμαστε τα αίματα. Γι’ αυτό, σαν εντολοδόχοι του λαού, συντρίψαμε τους συνεργάτες αυτούς των καταχτητών, τους πολέμιους του εθνικού μας αγώνα.

Ύστερα απ’ αυτό χρησιμοποίησαν το κόλπο: Μας κατηγόρησαν, ότι δε βοηθάμε το συμμαχικό αγώνα, αλλά θα υπακούσουμε μόνο στους Ρώσους. Κι απειλούσαν ότι όταν θάρθουν οι σύμμαχοι εδώ, θα μας κανονίσουν. Αυτοί, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, απειλούσανε ότι θα μας χτυπήσουν οι σύμμαχοι!

Αυτοί που στα 1941 πρόδωσαν το συμμαχικό αγώνα. Αυτοί που μαγάρισαν τις Θερμοπύλες και τους Τριακόσιους μας κι άφησαν τους συμμάχους Άγγλους να μάχονται μόνοι τους εκεί, ενώ αυτοί είχαν παραδώσει την Ελλάδα με τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, μας κατηγορούσαν ότι δεν ενισχύουμε τον συμμαχικό αγώνα κι έβαζαν στο μυαλό των συμμάχων την άτιμη σκέψη, ότι δήθεν θα μας χτυπούσαν ερχόμενοι εδώ.

Μα σε λίγο τους ήλθε το πρώτο χαστούκι! Η πρώτη ομάδα των Άγγλων αλεξιπτωτιστών έπεφτε, όχι σ’ αυτούς, μα στον Άρη, πάνω στη Γκιώνα. Και μαζί μ’ αυτούς τραβήξαμε κι ανατινάξαμε το Γοργοπόταμο. Ο αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων της Μ. Ανατολής, στρατηγός Ουίλσον, δήλωνε ανοιχτά, ότι οι επιτυχίες των συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γιατί αυτή εμπόδισε την αποστολή γερμανικών ενισχύσεων και εφοδιασμού. Μα να κι ένα τελευταίο: Στην Πελοπόννησο προτείναμε στους τσολιάδες να καταθέσουν τα όπλα κι εμείς θα τους αφήσουμε ελεύθερους. Μα οι Άγγλοι το απέρριψαν αυτό και συνέλαβαν όλους τους τσολιάδες, τους έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους παραπέμπουν να δικαστούν από τα στρατοδικεία.

Στο κάτω-κάτω, να τώρα οι Άγγλοι μπροστά σας. Διαβαίνουν τους δρόμους της Λαμίας και πάνε να χτυπήσουν τους Γερμανούς μαζί με μας. Μαζί τους θα πολεμήσουμε εμείς κι όχι αυτοί, μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού.

Στο κομμάτι αυτό ο Βελουχιώτης ανακατεύει χρονικά τα γεγονότα, για να καταλήξει στα συμπεράσματα που επιθυμεί. Πριν το Γοργοπόταμο δεν υπήρχε πρακτικά επικοινωνία (άρα και σύγκρουση) μεταξύ ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ. Ο Ζέρβας είχε βγει στο βουνό για δημιουργία αντάρτικου, σε συνεννόηση με τους Άγγλους, εντελώς ανεξάρτητα από τον ΕΛΑΣ και τον Βελουχιώτη. Το ίδιο είχε συμβεί με όλες σχεδόν τις γνωστές ένοπλες οργανώσεις της Αντίστασης, με πιθανή (θεωρητικά) εξαίρεση την ΕΚΚΑ και το 5/42 του Ψαρρού, ο οποίος καθυστέρησε, συγκριτικά με τους άλλους. Αλλά κι αυτός στη σύγκρουση ΕΔΕΣ – ΕΛΑΣ (από τον Οκτώβριο του 1943 ως τη Συμφωνία Μυρόφυλλου – Πλάκας στις 29 Φεβρουαρίου 1944) τήρησε ευμενή ουδετερότητα υπέρ του ΕΛΑΣ.(Ενα φιλόδοξο εγχείρημα που απέτυχε )

Συνεπώς η άποψη ότι όλες οι άλλες ένοπλες οργανώσεις (χωρίς καμία εξαίρεση) δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό στόχο να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ (ο οποίος απόχτησε υπολογίσιμη δύναμη μόλις την άνοιξη – καλοκαίρι του 1943) όχι μόνο δεν στέκει, αλλά χρησιμοποιείται ως προπέτασμα για να καλυφθεί η πραγματικότητα:  ήταν ο ΕΛΑΣ που σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις όχι μόνο ξεκίνησε τις συγκρούσεις με τις άλλες οργανώσεις, αλλά και τις συνέχιζε με επιμονή και σχέδιο μέχρι την ολοκληρωτική τους συντριβή – εξαφάνιση. Αυτό προκύπτει από την μελέτη της αντιπαράθεσης του ΕΛΑΣ με τον ΕΔΕΣ, με τον Ελληνικό Στρατό (στην Πελοπόννησο), με την ΕΚΚΑ και το 5/42. Ο μόνος που κατάφερε να επιβληθεί στον ΕΛΑΣ ήταν ο τουρκόφωνος Φωστερίδης (Αντών Τσαούς) που πολεμούσε τους Βούλγαρους, στο Βορρά, καθώς χτύπησε πρώτος και αδίστακτα.(Ο Εμφύλιος στην Ανατολική Μακεδονία, 1943-44 )

Αυτά δεν έγιναν τυχαία. Ήταν κεντρική πολιτική επιλογή του ΚΚΕ, να μονοπωλήσει την αντίσταση ώστε να έχει το προβάδισμα για την εξουσία μετά την απελευθέρωση. Χρησιμοποίησε τον ΕΛΑΣ ως όπλο για να πετύχει το στόχο του και το πέτυχε σχεδόν παντού: με την απελευθέρωση, η μόνη υπολογίσιμη δύναμη στην ηπειρωτική Ελλάδα (παρά την ήττα της στον κατοχικό Εμφύλιο) ήταν ο ΕΔΕΣ, εναντίον του οποίου θα στελνόταν και πάλι ο Βελουχιώτης λίγες βδομάδες μετά την ομιλία της Λαμίας, για το τελικό ξεκαθάρισμα.

Φυσικά είχαν υπάρξει προκλήσεις από τις άλλες οργανώσεις, από μεμονωμένους  αξιωματικούς – μέλη τους. Συνέβησαν τέτοια περιστατικά και με τον ΕΣ και με το 5/42 και με τον ΕΔΕΣ. Αλλά αυτές ήταν μονάχα αφορμές – προσχήματα για να εφαρμόσει αμέσως μετά ο ΕΛΑΣ την πολιτική του ΚΚΕ για μονοπώληση της Αντίστασης. Καμιά άλλη ένοπλη οργάνωση (πλην της περίπτωσης του Φωστερίδη) δεν επιτέθηκε πρώτη στον ΕΛΑΣ με στόχο να τον καταβάλει ή να τον εκτοπίσει από μια περιοχή. Παντού και πάντοτε συνέβη το αντίθετο.

Πράγματι ο ΕΛΑΣ, μετά τις κατοχικές συγκρούσεις με τις άλλες οργανώσεις,  επιβλήθηκε σχεδόν σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα. Βοήθησε όμως καίρια στη δημιουργία ενός ρεύματος πολλών εκατοντάδων αξιωματικών προς τα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία δημιουργήθηκαν από τους Γερμανούς για να αντιμετωπίσουν τον ΕΛΑΣ αλλά και από την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη για να ματαιώσουν την προοπτική ενός παντοδύναμου στρατού του ΚΚΕ μετά την απελευθέρωση. Έτσι το ΚΚΕ κέρδισε τη μάχη και ο ΕΛΑΣ έμεινε μοναδικός φορέας της Αντίστασης. Δημιουργήθηκε όμως ένα ισχυρό αντίπαλο ένοπλο σώμα, οι αξιωματικοί του οποίου είχαν συνεχείς επαφές (και λάμβαναν ενθάρρυνση) με πολιτικούς παράγοντες, με τους Άγγλους και (ίσως το σημαντικότερο) με τους συναδέλφους τους στον Στρατό της Μέσης Ανατολής. Με άλλα λόγια, ενώ το ΚΚΕ κατάφερε να μονοπωλήσει την ένοπλη δύναμη στο εσωτερικό της χώρας, με τον ΕΛΑΣ, «κατάφερε» να συσπειρώσει εναντίον του ένα ευρύτατο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, το οποίο διάθετε ως εφεδρεία (η οποία όντως χρησιμοποιήθηκε το Δεκέμβρη του 1944, μέσω της αθρόας κατάταξης στην Εθνοφυλακή) τους ενόπλους των Ταγμάτων Ασφαλείας.   Κι αυτοί ήταν μια υπολογίσιμη δύναμη, παρά την πανωλεθρία που υπέστησαν τα σώματά τους στη Νότια Πελοπόννησο και το Κιλκίς, μετά την απελευθέρωση.

Οι άλλες αναφορές του Βελουχιώτη σ’ αυτό το απόσπασμα, πχ ότι οι άλλοι (ο ΕΔΕΣ) κήρυξαν τον πόλεμο στον ΕΛΑΣ συνεργαζόμενοι ανοιχτά με τους Γερμανούς ή ότι διέδιδαν πως οι σύμμαχοι θα χτυπήσουν τον ΕΛΑΣ κλπ είναι αντανάκλαση του κλίματος μίσους που επικρατούσε μετά τον κατοχικό Εμφύλιο. Και η άλλη πλευρά έλεγε τα ίδια και χειρότερα για τον ΕΛΑΣ και προσωπικά για τον Βελουχιώτη. Θεωρώντας τον, αντίστοιχα και αντίστροφα, ενσάρκωση του κακού. (Το αίμα της Κατοχής, όπως το αποτιμούν δυο Γερμανοί ιστορικοί )

Στη συνέχεια ο ομιλητής ασχολείται με κάποια από τα θέματα γύρω από τα οποία γινόταν πολιτική αντιπαράθεση εκείνη την εποχή.

Μα τα κατακάθια αυτά βρήκανε νέο τροπάρι: Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται, ότι το ΕΑΜ. και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν’ αποτελέσει ντροπή ή έπαινο;

Το Κομμουνιστικό Κόμμα δε βαδίζει τώρα για τον κομμουνισμό. Το ΚΚΕ έχει βέβαια στο πρόγραμμα του σαν τελική του επιδίωξη τον κομμουνισμό. Μα όχι για τώρα. Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ. Κι είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους μορφωμένους μας, που δεν τον θέλουν σήμερα, θα ψηφίσουν τότε για να επικρατήσει ο κομμουνισμός.

Σήμερα, όμως, το ΚΚΕ. δεν επιδιώκει παρά μόνο μια δημοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ. θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό. Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα;

Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;

Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.

Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.

Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργήσει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές. Αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!

Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα. Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.

Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος…

Κατηγορούν τους κομμουνιστές, ότι αυτοί θα διαλύσουν επίσης την οικογένεια. Λες κι εμείς κατεβήκαμε από τον ουρανό και δε γεννηθήκαμε από σπίτια ή φυτρώσαμε μόνοι μας σαν τα μανιτάρια. Η οικογένεια δημιουργήθηκε από ορισμένες οικονομικές συνθήκες. Σε μια ορισμένη ανάπτυξη της κοινωνίας δημιουργήθηκε η ανάγκη της οικογένειας, γιατί έτσι θα αντιμετωπίζονταν καλύτερα οι ανάγκες της ζωής.

Χρειάζονταν να δουλεύουν όλοι: ο πατέρας και τα παιδιά στα χτήματα, οι γυναίκες στον αργαλειό και το σπίτι, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θ’ αντιμετωπίζονταν οι βιοτικές ανάγκες τους.

Αυτού του είδους οι οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε, πλησίαζαν όπως βλέπετε, πιο στενά τα μέλη της οικογένειας μεταξύ τους. Σήμερα όμως τι γίνεται; Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες αναγκάζουν όχι πια το στενό πλησίασμα της οικογένειας, αλλά αντίθετα την απομάκρυνση της.

Να ένα παράδειγμα: Ένας άντρας παντρεύεται, μα την επομένη του γάμου του φεύγει στην Αμερική για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ζωής του και της γυναίκας του. Ποιος διαλύει στην περίπτωση αυτήν την οικογένεια; Οι κομμουνιστές ή οι οικονομικές συνθήκες πού δημιούργησε η κεφαλαιοκρατία;

Κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε φανερά, ότι αυτοί που μας κατηγορούν πως θέλουμε να διαλύσουμε την οικογένεια, δεν είναι άλλοι, παρά αυτοί οι ίδιοι πού τη διαλύουν στην πραγματικότητα, ενώ εμείς επιδιώκουμε το στερέωμα της. Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένεια του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.

Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.

Μας κατηγορούν επίσης, ότι εμείς επιβουλευόμαστε την τιμή. Βλέπετε, όλοι αυτοί οι «ηθικοί», που όταν περπατάνε μπερδεύουνται τα κεφάλια τους στα σύρματα, μιλάνε για τιμή!

Αυτοί που πούλησαν τις γυναίκες και τις αδελφές στον κατακτητή, για να κάνουν τα νταραβέρια μαζί του και μας σκλάβωσαν διπλά, αυτοί πάνε τώρα να μας πείσουν ότι είναι οι κέρβεροι της τιμής και της ηθικής. Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευση του. Και πολλές φορές το καταφέρνουν αυτό και μας πείθουν μάλιστα ότι έτσι είναι όπως τα λένε.

Πάρτε ένα παράδειγμα, απ’ αυτό που γίνεται στα χωριά: Ο χωριάτης καπνίζει τον καπνό που παράγει ο ίδιος. Μα τον πείσανε ότι αυτός είναι λαθραίος. Κι ο ίδιος ο χωρικός σου λέει ότι καπνίζει λαθραίο καπνό. Λες και δεν τον έσπειρε αυτός στον τόπο μας, αλλά τον έφερε από την Αμερική. Όπως βλέπετε λοιπόν κι ο ίδιος ο χωριάτης το πίστεψε, πως ο καπνός του είναι «λαθραίος».

Η αντίδραση δεν σταματά σε τίποτα μπροστά προκειμένου να εξαπατήσει το λαό, χρησιμοποιώντας γι αυτό όλα τα μέσα, όλη τη συκοφαντία και το ψέμα. Μα αυτές οι συκοφαντίες στην ύπαιθρο, όπου μας είδανε και μας νιώσανε, έγιναν συντρίμμια. Στις πόλεις θα γίνει κι αυτού το ίδιο.

Σε λίγες μέρες θα δείτε κι εσείς μόνοι σας την πραγματικότητα. Γιατί ο δικός μας σκοπός είναι ένας: Πώς θα ζήσει καλύτερα ο λαός μας!

Όταν είταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύονται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή.

Στο τμήμα αυτό της ομιλίας του ο Βελουχιώτης χρησιμοποιεί απλά, κατανοητά επιχειρήματα, τα οποία ακούγονται πειστικά στο ακροατήριο. Ωστόσο και πάλι χρησιμοποιούνται λέξεις που προσδιορίζουν τον αντίπαλο ως ενσάρκωση του κακού: γδέρουνε παπάδες, άθρησκοι, πούλησαν τις γυναίκες τους και τις αδελφές τους στον κατακτητή, λύκοι που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, δηλαδή το λαό. Μόνο διαβολικές ενσαρκώσεις του κακού θα μπορούσαν να κάνουν τέτοια πράγματα.

Στη συνέχεια γίνεται λόγος για το πρόγραμμα του ΕΑΜ, τη λαοκρατία, την τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση και το πολιτειακό ζήτημα.

Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε. Εμείς δεν δημιουργήσαμε κυβερνητικό τύπο. Αυτός δημιουργήθηκε μόνος του από το λαό. Από τον Οκτώβρη του 1942 μόνος του ο λαός τράβηξε στις εκλογές της αυτοδιοίκησης του.

Ο θεσμός αυτός της αυτοδιοίκησης, που για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην Ευρυτανία, αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας του από το χωριό μέχρι την Π.Ε.Ε.Α. αργότερα.

Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας και χάρη στις προσπάθειες τις δικές μας οφείλεται κατά 9 5% η δημιουργία της εθνικής κυβερνήσεως, κάτω από την οποία αγωνιζόμαστε σήμερα. Μέχρι τη Λάρισα η πατρίδα μας είναι τώρα ελεύθερη. Και γρήγορα θ’ απελευθερώσουμε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Έτσι και η δεύτερη μας υπόσχεση τείνει να πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά.

Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Ότι δεν θ’ αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Για αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεση μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας την ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Ο ΕΛΑΣ στα χέρια πρώτα της Κ.Ε. του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ αργότερα αποτέλεσε το δυνατό όπλο της διατήρησης του λαού μας στη ζωή. Τον μοχλό της γρηγορότερης απελευθέρωσης μας. Τώρα, στα χέρια της εθνικής μας κυβέρνησης, που αποτελείται απ’ όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις και που υπόσχεται στο πρόγραμμα της λαοκρατικές λύσεις, θ’ αποτελέσει την εγγύηση, ότι θα συνεχίσουμε τον πόλεμο μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού κι ότι θα εξασφαλισθούν οι ως τώρα κατακτήσεις του λαού μας και θα κερδηθούν και νέες.

Φωνάζατε πολύ για την θανατική καταδίκη των προδοτών, των συνεργατών του καταχτητή και των εκμεταλλευτών της δυστυχίας τού λαού στα χρόνια της κατοχής. Όταν εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να τους δικάσουμε, τους εκτελούσαμε. Αργότερα τους δικάζαμε σε στρατοδικεία. Τώρα, όσους έχουμε συλλάβει θα τους παραδώσουμε στην δικαιοσύνη. Υπάρχει η νόμιμη πια κυβέρνηση και αυτή θα αποφασίζει για όλα. Μη φωνάζετε λοιπόν. Αυτοί θα δικασθούν και θα καταδικασθούν. Μα δεν θάχει και μεγάλη σημασία.

Τεράστια σημασία θάχει αν καταδικάσετε και θανατώσετε εσείς, ο κυρίαρχος λαός, το καθεστώς που γεννάει τέτοια καθάρματα.

Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την οριστική καταδίκη του φιλοβασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας.

Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;

1.Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας. 2.Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935. 3.Γιατί είναι επίορκος. Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε δικτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά. 4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας. 5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθίσει εδώ και να θυσιαστεί σαν άλλος Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε.

Αν ήτανε καλός έπρεπε να καθίσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και να είναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. Με τη στάση του ο ίδιος παραιτήθηκε ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.

Αυτά βέβαια γι’ αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθηση μας πώς δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.

Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας. Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι να είμαστε υπηρέτες του λαού. Γι’ αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.

Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις: Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.

Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. Μα είμαι βέβαιος ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. Θ’ ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.

Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε:

Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!

Η Αυτοδιοίκηση και οι άλλες εκφάνσεις «κυβερνητικού τύπου» ως την Κυβέρνηση του Βουνού, δεν δημιουργήθηκαν βέβαια αυτόματα «από το λαό». Υπήρξαν προϊόντα πολιτικής πρωτοβουλίας και σχεδιασμού εκ μέρους των στελεχών και μελών του ΚΚΕ, τα οποία ήταν η σπονδυλική στήλη του ΕΑΜ. Αλλά περισσότερο ενδιαφέρον βρίσκεται στη φράση «θ’ απελευθερώσουμε όλη τη υπόλοιπη Ελλάδα» Η αποχώρηση των Γερμανών από τη χώρα εμφανίζεται θαρραλέα ως αποτέλεσμα της δράσης του ΕΑΜ, ακόμα και υπό την «εθνική μας κυβέρνηση». Επιχειρείται έτσι, μ’ έναν πολιτικά επιδέξιο  τρόπο, να πιστωθεί η απελευθέρωση της χώρας αποκλειστικά στο ΕΑΜ. Όχι μόνο για λόγους δόξας, αλλά γιατί ο βασικός ελευθερωτής δικαιούται να εγείρει και τις μεγαλύτερες απαιτήσεις για την περίοδο μετά την απελευθέρωση. Και είναι προκαταβολικά δικαιολογημένος αν, σε περίπτωση που οι άλλοι του αρνηθούν, αντιδράσει με βία για να προασπίσει τα αυτονόητα δικαιώματά του. Ολοκληρώνεται έτσι η συνεπαγωγή ότι η Αντίσταση έδιωξε τον κατακτητή, άρα η Αντίσταση (το ΕΑΜ) πρέπει να αποκτήσει τα πολιτικά πρωτοτόκια, να εφαρμοστεί δηλαδή το πρόγραμμά του για «λαοκρατία». Εγγύηση γι΄ αυτό αποτελεί ο ΕΛΑΣ, ο οποίος βρίσκεται πλέον υπό τις διαταγές της «εθνικής μας κυβέρνησης» (στην πραγματικότητα βρισκόταν υπό τις διαταγές του Σιάντου και τυπικά υπό τις διαταγές του Σκόμπυ, μετά τη συμφωνία της Καζέρτας) Αυτονόητα ο εγγυητής – ΕΛΑΣ δεν πρόκειται να παραδώσει τα όπλα αν δεν υλοποιηθεί το πρόγραμμα της «λαοκρατίας». Αυτό δεν λέγεται στην ομιλία, αλλά υπονοείται σαφώς.

Στη συνέχεια ο Άρης επιτίθεται στο βασιλιά, ενόψει του δημοψηφίσματος για το πολιτειακό και επαναλαμβάνει, μεταξύ των άλλων, τη θεωρία ότι ο πόλεμος 1940-41 μπορούσε να κερδηθεί, αλλά «προδόθηκε» από τους υπουργούς και τους στρατηγούς που επέλεξε ο βασιλιάς. Κι αυτό έχει άμεσες πολιτικές συνέπειες, όχι μόνο για τον ίδιο το βασιλιά αλλά για το πολιτικό μπλοκ που σχηματίζεται γύρω του: όποιος υποστηρίζει τον υπεύθυνο της προδοσίας του έθνους, δεν εξομοιώνεται μαζί του, δε γίνεται κι αυτός προδότης; Αλλά πόσοι είχαν απομείνει, πλην του ΕΑΜ, που να μην αποδέχονται πλέον τον βασιλιά έστω ως αναγκαίο κακό, απαραίτητο όμως για την αντι- ΚΚΕ συσπείρωση του πολιτικού κόσμου και της κοινωνίας; Ίσως ήταν αρκετοί (και πολιτικοί ακόμα) αυτοί που επέμεναν σε μια βενιζελική – αντιμοναρχική θέση. Δεν το γνωρίζουμε αυτό, για το συγκεκριμένο χρονικό σημείο, αλλά είναι βέβαιο ότι μετά τα Δεκεμβριανά δημιουργήθηκε μια μεγάλη και μαχητική λαϊκή πλειοψηφία υπέρ του βασιλιά, στην ουσία κατά του ΚΚΕ, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο το τελευταίο χρησιμοποίησε τον «εγγυητή – ΕΛΑΣ» Τα Δεκεμβριανά προστέθηκαν στην κληρονομιά της κατοχικής περιόδου και δημιούργησαν μια εντελώς νέα κατάσταση.

Βρισκόμαστε όμως στις 19 Οκτωβρίου: ο Άρης ζητάει τίμιες εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων πρέπει να γίνει σεβαστό. Σε αντίθετη περίπτωση υπόσχεται ότι «θα ξαναβγούμε στο βουνό». Όπως και έκανε, μετά τη Βάρκιζα, ενόψει του γεγονότος ότι ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ σήμαινε στημένες εκλογές.  Ο Ζαχαριάδης απλώς τον μιμήθηκε, στις εκλογές του 1946.

Πρέπει να σημειώσουμε όμως μιαν αντίφαση: πριν περάσει ένας μήνας από την ομιλία, στη σύσκεψη των καπεταναίων που έγινε πάλι στη Λαμία, ο Βελουχιώτης ζητούσε να γίνει άμεσα πραξικόπημα από τον ΕΛΑΣ (με δήθεν άγνοια της ηγεσίας του ΚΚΕ) για κατάληψη της εξουσίας. Η πρόταση απορρίφθηκε εκεί, για να υλοποιηθεί μόλις δυο βδομάδες αργότερα, στην Αθήνα. (Ο Άρης Βελουχιώτης και η σύσκεψη των καπεταναίων του ΕΛΑΣ στη Λαμία )

Το καλό έδωσε τη μάχη εναντίον του κακού ως το τέλος. Με συνέπεια, δηλαδή χωρίς κανόνες και περιορισμούς. Ο Άρης Βελουχιώτης αρνήθηκε την ήττα, κατάγγειλε τη συμφωνία της Βάρκιζας και την κομματική του ηγεσία (ως προδότες) και ξεκίνησε νέο αντάρτικο, με τον Νέο ΕΛΑΣ (ΕΛΑΣ-Ν).

Αν βγαίνει κάτι απ’ όλ΄ αυτά είναι οι μεγάλες εξεγέρσεις πρέπει να γίνονται με πολιτικούς όρους, για να είναι επιτυχείς. Παράδειγμα, η Επανάσταση του 1821. Αν γίνονται στα πλαίσια της πάλης του καλού με το κακό, τότε το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Αγαθόν και κακόν ταυτόν.

Advertisements

9 thoughts on “Το καλό και το κακό στο λόγο και την πράξη του Άρη Βελουχιώτη”

  1. με το λογο του βελουχιωτη στ λαμια εχει ασχοληθει και ο ν κοταριδης στο συνεδριο Η προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη και η Εθνική Αντίσταση http://www.biblionet.gr/book/23920/
    εχουν ανεβασει το audio book στο youtube https://www.youtube.com/watch?v=I8HxtAsQdSs απο το 36ο λεπτο
    ενδιαφερον ισως εχουν η εισηγηση του φλαισερ για τη συσκεψη μυροφυλλου πλακας και το τελευταιο μερος της εισηγησης του μαργαριτη για τον ελας

    Μου αρέσει!

    1. Το βιβλίο που αναφέρεις είναι στη (μικρή) στίβα που υπάρχει αυτή τη στιγμή πάνω στο γραφείο μου. Για την ακρίβεια απομένει ο Μαργαρίτης 😉

      Μου αρέσει!

  2. Κύριε Ζέρβα , ως πρώην «οπαδος» μίας αποψης, οφειλω να αναγνωρισω (και να σας συγχαρώ γι αυτό) ότι, με το μπλογκ σας και τις αναρτησεις σας όλο αυτόν τον καιρό, βοηθατε σημαντικα την προσπαθεια να βλεπουμε τα πράγματα της περιοδου 41-49 ως απλοι αναγνωστες και παντα στην αναζήτηση της αληθειας. Αναφορικά με τη δράση του Άρη Βελουχιώτη, και εν γένει του ΕΛΑΣ κατά την κατοχή, δεν ξέρω κατά π΄όσο αντικατοπτρίζει την πραγματική διάσταση των γεγονότων, των αιτιών τους αλλά και των (πολιτικών και στρατιωτικών) επιλογών, μία ψυχρή αποτίμησή τους, 70 χρόνια μετά από αυτές. Αυτο που θέλω να πώ είναι, μήπως για να κατανοήσουμε τα τότε γεγονότα περί τον ΕΛΑΣ, πρεπει να μπουμε στην ψυχοσύνθεση του αντάρτη της εποχής, ο οποίος αποδεδειγμένα πολεμάει τον κατακτητή, κάτι που άλλες οργανώσεις δεν κάνουν? Γιατί ναι μεν εμφαν΄ίστηκαν και άλλες οργανώσεις στον ελληνικό ΄χώρο κατά την περίοδο αυτή, αλλά ποιά από αυτές (εξαιρουμένου τους ΕΔΕΣ μέχρι κάποιο σημείο) πραγματικά πολέμησε τις κατοχικές δυνάμεις? Μήπως δηλαδή η ύπαρξη οργανώσεων, ναι μεν μη συνεργαζόμενων ανοικτά με τους γερμανους αλλά και μη εχθρευομένων δε αυτούς, κατέταξε αυτές στην αντίληψη των ελασιτών ως «προδοτικές»? Και αυτο εκ του αποτελέσματος ίσως να μην έχει και τόσο πολλή πρακτική σημασία, έχει σημασία όμως να μπούμε στο μυαλό του ελασίτη, μέσα στον πόλεμο, που πολεμά τους κατακτητές και αντιλαμβάνεται την ύπαρξη ομάδων, που δεν πολεμούν τους γερμανούς αλλά αντίθετα εχθρεύονται ανοικτά τον ΕΛΑΣ. Πάνω κάτω τα ίδια συνάβησαν και με τα τάγματα ασφαλείας. Εξιστορεί η άλλη πλευρά, ότι τα τάγματα ασφαλείας δεν ήταν προδοτικο΄ι σχηματισμοί αλλά σχηματίστηκαν από μέλη οργανώσεων που διέλυσε ο ΕΛΑΣ, καθώς και από καταδιωκόμενους από τον ΕΛΑΣ. Ο Μάντακας τότε και ο Λαγγουράνης γιατί μετά τη διάλυση της ΕΚΚΑ δεν προσεχώρησαν στα τάγματα ασφαλείας αλλά στον ΕΛΑΣ, λαμβάνοντας μάλιστα υψηλότατες πολιτικές και επιτελικές θέσεις? Γιατί αυτοί προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ , αλλά οι 300 συντροφοί τους στην ΕΚΚΑ ΄πήγαν στο τμήμα του Κουρκουλάκου στην Πάτρα? Και πώς αλλιώς, εκτός από προδότες, να αντιμετωπιστούν οι συγκεκριμένοι 300 από τον ΕΛΑΣ, βλέποντας τους ανωτέρω δύο στις τάξεις του?
    Στα πλαίσια αυτά είναι δεδομένο ότι ο Άρης Βελουχιώτης και ο ΕΛΑΣ προέβησαν σε ακρότητες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Στην κατοχή ομως υπήρχε πόλεμος και η προσπάθεια ανάγνωσης συμπεριφορών και επιλογών κατά τη διάρκεια ενός πολέμου χωρίς να έχουμε υπ’ όψιν μας ακριβ΄ώς το χρόνο κατά τον οποίο συμβαίνουν αυτές, θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά δύσκολη και το οποιοδήποτε ¨¨¨»ψυχρό¨¨» συμπέρασμα εξαιρετικά επισφαλές.

    Μου αρέσει!

    1. Αγαπητέ Ι.Τ.,

      ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Τα θέματα που βάζετε στο σχόλιό σας απαιτούν μια προσεγμένη (επιμέλημένη) απάντηση η οποία ήταν έτσι κι αλλιώς στα σχέδιά μου για μια μελλοντική ανάρτηση. Αρκεί… να είμαστε καλά!

      Μου αρέσει!

  3. Ευάγγελος Αβέρωφ
    «Γενναίος, καλός οργανωτής, φανατικός στο έπακρο, δεν του έλειπε ούτε η ευφυΐα, ούτε κάποια παιδεία, ούτε – κατά την άποψή του- ένα πνεύμα δικαιοσύνης. Ήταν η αδυναμία του. Γιατί εν ονόματι της δικής του δικαιοσύνης σκότωνε με τη μεγαλύτερη ευκολία»

    Μου αρέσει!

  4. Η ιδιόχειρη επιστολή του Άρη Βελουχιώτη προς τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου το 1942
    20/06/2016

    Ζητά αντικατάσταση στην Ιερά Μονή Προυσσού

    Ένα σπάνιο ντοκουμέντο από την εποχή της Κατοχής των Γερμανών στην περιοχή της Ναυπακτίας, αποκαλύπτει σήμερα το npress.gr.

    Είναι η ιδιόχειρη επιστολή του Άρη Βελουχιώτη προς τον Μητροπολίτη Ναυπακτίας, με την οποία του ζητούσε την αντικατάσταση του ηγουμένου της Ιεράς Μονής του Προυσσού, η οποία ανήκε τότε στην δικαιοδοσία του.

    Όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο Β. Σταυρογιανόπουλος, τον Οκτώβριο του 1942 είχε εμφανιστεί στην Μονή Προυσσού μία αντάρτικη ονομασία με την ονομασία ΕΛΑΣ!

    Προς τον Μητροπολίτη Ναυπακτίας εστάλησαν δύο επιστολές με την πρώτη να υπογράφεται από τον ίδιο τον αρχηγό του ΕΛΑΣ, τον Άρη Βελουχιώτη.

    Δείτε τις δύο ιστορικές επιστολές:

    πηγή: Βιβλίο Β Σταυρογιανόπουλου «Πικρές αναμνήσεις περιόδου 1941-1944

    http://www.npress.gr/home-post/%CE%B7-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CF%81%CE%B7-%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%87%CE%B9%CF%8E/

    Μου αρέσει!

  5. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο στρατηγός Βασίλειος Ι. Σταυρογιαννόπουλος, (ο συγγραφέας τού βιβλίου που περιέχει τις παραπάνω επιστολές), υπήρξε λοχαγός τού Τάγματος Ασφαλείας Ναυπάκτου (1944).

    Εκτός από τις «Πικρές Αναμνήσεις» (1974), έχει αφήσει και το «Η ζωή τής κατοχής και τα Τάγματα Ασφαλείας» (1966), ένα από τα -κατά τη γνώμη μου- σοβαρότερα βιβλία που έχουν μέχρι σήμερα γραφτεί για τα Τ.Α.

    Εκτός από διακεκριμένος στρατιωτικός, ο Σταυρογιαννόπουλος υπήρξε και πολυγραφότατος συγγραφέας. Το καθόλου ευκαταφρόνητο πνευματικό του έργο, αμφισβητεί ευθέως τον φαιδρό μύθο (της Αριστεράς και όχι μόνον) ότι τα ΤΑ στέγασαν «αλήτες» και «καθάρματα» αποκλειστικά…
    Έχει γράψει 17 συνολικά βιβλία (στρατιωτικού, ιστορικού, λογοτεχνικού περιεχομένου) και εκατοντάδες διηγήματα και άρθρα.
    Περισσότερα περί του συγγραφικού του έργου, εδώ: http://vivl-nafpakt.ait.sch.gr/index.php/2011-09-21-12-40-26/16-a/65-taypoiannooyo-baieio-1904-1997

    Στις (ενδεικτικές τού πώς ακριβώς ησκείτο η εξουσία στην τάχα μου «ελεύθερη Ελλάδα») επιστολές τού Άρη Βελουχιώτη, τώρα:

    1η Επιστολή:
    Ο Βελουχιώτης έχει αυτοβούλως αντικαταστήσει τον (μη κατονομαζόμενο) ηγούμενο της Μονής Προυσσού Ευρυτανίας, με κάποιον ονόματι Γερμανό, ο οποίος απ’ ό,τι φαίνεται είχε ήδη χρηματίσει ηγούμενος της μονής αυτής στο παρελθόν.
    Ο Γερμανός, («πανθομολογουμένης αξίας»), έχει ωστόσο κατηγορηθεί για «υπεξαίρεση τιμαλφών» αλλά έχει απαλλαγεί….
    Η αντικατάσταση, λέει ο Βελουχιώτης, έγινε «δι’ υψίστους εθνικούς λόγους», ως εξυπηρετούσα «το συμφέρον τού ιερού τής απελευθερώσεως της πατρίδος ημών αγώνος»…..
    Ο Βελουχιώτης παρακαλεί θερμά τον μητροπολίτη Ναυπάκτου να εγκρίνει την αντικατάσταση αυτήν, ταυτοχρόνως όμως τον πληροφορεί ότι αν δεν την εγκρίνει, η αντικατάσταση αυτή θα ισχύσει «δια μόνης τής διαταγής» του (του Βελουχιώτη)….
    Ο Βελουχιώτης, πιστός στην τακτική τών απατεώνων, υπογράφει ως «Αντ)ρχης Πυρ)κού»…. Όχι μόνο ψευδώνυμο αλλά και ψευδής τίτλος.
    Η θανάσιμη παγίδα για δεκάδες χιλιάδες άδολους Έλληνες πατριώτες, έχει στηθεί καλά και λειτουργεί ήδη.

    2η επιστολή:
    Ο Βελουχιώτης, ενώ υποκριτικότατα «κλίνει ευλαβώς το γόνυ προ της αγιότητός» του, (του μητροπολίτη Ναυπάκτου), επιμένει στην χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή έγκριση της αντικατάστασης του ηγουμένου, επειδή ο αντικατασταθείς από τον Βελουχιώτη ηγούμενος, «λόγω γήρατος και άλλων αδυναμιών», αδυνατεί «να ηγουμενεύει σύμφωνα με τας θελήσεις τής εθνικής ημών εξεγέρσεως» [!!]
    Η έγκριση της αντικατάστασης του ηγουμένου πρέπει να γίνει χωρίς αντιρρήσεις και η απάντηση του μητροπολίτη στο αίτημα του Βελουχιώτη πρέπει να μην είναι αρνητική, «προς αποφυγήν γεγονότων δυσαρέστων εις την παναγιότητά σας» [!!]
    .

    Μιλάμε για άψογες δημοκρατικές διαδικασίες και για βαθύτατο σεβασμό τού Βελουχιώτη προς την «παναγιότητα» του Ναυπάκτου….

    Μου αρέσει!

  6. Dimitris Segounis “Of all tyrannies, a tyranny exercised for the good of its victims may be the most oppressive. It may be better to live under robber barons than under omnipotent moral busybodies. The robber baron’s cruelty may sometimes sleep, his cupidity may at some point be satiated; but those who torment us for our own good will torment us without end for they do so with the approval of their own conscience. They may be more likely to go to Heaven yet at the same time likelier to make a Hell of earth. This very kindness stings with intolerable insult. To be ‘cured’ against one’s will and cured of states which we may not regard as disease is to be put on a level of those who have not yet reached the age of reason or those who never will; to be classed with infants, imbeciles, and domestic animals.”
    — C. S. Lewis, God in the Dock

    *

    Σπύρος Θεοδωροπουλος Σχεδόν πλήρης διαφωνία με την ως άνω ανάλυσή σας για τον Άρη Βελουχιώτη, και με την (σεβαστή βεβαίως) άποψή σας γι’ αυτόν, στην οποία (άποψη) η συγκεκριμένη ανάλυση (σας) οδηγεί, είναι διατυπωμένη στις «Σημειώσεις» σας εδώ, (καθώς και σε επόμενα σχόλια): https://greekcivilwar.wordpress.com/2017/02/14/gcw-927/

    Panos Zervas Τα ξαναδιάβασα. Είναι προφανές ότι υπάρχει πρόβλημα επικοινωνίας: άλλα λέει ο ένας άλλα ακούει ο άλλος. Συμβαίνουν κι αυτά! 🙂

    Σπύρος Θεοδωροπουλος Panos Zervas Μπορεί. Ας το κρίνουν οι τυχόν αναγνώστες. 😉

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s