Βελουχιώτης

Άρης Βελουχιώτης: Οι Προγραμματικές Θέσεις του ΜΕΑ

aris_velouxiotis

To MEA είναι αναγραμματισμός του ΕΑΜ και σημαίνει “Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας”. Οι “προγραμματικές θέσεις” (αυτό τον υπότιτλο έβαλε ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης στο χειρόγραφο) αντιστοιχούν στο πολιτικό πρόγραμμα που θα ήθελε ο Βελουχιώτης να υιοθετήσει το ΚΚΕ, μετά τα Δεκεμβριανά του 1944. Κάτι που συνέβη ένα χρόνο μετά, στις αρχές του 1946: το ΚΚΕ υιοθέτησε πλήρως όσα υποστήριζε ο Βελουχιώτης, αλλά εκείνος όχι μόνο είχε σκοτωθεί, αλλά παρέμεινε για πολλά χρόνια χωρίς δικαίωση από το Κόμμα του. Παραμένει ακόμα, καθώς το ΚΚΕ τον αποκατάστησε “πολιτικά”, όχι όμως και ως “κομματικό μέλος”. Το κείμενο της “προγραμματικής διακήρυξης” του ΜΕΑ δημοσίευσε για πρώτη φορά ο Γρηγόρης Φαράκος, με βάση τα χειρόγραφα που έφτασαν στα χέρια του (δεν είχε δακτυλογραφηθεί ή δεν βρέθηκε ακόμα δακτυλογραφημένο αντίγραφο). Το κείμενο στην τελική του μορφή ήταν έτοιμο στις 24.2.1945.

Αυτό που διαπερνά σαν κόκκινη γραμμή το κείμενο είναι η αντίθεση (πιο σωστά: το μίσος) για τους Άγγλους (παραγρ. Ι – ΧΙΙ). Ο Βελουχιώτης επιχειρεί να μεταδώσει αυτό το μίσος επιστρατεύοντας αμφίβολλα ιστορικά επιχειρήματα, προσπαθώντας να αποδείξει ότι η Αγγλία είναι ο κακός δαίμονας της Ελλάδας από τα 1815 ως τον Δεκέμβρη του 1944. Δεν διστάζει να ταυτιστεί πλήρως με τη θέση Παλατιού – Μεταξά για το 1916, ενώ επιρρίπτει στους Άγγλους τις ευθύνες για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ακόμα χειρότερα, η παρουσία των Άγγλων εμφανίζεται ως ένα διαφορετικό πρόσωπο του φασισμού και οι Άγγλοι ως διαφορετικοί αλλά εξίσου σκληροί και αδίστακτοι κατακτητές. Ταυτόχρονα απουσιάζει πλήρως μια ρεαλιστική παρουσίαση της διεθνούς συγκυρίας: απαιτείται να φύγουν οι Άγγλοι από την Ελλάδα, την ώρα που ολόκληρη η Ευρώπη είναι γεμάτη με Σοβιετικά, Αμερικανικά και Αγγλικά στρατεύματα, ενόψει του τέλους του πολέμου και της κατοχής θέσεων ισχύος για τις μεταπολεμικές διευθετήσεις. Αντίθετα υποστηρίζεται πως αν οι Άγγλοι “φύγουν” (με κάποιον τρόπο) θα εξακολουθήσουμε να είμαστε καλοί σύμμαχοι εναντίον του φασισμού.

Το τμήμα αυτό των “προγραμματικών θέσεων” του ΜΕΑ αποτυπώνει με ακρίβεια μια από τις βασικές, αλλά ανομολόγητες, αιτίες του κατοχικού Εμφυλίου: Ένα μεγάλο κομμάτι των στελεχών του ΚΚΕ, καθοδηγώντας το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, είχαν πάντοτε κατα νου ότι υπάρχει ένας προσωρινός εχθρός (οι κατακτητές) και ένας μόνιμος – πανάρχαιος (οι Άγγλοι) Αυτή η αντίληψη οδήγησε όχι μόνο σε ένοπλες συγκρούσεις με άλλες αντιστασιακές οργανώσεις, κυρίως με τον ΕΔΕΣ, αλλά ήταν η βασική αιτία διάσπασης – διάλυσης του ΕΑΜ, πρακτικά αμέσως μετά την απελευθέρωση και τα Δεκεμβριανά. Το σχεδόν απολίτικο βαθύ μίσος για τους Άγγλους έχει ως μοναδική ρεαλιστική πολιτική αιτία την εμμονή των Άγγλων για επιστροφή του Βασιλιά, η οποία ταυτίζεται, υποθετικά αλλά όχι παράλογα, με νέα δικτατορία. Στο μεταξύ έχουν μεσολαβήσει η ανταρσία του ΕΑΜ που διέλυσε τον Ελληνικό Στρατό της Μέσης Ανατολής, χωρίς να υπάρχει κανένας ορατός – λογικός στόχος και η ένοπλη αντιπαράθεση με όλες ανεξαιρέτως τις αντιστασιακές οργανώσεις στην Ελλάδα, οι οποίες συνεργαζόντουσαν με τους Άγγλους και την ελληνική κυβέρνηση του Καϊρου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταύτιση των Άγγλων με τους Γερμανούς κατακτητές δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή ούτε καν από τον κόσμο του ΕΑΜ. Για τον απλούστατο λόγο ότι το ίδιο το ΕΑΜ μιλούσε για “συμμάχους” (και συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπανδρέου), κυρίως όμως γιατί οι Γερμανοί έπαιρναν τα πάντα από τον τόπο, ενώ οι Άγγλοι ήδη έφερναν επισιτιστική και άλλη βοήθεια.

Τις θέσεις αυτές του Βελουχιώτη για τους Άγγλους (και στη συνέχεια για τους Αμερικανούς) και το ρόλο τους τις υιοθέτησε επισήμως το ΚΚΕ, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Βελουχιώτη, υπό την ασφυκτική πίεση της Λευκής Τρομοκρατίας σε συνδυασμό με τον τυχοδιωκτισμό του Ζαχαριάδη, σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες για το “κίνημα” από αυτές που υπήρχαν τον Φεβρουάριο του 1945.

Αξίζει να επισημάνουμε και μια παράλειψη: ενώ περιγράφονται πλήρως οι πραγματικές ή φανταστικές ευθύνες των Άγγλων, ουσιαστικά δε γίνεται λόγος για το εσωτερικό μέτωπο κατά του ΚΚΕ που είχε ήδη σχηματιστεί (και εμπεδωθεί κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών): οι Άγγλοι αντιμετωπιζόντουσαν όχι ως εχθροί (και μάλιστα φασίστες) αλλά ως σύμμαχοι και “σωτήρες” από πολύ μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού και από όλα τα πολιτικά κόμματα πλην ΚΚΕ. Συμπεριλαμβανομένων και δυνάμεων που συμμετείχαν (τυπικά, πλέον) στο ΕΑΜ. Το αντι-ΚΚΕ αυτό μέτωπο είχε στη διάθεσή του, πέραν της Αγγλικής δύναμης η οποία απέφευγε ακόμα και στα Δεκεμβριανά να εμπλακεί άμεσα σε συγκρούσεις με τον ΕΛΑΣ, ένα μικρό αλλά πραγματικά “επαγγελματικό” τμήμα στρατού με ισχυρή δύναμη πυρός και δεκάδες χιλιάδες ενόπλους στην Εθνοφυλακή. Αυτές οι δυνάμεις, σε αντίθεση με τον ΕΛΑΣ μετά το Δεκέμβρη, είχαν εξασφαλισμένη την τροφοδοσία και τον εξοπλισμό τους και – το κυριότερο – εγγυόντουσαν τη συνέχιση και διεύρυνση της επισιτιστικής και άλλης βοήθειας στο γενικό πληθυσμό. Όχι μόνο της Αθήνας αλλά και της επαρχίας. Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα ο Βελουχιώτης προβάλει τις νεφελώδεις θέσεις του ΜΕΑ περί νέων κατακτητών, εθνικής ανεξαρτησίας κλπ. Παραγνωρίζει δηλαδή ότι η Βάρκιζα ήταν η μοναδική, συνεπώς αναγκαστική, επιλογή: το ΚΚΕ είχε ήδη χάσει τη μάχη στην Αθήνα, ο ΕΛΑΣ αφοπλιζόταν και το ΕΑΜ φυλορροούσε: ο κόσμος αντιμετώπιζε την κατάσταση με πολύ πιο ρεαλιστικό τρόπο.

Με αυτά τα δεδομένα οι θέσεις του ΜΕΑ απέναντι στη συμφωνία της Βάρκιζας (τις οποίες υιοθέτησε λίγο αργότερα το ΚΚΕ και τις υποστηρίζει ενθουσιωδώς ακόμα και σήμερα) ήταν εκτός πραγματικότητας (παραγρ. ΧΙΙΙ-ΧVI) Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ενώ ο Βελουχιώτης προσπαθεί να αντιπαλέψει τη συμφωνία της Βάρκιζας με τρόπο μη ρεαλιστικό, εξ’ αρχής χωρίς καμιά πιθανότητα επιτυχίας, περιγράφει (προβλέπει) με απόλυτη ακρίβεια τις επιπτώσεις της Συμφωνίας. Προβλέπει τη Λευκή Τρομοκρατία (την ονομάζει “καθεστώς βίας”) τη δημιουργία αμμιγώς αντι-εαμικού Στρατού, τις αθρόες διώξεις των “λαϊκών αγωνιστών” και τη συνέχιση (την ονομάζει “διαιώνιση”) του εμφυλίου πολέμου. Επισημαίνει με ιδιαίτερη ευστοχία (όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων) ότι η τήρηση της Συμφωνίας εκ μέρους του εαμικού κινήματος όχι μόνο δεν θα συμβάλλει την ομαλότητα των εξελίξεων αλλά θα είναι ο δρόμος για την απόλυτη ήττα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Εδώ βρίσκεται ένα κρίσιμο σημείο, το οποίο όσοι ασχολούνται με τον Εμφύλιο το παρακάμπτουν, περιοριζόμενοι σε αφελείς εικασίες του τύπου “αν εισακουγόταν ο Άρης, τότε…” Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να κερδίσει ο ΕΛΑΣ την εξουσία, παρά μόνο πρόσκαιρα και αυτό μόνο στην περίπτωση που όντως η κατάληψη της εξουσίας γινόταν με αιφνιδιαστικό πραξικόπημα, δηλαδή ταχύτατα. Αυτό που συνέβη (στα Δεκεμβριανά) ήταν η εμπλοκή του ΕΛΑΣ σ’ έναν πόλεμο φθοράς, τον οποίο ήταν εξαρχής βέβαιο ότι θα χάσει, από τη στιγμή που δεν επικράτησε τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων. Αλλά ακόμα κι αν γινόταν αιφνιδιαστική πραξικοπηματική κίνηση (αυτό πρότεινε ο Βελουχιώτης στη σύσκεψη των καπεταναίων στη Λαμία) δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι αυτή θα οδηγούσε στην έστω και πρόσκαιρη επικράτηση του ΕΛΑΣ. Γιατί οι αντίπαλη παράταξη ήταν επίσης οπλισμένη και αποφασισμένη, διέθετε σημαντικές δυνάμεις και, το κυριότερο, είχε την υποστήριξη της Αγγλίας. Η τελευταία εκδηλωνόταν σε τέσσερα επίπεδα: Πρώτον, ενίσχυε αποφασιστικά το ηθικό της “δεξιάς” παράταξης και της έδινε αέρα νίκης. Ο ΕΛΑΣ δεν είχε να αντιπαλέψει πλέον με τα αποκηρυγμένα και με μηδενικό ηθικό “Τάγματα Ασφαλείας”, που περίμεναν μοιρολατρικά μήπως γίνει κάποιο θαύμα και γλιτώσουν αλλά με υπολογίσιμο, ισχυρό, αντίπαλο, με υψηλό ηθικό. Δεύτερον, η αγγλική παρουσία εξασφάλιζε την υπεροχή στο πεδίο των συγκρούσεων με τη αεροπορία και τα τεθωρακισμένα, τα οποία ο ΕΛΑΣ δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση ν’ αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Τρίτον, εξασφάλιζε την ακώλυτη τροφοδοσία των μαχομένων σε πυρομαχικά, καύσιμα κλπ, αλλά και τη τροφοδοσία του πληθυσμού σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Τέταρτον, καθιστούσε αδύνατη ή ιδιαίτερα προβληματική την ενίσχυση του ΕΛΑΣ με εφεδρείες από τις μεγάλες μονάδες της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, αλλά και την ίδια την ανάπτυξη και αποτελεσματικότητα των διαθέσιμων δυνάμεων του ΕΛΑΣ.

Τα τέσσερα αυτά πολύ πρακτικά θέματα (σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες) αποδείχτηκε ότι λειτούργησαν στη μάχη της Αθήνας και καθόρισαν την έκβασή της. Δεν μπορούμε φυσικά να γνωρίζουμε ποια ακριβώς θα ήταν η εξέλιξη των πραγμάτων αν γινόταν αποδεκτή η άποψη του Βελουχιώτη για πραξικόπημα του ΕΛΑΣ στη διάρκεια του Νοεμβρίου. Η ψυχρή εκτίμηση της κατάστασης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι αδυναμίες του ΕΛΑΣ, που δημιουργούσε ή μεγιστοποιούσε η εμπλοκή της Αγγλίας, θα ίσχυαν και θα τον οδηγούσαν στο ίδιο αποτέλεσμα: τη στρατιωτική συντριβή. Ο ΕΛΑΣ δεν είχε τρόπο να λύσει το πρόβλημα της αεροπορίας και των τεθωρακισμένων, των πυρομαχικών που χρειαζόταν και της τροφοδοσίας του πληθυσμού και των μονάδων του, ακόμα κι αν πρόσκαιρα επικρατούσε, ακόμα κι αν επικεφαλής του στη μάχη της Αθήνας ήταν ο ίδιος ο Βελουχιώτης. Σ’ αυτό το πλαίσιο δεν μπορούσε να λυθεί ούτε το πρόβλημα των εφεδρειών. Μοναδική πιθανότητα ήταν η έξωθεν βοήθεια και μάλιστα σε μεγάλη ποσότητα και ελάχιστο χρόνο. Κάτι που ήταν πολύ δύσκολο (έως απίθανο) από τεχνική άποψη και που, θεωρητικά, μόνο η Σοβιετική Ένωση μπορούσε να το επιχειρήσει. Αν υποθέσουμε ότι η ηγεσία της θ’ αποφάσιζε ξαφνικά να τινάξει τα πάντα στον αέρα, ενώ συνεχιζόταν ο Β’ΠΠ και οι προετοιμασίες των “μεγάλων δυνάμεων” για τις μεταπολεμικές διευθετήσεις, για χάρη του ελληνικού “κινήματος”.

Αν αυτά ίσχυαν μια φορά πριν ίσχυαν εκατό μετά τη συντριβή του ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη. Ο ΕΛΑΣ ήταν πρακτικά αδύνατον να συντηρηθεί ως ένοπλη δύναμη. Συνεπώς ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ (η πεμπτουσία της Συμφωνίας της Βάρκιζας) ήταν η μοναδική διέξοδος, ώστε να ξαναμπεί το ΚΚΕ με κάποιον τρόπο στο πολιτικό παιγνίδι και να ανακτήσει κατά το δυνατόν τις δυνάμεις του. Κάτι που συνέβη εν μέρει, χωρίς τελικά να αποτραπεί ο γενικευμένος Εμφύλιος 1946-49. Στην πραγματικότητα το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ είχε χάσει το παιγνίδι ήδη από το φθινόπωρο του 1943 ως την άνοιξη του 1944, όταν με την πολιτική του κατάφερε να δημιουργήσει μια ισχυρή αντιεαμική παράταξη, η οποία είχε την καθοριστική στήριξη της Αγγλίας, με αποτέλεσμα να καταστεί πολιτικά συμπαγής και να δημιουργήσει σοβαρά ερείσματα στις λαϊκές μάζες. Αυτά όμως λέγονται με την ασφάλεια της ύστερης γνώσης και οπωσδήποτε απαιτούν τεκμηρίωση – κάτι που θα επιχειρηθεί σε επόμενες αναρτήσεις των “Σημειώσεων”.

Ας επιστρέψουμε στη διακήρυξη του ΜΕΑ.

Μετά την καταγγελία της Βάρκιζας ακολουθεί ένα μακροσκελές, εμβόλιμο κείμενο (παράγρ. XVII) το οποίο προσπαθεί να απαντήσει στις πιθανές αντιρρήσεις των μελών του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Ουσιαστικά η διακήρυξη συνεχίζεται στην επόμενη παράγραφο (ΧVII) όπου τίθεται το ερώτημα “τι πρέπει να γίνει” και δίνονται οι απαντήσεις: η άμεση δημιουργία του ΜΕΑ και του ΕΛΑΣ -Ν, ενώ παρατίθενται οι πολιτικοί στόχοι, με πρώτο “να φύγουν οι Άγγλοι” και δεύτερο να σχηματιστεί αντιπροσωπευτική κυβέρνηση. Οι περισσότεροι στόχοι αφορούν είτε τους αγωνιστές του ΕΛΑΣ (να μη διωχθούν) είτε τις αντίπαλες (από την κατοχή) οργανώσεις, οι οποίες τώρα απειλούν να καταλάβουν το κράτος και τον υπό δημιουργία στρατό. Κατονομάζεται ο Γεώργιος Παπανδρέου μεταξύ των “μεγάλων δοσιλόγων” που πρέπει “να δικαστούν αμέσως από έκτακτα λαϊκά δικαστήρια”. Ζητούνται άμεσες εκλογές και δημοψήφισμα για το πολιτειακό. Πέραν αυτών ζητείται οικονομική επιχορήγηση από τους συμμάχους για την ανοικοδόμηση της χώρας και δάνειο για τη εισαγωγή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης. Ζητείται επίσης να διατηρηθούν οι θεσμοί της Αυτοδιοίκησης και της Λαϊκής Δικαιοσύνης, ως τις εκλογές, οπότε η Συντακτική Συνέλευση θα καθορίσει “την οριστική τους τύχη”.

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της διακήρυξης, από το βιβλίο του Γρηγόρη Φαράκου Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο Αρχείο – Άγνωστα Κείμενα.

ΜΕΤΩΠΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ (Μ.Ε.Α.)

Προγραμματικές Θέσεις

Ι. Βασική προϋπόθεση για την ύπαρξη και την επιβίωση οποιουδήποτε έθνους, είναι η ελεύθερη και ανεξάρτητη διαβίωσή του. Η προϋπόθεση αυτή πηγάζει από όλα τα μέχρι τώρα ιστορικά διδάγματα. Έχει καθιερωθεί από τους πολυχρόνιους και πολυαίμακτους αγώνες των Λαών. Έχει αναγνωριστεί από όλα τα Ενωμένα Έθνη, που πολεμούν το Φασισμό, με επανειλημμένες διακηρύξεις (Χάρτης του Ατλαντικού, Τεχεράνη, Κριμαία) .

ΙΙ. Ακέραια, ελεύθερη και ανεξάρτητη διαβίωση ενός Έθνους, δεν μπορεί ποτέ να εννοηθεί κάτω από – οποιασδήποτε μορφής κι αν είναι – κατοχή, εχθρική ή δήθεν φιλική. Η κατοχή παραλύει τα Έθνη, μεταβάλλοντάς τα σε εξαρτήματα του κατέχοντος.

ΙΙΙ. Οι ανάγκες του Συμμαχικού Αγώνα μπορεί να επιτρέπουν την κατοχή μιας εχθρικής χώρας. Ποτέ όμως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την κατοχή μιας φιλικής και σύμμαχης χώρας, που πολέμησε και πολεμάει για τα ίδια Συμμαχικά ιδανικά, που πρότεινε και προτείνει να συνεχίσει τον πόλεμο αυτόν. Σε μία τέτοια σύμμαχη χώρα, ξένα στρατεύματα, έστω και συμμαχικά, δεν έχουν θέση. Η θέση τους είναι έξω από τα σύνορα της σύμμαχης χώρας, μαζί με τα στρατεύματά της, στα εχθρικά σύνορα, εκεί, να πολεμούν τον κοινό εχθρό. Το πρόσχημα της παραμονής τους για λόγους επιχειρήσεων είναι αστήριχτο, γιατί τέτοιοι λόγοι δε συντρέχουν. Αλλά κι αν ακόμα συνέτρεχα, τα ξενικά στρατεύματα θα έπρεπε να είναι συγκεντρωμένα σ’ ορισμένα μόνο και αυστηρά καθορισμένα σημεία, να μην επεμβαίνουν και να μην ανακατεύονται καθόλου στα εσωτερικά της χώρας. Από τη στιγμή που επί τριάντα ολόκληρες μέρες τα αγγλικά στρατεύματα πολέμησαν με όλα τα σύγχρονα πολεμικά μέσα για να καθίσουν στο σβέρκο του Ελληνικού Λαού την Αντίδραση, έπαψαν να είναι για την Ελλάδα σύμμαχα και μεταβλήθηκαν σε κατακτητές. Γι’ αυτό πρέπει να φύγουν.

IV. Η κεφαλαιοκρατική Αγγλία πρέπει να θεωρηθεί όχι μόνο ως κατακτητής της σήμερον, γιατί έκανε ό,τι έκανε, αλλά και παλιός και απαίσιος εχθρός της πατρίδας μας και του λαού της γιατί : α) Στα 1815, στη διάσκεψη της Βιέννης, ως μέλος της Ιερής Συμμαχίας, υπέγραψε το άτιμο εκείνο χαρτί που έλεγε ότι όχι μόνο δεν πρέπει να ευνοηθούν ή να γίνουν ανεκτά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στη Βαλκανική και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αλλά κι αν ξεσπάσουν να πνιγούν στο αίμα. β) Σε όλη τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 κράτησε αντιδραστική στάση. γ) Μετά την επικράτηση της επανάστασής μας εκείνης, μας «αγκάλιασε» ως «προστάτις δύναμις» και με δάνεια και άλλους τρόπους μας υποδούλωσε οικονομικά και πολιτικά. δ) Στα 1856, που, με την ευκαιρία του Ρωσοτουρκικού πολέμου, το Έθνος μας προσπάθησε να ξεσκλαβώσει κι άλλες ελληνικές περιοχές, έκαναν αποβάσεις και κατέλαβαν την Ελλάδα για να μας εξαναγκάσουν να μην κινηθούμε. ε) Στα 1916 μας έκαναν οικονομικό αποκλεισμό και μας πέθαναν της πείνας’ ύστερα έκαναν και κατοχή της χώρας μας για να μας εξαναγκάσουν να βγούμε στον πόλεμο. στ) Στα 1919 μάς έστειλαν στην τυχοδιωκτική εκστρατεία της Ουκρανίας. ζ) Στα 1920 μας έστειλαν στη Μικρά Ασία για να πάρουν αυτοί τα πετρέλαια της Μοσούλης και κατά το 1922 ενίσχυσαν τους Τούρκους για να μας διώξουν. Και όταν τα γυναικόπαιδα, για να γλιτώσουν από το μαχαίρι του Τούρκου, πήγαιναν να μπουν στα εγγλέζικα καράβια, τους έσπρωχναν στη θάλασσα και ακόμα τους πέταγαν ζεματιστό νερό ή τους έκοβαν τα χέρια με μπαλντάδες. η) Επί Ιταλογερμανικής κατοχής έστειλαν εδώ εκατοντάδες πράκτορες για να σταματήσουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και έδιναν τη δυνατότητα στους κατακτητές να καίνε τα χωριά μας και να σφάζουν τον πληθυσμό μας, γιατί δεν μας ενίσχυαν με πολεμικό υλικό ώστε να μπορούμε να χτυπήσουμε αποτελεσματικά τον εχθρό. θ) Στα 1944-45 έκαψαν την Αθήνα και μας σκότωσαν 5.500 παλικάρια του ΕΛΑΣ. Γι’ αυτό πρέπει να μισηθεί βαθιά και να διωχτεί το συντομότερο από τον τόπο μας.

V. Βασική, κατά συνέπεια, προϋπόθεση για την ελευθερία, την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της σύμμαχης Ελλάδας είναι να φύγουν από τη γη της τα αγγλικά στρατεύματα.

VI. Το αίτημα αυτό δεν είναι αισθηματολογικό, αλλά βαθιά εθνικό και λαϊκό, σύμφωνο με τις αρχές του Συμμαχικού Αγώνα. Γιατί κύριος σκοπός του Συμμαχικού Αγώνα είναι η συντριβή του Φασισμού. Και ο Φασισμός δεν συντρίβεται όταν ο αγγλικός στρατός είναι στην Ελλάδα, αλλά, αντίθετα, ένας νέου τύπου Φασισμός εγκαθιδρύεται σε μια σύμμαχη χώρα.

VII. Από την άποψη αυτή, όχι μόνο δεν διασπούμε το Συμμαχικό Αγώνα, αλλά, αντίθετα, τον εξυπηρετούμε, κατά τον καλύτερο, σύμφωνα με τους σκοπούς του, τρόπο, όταν ζητούμε να φύγουν οι Άγγλοι από την Ελλάδα. Και δηλώνουμε ότι: Μαζί τους, όπως και με οποιονδήποτε άλλο σύμαμχο στρατό, είμαστε πρόθυμοι, έτοιμοι, αποφασισμένοι, να συμπολεμήσουμε και να συνεχίσουμε τον αγώνα, σ’ οποιοδήποτε μέτωπο, ως τη τελική συντριβή του Φασισμού, πράγμα που ο ΕΛΑΣ μας το έχει προτείνει πολλές φορές. Αντισυμμαχική στάση κρατούν οι Άγγλοι. Αυτοί αρνούνται και διασπούν το συμμαχικό αγώνα, γιατί παραβιάζουν τις αρχές του Ατλαντικού, της Τεχεράνης κλπ. Ερχόμενοι, σε μια χώρα που έδωσε εκατόμβες θυσιών στο συμμαχικό αγώνα, να επιβληθούν δυναμικά και παρά τη θέληση του λαού μας, για να του καθήσουν στον τράχηλο ως Κυβερνήτες πρώην συνεργάτες των Ιταλών και Γερμανών.

VIII. Η άποψη της εθνικής μας ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, όχι μόνο δεν έρχεται σε σύγκρουση οποιουδήποτε άλλου Έθνους, αλλά, καθιερωνόμενη σαν διεθνής αρχή, δημιουργεί την ευνοϊκή και φιλική ατμόσφαιρα της ειρηνικής συνεργασίας με όλα τα Έθνη. Έτσι κανενός δεν πρόκειται να θιγούν τα συμφέροντα. Αντίθετα, με ισότιμη ειρηνική συνεργασία, θα εξυπηρετούνται κατά τρόπο διαρκέστερο και μονιμότερο.

IX. Πολύ περισσότερο ασυμβίβαστη με την έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας και με τους σκοπούς του Συμμαχικού Αγώνα, είναι η οποιαδήποτε και με οποιαδήποτε δικαιολογία ανάμειξη ξένων στρατευμάτων, έστω και συμμαχικών, στα εσωτερικά μιας χώρας. Μια τέτοια επέμβαση ή και απλή ανάμειξη, καταργεί την έννοια της εσωτερικής ελευθερίας ενός έθνους.

Χ. Η εσωτερική όμως ελευθερία των Εθνών είναι απαραίτητη, όχι μόνο για τη δική τους ανεξάρτητη ύπαρξη και διαβίωση, αλλά και για την αρμονική λειτουργία της διεθνούς κοινότητας. Η συνέχιση της Αγγλικής κατοχής στη χώρα μας προδικάζει το ότι αυτή θα μετατραπεί σύντομα σε μια φασιστική εστία στα νότια της Ευρώπης, ότι θα μετατραπεί από φίλος και σύμμαχος των ελεύθερων Βαλκανικών λαών και της Σοβιετικής Ρωσίας σε αιχμή εναντίον τους. Ότι η πατρίδα μας θα συρθεί σε νέες πολεμικές τυχοδιωκτικές περιπέτειες. Ότι, από εφεδρεία της πρσπάθειας για τη εγκατάσταση λαοκρατικών καθεστώτων σ’ όλη την Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο, θα γίνει εφεδρεία τη προσπάθειας για την επαναφορά αντιλαϊκών καθεστώτων.

ΧΙ. Η επέμβαση ή ανάμειξη ξένων, έστω και «συμμάχων», των Άγγλων, στα εσωτερικά μιας φιλικής και σύμμαχης χώρας, της Ελλάδας, πλαστογραφεί την πραγματική θέληση του σύμμαχου λαού και παρουσιάζει σαν θέλησή του, τη θέληση της φασιστικής ολιγαρχίας, που, έχοντας για γνώμονα μόνο τα ταξικά της συμφέροντα, πρόδωσε το Έθνος συνεργαζόμενη ως τώρα με τους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες κατακτητές και ξεπουλάει τώρα στην κατέχουσα δύναμη το Λαό, για να διατηρήσει την κυριαρχία της και την εκμετάλλευση.

ΧΙΙ. Οι πράξεις της, παρουσιαζόμενες, χάρη στην ξενική επέμβαση, σαν εκδηλώσεις λαϊκής θέλησης, αποτελούν νοθείες της λαϊκής κυριαρχίας και προϊόντα ταξικής βίας.

XIII. Ένα τέτοιο προϊόν βίας ταξικής, ύστερα από έναν πόλεμο μιας ολόκληρης πάνοπλης αυτοκρατορίας, της Αγγλίας, εναντίον ενός ηρωικού αλλά μικρού και άοπλου λαού, του Ελληνικού, είναι και η συμφωνία της Βάρκιζας. Και σαν αντεθνικό και αντιλαϊκό προϊόν ταξικής και ιμπεριαλιστικής βίας, η συμφωνία αυτή είναι απαράδεκτη.

XIV. Η συμφωνία της Βάρκιζας, παρά τις αφηρημένες διακηρύξεις της, για εμμονή στις αρχές του Συμμαχικού Αγώνα και στις Συνταγματικές Ελευθερίες, παρουσιάζει τούτα τα χαρακτηριστικά: α) Καταργεί την εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια, γιατί επεκτείνει την αγγλική κατοχή σ’ όλη τη χώρα. β) Εγκαθιδρύει καθεστώς βίας, με την αναστολή των Συνταγματικών άρθρων για τις ατομικές ελευθερίες, με τη χρονική ακαθοριστία στο ζήτημα του δημοψηφίσματος και των εκλογών, με τη μερίκευση της στρατολογίας για το νέο τακτικό στρατό, κατά τρόπο, που επιτρέπει τον εξοπλισμό της Αντίδρασης και τον αφοπλισμό του Λαού, κατά τρόπο, που επιτρέπει τη στελέχωση του στρατού αυτού με αντιδραστικά φασιστικά στοιχεία και τον ουσιαστικό αποκλεισμό των προοδευτικών στρατιωτικών. γ) Γιατί όπως είναι διατυπωμένη, και παρέχοντας στην ενιαία κλίκα βασιλικών στρατιωτικών και παλαιοκομματικών δημοκρατικών την εσωτερική και την ξενική ένοπλη δύναμη, μπορεί πάντα να παραβιάζονται σε όφελος της Αντίδρασης και σε βάρος του Λαού, όπως άρχισε κιόλας να γίνεται στην πράξη. δ) Γιατί δημιουργεί σχέσεις κυριαρχίας της Αντίδρασης και υποταγής του Λαού και διαιωνίζει έτσι τον εμφύλιο πόλεμο.

XV. Η άρνηση της συμφωνίας της Βάρκιζας δεν αποτελεί κανενός είδους διάσπαση του λαϊκού αγώνα. Αντίθετα, η παραδοχή της αποτελεί διάσπαση, γιατί σπέρνει την απογοήτευση στο Λαό και επιτρέπει τη διάσπασή του με τρομοκρατικά μέτρα και υποδουλωτικά οικονομικά μέσα που ξέρει να χρησιμοποιεί πάντα η άρχουσα ολιγαρχία.

XVI. Η άρνηση της συμφωνίας της Βάρκιζας δεν αποτελεί κανενός είδους πρόκληση για άσκηση τρομοκρατίας σε βάρος του Λαού και παρανομοποίησης του λαϊκού κινήματος. Η τρομοκρατία ασκείται και θα ασκείται από την άρχουσα ολιγαρχία όλο και σε μεγαλύτερη κλίμακα. Καμία ψευδαίσθηση και αυταπάτη νομιμότητας δεν πρέπει να έχουμε, ύστερα μάλιστα από την ασύστολη παραβίαση κι αυτής της συμφωνίας και τις συνεχιζόμενες συλλήψεις και βαρβαρότητες σε βάρος λαϊκών αγωνιστών. Η ματαίωση της τρομοκρατίας και της παρανομίας είναι ζήτημα δυναμικό. Η παραδοχή της συμφωνίας παραλύει τη λαϊκή δύναμη και επιτρέπει την τρομοκρατία και την παρανομία. Η ανατροπή της συμφωνίας αναπτερώνει το λαϊκό αγωνιστικό αίσθημα, δίνει δυναμικό στήριγμα στο Λαό και του επιτρέπει έτσι να διεξάγει τη μαζική του πάλη και να ματαιώνει την τρομοκρατία και την παρανομία.

 

XVII. Θα μπορούσε ίσως να φέρει κανένας την αντίρρηση ότι: “Όλα αυτά είναι καλά και άγια. Αλλά δνε είναι κατάλληλη η στιγμή για να εκδηλώσετε την αντίθεση που εκδηλώνετε προς τη συμφωνία της Βάρκιζας και τους υπεύθυνους της σύναψής της. Και αυτό – θα πρόσθετε όποιος θα έφερνε την αντίρρηση – για τούτους τους λόγους: α) Γιατί κάνουμε συμαμχικό αγώνα και δεν μπορούμε να τα βάλουμε με έναν από τους συμμάχους, εφόσον συνεχίζεται ακόμα ο πόλεμος για τη συντριβή του Φασισμού. β) Γιατί η διεθνής φορά των πραγμάτων είναι προς τα αριστερά, και, έχοντας υπομονή, δεν είναι δυνατό να χάσουμε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. γ) Γιατί η αναπόφευκτη μετά τον πόλεμο κεφαλαιοκρατική κρίση θα κάνει αδύνατη οποιαδήποτε λύση οποιουδήποτε ζητήματος των μαζών. Κι αυτό θα αριστεροποιεί και θα επαναστατικοποιεί τις μάζες. Και θα είναι αναπόφευκτη, σε μια σειρά χώρες, η λύση των κοινωνικώ προβλημάτων προς όφελος των μαζών. δ) Γιατί η χώρα μας είναι ερειπωμένη, οι συγκοινωνίες της κατεστραμμένες, ο κόσμος κουρασμένος από τον πολυχρόνιο και πολυμέτωπο αγώνα και δε σηκώνει νέα επανάσταση. ε) Γιατί στα τελευταία είναι κουτό, μια που χάσαμε τόσες ευκαιρίες να κατοχυρώσουμε την ανεξαρτησία της χώρας μας και τη λαϊκή κυριαρχία, να κινηθούμε τώρα, που δεν παρουσιάζεται τέτοια ευκαιρία κι έχουμε παραδώσει τα όπλα. στ) Γιατί μια συνέχιση του αγώνα είναι αντίθετη προς τους πόθους των μαζών και θα μας αποξενώσει απ’ αυτές, μεταβάλλοντάς μας, σε καλούς ίσως ήρωες, αλλά πάντως ξένους, που δεν θα τους ακολουθούσε η μάζα. ζ) Η συνέχιση του αγώνα, ύστερα από μια ήττα, είναι λύση απελπισίας, που δεν υπάρχει λόγος να την ακολουθήσουμε, αφού με τη συμφωνία της Βάρκιζας εξασφαλίζουμε ένα μίνιμουμ ελευθεριών, που θα μας επιτρέψουν να διατηρήσουμε και να αναπτύξουμε την επιρροή μας, να διατηρήσουμε την επαφή μας με τη μάζα και να την κατακτήσουμε, να να προετοιμαστούμε και να οργανωθούμε και με το δημοψήφισμα και τις εκλογές να πετύχουμε τη δημοκρατική ανάπλαση του τόπου μας”.

Στους αντιρρησίες αυτούς απαντούμε ότι η συέχιση του αγώνα δεν επιτρέπει αναβολές. Και τα επιχιρήματά τους δεν μας πείθουν για τούτους τους λόγους: α) Ποτέ δεν πάψαμε κι ούτε θα πάψουμε να κάνουμε συμμαχικό αγώνα. Η διεκδίκηση της ανεξαρτησίας μας δεν αποτελεί διάσπασή του, αλλά βαθύτερη εξυπηρέτησή του. Αντί, η κατοχύρωση της ανεξαρτησία μας να αναβληθεί για μετά το τέλος του πολέμου, δηλαδή να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες, μπορεί θαυμάσια από τώρα να κατοχυρωθεί, για να είναι και μεγαλύτερη η ελληνική συμβολή στο συμμαχικό αγώνα και για να μην υπάρχει στο μέλλον περίπτωση αντίθεσής μας με οποιονδήποτε μεγάλο σύμμαχό μας. β) Γιατί δεν είναι δυνατό να στηριζόμεστε αποκλειστικά στη διεθνή φορά των πραγμάτων. Η διεθνής αυτή φορά είναι πάντα ανισομερής. Και γι’ αυτό, ενώ μπορεί σε μια σειρά χώρες να δηιουργηθούν λαϊκά καθεστώτα, στη χώρα μας μπορεί, με τη ξενική βία, να επιβληθεί αντιλαϊκό καθεστώς. Μόνο με από τώρα αγώνα μπορούμε να αποτρέψουμε την επιβοή ενός τέτοιου καθεστώτος. γ) Το γεγονός ότι η μεταπολεμική κεφαλαιοκρατία δεν θα μπορέσει να λύσει τα ζητήματα των μαζών, δε σημαίνει, αναγκαστικά, και λαϊκές λύσεις. Αντίθετα, η κεφαλαιοκρατία, ξένη και ντόπια, θα επιδιώξει να επιβάλλει με τη βία αντιλαϊκά καθεστώτα, για να ξεπεράσει την κρίση της σε βάρος των μαζών. Από τον, από τώρα, αγώνα το δικό μας, θα εξαρτηθεί η ματαίωση των κεφαλαιοκρατικών επιδιώξεων. δ) Η καταστροφή κι η ερείπωση της χώρας μας, το κούρασμα του κόσμου, δεν είναι λόγος για να δεχτούμε την υποδούλωσή της. Ο ελληνικός λαός, με τους πρόσφατους αγώνες του, απέδειξε ότι δε διστάζει για οποιαδήποτε θυσία, αρκεί να πετύχει τη λευτεριά του. Και δέχεται, για το σκοπό αυτόν, να συνεχίσει τις θυσίες του, αρκεί να ξέρει ότι μια αποφασιστική, με δυναμικότητα, ηγεσία, είναι ικανή να τον κάνει νοικοκύρη στον τόπο του. ε) Αν χάθηκαν τόσες και τόσες ευκαιρίες για τη εγκαθίδρυση λαϊκού καθεστώτος, δεν είναι δικό μας το σφάλμα, αλλά της ως τα τώρα ηγεσίας του κινήματος. Η παράδοση των όπλων δεν αποτελεί εμπόδιο. Όταν τα βάλαμε με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, όπλα δεν είχαμε. Και αποκτήσαμε. Και τώρα αν μας χρειαστούν και όσα μας χρειαστούν, θα τα αποκτήσουμε. Για το δίκαιο και την πίστη, ποτέ δε χάνεται η ευκαιρία. στ) Αν ο πόθος των μαζών ήταν η με οποιαδήποτε θυσία ειρήνευση, τότε δυο δρόμοι θα έμπαιναν μπροστά μας: Ή αν τον ικανοποιήσουμε ή ν’ αντιταχθούμε σ’ αυτόν. Γιατί ο ηγέτης ποτέ δεν πρέπει να είναι κοντόφθαλμος και να βλέπει μόνο τον τωρινό άμεσο πόθο της μάζας, αλλά το διαρκέστερο πόθο, τον αντικειμενικό σκοπό του πόθου. Αν με τον πόθο δεν ικανοποιείται κι ο αντικειμενικός σκοπός του, τότε μπορεί ν’ αντιταχθεί σ’ αυτόν. Αν δεν το κάνει αυτό παύει να είναι ηγέτης και γίνεται ουρά της μάζας. Αλλά είναι σήμερα ο πόθος της μάζας όπως τον παρουσιάζει ο αντιρρησίας; Όχι, του απαντούν αποστομωτικά η εποποιία της Αθήνας, οι εκδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις, που γίνονται σ’ όλη την Ελλάδα μετά τη συμφωνία. Όχι του απαντάει το ολόθερμο αγκάλιασμα του δικού μας ξεκινήματος για τη συγκρότηησ του Μ.Ε.Α., την ανασυγκρότηση του Ε.Λ.Α.Σ. Και τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα. Κουράστηκαν και ζαλίστηκαν τα μυαλά των και τώρα ηγητόρων του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και όχι του λαού μας. ζ) Έτσι η συνέχιση τυ αγώνα δεν αποτελεί λύση απελπισίας, αλλά λαϊκή προσταγή και επιτακτική ανάγκη. Ο λαός αναρωτιέται: Γιατί έφθασα ως εδώ και σταματώ; Γιατί έκανα όλο αυτόν το αγώνα κι έδωσα όλες αυτές τις θυσίες, αν ήταν ο αγώνας μου αυτός να καταλήξει σε απλή αλλαγή αφεντικού, κα στη θέση του Γερμανού και του Ραλλικού, να έχω τώρα τον Άγγλο και τον μπουραντά χωροφύλακα; Ή θα έπρεπε από την αρχή να μην κάνω αυτόν τον αγώνα, αν άλλοι επρόκειτο να ρυθμίσουν την τύχη μου και να κανονίσουν το σπίτι μου, ή θα έπρεπε να τον συνεχίσω ώσπου οριστικά να αποτρέψω τον κίνδυνο αυτόν. Και ο Λαός, ο περίφημος αυτός Ελληνικός Λαός, ο δήθεν, κατά μερικούς, κουρασμένος, απαντάει μόνος στα ερωτήματα που βάζει στον εαυτό του: – Καλά άρχισα, καλά έφθασα ως εδώ. Εγκληματικό μου λάθος, που θα δείχνει ότι είμαι άξιος της τύχης μου, θα είναι αν δεν εξακολουθήσω ρον αγώνα αψηφώντας κάθε κόπο και θυσία, ως την πλήρη εθνική μου ανεξαρτησία, ώσπου να γίνω πραγματικά νοικοκύρης στον τόπο μου. η) Δεν έχουμε καμία όρεξη να αυταπατώμαστε ότι θα μας δώσουν ελευθερίες και ότι θα κάνουν ανόθευτα δημοψήφισμα και εκλογές, εφόσον έχου τη δύναμη στα χέρια τους και δεν υπάρχει καμιά, αντίρροπη σ’ αυτούς δύναμη. Λύση απελπισίας και ουτοπία θα ήταν, αν αρκούμασταν σε διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις άοπλων μαζών κατά ένοπλων αντιδραστικών, πράγμα που θα οδηγούσε τη μάζα σε απογοήτευση, με τη συνήθη σκέψη: – Αφού είχαμε τα όπλα και τα χάσαμε. Θα νικήσουμε τώρα μόνο με την άοπλη πάλη;

XVIII. Τι πρέπει να γίνει ; 1) Στη θέση του ΕΑΜ, που εξαιτίας των λαθών της καθοδήγησής του δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του και που πολύ σύντομα θα διασπαστεί, να συσπειρώσουμε όλο το λαό στο από σήμερα εμφανιζόμενο Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας (Μ.Ε.Α.). 2) Να ανασυγκροτήσουμε πλήρως τον ΕΛΑΣ ως Εθνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό – Νέον (ΕΛΑΣ-Ν). Για να επιδιώξουμε και επιβάλουμε, διά της μαζικής πολιτικής και ενόπλου πάλης του λαού μας, την πλήρη εθνική μας ανεξαρτησία και την ελεύθερη έκφραση της θέλησής του, χωρίς να δεχτούμε κανένα συμβιβασμό και καμιά νόθευση και πλαστογράφηση από κανέναν και με κανέναν τρόπο. Για το σκοπό αυτόν απαραίτητο είναι: α) Να φύγουν οι Άγγλοι από την Ελλάδα. β) Άμεσανα σχηματιστεί Αντιπροσωπεθτική Αντιβασιλεία και Αντιπροσωπευτική Κυβέρνηση. γ) Από τους τοποθετηθένες στη Εθνοφυλακή αξιωματικούς να διωχτούν τα 50% (κυρίως των γνωστών φασιστικών και βασιλικών αντιλήψεων) και στη θέση τους να μπουν αξιωματικοί του διαλυθέντος ΕΛΑΣ. δ) Να αποπεμφθούν αμέσως όλοι οι Εθνοφύλακες οι υπηρετήσαντες εις την ειδική και γενική Ασφάλεια και στις αντεθνικές οργανώσεις ΕΑΣΑΔ, ΠΑΟ και στα ένοπλα τμήματα Μιχαήλ Αγά και Αντών Τσαούς. ε) Να καταταγούν υποχρεωτικώς στην Εθνοφυλακή όλοι οι ΕΛΑΣίτες τω ν κληθεισών κλάσεων και να παύσει πάσα περαιτέρω πρόσκλησις άλλων κλάσεων και κατάταξις “εθελοντών”. στ) Στην αστυνομία πόλεων να επανέλθουν όλοι οι απομακρυνθέντες για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου και όσοι από ρπιν είχαν φύγει και υπηρετούσαν στον ΕΛΑΣ και στην Ε.Π. και να διωχτούν όλοι οι γνωστών φασιστικών τάσεων και όλοι οι υπηρετήσαντες στην παλαιά Γενική Ασφάλεια. ζ) Να διαλυθεί οριστικά και να μην επανασυγκροτηθεί η παλαιά χωροφυλακή. η) Να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι όλοι οι κρατούμενοι στο εσωτερικό και στο εξωτερικό λαϊκοί αγωνιστές. θ) Να σταματήσει κάθε δίωξη και σύλληψη λαϊκών αγωνιστών, μ’ οποιοδήποτε πρόσχημα. ι) Να εφαρμοστεί πλήρως και ως το δημοψήφισμα το Σύνταγμα του 1911. ια) Να παραμείνουν οι θεσμοί της Αυτοδιοίκησης και της Λαϊκής Δικαιοσύνης, ως τις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση, που αυτή θα καθορίσει την οριστική τους τύχη. ιβ) Να δικαστούν αμέσως από έκτακτα λαϊκά δικαστήρια, όλοι οι μεγάλοι δοσίλογοι (Ράλλης, Τσολάκογλου, Παπανδρέου, Γονατάς, Πλαστήρας κ.λπ.). ιγ) Να μη δικαστεί κανένας ΕΛΑΣίτης για όλο το χρονικό διάστημα της Κατοχής και δώθε ούτε για τα πολιτικά ούτε για δήθεν κοινό αδίκημα. Όλα όσα τυχόν έγιναν, κοινά όπως τα χαρακτηρίζουν αδικήματα, ήταν παρακολουθήματα αναπόφευκτατης εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης και απαραίτητα για την επιτυχία της. ιδ) Να προνηρυχθούν αμέσως το δημοψήφισμα και οι εκλογές για Συντακτική Συνέλευση. Για τη σύνταξη των εκλογικών καταλόγων δε χρειάζονται πάνω από δυο μήνες. ιε) Να αφεθούν αμέσως ελεύθερα όλα τα ελληνικά καράβια και να χρησιμοποιηθούν για την αποκατάσταση του εμπορίου και των συγκοινωνιών της χώρας μας και για την εξυπηρέτηση των σταρτιωτικών αναγκών της ελληνικής συμβολής στον πόλεμο κατά του χιτλεροφασισμού. ιστ) Να αποδεσμευθούν όλες οι ελληνικές καταθέσεις στο εξωτερικό και να χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμηση της χώρας μας. ιζ) Να εκπληρώσουν στο ακέραιο οι Σύμμαχοι τις υποχρεώσεις τους προς την Ελλάδα, επιχορηγώντας την ανοικοδόμηση των καμένων σπιτιών, την αποκατάσταση των συγκοινωνιών και την αποζημίωση των θυμάτων του αγώνα. Η επιχορήγηση αυτή δεν μπορεί να είναι δάνειο, αλλά ικανοποίηση δικαιώματος. ιη) Υπό μορφή δανείου, να γίνει σε ευρεία κλίμακα εισαγωγή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, για να πέσουν οι τιμές και να ανέβεο το βιωτικό επίπεδο του λαού. ιθ) Να διωχθούν από τον κρατικό μηχανισμό όλοι οι με οποιονδήποτε τρόπο συνεργασθέντες με τον κατακτητή και όλα τα φασιστικά στοιχεία. κ) Ο Εθνικός στρατός να οργανωθεί με βάση την τακτική στρατολογία σε όλη τη χώρα. Να απαλλαγεί από τους ριψάσπιδες και τα φασιτικά στοιχεία και να επανέλθουν στις θέσεις τους όλοι όσοι έχουν απομακρυνθεί είτε για τη συμμετοχή τους στα γεγονότα του Δεκεμβρίου, είτε προηγούμενα στις οργανώσεις του ΕΑΜ και στον Εθνικό Στρατό ΕΛΑΣ. κα) Εθνικός Στρατός με υποχρεωτική στρατολογία σε όλη τη χώρα θα δημιουργηθεί μετά το δημοψήφιαμα και τις εκλογές, ως τότε θα παραμείνουν οι όπως καθορίζουμε ανωτέρω αναδιοργανούμενες Εθνοφυλακή και Αστυνομία Πόλεων.

XIX. Ο ανασυγκροτούμενος Εθνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός – Νέος (ΕΛΑΣ-Ν), θα παραμείνει φρουρός της Εθνικής Ανεξαρτησίας και Ακεραιότητας, της Τιμής, της Περιουσίας και των Ελευθεριών του Λαού, μέχρις ότου από τις παραπάνω επιδιώξεις πραγματοποιηθούν οι παρακάτω βασικές : α) Αποχώρηση και του τελευταίου Άγγλου στρατιώτη από την Ελλάδα. β) Συγκρότηση Αντιπροσωπευτικής Αντιβασιλείας και Αντιπροσωπευτικής Κυβέρνησης. γ) Αναδιοργάνωση Εθνοφυλακής και Αστυνομίας Πόλεων. δ) Απόλυση και απαλλαγή από κάθε κατηγορία παντός κρατουμένου, υποδίκου ή καταδίκου του Ε.Λ.Α.Σ., της Ε.Π. και του Ε.Α.Μ. και συνέχιση δίκης μεγάλων δοσιλόγων για συνεργασία με τον κατακτητή και ε) προσδιορισμός δημοψηφίσματος και εκλογών.

ΧΧ. Με αυτές τις βάσεις, το Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας (Μ.Ε.Α.) αρχίζει τον αγώνα του για:

– Εθνική Λευτεριά, Ακεραιότητα και Ανεξαρτησία!

– Λαϊκή Κυριαρχία και Δημοκρατία!

– Λαϊκή Ευημερία, Πρόοδο και Πολιτισμό!

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Άρης Βελουχιώτης: Οι Προγραμματικές Θέσεις του ΜΕΑ”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s