Ζαχαριάδης

Τι συμβούλευσε ο Τίτο τον Ζαχαριάδη τον Φεβρουάριο του 1948

1neb62bΤου Ιακωβου Δ. Μιχαηλιδη

Την τελευταία δεκαετία η μελέτη του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου εντατικοποιήθηκε. Καθοριστικό μερίδιο σε αυτό έχει αναμφίβολα η διάθεση στους ερευνητές νέων αρχειακών πηγών που παρέμεναν επί δεκαετίες απροσπέλαστες, κυρίως λόγω των κανονισμών των αρχείων. Μία από τις συνιστώσες του Εμφυλίου, που έχει ιδιαίτερα ωφεληθεί από την άνθηση της εκδοτικής παραγωγής τα τελευταία χρόνια, είναι οι διεθνείς διαστάσεις του και ιδιαίτερα εκείνες που σχετίζονται με την ανάμειξη της Γιουγκοσλαβίας -και δευτερευόντως της Βουλγαρίας- στις ελληνικές υποθέσεις.

Τα νέα στοιχεία, που σήμερα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, επιβεβαιώνουν πολλές από τις υποθέσεις των ερευνητών, αναδεικνύοντας παράλληλα αρκετές άγνωστες λεπτομέρειες ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Από τα γιουγκοσλαβικά ντοκουμέντα που φυλάσσονται στο αρχείο του ιστορικού ηγέτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, Στρατάρχη Τίτο, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα απόρρητο σημείωμα που αναφέρεται στη συνάντηση ανάμεσα στον Ελληνα σύνδεσμο του ΕΑΜ στο Βελιγράδι και τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη.

Τίτο και Μακεδονία

Στις αρχές του 1945, λοιπόν, ο εκπρόσωπος του ΕΑΜ στη γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα Ανδρέας Τζήμας ζήτησε ακρόαση από τον Τίτο, προκειμένου να συζητήσουν τις τρέχουσες εξελίξεις. Ο Τζήμας ήταν εξαιρετικά ανήσυχος από τη δράση των Γιουγκοσλάβων πρακτόρων στην ελληνική Μακεδονία, που είχε προκαλέσει την οξεία αντίδραση του πατριωτικού ΕΑΜ. «Λένε στον λαό», ρώτησε με αγωνία ο Τζήμας, «ότι ο Τίτο επιθυμεί να κατακτήσει τη Θεσσαλονίκη. Θα θέλαμε να ακούσουμε την άποψή σας για το ζήτημα αυτό. Ζητάτε την ανεξαρτησία ολόκληρης της Μακεδονίας;».

Η απάντηση του Τίτο υπήρξε καθησυχαστική: «Ποτέ δεν έθεσα ζήτημα για αλλαγή των συνόρων της Ελλάδας προς όφελος της Γιουγκοσλαβίας. Αλλά δεν συμφωνώ μαζί σας, επειδή δεν δώσατε στους Μακεδόνες τα εθνικά τους δικαιώματα, να μιλούν τη γλώσσα τους, να έχουν πλήρη αυτονομία, να αισθάνονται ελεύθεροι. Ολα πηγάζουν από την έλλειψη κατανόησης από την πλευρά σας για το Μακεδονικό Ζήτημα. Δεν αποκλείεται και οι Αγγλοι να έχωσαν τα χέρια τους στην υπόθεση αυτή. Αυτοί επιθυμούν, μέσω αυτού του παράγοντα, να διαλύσουν τις σχέσεις μας και να μας αποκόψουν από τον λαό μας. Εσείς έπρεπε να κρατήσετε μια σωστή γραμμή στο ζήτημα αυτό και να πάτε μέχρι τέλους. Ναι, οι Βούλγαροι είναι εξίσου ένοχοι, αλλά εσείς έχετε μεγάλη ευθύνη».

Τι απάντησε ο Τζήμας

Ο Τζήμας, ωστόσο, δεν είχε ζητήσει ακρόαση για να ακούσει απλώς τις απόψεις του Γιουγκοσλάβου Στρατάρχη. Είχε διαφορετική αντίληψη και φρόντισε να του την εκφράσει: «Δεν είναι αλήθεια», ανταπάντησε. «Ο Τέμπο, αλλά και οι άλλοι σύντροφοί σας, στην πραγματικότητα βοηθούν ανοικτά με τις ενέργειές τους την ελληνική αντίδραση. Πρέπει να γνωρίζετε ότι ολόκληρη η Ελλάδα γνωρίζει τον Τέμπο ως εκπρόσωπό σας, επειδή το διαδόσαμε ευρέως. Η ομιλία του δεν ήταν όπως έπρεπε. Δεν λέμε ότι ο ίδιος εφάρμοσε τη γραμμή σας, ομιλώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά ο ελληνικός λαός δεν το γνωρίζει. Αυτό το εκμεταλλεύονται στο εξωτερικό. Πολλοί από τους Μακεδόνες ήταν Βούλγαροι φασίστες και αυτοί βρίσκονται σήμερα στη Βουλγαρία. Εμείς δώσαμε στους Μακεδόνες πλήρη ελευθερία. Στην περιοχή των Σερρών, για παράδειγμα, σε όλα τα μακεδονικά σχολεία είναι μακεδονική και η διοίκηση. Μία ήταν η αμφισβητούμενη υπόθεση με τους Μακεδόνες. Ενα δικό τους τάγμα δεν θέλησε να μας υπακούσει (σημ. εννοεί το Τάγμα του Γκότση), το περικυκλώσαμε και αυτό κατέφυγε σε σας. Αυτό ήταν όλο. Δεν σκοτώσαμε κανέναν. Δεν σκοτώσαμε τους προδότες, πόσω μάλλον τους Μακεδόνες μας. Σε ένα ακόμη ζήτημα λαθεύουν πολλοί δικοί σας. Η Ελληνική Μακεδονία είναι κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν πολύ λίγες περιοχές αμιγώς μακεδονικές. Το 90% του πληθυσμού είναι Ελληνες», κατέληξε ο Ελληνας κομμουνιστής.

Ηταν η εποχή που οι πατριωτικές καταβολές του ΕΑΜ βάραιναν καταλυτικά στη συνείδηση των στελεχών του και δεν άφηναν περιθώρια παρανοήσεων αναφορικά με την ελληνικότητα του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας. Αλλά ο Τίτο δεν επρόκειτο να αφήσει την ευκαιρία χαμένη. Αφού χαρακτήρισε αρχικά «αμφισβητούμενο ζήτημα» το καθεστώς της Θεσσαλονίκης, λίγο αργότερα δεν έκρυψε από τον συνομιλητή του τις προθέσεις του: Αρχικά κατηγόρησε το ΚΚΕ «ότι καβάλησε την ουρά της μπουρζουαζίας», συμπληρώνοντας πως « …;Εάν κυριαρχήσει σε σας η αντίδραση, η Μακεδονία πρέπει να περιέλθει στους κόλπους της Γιουγκοσλαβίας. Αν εσείς εφαρμόσετε σωστή πολιτική στο Μακεδονικό Ζήτημα και έχετε την εξουσία στα χέρια σας, τότε και για μας θα είναι καλύτερα και οι Μακεδόνες δεν θα αντιδράσουν για το πού ανήκουν, μόνο να έχουν την ελευθερία τους. Και αν πάμε ακόμη μακρύτερα, ειλικρινά σας λέω, σε ενδεχόμενη ομοσπονδία των βαλκανικών χωρών, κάτι που και πάλι εξαρτάται από εσάς, θα ήταν ένα και το αυτό σε ποιον θα ανήκε η Ελληνική Μακεδονία. Είναι σημαντικό τα δύο κόμματά μας να εργάζονται σε πλήρη σύμπνοια και να έχουν ξεκάθαρες απόψεις για όλα τα ζητήματα».

Πρόκειται για την πρώτη αρχειακή μαρτυρία που καταγράφει τις βλέψεις της κομμουνιστικής γιουγκοσλαβικής ηγεσίας και του Τίτο προσωπικά επί της ελληνικής Μακεδονίας. Φωτίζεται, έτσι, μια αμφιλεγόμενη πτυχή του ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Ταυτόχρονα η πρόσβαση σε τέτοιου είδους πηγές ενισχύει τις προσδοκίες πως ένα ακόμη σημείο – γρίφος στο παζλ των δραματικών γεγονότων της δεκαετίας του 1940, εκείνο των μυστικών αποφάσεων των Βούλγαρων και των Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών στο Μπλεντ, οι οποίες προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων αλλά ουδέποτε δημοσιοποιήθηκαν, ενδέχεται σύντομα να διαλευκανθεί.

Περισσότερο από έναν χρόνο πριν από τις τελευταίες μάχες του Εμφυλίου στον Γράμμο, ο Τίτο όχι μόνο είχε διαβλέψει την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού αλλά και με κυνισμό συμβούλευσε τον Ζαχαριάδη να επιλέξει την ήττα από τους «Αμερικανούς και όχι από τον Τσαλδάρη»! Τα αρχεία Τίτο για τον Εμφύλιο, που πρόσφατα βρέθηκαν στα χέρια Ελλήνων ερευνητών, αποκαλύπτουν τις κρίσιμες συναντήσεις Γιουγκοσλάβων και Ελλήνων κομμουνιστών εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Ο Τίτο, επίσης, είχε -όπως προκύπτει- χρησιμοποιήσει αρκετά επιθετικά το θέμα των «Μακεδόνων» και της ενσωμάτωσης της Μακεδονίας στην Γιουγκοσλαβία. Ακόμη και για τη Θεσσαλονίκη δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τον όρο «αμφισβητούμενο καθεστώς». Πάντως από τα αρχεία προκύπτει ότι συνάντησε (τουλάχιστον μία φορά) τη σθεναρή αντίδραση του εκπροσώπου του ΕΑΜ. Τ. Κ.

Πρόσωπα και γεγονότα

– Η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, που πραγματοποιήθηκε στις 30 και 31 Ιανουαρίου 1949, αναγνώρισε το δικαίωμα του «μακεδονικού λαού» της Ελλάδας για εθνική αποκατάσταση και αυτοδιάθεση. Ηταν μια απόφαση που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και κατηγορίες εναντίον του ΚΚΕ για αντεθνική δράση. Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί να παραγνωρισθεί η επιχειρηματολογία των ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ πως η απόφαση εκείνη στόχευε στον περιορισμό των λιποταξιών των Σλαβομακεδόνων ανταρτών του ΔΣΕ και της καταφυγής τους στη Γιουγκοσλαβία.

– Ο Ανδρέας Τζήμας, βλαχικής καταγωγής, καταγόταν από τη Σαμαρίνα Γρεβενών. Σπούδασε Νομικά. Το 1931 μαζί με άλλους κομμουνιστές από την περιοχή της Καστοριάς συνελήφθη και φυλακίστηκε για ένα διάστημα στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης. Στις εκλογές του 1936 εξελέγη βουλευτής του ΚΚΕ στην περιφέρεια Φλώρινας – Καστοριάς. Ακολούθησε και νέα φυλάκισή του. Απελευθερώθηκε τον Ιούνιο του 1941 από την Ακροναυπλία. Ηταν μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ και πολιτικός καθοδηγητής του ΕΛ.ΑΣ. Τοποθετήθηκε σύνδεσμος του ΚΚΕ στο Βελιγράδι και στους παρτιζάνους του Τίτο.

-Ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν ένα από τα κορυφαία στελέχη του ΚΚΕ στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Ουσιαστικά ήταν δεύτερος, μετά τον Νίκο Ζαχαριάδη, στην ηγεσία του Πολιτικού Γραφείου και της Γραμματείας της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Υπέγραφε τα τηλεγραφήματά του με τα ψευδώνυμα «Διονύσης», «Ντενίσοβιτς» ή «Ντενίσοβ».

– Ο Μίλοβαν Τζίλας ήταν ένα από τα κορυφαία στελέχη του γιουγκοσλαβικού αντιστασιακού κινήματος τη δεκαετία του 1940. Ηταν αντιπρόεδρος στις πρώτες κυβερνήσεις του στρατάρχη Τίτο.

– Ο Αλεξάνταρ Ράνκοβιτς ήταν υπουργός Εσωτερικών και ένας από τους τρεις γραμματείς του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας. Στενός συνεργάτης του Τίτο, ήταν επικεφαλής της διαβόητης μυστικής αστυνομίας, γνωστότερης ως «Ούντμπα».

– Ο Εντβαντ Καρντέλι ήταν στενός συνεργάτης του Τίτο, αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών στις πρώτες κυβερνήσεις του.

– Ο Τέμπο ήταν στέλεχος των παρτιζάνων, στενός συνεργάτης του Τίτο.

Η επιστολή Κόκκαλη και η απάντηση

Του Ιακωβου Δ. Μιχαηλιδη*

Στις 25 Ιουνίου του 1949, λίγες βδομάδες πριν από την κατάρρευση του μετώπου στις πλαγιές του Γράμμου και του Βιτσίου, ο υπουργός Παιδείας και Λαϊκής Υγείας της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης Πέτρος Κόκκαλης απέστειλε στη γιουγκοσλαβική Πρεσβεία στη Βουδαπέστη επιστολή, με την οποία ζητούσε να επιτραπεί « …;η αναχώρηση και η αποδοχή από εκπροσώπους μας των ακόλουθων: 1) Πέντε περίπου χιλιάδων (5.000) ατόμων, τα οποία βρίσκονται σήμερα στην κοινότητα Μπούλκες και είναι στην πλειοψηφία τους γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι άνω των πενήντα ετών. 2) Εκατόν εξήντα (160) περίπου τραυματισμένων καθώς και του προσωπικού εξυπηρέτησής τους, ενενήντα (90) περίπου ατόμων, οι οποίοι βρίσκονται στο νοσοκομείο πλησίον του Τίτο Βέλες. 3) 1.850 παιδιών, τα οποία βρίσκονται στο «Σπίτι του Παιδιού» στην Μπέλα Τσρκβα της Σλοβενίας καθώς και σε άλλα μέρη, υπό την εποπτεία του δασκάλου Νίκου Γεωργιάδη, που τοποθετήθηκε στη θέση αυτή από την Ελληνική Επιτροπή για τη Βοήθεια του Παιδιού. 4) Ενός μεγάλου αριθμού Ελλήνων προσφύγων από τη Μακεδονία, οι οποίοι προσωρινά βρίσκονται στην περιοχή των Σκοπίων και οι οποίοι αρκετές φορές εξέφρασαν την επιθυμία τους να εγκαταλείψουν τη Γιουγκοσλαβία». Ο Κόκκαλης στην επιστολή του επικαλέσθηκε λόγους σοβαρούς και επείγοντες, όπως την ανάγκη καθημερινής και άμεσης φροντίδας αναφορικά με την εκπαίδευση κα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών στο εθνικό πνεύμα καθώς και λόγους οργανωτικής φροντίδας για τους ηλικιωμένους και τους αρρώστους.

Η απάντηση των Γιουγκοσλάβων, λίγες ημέρες αργότερα, αντανακλά με γλαφυρό τρόπο το βαρύ κλίμα που επικρατούσε στις διμερείς σχέσεις. Στις 7 Ιουλίου του 1949 ο Γιουγκοσλάβος υπουργός Εσωτερικών Αλεξάνταρ Ράνκοβιτς σε έγγραφό του με αποδέκτη τον πρεσβευτή της Γιουγκοσλαβίας στη Βουδαπέστη τον επέκρινε για την επιλογή του να συζητήσει με τον Κόκκαλη ένα τέτοιο ζήτημα. Υποστήριξε μάλιστα τα εξής: «Σε ό,τι αφορά τη [χορήγηση] άδειας στους πρόσφυγές τους [να μεταβούν] σε άλλες χώρες, θεωρώ ότι πρέπει να επιτραπεί στους Ελληνες, οι οποίοι βρίσκονται μόνο στο Μπούλκες, να αναχωρήσουν, εάν οι ίδιοι το επιθυμούν. Η αποχώρησή τους, ουσιαστικά, θα ήταν χρήσιμη, καθώς η ηγεσία τους στο Μπούλκες περιήλθε στα χέρια κλεφτών και εχθρών της χώρας μας. Επέφεραν μεγάλη οικονομική και υλική ζημία στη χώρα μας και για το ζήτημα αυτό θα σας αποστείλω χωριστή έκθεση. Οι Μακεδόνες και τα Μακεδονόπουλα δεν επιθυμούν να εγκαταλείψουν τη Γιουγκοσλαβία και αυτό είναι πολύ καλά γνωστό και στην ελληνική ηγεσία».

Ο αντίλογος

Σήμερα, ωστόσο, ο ισχυρισμός του Γιουγκοσλάβου υπουργού περί της εθνοτικής σύστασης και των επιλογών των προσφύγων από την Ελλάδα που αναζήτησαν καταφύγιο στη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας, επιδέχεται κριτικής. Από τις πληροφορίες που αντλούνται από τα γιουγκοσλαβικά αρχεία, προκύπτει ότι αρκετές εκατοντάδες σλαβόφωνοι αλλά και ελληνόφωνοι μαχητές του ΔΣΕ εγκλωβίσθηκαν στην επικράτεια της ΛΔΜ και εν συνεχεία «μακεδονοποιήθηκαν» εκόντες άκοντες, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα φιλόδοξα σχέδια της σλαβομακεδονικής πολιτικής ηγεσίας. Αντίθετα, το επιχείρημα του Κόκκαλη δεν στερείται ερεισμάτων, προσανατολίζοντας ώς ένα βαθμό και πάλι την πολιτική του ΚΚΕ προς τις πατριωτικές καταβολές του ΕΑΜ, οι οποίες είχαν μερικούς μήνες νωρίτερα υπονομευθεί λόγω της απόφασης της 5ης Ολομέλειας «Περί ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας».

Η ανωτέρω επιστολή αποτελεί μία εκ των τελευταίων που διαπραγματεύονται ζητήματα που απασχολούσαν αμφότερες τις δύο πλευρές, τους Γιουγκοσλάβους και τους Ελληνες κομμουνιστές. Για τον Τίτο και τους Παρτιζάνους του ο «ακήρυχτος πόλεμος» με την Ελλάδα είχε κριθεί. Το «έπαθλο» της ελληνικής Μακεδονίας είχε αποδειχθεί απλησίαστο και τα όνειρα προς απόκτησή του βυθίστηκαν στα θολά νερά του Αξιού. Γι’ αυτούς προείχε πλέον η εσωτερική οργάνωση και η εδραίωση της κυριαρχίας τους, κυρίως στις νότιες επαρχίες της ομοσπονδίας και ιδιαίτερα στα Σκόπια, όπου το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού έμπαινε σε νέα φάση. Για το ΚΚΕ, από την άλλη, ο Εμφύλιος είχε χαθεί. Ωστόσο, το όπλο παρέμεινε παρά πόδα για μερικά χρόνια ακόμη.

* Ο κ. Ιάκωβος Δ. Μιχαηλίδης είναι Επίκουρος Καθηγητής Νεότερηςκαι Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ.

Συνάντηση Τίτο με Ζαχαριάδη

Το δεύτερο έγγραφο που ανασύρθηκε από τα γιουγκοσλαβικά αρχεία, αφορά τη συνάντηση των ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ Ζαχαριάδη και Ιωαννίδη με τους Γιουγκοσλάβους αξιωματούχους Τίτο, Καρντέλι και Τζίλας, στις 21 Φεβρουαρίου του 1948. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε την εποχή που οι μάχες του Εμφυλίου είχαν εισέλθει στην πλέον κρίσιμη φάση τους και ως εκ τούτου, οι ανάγκες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας σε όπλα και πυρομαχικά ήταν μεγάλες. Το θέμα των πολεμοφοδίων τέθηκε επί τάπητος, συζητήθηκε μάλιστα στο πλαίσιο της γενικότερης στρατηγικής του ΚΚΕ αλλά και σε συνδυασμό με την επίσημη πολιτική που ακολουθούσε η Σοβιετική Ενωση. Αρχικά ο Καρντέλι εξήγησε στον Ζαχαριάδη τις απόψεις του Στάλιν για τον Εμφύλιο Πόλεμο, τις οποίες δυστυχώς ο πρακτικογράφος δεν καταγράφει, και στη συνέχεια, ο Τίτο υποστήριξε τα ακόλουθα: «Νομίζω ότι ο Στάλιν με τον τρόπο αυτό επέστησε την προσοχή μας ότι το ελληνικό ζήτημα αποτελεί δικό μας ρίσκο. Οι Ελληνες πρέπει να συνομιλήσουν από μόνοι τους με τους Ρώσους».

Ο Ζαχαριάδης ζήτησε βοήθεια «έστω και λίγη» και ο Τίτο απάντησε: «Οχι λίγη, αλλά με προσοχή. Κατά πρώτο λόγο χρειάζεστε πυρομαχικά». Οταν ο Ιωαννίδης επέμεινε, ο Γιουγκοσλάβος ηγέτης ανταπάντησε ως εξής: «Πρέπει να γίνει αγώνας για τις μάζες. Ο (εσωτερικός) εχθρός είναι αδύναμος. Να έχετε υπόψη σας ότι ιστορικά δεν είναι το ίδιο να σας νικήσει ο Τσαλδάρης ή οι Αμερικανοί με ανοικτή επέμβαση. Οι Αμερικανοί, εξάλλου, φοβούνται τον ανορθόδοξο πόλεμο».

Από τα διαμειφθέντα στην παραπάνω συζήτηση εξάγεται το συμπέρασμα πως ο Στάλιν είχε ήδη αποστείλει το μήνυμα στους Γιουγκοσλάβους και στο ΚΚΕ να απεμπλακούν μόνοι τους. Στην ίδια γραμμή, ο Τίτο διεμήνυσε στον Ζαχαριάδη πως η ήττα φάνταζε πλέον αναπόδραστη και κατά συνέπεια, θα ήταν σκόπιμο για την ηγεσία του ΚΚΕ να φροντίσει να εξασφαλίσει τουλάχιστον την υστεροφημία της, ηττώμενη από τους Αμερικανούς και όχι από τους «ανίκανους» στρατιώτες του Τσαλδάρη.

Επειτα από ενάμιση χρόνο, οι απαισιόδοξες διαπιστώσεις των Γιουγκοσλάβων αξιωματούχων είχαν επιβεβαιωθεί. Η Σοβιετική Ενωση δεν στήριξε το ΚΚΕ στον βαθμό που το τελευταίο θα επιθυμούσε, ενώ παράλληλα αλλεπάλληλες ήταν και οι αποτυχίες στα μέτωπα του πολέμου από τον Εθνικό Στρατό. Επιπρόσθετα, οι σχέσεις του ΚΚΕ με τη γιουγκοσλαβική ηγεσία είχαν πλέον διαρραγεί, ως αποτέλεσμα της αποπομπής του Τίτο από την Κομινφόρμ, το καλοκαίρι του 1948.

ΠΗΓΕΣ:

http://math-telos-agras.pblogs.gr/2009/03/synanthsh-tito-me-zahariadh.html

http://math-telos-agras.pblogs.gr/2009/03/425978.html

http://math-telos-agras.pblogs.gr/2009/03/425919.html

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_15/02/2009_303338

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_15/02/2009_303337

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_15/02/2009_303339

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/istoria/1277783

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s