Από την καλύβα

Όταν βλέπεις το θάνατο να σου χαμογελάει 

Όταν βλέπεις το θάνατο να σου χαμογελάει, μ’ εκείνο το ακαταμάχητο χαμόγελο, παγώνεις. Ούτε το θέλω, ούτε η αγάπη, ούτε τα ψέματα πιάνουν μία. Και τότε πρέπει να ανασυνταχτείς, για τη μάχη. Το ξέρεις, θα χάσεις. Η ζωή δεν είναι τίποτα περισσότερο από προθάλαμος του θανάτου. Μυριάδες και μυριάδες σπρώχνουν- φύγετε, να έρθουμε εμείς. Τη μάχη τη δίνεις μονάχος. Ο θάνατος σε ξαρματώνει. Χάνεις τις βεβαιότητες, τη σιγουριά, τις καβάτζες, τη ρουτίνα σου. Χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Παλεύεις μετέωρος, άοπλος, απελπισμένος. Στην άκρη της απελπισίας βρίσκεις τη μόνη ελπίδα: δεν υπάρχει ελπίδα. Τότε πατάς γερά στο χώμα, ζεσταίνονται πάλι οι πατούσες σου. Και, αν σου αρέσουν οι μεγάλες κουβέντες, ρίχνεις μια στο θάνατο: Άντε και γαμήσου, καριόλη! Εκείνος, δεν απαντάει. Ποτέ. Τι θα περίμενες να σου πει, δηλαδή;

Πηγή: Όταν βλέπεις το θάνατο να σου χαμογελάει | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Ο πίνακας είναι του Ιρανού ζωγράφου Μορτέζα Κατουζιάν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s