Από την καλύβα

Οι Ινδοί, ο Βούδας, η ελληνική ατομικότητα και η αιώνια επιστροφή

Για να γίνει αντιληπτή η σχέση της αντίληψης για την μετενσάρκωση με το άπειρο που ανέφερα στην αρχή προτείνω μια σύγκριση:
συγκρίνετε την δικιά μας χριστιανική κόλαση με την αέναη επαναφορά στην ζωή και τον αέναο πόνο της ύπαρξης. Όχι μόνο η ζωή αλλά και ο πόνος της ύπαρξης, του θανάτου «ουκ έσται τέλος»! Πρακτικά όλες οι εκδοχές βασανισμού και πόνου θα βιωθούν τουλάχιστον μία φορά από όλους! Κι ανάλογα με το ποιόν μας αυτό θα καλυτερεύει ή θα χειροτερεύει στους αιώνες τους άπαντες. (Εδώ σε θέλω κάβουρα!) Έμενα μπροστά σ’ αυτό, η κόλαση μου φαίνεται νηπιαγωγείο.
Πρακτικά δηλαδή όλοι μας θα νιώσουμε κάποτε πως είναι να σε συνθλίβει ένα δάχτυλο πάνω στο χαρτί και τα εντόσθιά μας θα λεκιάσουν την ανοιχτή σελίδα του βιβλίου με τα ποιήματα ένα καλοκαιρινό βράδυ στο μπαλκόνι στο οποίο μας τράβηξε το φως μαζί με τα άλλα αδέλφια μας λίγες μόνο ώρες μετά τη γέννησή μας σαν κουνούπια.

(Μια παράπλευρη αλλά πάρα πολύ σημαντική διαφορά στην ινδική αντίληψη σε σχέση με την ευρωπαϊκή και μεσανατολίτικη, είναι το πρακτικό γεγονός ότι ο κόσμος είναι Ένας! Δεν χωρίζεται στον εδώ και τον πάνω κόσμο. Αλλά αυτό είναι άλλο μεγάλο θέμα)

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο κύριος Γκοτάμα (ο Βούδας) γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ προτείνει το σπάσιμο αυτού του κύκλου σαν σωτηρία.
Και τώρα για να επανέλθουμε (συγχωρέστε μου την παρέκβαση) στο θέμα της καταχώρησης: έφερα την μετενσάρκωση στη συζήτηση απλώς σαν ένα όχημα που θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε τους αέναους κύκλους που υποψιάζονται οι αστρονόμοι για το σύμπαν. Δεν πρόκειται για το ίδιο πράγμα. Ούτε η αέναη επανάληψη του Νίτσε είναι η μετενσάρκωση των Ινδών αλλά κάτι άλλο…
Αυτό που μού ρχεται στο νου τώρα είναι το βλέμμα του ποιητή Νίκου Καρούζου σε μια τηλεοπτική συνέντευξη όταν λέει: η ατομικότης δυστυχώς εξαφανίζεται με τον θάνατο
Ναι, αυτή η ατομικότητα, η υπόσταση του «εγώ» την οποία παρεμπιπτόντως τόσο μα τόσο προσπαθώ να υπερασπιστώ σαν το κλειδί για τα ελληνικά πολιτικά προβλήματα και να την γλιτώσω από την παρεξήγηση του τρισκατάρατου στην οποία έχει υποπέσει εδώ και αιώνες στον τόπο μας, αυτή (δυστυχώς όπως λέει ο ποιητής) είναι παροδική προσωρινή και χάνεται δια παντός με το θάνατό μας.
Μια άλλη μεταμόρφωση του «γεγονότος» αυτής της απώλειας λέγεται «άγνοια». Είναι μία από τις αλήθειες που ανακάλυψε ο Βούδας η «άγνοια».
Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε κι αυτό συνδυασμένο με την αέναη μετενσάρκωση μας κάνει ν’ αλλάζουμε θέσεις στο εγώ και την ατομικότητά μας αιωνίως. Άραγε σημαίνει αυτό ότι τα γεγονότα μένουν ίδια, ότι κι αυτά απλώς επαναλαμβάνονται. Ένας δυτικός λέει εδώ όχι.

O Νίτσε (αιώνια επιστροφή) τώρα δικαιώνεται; | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s