Δεκέμβρης, Ποίηση

Ο Γιάννης Ρίτσος για τον Αιμίλιο Βεάκη στα Δεκεμβριανά

emilios_veakis

Παρά το γεγονός ότι ο Δεκέμβρης είναι ένας μήνας στενά συνυφασμένος με κλίμα εορταστικό, για το λαό μας έχει υπάρξει ένας μήνας σκληρός. Ζωντανή είναι, στη συλλογική μνήμη, η ένοπλη επέμβαση των Βρετανών και της ντόπιας αστικής τάξης ενάντια στο ΚΚΕ, στο ΕΑΜ και το λαϊκό κίνημα, το 1944. Ο Γιάννης Ρίτσος, στην επική τοιχογραφία του «Οι Γειτονιές του Κόσμου», έχει αποτυπώσει ποιητικά την εποποιία της αντίστασης του λαού της Αθήνας σε αυτή την κομβική φάση της μεγάλης δεκαετίας του 1940. Στο πρώτο απόσπασμα που παραθέτουμε, καταγράφει ένα πραγματικό επεισόδιο: Τον μέγιστο ηθοποιό Αιμίλιο Βεάκη – τον «καλύτερο βασιλιά Ληρ του κόσμου», όπως τον χαρακτήρισε η κριτική της εποχής – να στήνει το οδόφραγμα της Κυψέλης, ενάντια στα βρετανικά τανκς. Στο δεύτερο απόσπασμα, μάρτυρας και κατήγορος της επέμβασης είναι το άγαλμα του μεγάλου Αγγλου ποιητή και συμβόλου του πολιτικού κινήματος του φιλελληνισμού, του Λόρδου Μπάιρον:

Από τις «Γειτονιές του Κόσμου», του Γιάννη Ρίτσου:

(…)

Τι θέλεις, Τζον, εδώ πέρα; Γύρισε στην πατρίδα σου.

Η πατρίδα σου είναι μεγάλη, Τζον – είναι όμορφη η πατρίδα σου –

Είναι κείνα τα φώτα στην ομίχλη – και σε περιμένει, Τζον, η μάνα σου

Και σεργιανάει ο Βασιλέας Ληρ μες στην ομίχλη

Ο Βασιλέας Ληρ γδυμένος το βασιλικό του μεγαλείο και στο στέμμα του

Μ’ ένα κλαδάκι μοναχά αγριελιάς στα άσπρα μαλλιά του, ο Ληρ μες στην

Ομίχλη του Λονδίνου

Ο Ληρ – όχι πια βασιλιάς – μα κάτι πιότερο, Τζον, ο Ληρ άνθρωπος

Ο Ληρ μες στην ομίχλη του Λονδίνου γυρεύοντας την Κορδέλλια

Ο Ληρ, Τζον, με τα βρώμικα γένεια του, τυφλός

Ψάχνοντας με τα δάχτυλά του δίχως δαχτυλίδια

Ψάχνοντας τον αγέρα και την καρδιά μας να πιάσει το χέρι της αγάπης

Τυφλός ο Ληρ πλέοντας όλος μες στο θάμπος της αγάπης

Και κείνα τα φώτα στην ομίχλη φκιάχνοντας ένα φωτοστέφανο

Γύρω στ’ αχτένιστα μαλλιά του Ληρ – Κι εμείς αγαπάμε, Τζον, το Ληρ

Κι ο Βεάκης έπαιξε το Ληρ στα θέατρά μας, Τζον,

Ο Βεάκης, Τζον, που με το φωτοστέφανο του Ληρ

Κάθεται αυτή την ώρα, Τζον, πίσω απ’ τ’ οδόφραγμα της Κυψέλης

Αυτήν την ώρα, Τζον, που ανηφοράει το τανκ σου στην Κυψέλη –

Και μεις, Τζον,

Πολύ αγαπάμε την Κορδέλλια, θαρρώ την αδελφούλα σου

Τη λένε Κορδέλλια. Κι η Κορδέλλια σε περιμένει, Τζον,

Να συνεχίσετε το διάβασμα των στίχων του Βύρωνα.

Νάτος ο Λόχος, Τζον, του Λόρδου Βύρωνα

Ο Λόχος, Τζον, των φοιτητών μπροστά στο τανκ σου, Τζον. Δε βλέπεις;

(…)

(…)

Ξημερώνει. Τα τζάμια είναι ρόδινα. Κι η πολιτεία είναι ρόδινη.

Και τα τανκς του Τζον είναι μαύρα. Και μόνο

Οι νεκροί έχουν μείνει στους δρόμους της ρόδινης πολιτείας. Και μόνο

Το άγαλμα του Βύρωνα πίσω απ’ το Ζάππειο,

Εκεί που στρίβουν οι ράγιες του τραμ για το Παγκράτι,

Καταμόναχο το άγαλμα του Βύρωνα πάνου απ’ τους σκοτωμένους

Κοιτάει κατάματα τον Τζον

Κοιτάει τα μαύρα τανκς των πατριωτών του μέσα στη ρόδινη πολιτεία

Κι απαγγέλλει στο ρόδινο πρωινό την κατάρα του.

Μα ο Τζον δεν ακούει. Μόλις ξύπνησε.

Ερριξε μπόλικο νερό στο πρόσωπό του.

Σαπούνισε καλά τα χέρια του. Δε βλέπει τίποτα πάνου στα χέρια του.

Κατεβαίνει τις σκάλες της «Μεγάλης Βρεττάνιας»

Σφυρίζοντας χαρούμενα το Τιπερέρι.

Κι ο Βύρωνας ολομόναχος απαγγέλλει πάνου από τους σκοτωμένους

Κοιτώντας τα μαύρα τανκς των πατριωτών του

Μέσα στη ρόδινη, την έρημη, την καταπληγωμένη Αθήνα.

Πηγή: Η ποίηση για το Δεκέμβρη του ’44 | ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ «ΡΙΖΟΧΑΡΤΟ» | ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Advertisements

15 thoughts on “Ο Γιάννης Ρίτσος για τον Αιμίλιο Βεάκη στα Δεκεμβριανά”

  1. Νίκος Καββαδίας

    ( γραμμένο τις μέρες του Δεκέμβρη, δημοσιεύθηκε στα Ελεύθερα Γράμματα 10/8/45)

    Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές
    Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβηούν κι εκείνα.
    Θάλασσα τρώει το βράχο απ΄ όλες τις μεριές.
    Μάτια λοξά και τ’ αγαπάς: Κόκκινη Κίνα.

    Γιομάτα παν τα Ιταλικά στην Ερυθρά.
    Πουλιά σε αντιπερισπασμό- Μαύρη Μανία.
    Δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά.
    Λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου: Αβησσυνία.

    Σε κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ιβηρική.
    Ανάβουνε του Barrio Chino τα φανάρια.
    Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί.
    Γκρέκο και Λόρκα-Ισπανία και Πασσιονάρια.

    Κύμα θανάτου ξαπολιούνται οι Γερμανοί.
    Τ’ άρματα ζώνεσαι μ’ αρχαία κραυγή πολέμου.
    Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί,
    Οι κρεμασμένοι στα δεντρά , μπαίγνιο του ανέμου.

    Κι απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
    Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι,
    Λικνίζει κάτου από το Δρυ και την Ιτιά
    το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη.

    Μου αρέσει!

  2. Νικηφόρος Βρεττάκος

    33 ημέρες

    Ο ΛΟΧΟΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ” ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝ”

    Έτσι έγινε τότε στην Ελλάδα.

    Και φυσούσε κείνες τις μέρες ένας ισχυρός άνεμος από το μέρος της δύσης.
    Και προβαίνανε σύννεφα από το βορρά κι ανεβαίνανε στον ορίζοντα.
    Κ’ η ανατολή δε φαινόταν.
    Και παράξενα ρεύματα που φαινόντουσαν να’ ρχονται από το νότο κι απ’ την ανατολή
    κι απ΄ τη δύση κι απ’ το βορρά αυλακώναν τα σύννεφα.
    Κι άνοιγε το παράθυρο κείνες τις μέρες κ’ ένιωθες σπινθήρες παράξενους
    να ηλεκτρίζουνε τη βαρυμένη ατμόσφαιρα πάνω απ΄ την πόλη,
    ως μέσα τα σπίτια κι ως μέσα τα μνήματα.
    Κ’ έγινε κείνες τις μέρες αναφορά προς την Αυτών Εξοχότητα…
    Και πλημμύριζε κείνες τις μέρες ο κόσμος τους δρόμους και κυλούσε και βόγγαγε.
    Και πλήθαινε κάθε μέρα ο κόσμος και κουλουριαζότανε στις πλατείες
    και ξεχείλιζε πάνω στα πεζοδρόμια και χτυπιότανε κι άκουγε η πόλη
    το κύμα του και φοβόταν τον Κύριο και λυπόταν και στέναζε.

    Και κατέβαινε πάλι ο λαός και τους φώναζε κλέφτες.
    Είχε πληρώσει τη λευτεριά του με αίμα πολύ.
    Και κατέβαινε πάλι ο λαός και ζητούσε την τιμή των νεκρών του
    και τους φώναζε κλέφτες.
    Κι ο Ανώτατος Νόμος – ο θείος κι ανθρώπινος που συναντώνται στα όρη Σινά
    και παίρνουν μορφή κεραυνού και συγκλονίζουν τα έθνη,
    χτυπούν τις πηγές τα ποτάμια χορεύουνε μέσα στις κοίτες τους
    κι αλλάζουνε διεύθυνση , άρχισε ν’ αστράφτει ακατάπαυστα πάνω
    απ’ την πόλη στις 3 του Δεκέμβρη.

    Επιγραφές ταραγμένες και σύντομες συνωστίζονταν κείνη τη μέρα
    κάτω απ’ τα σύννεφα
    Και το δάσος τους σάλευε ενάντια στον άνεμο.
    Κι ο λαός προχωρούσε.
    Κι η ενέδρα περίμενε.
    Και προχωρούσε ο λαός κατά πάνω τους, γενναίος κι ωραίος
    και δίκαιος σαν το Χριστό.
    Κι απλώνει ο λαός τις παλάμες του να κλείσει τα στόμια των όπλων,
    που προβάλλοντας άξαφνα έλαμψαν αντίκρυ στο στήθος τους.
    Και πήρε κείνη την ώρα ο λαός ένα φως κι ένα χρώμα παράξενο.
    Και προχωρούσε ο λαός καταπάνω τους κι ανέβαινε μοιάζοντας
    όπως ένας ήλιος που ανάτελλε.

    Κι οι ομοβροντίες χτυπήσανε την Εκκλησία του Έθνους.
    Κ’ η θάλασσα σείστηκε.
    Κ’ η θάλασσα μούγγριζε.
    Κ’ η στάθμη των νερών της ανέβαινε.
    Κ’ οι λαβωμένοι βουτούσαν τις σημαίες στο αίμα
    και πηδώντας απάνω στα σπασμένα τους γόνατα τις σηκώναν ψηλότερα.
    Κι άλλοι πέφτανε μπρούμυτα πάνω στην άσφαλτο.
    Και τραγουδώντας οι άλλοι τη λευτεριά και το δίκιο, τους τράβαγαν στις άκρες του δρόμου.
    Και ξαπλωνόταν ένας- ένας ανάσκελα, διπλωνόταν στη ματωμένη
    σημαία του κ’ έσφιγγε τις γροθιές του στο στήθος και πέθαινε.
    Κι έτσι βασίλεψε ο ήλιος στις 3 του Δεκέμβρη.
    Στις 4 άρχισε κιόλας ν’ αστράφτει απάνω απ’ τα 20 φέρετρα
    που πήγαιναν κ’ ερχόντουσαν στην επιφάνεια της θάλασσας.
    Και φούσκωνε το κύμα των ώμων του πλήθους.
    Κι απλωνότανε το απέραντο κύμα του και πειθαρχούσε
    και κύλαγε στην πλατιά λεωφόρο.
    Και παράσερνε μέσα στο ρεύμα του κλαδιά από φοίνικες, επιγραφές,
    δεκανίκια, μαζί μ’ ένα δάσος από μαύρες σημαίες
    που τις φύσαγε ο άνεμος και μπερδευόντουσαν η μια με την άλλη.
    Κι ακουγότανε πάλι σε λίγο που βόγγαγε η θάλασσα.
    και παρουσιαζότανε πάλι σε λίγο που γύριζε,
    μαυρίζοντας κάτω απ’ τα σύννεφα.
    και διασταυρωνόντουσαν κατά κύματα τα ρεύματα του λαού
    και φουσκώνανε τα σταυροδρόμια της πόλης.

    Και τα σύννεφα ψιχαλίζανε στις σφιγμένες γροθιές.

    ***

    Κι ο λόχος των φοιτητών ” Λόρδος Βύρων” κοιτώντας τα σύννεφα
    γύρευε διέξοδο μέσα στο μέλλον.
    ***

    Κι ο λόχος των φοιτητών ” Λόρδος Βύρων” πολεμώντας στο κέντρο της πόλης,
    απάγγελνε στίχους από την ” Κατάρα της Αθηνάς” και σκεφτότανε σαν τί θα μπορούσε να παρηγορήσει τον ίσκιο του Μπάιρον σε τούτο τον κόσμο.
    Κι απαντούσε καγχάζοντας ο Ελγίνος καθισμένος απάνω στα βαριά πυροβόλα,
    που αυλακώνανε το σκοτάδι με τις τροχιές των οβίδων τους.
    Και σε κάθε ομοβροντία τους φωτιζότανε η Ακρόπολη.
    Και διακρίνονταν μέσα στη λάμψη τους
    να ταράζεται σύσσωμος ο Ναός στην κορφή της.

    Κι ο λόχος των φοιτητών ” Λόρδος Βύρων” πολεμούσε στο κέντρο της πόλης.

    ***
    Κι οραματιζόντουσαν , πολεμώντας, φυτείες απέραντες και πόλεις καινούριες
    κ’ εκκλησιές και καμπάνες καινούριες και…
    – Χριστός Ανέστη!
    – Χριστός Ανέστη!
    Και πολεμούσαν χαμογελώντας.
    Κ’ οι ομοβροντίες πυκνώνανε από μέρα σε μέρα.
    Κι από μέρα σε μέρα πυκνώνανε οι καπνοί και τα σύννεφα
    κ’ οι φλόγες κ’ η σκόνη από το πέσιμο των οβίδων
    κι από τα σπίτια που ανατινάζονταν.

    ***
    Και μια τελευταία βροχή από βροντές κι από κεραυνούς,
    φώτισε τα σύννεφα που κρεμιόντουσαν,
    και τα οδοφράγματα και τα σπίτια και τους στρατιώτες μας
    που στεκόντουσαν όρθιοι ψηλά στα οδοφράγματα.
    Κι ύστερα τίποτα.
    Κ’ οι γυναίκες ρωτούσαν για το λόχο των φοιτητών.
    Και παίρνανε σκόνη απ’ το χώμα στις φούχτες τους
    και τούς φιλούσαν και κλαίγανε.

    Ο ήλιος , σημαία των αδελφιών.
    Η σημαία μας.

    – Ελευθερία ή θάνατος!

    Έτσι έγινε τότε στην Ελλάδα.

    Κ’ οι σημαίες μας υποχώρησαν συντεταγμένες μες στο σκοτάδι.
    Κι όπως υποχωρούσανε, τις βλέπαμε, τη μια τους πίσω απ’ την άλλη
    που λάμπανε μέσα στη νύχτα.
    Και γινήκανε μέρες 33.

    ***

    Και πολεμούσαμε πέντε χρόνια` και πολεμάμε ακόμα.
    Και μάς φορούσανε το αγκάθινο στέφανο του Χριστού μέσα στις φυλακές
    και μάς το φοράνε ακόμα.

    Μα πάνω απ’ τη λάσπη που περπατάνε με τα μαστίγια τους
    οι μισθοφόροι της νύχτας,
    κι απάνω απ’ όλες τις φυλακές, πολύ πάνω,
    ψηλότερα από κάθε άλλη φορά.

    – Δόξα και τιμή στους νεκρούς μας! Δόξα και τιμή στους νεκρούς μας!

    Αδέλφια μας όλου του κόσμου.

    Η σημαία μας κυματίζει ακόμα.

    – Ελευθερία ή Θάνατος!
    (αποσπάσματα)

    Μου αρέσει!

  3. «Θα την φτιάξουμε πάλι την Αθήνα μας, έλα λοιπόν μην κάνεις έτσι.
    Θα την πάρουμε. Θα χτίσουμε τη σοσιαλιστική Αθήνα.
    Σκούπισε τα μάτια σου και κείνα τα γράμματα θα τα γράψουμε.
    Ναι τ’ ορκιζόμαστε, μπάρμπα Στάθη
    Κόκκινα, κατακόκκινα, ναι, στη βρυσούλα σου και σ’ όλες τις μάντρες, σ’ όλους τους τοίχους, σ’ όλο τον ουρανό ΚΚΕ, ΚΚΕ.
    Σκούπισε τα μάτια σου.
    ΚΚΕ.
    Τ’ ορκιζόμαστε».

    Γιάννης Ρίτσος

    Μου αρέσει!

  4. Κι από µένα τι άραγε να ’χε µείνει
    Αν είχα τότε σκοτωθεί; Απολύτως τίποτα.
    Ή το πολύ κάποιος ακόµα να θυµότανε
    Το αόριστο πρόσωπο ενός παιδιού
    Που χάθηκε στις µάχες του Δεκέµβρη.
    Όµως το ξέρουµε, καµιά δύναµη δεν µπορεί
    Να καταργήσει αυτό που έγινε.
    Όλο το παιχνίδι πάντα παίζεται
    Σ’ αυτό που ετοιµάζεται να συµβεί

    Τίτος Πατρίκιος, το παιγνίδι της μνήμης, 2000

    Μου αρέσει!

  5. Μέρες οργής

    Ξυπόλητοι και μαύροι νέοι με κράνη,
    γερμανικά και ιταλικά κι εγγλέζικα ίσως
    ρυθμίζουν στο χορό των ερειπίων
    δημιουργικές πνοές καταστροφής…
    (μέσα μας είναι ένας μικρός κακούργος
    που έχει μπει στη δούλεψη του Θεού)
    Κι η νύχτα τραγουδάει βογκάει και βήχει,
    ριπές φωτιάς τις στέγες ξεκολλάν,
    τα σπίτια καβαλάνε το λιθόστρωτο
    και σφεντονάν τις πέτρες τους λοξά,
    πάσχουν από ντελίριουμ οι τοίχοι,
    σκαν οι πλατείες σα ψωμιά λειψά […]
    Τα πεζοδρόμια βγάλαν φτερούγες
    Κι η έννοια λαός ολοκληρώθηκε

    Ασημάκης Πανσέληνος, 1945

    Μου αρέσει!

  6. Κι ακόμα ξέρω πως για τις σπονδές και για το τάμα
    του νέου Ναού που ονειρευτήκαμε για Σένα, Ελλάδα,
    μέρες και νύχτες, τόσα αδέρφια σφάχτηκαν ανάμεσό τους,
    όσα δε σφάχτηκαν αρνιά ποτέ για Πάσχα!

    ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, «Πνευματικό εμβατήριο», Μάιος 1945

    Μου αρέσει!

  7. @ Πάνος

    Κάπου στο post σας «Η σφαγή τής Τριπολιτσάς», γράφετε:

    «Στην απανθρωπιά δεν μας οδηγούν διανοητικοί μηχανισμοί, μας οδηγούν τα αρχέγονα ένστικτα του φόνου. Οι διανοητικοί μηχανισμοί απλώς οργανώνουν τα συμβάντα. Το μίσος υπάρχει – όχι ως κινούσα αιτία, αλλά ως σύμπτωμα μιας βαθύτερης παθολογίας.»

    Μα δεν είναι, πρακτικά και στην ουσία, το ίδιο, αγαπητέ;
    Αν, δηλαδή, καταλύτης και «αναγκαίος συνεργός» για την εκδήλωση του φωλιασμένου μέσα μας «αρχέγονου ενστίκτου» του φόνου τού αντιπάλου είναι η ιδεολογία, (ισλαμισμός, χριστιανισμός, φασισμός, ναζισμός, κομμουνισμός, εθνικισμός, ρατσισμός κ.τ.λ.), γιατί δεν είναι η ιδεολογία (και όχι το υπνώττον μέσα μας μίσος) υπαίτια για την όποια απανθρωπιά μας;

    Πώς είναι δυνατόν ψυχές σαν αυτές του Καββαδία, του Βρεττάκου και του Ρίτσου, να εκστασιάζονται μπροστά στη φρίκη του Δεκεμβρίου του 1944;

    ΥΓ

    «Θα την φτιάξουμε πάλι την Αθήνα μας, έλα λοιπόν μην κάνεις έτσι.
    Θα την πάρουμε. Θα χτίσουμε τη σοσιαλιστική Αθήνα.
    Σκούπισε τα μάτια σου και κείνα τα γράμματα θα τα γράψουμε.
    Ναι τ’ ορκιζόμαστε, μπάρμπα Στάθη
    Κόκκινα, κατακόκκινα, ναι, στη βρυσούλα σου και σ’ όλες τις μάντρες, σ’ όλους τους τοίχους, σ’ όλο τον ουρανό ΚΚΕ, ΚΚΕ.
    Σκούπισε τα μάτια σου.
    ΚΚΕ.
    Τ’ ορκιζόμαστε».

    Την είχε καταπιεί τη «φόλα» αμάσητη ο μακαρίτης…
    Μαζί με μυριάδες πολλές ευαίσθητες ψυχούλες, που πίστεψαν ακράδαντα και παθιασμένα σ’ ένα «όνειρο», το οποίο απεδείχθη πως δεν ήταν παρά ένας φρικτός εφιάλτης…

    Μου αρέσει!

  8. Μοιάζει λίγο σαν το αυγό και την κότα, αλλά δεν είναι το ίδιο. Το ένα (το ένστικτο του φόνου) είναι στη βαθύτερη, αρχέγονη κατασκευή του ανθρώπου. Στα γονίδιά του, κατά κάποιον τρόπο. Οι ιδεολογίες είναι κατεξοχήν ιστορικά – κατασκευάσματα, των πολιτισμών, σχετικά πρόσφατα.

    Όσο για το «όνειρο» που απεδείχθη «εφιάλτης» δεν είναι παρά το ίδιο το καπιταλιστικό παράδειγμα… στα άκρα της εγελιανής του «λογικής». Όπως θα θυμάστε την είχαμε κάνει αυτή τη συζήτηση κάποτε, με αφορμή την «Ερμιόνη», αν και δεν είχε πάει σε βάθος.

    https://panosz.wordpress.com/2013/04/17/ernioni/

    Μου αρέσει!

    1. Δεν είπα ότι είναι το ίδιο ακριβώς. Μου κόβει μέχρις εκεί.
      Εν πάση περιπτώσει, εννοούσα ότι είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, ώστε μοιάζουν να είναι ένα.
      Είναι κάτι σαν την γόμωση και το εμπύρευμα / πυροκροτητή. Το ένα δεν παράγει αποτέλεσμα χωρίς το άλλο.
      Ούτε η γόμωση (το αρχέγονο ένστικτο της εξόντωσης του αντιπάλου) χωρίς το εμπύρευμα / πυροκροτητή (ιδεολογία), ούτε το αντίθετο.

      Με άλλα λόγια, το φωλιασμένο μέσα μας αρχέγονο ένστικτο της εξόντωσης του αντιπάλου ΔΕΝ αθωώνει την ιδεολογία που το ενεργοποιεί.

      Μου αρέσει!

  9. Θεωρώ την «Ερμιόνη» ένα από τα πιο σπουδαία κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στην «Καλύβα».

    Πού είναι τα σχόλια;

    Επιμένετε ότι για το Άουσβιτς και για τα Γκουλαγκ φταίει ο Διαφωτισμός;

    Μου αρέσει!

  10. Τα σχόλια είναι στη θέση τους – δεν έχω πειράξει κάτι.

    Πιθανότατα η συζήτηση είχε γίνει σε άλλα νήματα.

    Όσο για το Άουσβιτς και τα Γκουλάγκ ΔΕΝ είναι η δική μου θέση αυτή (η δική μου είναι η ακριβώς αντίθετη – ότι συνέβησαν επειδή δεν υπήρξε στην πραγματικότητα Διαφωτισμός αλλά η συνέχιση των προηγούμενων όρων εξουσίας και σκέψης. Παρά τη… φασαρία!)

    Για ιστορικούς λόγους να αναφέρω ότι αυτή την άποψη την είχε προβάλει ενθουσιωδώς ο Θ. Ζιάκας στο βιβλίο του «η έκλειψη του υποκειμένου», προκειμένου να αποδείξει την ανωτερότητα της καθ’ ημάς Ανατολής και Ορθοδοξίας (θεός φυλάξοι…)
    http://www.biblionet.gr/book/67137/%CE%96%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CF%82,_%CE%98%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%99./%CE%97_%CE%AD%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%88%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85

    (Στο σύνδεσμο αναφέρεται έκδοση 2001. Στη βιβλιοθήκη μου το έχω στην α’ έκδοση, του 1996. Εκδόσεις ΔΟΜΟΣ)

    Μου αρέσει!

    1. Σωστά. Είναι θέση τού «Ερμή» και εσείς διαφωνείτε.

      Την «Έκλειψη του υποκειμένου» δεν την έχω. Το ίδιο, όμως, αντιδυτικό / αντιδιαφωτιστικό μένος βγάζει ο Ζιάκας και στο «ΑΥΤΟΕΙΔΩΛΟΝ ΕΓΕΝΟΜΗΝ»… (Αρμός 2005)

      ΥΓ
      Στο link του 17.46΄ γράφει ernioni

      Μου αρέσει!

  11. Η σοσιαλιστική και η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία θα αποτελέσουν καθαρή υποστροφή σε δύο ανταγωνιστικούς μεν, αλλά καθαρώς λατινικού τύπου ουνιβερσαλισμούς(*).
    Ενυπόστατους, του μεν σοσιαλισμού στο θεϊκό πρόσωπο του Μεγάλου Πατερούλη της προσωρινά αναβεβλημένης παγκόσμιας επανάστασης. Του δε εθνικοσοσιαλισμού, στο επίσης θεϊκό πρόσωπο του τευτονικού πολέμαρχου Φύρερ, ενός παγκόσμιου επίσης και χιλιόχρονου συνάμα, γερμανικού Ραϊχ. (!!)

    (*) Οι αρχαίοι Λατίνοι θεοποίησαν το Εμείς τους. Η Ρώμη είναι Οντότητα θεϊκή. Η δεσποτική κοινωνική ιεραρχία της είναι ιερή και απαραβίαστη. Όπως και η πολιτικο-θρησκευτική κεφαλή της, ο PontifexMaximus. Ως μοναδική και αιώνια ιερή Οντότητα, η Ρώμη αξιώνει την παγκόσμια κυριαρχία. Πολιτική ιδεολογία της είναι ο Ουνιβερσαλισμός.

    Θεόδωρος Ζιάκας, κριτική παρουσίαση του βιβλίου τής Μαρίας Μαγγιώρου «Σύγχρονα ψέματα και αρχαίες αλήθειες. Για μια οντολογική αναθεώρηση της Δύσης», Εναλλακτικές Εκδόσεις 2016.

    Εδώ:
    http://antifono.gr/portal/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1/%CE%B6%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CF%82/5484-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B1-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82.html

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s