Δεκέμβρης

Η Πάτρα την εποχή των Δεκεμβριανών

Οκτώβρης – Νοέμβρης του 1944, το ΙΙ Γραφείο της VIII Tαξιαρχίας του 12ου Συντ. ΕΛΑΣ επισκέφθηκε την πατραϊκή οινοποΐα ΑΧΑΪΑ ΚΛΑΟΥΣ, από το αρχείο της οποία είναι το έγγραφο που δίνει, μετά από 70 χρόνια το Istologio G. Mosxou, για πρώτη φορά στη δημοσιότητα.

Απόδοση «σημειώσεων»: «Ορκιζόμαστε ότι η ζωή μας διαθέσαμε για τα συμφέρονυτα του λαού. Όποιος σηκώνει το ανάστημά του ενάντια στα συμφέροντα του λαού θα λυώση σα σκουλίκη κάτω από το πέλμα του ίδιου του λαού. Για το ΙΙ Γραφείο της VΙΙΙ Ταξ,  Κωνσταντίνος Ζησιάδης. 25.10.44, ώρα 22.10′ Η ολομέλεια. Σία Γρίβα, Φωφώ Γρίβα, Λαμπρινή Κοντού»

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ – γιού αγωνιστή της ΕΛΑΣίτικης αντίστασης

Στα προηγηθέντα κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών που ακολούθησε, οργανώνονται από την τοπική ηγεσία του ΕΑΜ Πάτρας συλλαλητήρια και απεργίες με την συμμετοχή του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, των επαγγελματοβιοτεχνών αλλά και πλήθος κόσμου.

(Στις 3 Δεκεμβρίου 1944, γενική απεργία του ΕΚ Πατρών). Το ΕΑΜ καταδικάσει τον επανεξοπλισμό των Ταγμάτων Ασφαλείας, και τα συλλαλητήρια συνεχιστούν .

Ο κόσμος εκδηλώνει την επιθυμία του για ανεξαρτησία , σχηματισμό κυβέρνησης πραγματικής Εθνικής Ενότητας, αλλά και την συμπαράστασή του στον «δοκιμαζόμενο λαό της Αθήνας».

Οι Βρετανοί από την άλλη πλευρά αναλαμβάνουν τη φρούρηση των δημοσίων καταστημάτων της Πάτρας, πυκνώνουν τις νυχτερινές περιπόλους εγκαθιστούν πυροβολεία και τοποθετούν συρματοπλέγματα στην Μαιζώνος και κόβουν την πόλη στα δύο.

Η ΕΑΜική ηγεσία προχωρεί σε συμβιβασμό.

Στις 9 Ιανουαρίου του 1945 συμμετείχε σε σύσκεψη που έλαβε χώρα στη Μητρόπολη, υπογράφοντας μαζί με τους εκπροσώπους των συλλόγων, των γιατρών και των δικηγόρων, ψήφισμα, σχετικό με την κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα και όπου διατυπώνονταν το αίτημα για ηρεμία. (Εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ , 10 Ιανουαρίου 1945).

Την άλλη μέρα 10 Ιανουαρίου, γίνεται στο λιμάνι Πατρών απόβαση ενισχυμένων βρετανικών δυνάμεων από άρματα Σέρμαν και φορτηγά Παρ’ όλη την προσπάθεια για εκτόνωση της έντασης οι Βρετανοί αρχίζουν την έρευνα σε γραφεία της Νομαρχιακής Επιτροπής και της Πολιτοφυλακής, καθώς και της Ανταρτικής Επιμελητείας .

Όταν την ίδια ημέρα, 10 Ιανουαρίου, ο Βλάσης Ανδρικόπουλος , διοικητής του 12ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ επισκέφθηκε τον Βρετανό Διοικητή, Ταξίαρχο Μπλοκ για να διαμαρτυρηθεί, εκείνος του έδωσε τελεσίγραφο με το οποίο ζητούσε από «το 12ον Σύνταγμα προς αποφυγήν αιματοχυσίας της πόλεως των Πατρών να εκκενωθή η πόλις των Πατρών απ’ όλων των υπό τας διαταγάς σας ενόπλων δυνάμεων μέχρι της 6ης πρωινής ώρας της 11ης Ιανουαρίου 1945».

Ο ΕΛΑΣ υπό την πίεση της τοπικής Εκκλησίας και των φορέων και δεδομένου ότι στην Αθήνα ισχύει ανακωχή, αναγκάζεται σε υποχώρηση στους πρόποδες του Ομπλού και στο Κλάους. Η αποχώρηση κρίθηκε ως αδυναμία από τους κυβερνητικούς φορείς .

(Σχετικό το δικηγορικό ψήφισμα στην Εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ, 17 Ιανουαρίου 1945).

Ο ΕΛΑΣ, για να μην επεκταθούν οι συγκρούσεις και στην πόλη της Πάτρας, αποδέχτηκε με δυσφορία την διαταγή και αποσύρθηκε στην περιοχή του Κλάους και στους πρόποδες Ομπλού.

Προηγουμένως η διοίκηση του 12ου Συντάγματος, που την εκπροσωπούσαν ο διοικητής Βλάσης Ανδρικόπουλος και ο καπετάνιος του Συντάγματος Πάνος Κοντόγκωνας (καπετάν Πάνος), την 1η ώρα της νύχτας προς το ξημέρωμα της 11 Ιανουαρίου 1945 με το υπ’ αριθμ. πρωτ. 90 έγγραφο του 12ου Συντ. ΕΛΑΣ, προς τον Άγγλο ταξίαρχο, απαντά τα παρακάτω:

«Απαντώντας σε χθεσινό τελεσίγραφό σας αποφασίζουμε, χάριν του Πατραϊκού λαού, ν’ αποσύρουμε τα τμήματά μας από την πόλη, στους δρόμους της οποίας νωπό αχνίζει ακόμη το αίμα που έδωσαν ο στρατός του ΕΛΑΣ και ο λαός της, κάτω απ’ τη γερμανική κατοχή. Πιστεύουμε ότι ο ιστορικός της αύριον την απόφασή μας αυτή δεν θα την προσθέσει στις άλλες νίκες σας». (Έκτακτος κοινή έκδοσις των εφημερίδων Λόγος, Πελοπόννησος, Εθνικός Κήρυξ, 11 Ιανουαρίου 1945).

Έτσι το 2ο Γραφείο της VIII Ταξιαρχίας και αυτό της IIIης Μεραρχίας εγκαταστάθηκαν στο ύψωμα του Κλάους, με όλη τη δύναμη των ΕΛΑΣιτών.

Παράλληλα την ίδια ημέρα στην Αθήνα 11 Ιανουαρίου 1945, γίνεται συμφωνία μεταξύ Άγγλων και ΕΛΑΣ για κατάπαυση του πυρός, μετά από 38 ημέρες μαχών και απόσυρση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ από την Αθήνα.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το κλίμα, και έπειτα από 33 ημέρες μαχών σε Αθήνα και Πειραιά, όπου αποτελούν τα βασικά σημεία της δεκεμβριανής εποποιΐας κατά των Άγγλων επικυρίαρχων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως κατεχόμενη χώρα, κατ’ εντολή του Τζώρτζιλ, φθάνουμε στην ανακωχή που συμφωνήθηκε μεταξύ ΕΑΜ και Άγγλων στις 11 Ιανουαρίου 1945 και μετά από άλλες 32 ημέρες διαπραγματεύσεων στη ετεροβαρή Συμφωνία της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, όπου και συμφωνείται και από τα δύο μέρη η αποστράτευση των ανδρών του ΕΛΑΣ και η παράδοση των όπλων, εν προκειμένω για το 12ο Σύνταγμα ΕΛΑΣ στην κωμόπολη Ανδρίτσαινα Ηλείας.

Άοπλοι πια οι αγωνιστές, παραδόθηκαν στο έλεος των παρακρατικών ομάδων, των πρώην συνεργατών του γερμανοϊταλού καταχτητή! Και ουαί τοις ηττημένοις.

Από το 1943 οι Βρετανοί ορέγονταν διάλυση του ΕΛΑΣ

Ο δρόμος για τη βίαιη διάλυση των Ανταρτικών Σωμάτων έχει ήδη ανοίξει από τον Ιούλιο του περασμένου έτους 1943.

Τότε ο Stevens, Βρετανός Αξιωματικός, Σύνδεσμος στην Πελοπόννησο, θεωρούσε ότι για να μην καταληφθεί η εξουσία από το ΕΑΜ επιβάλλεται η ενισχυμένη «παρουσία» Άγγλων στρατιωτών και προτείνει την παρουσία 5000 στρατιωτών στην Πάτρα.

Η «ποσότητα» αυτή εγγυάται όπως λέει την ασφάλεια.

Η πρόταση διαβιβάζεται από τον Talbot-Rice ταγματάρχη του S.O.E. , στον Laskey, υπεύθυνο στο F.O. για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.(Σπηλιωτοπούλου- Παπαστράτης, σελ.407)
Η αποδοχή του τελεσιγράφου βέβαια δεν άλλαξε το στόχο και την επιθυμία των Βρετανών.

Οι τελευταίοι αμέσως μετά τη συμφωνία καταλαμβάνουν γραφεία ΕΑΜικών οργανώσεων καθώς και τα γραφεία της «Ελεύθερης Αχαΐας» .

Η αντιπαράθεση των Βρετανών με τον ΕΛΑΣ κορυφώνεται με την επίθεση μονάδων αγγλικών στρατευμάτων κατά του 12ου Συντάγματος στα περίχωρα της πόλης (13 Ιανουαρίου 1945) δηλαδή δύο ημέρες ύστερα από τη συμφωνία για αποχώρηση του ΕΛΑΣ .

Οι στρατιώτες των Βρετανών δήθεν είχαν πληροφορίες ότι ο ΕΛΑΣ σχεδιάζει επίθεση εναντίον τους και την επανείσοδό του στην πόλη.

Αυτήν η επίθεση που έγινε από αγγλικά άρματα Σέρμαν και δυνάμεις της Special Air Service ή SAS, που συγκροτήθηκε το 1941 στην Β. Αφρική από τους Βρετανούς για να λειτουργήσει ως κομάντο στα μετόπισθεν του εχθρού κι έκτοτε στελεχωμένη από βρετανούς και Γιούργκας (Ινδούς) επενέβη σε πολλά μέτωπα μέχρι το 1945, όπου διελύθη για να ξανασυγκροτηθεί το 1947 και μέχρι και το 2012 να επεμβαίνει στα εσωτερικά μέτωπα ασιατικών και αφρικανικών χωρών, τελευταίο παράδειγμα το 2012 η επέμβασή της SAS στην Συρία!

Αριστερά Ν. Αναστασόπουλος, δεξιά Γκολφίνος Γκολφινόπουλος.

Ενώ οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ βρίσκονταν στο Σαραβάλι, εδέχθησαν την βρετανική επίθεση και στην αψιμαχία που κράτησε αρκετή ώρα -όπως διηγείται ο επικεφαλής του λόχου Μηχανημάτων (πολυβόλων κ.ά.) «Νίκος ο μπακάλης» ή Νίκος Αναστασόπουλος, που έλαβε μέρος σε αυτή την αψιμαχία, σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη που πήρα στις 12-8-2014 και στοιχεία της ανέφερα στο Συνέδριο του Παντείου που έγινε από τις 19 έως τις 23 Νοεμβρίου 2014 με τίτλο: «Από την Απελευθέρωση στα Δεκεμβριανά», οι ΕΛΑΣίτες συνέλαβαν αιχμαλώτους εννέα Βρετανούς, τους οποίους αργότερα, μετά την αψιμαχία, κι ενώ κατευθύνονταν για να παραδώσουν τα όπλα, όπως προέβλεπε η συμφωνία της Βάρκιζας της 12-2-1945, τους άφησαν ελεύθερους.

Επανέρχομαι στις ημέρες των Δεκεμβριανών στην Πάτρα.

Ο ΕΛΑΣ λειτουργούσε καθαρά προς αποτροπή παρόμοιων με την Αθήνα γεγονότων .

Όλες οι προηγούμενες ημέρες αποδεικνύουν την ειλικρινή διάθεση του, για συμβιβασμό. Αντίθετα οι Βρετανοί επιτίθενται σε αρκετά τμήματα του 12ουΣυντάγματος, χρησιμοποιώντας το πρόσχημα ότι αναμένουν επίθεση από αυτό . (Χρόνια της φωτιάς, ο Εμφύλιος στην Αχαΐοήλιδα, Γ. Μόσχου, σελ. 265).

Οι Βρετανοί επιβεβαιώνουν με τις ενέργειες τους την διάθεση της κυβέρνησης όπως αυτή εκφράζεται από τον ίδιο τον Μαμόπουλο. Είναι η στιγμή που το κράτος θα λύσει το πρόβλημα της υπαγωγής των θεσμών της Αντιστάσεως σ’ αυτό, χρησιμοποιώντας τώρα πια τη δύναμη και όχι την πειθώ.

Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποιείται η δύναμη των συμμάχων που στηρίζουν απόλυτα την νέα κυβέρνηση και προστατεύουν τα συμφέροντα τους στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, από μια ενδεχόμενη προσπάθεια του ΕΛΑΣ να πάρει την εξουσία.

Οι συμβιβασμοί της ΕΑΜικής ηγεσίας δεν φαίνεται να διασκεδάζουν τους φόβους τους.

Από τις 13 Νοεμβρίου 1944, ορίζεται για την Πάτρα ειδικός επίτροπος ο αντιεισαγγελέας Ξενοφών Κωνσταντόπουλος, που θα ήταν ο μόνος που θα μπορούσε πια να διατάσσει δίωξη και σύλληψη δωσίλογων. (Γιώργος Νικητόπουλος – Πάντειο Πανεπιστήμιο: Η δίωξη των δωσίλογων της Κατοχής στην Πάτρα – Τα πρακτικά των δικών και οι εφημερίδες της πόλης, μεταπτυχιακή εργασία).

Μετά τα Δεκεμβριανά
Με βάση την Συντακτική Πράξη 6 συγκαλούνται τα Ειδικά Δικαστήρια Δωσίλογων στην Πρωτεύουσα αλλά και σε πόλεις της επαρχίας. Στην Πάτρα το Ειδικό Δικαστήριο συγκαλείται στο Κτίριο του Εφετείου. Τα δικαστήρια αυτά είναι αρμόδια για την προανάκριση, την εκδίκαση και την απόφαση όσον αφορά τα αδικήματα που προβλέπονται από την Συντακτική πράξη αλλά και για όλα τα συναφή προς αυτά κατά τις διατάξεις της κοινής ποινικής δικονομίας. (άρθρο 12)
Η πρώτη δίκη του ειδικού δικαστηρίου δωσίλογων που συστήθηκε στην Πάτρα, γίνεται τον Απρίλιο του 1945 με ήδη βεβαρημένο ωστόσο το κλίμα από τις συνεχείς διώξεις εναντίον του ΕΛΑΣ στην Πάτρα καθώς και με απελευθερωμένους αρκετούς από αυτούς που η Εθνική Πολιτοφυλακή είχε φροντίσει να περιορίσει .
Ο δεξιός τοπικός τύπος, δημιουργεί ένα σαφές αντικομουνιστικό κλίμα, ανακαλύπτοντας συνέχεια ομαδικούς τάφους αθώων πολιτών που σφαγιάσθηκαν από τον «αιμοδιψή» ΕΛΑΣ . Ειδικά μετά τα Δεκεμβριανά, τίθεται η βάση για μια τεράστια αντικομουνιστική προπαγάνδα. Παράλληλα εντείνονται οι διώξεις κατά των αριστερών ΕΑΜικών πολιτών και εναντίον της ΕΑΜικής εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΧΑΪΑ
Τα αποτελέσματα από τις δίκες του Ειδικού Δικαστηρίου θα αποδειχθούν κατώτερα των περιστάσεων και δεν θα επαρκούν για την ικανοποίηση του κοινού αισθήματος περί δικαίου. (Ό.π. Γιώργος Νικητόπουλος – Πάντειο Πανεπιστήμιο)

(*) Το άρθρο αυτό είναι γραμμένο με την συμβολή-αφήγηση του αγωνιστή Νίκου Αναστασόπουλου -Νίκος ο μπακάλης- υπευθύνου μηχανημάτων του 12ου Συντ. ΕΛΑΣ, της κοινής έκδοσης των πατραϊκών εφημερίδων Λόγος, Πελοπόννησος, Εθνικός Κήρυξ, της Έκδοσης Στρατιωτική Ιστορία, SAS, οι επίλεκτοι του βρετανικού στρατού – Γνώμων Εκδοτική 2014, της εφημερίδας Πελοπόννησος, της μεταπτυχιακής εργασίας του Γιώργου Νικητόπουλου, φοιτητή Παντείου Πανεπιστήμιου: Η δίωξη των δωσίλογων της Κατοχής στην Πάτρα – Τα πρακτικά των δικών και οι εφημερίδες της πόλης, της εφημερίδας Ελεύθερη Αχαΐα, έρευνας των καθηγητών Παντείου Πανεπιστημίου Σπηλιωτόπουλου και Πρ. Παπαστράτη και της έκδοσης Χρόνια της Φωτιάς, ο εμφύλιος στην Αχαΐοήλιδα, 2001, Γ. Μόσχου).

Πηγή: Από την απελευθέρωση στα δεκεμβριανά της Πάτρας και στην σύλληψη εννέα βρετανών από τον ΕΛΑΣ – Απόψεις&Σχόλια – The Best News

Advertisements

5 thoughts on “Η Πάτρα την εποχή των Δεκεμβριανών”

  1. «Άοπλοι πια οι αγωνιστές, παραδόθηκαν στο έλεος των παρακρατικών ομάδων, των πρώην συνεργατών του γερμανοϊταλού καταχτητή! Και ουαί τοις ηττημένοις.»

    Ξέχασε μόνο, ο «γιος τού αγωνιστή τής ΕΛΑΣίτικης αντίστασης», να μας πει ότι ανάμεσα στους «αγωνιστές» αυτούς του ΕΛΑΣ, συμπεριλαμβάνονταν καί κάποιοι από εκείνους που τον Σ/βριο του 1943, (όταν δεν υπήρχαν πουθενά στην περιοχή -ένστολοι τουλάχιστον- συνεργάτες τού κατακτητή), εκτέλεσαν στα Μελίσσια Αιγίου τον λοχαγό Δροσόπουλο, τον ανθ/γό Σκαρτσίλα και τον ανθ/στή Νιγιάννη, κατηγορώντας τους άτιμα ως «προδότες»…

    Ο λοχαγός Δροσόπουλος ήταν επικεφαλής αντιστασιακής ομάδας (ΕΟΕ) 80 περίπου ανδρών, στηριζόμενης από τον ΕΔΕΣ. Τον Σ/βριο του 1943, ο ΕΛΑΣ («Σφακιανός») επετέθη εναντίον τής ομάδας αυτής στο Καστρίτσι Πατρών. Η ομάδα δεν ανταπέδωσε τα πυρά και συνελήφθησαν όλοι.

    Ένας από τους συλληφθέντες 5 αξιωματικούς τής ομάδας αυτής, ο ανθυπολοχαγός Ν. Μουτούσης, που τελικά δεν είχε την τύχη τών παραπάνω συναδέλφων του, ιστορεί:
    «…ξεκινήσαμε από το Καστρίτσι κατευθυνόμενοι προς το Αρχηγείο τους. Μας περνούσαν από διάφορα χωριά, μας έβριζαν, μας έφτυναν και μας παρουσίαζαν στους χωρικούς ως προδότες! Τέλος φθάσαμε στο χωριό Αραγόζενα. Εκεί έδιωξαν τους αντάρτες [της ομάδας Δροσόπουλου] και εκράτησαν τους πέντε αξιωματικούς για να μας περάσουν, όπως είπαν, ‘Ανταρτοδικείο’ »

    Το ανταρτοδικείο έγινε στα Μελίσσια και οι παραπάνω 3 αξιωματικοί καταδικάσθηκαν σε θάνατο «εν ονόματι του ΕΛΑΣ»…

    (Δες Ιωάννης Μπουγάς, «Αθώων Αίμα», Αθήνα 2016, τόμος Α΄, σελ. 123-124)

    Αυτά.

    Μου αρέσει!

    1. Σαν Μελισσιωτης απο σποντα, αφου ο μισος πληθυσμος του χωριου αυτου ειναι διπλοχωριτες απο το χωριο μου,Βιλιβινα Καλαβρυτων,γνωριζω οτι εδω και καμποσα χρονια,με μεριμνα συγγενη ενος απο τους εκτελεσθεντες αξιωματικους,εχει φτιαχτει μνημειο στον τοπο εκτελεσης τους.Δυστυχως,εχω πολλα χρονια να παω στα Μελισσια,ειδ’ αλλως θα το ειχα επισκεφθει.Εχω ακουσει απο συγχωριανο μου οτι υπηρξαν διαφωνιες σχετικα με την ανεγερση του μνημειου.Το γιατι,ειναι ολοκληρη ιστορια…Η εκτελεση,απ’ ο,τι γνωριζω απο βιβλια ντοπιων,ηταν αδικη.

      Μου αρέσει!

  2. Ο Κωνσταντίνος (;) Ζησιάδης που υπογράφει το εμπνευσμένο κειμενάκι στην ΑΧΑΙΑ ΚΛΑΟΥΣ είναι αυτός εδώ ο Ζησιάδης, που αναφέρει ο Μπρούσαλης ή πρόκειται για συνωνυμία;

    «Κώστας Ζησιάδης (Καπετάν Αχιλλέας) στην Αρκαδία. Γραμματέας του ΕΑΜ, με έδρα το Άστρος Κυνουρίας. Αργότερα ήταν βασικός μάρτυρας κατηγορίας σε δίκη στελεχών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, πολλά από τα οποία εκτελέστηκαν».

    https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/11/17/gcw-616/

    Μου αρέσει!

  3. Αυτός φαίνεται να είναι, αλλά δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
    Δείτε κάτι άλλο (απίστευτο) περί Κωνσταντίνου Ζησιάδη εδώ: http://istoria.forumotion.com/t53-topic

    ΥΓ (1)
    Από γράμματα,πάντως, ο μακαρίτης, φαίνεται να ήξερε όσα περίπου και ο Αχιλλέας Μπλάνας, ο μέγας ηγέτης τού ΕΑΜ/ΚΚΕ Πελοποννήσου, ο «μαχαίρι – μαχαίρι στην αντίδραση».

    ΥΓ (2)
    Το θέμα «κατοχικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο», ο πολύ καλός σε πολλά (αλλά όχι σε όλα) Μουμτζής, δεν το κατέχει. Υπήρχαν και πολλά άλλα τέτοια στρατόπεδα. Δεν περιλαμβάνει ούτε καν την απαίσια Στιμάγκα. Εξπέρ στο ζήτημα αυτό, είναι ο Μπουγάς!
    Διευκρίνιση: Το σωστό είναι Χαλβάτσου (και όχι Χαλβατζού), Σιγούνι (και όχι Σιγκούνι), Σουδενά (και όχι Σούδενα).

    ΥΓ (3) Μου άρεσε αυτό που γράφετε:
    «Η κόκκινη τρομοκρατία, ο επίμονος αποκλεισμός (απαγόρευση) κάθε άλλης αντιστασιακής ομάδας πλην του ΕΛΑΣ, οι μάχες με τον ΕΔΕΣ και το 5/42 και η ανταρσία της Μέσης Ανατολής ήταν οι
    πραγματικές αιτίες της ήττας (και εν συνεχεία της συντριβής) του Εαμικού κινήματος: η ήττα είχε ουσιαστικά επέλθει πριν ακόμα αποχωρήσουν οι Γερμανοί και ενώ το ΕΑΜ έμοιαζε παντοδύναμο.»

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s