Δεκέμβρης

Βαγγέλης Μαγγανάς:Τα γεγονότα της Καλαμάτας (Ιανουάριος 1946)

Ένας άσημος αμαξάς βρίσκεται ξαφνικά επικεφαλής μιας θανατηφόρας συμμορίας 1000 παρακρατικών, με τους οποίους τον Ιανουάριο του 1946 εισβάλλει στην Καλαμάτα και καταλύει το κράτος. Πέρα από την αφήγηση των περιστατικών (θα τη βρείτε στη συνέχεια) και τις αμφισβητήσεις αν τα γεγονότα συνέβησαν έτσι ή κάπως διαφορετικά, το ουσιαστικό ερώτημα είναι ποιος παρείχε πολιτική κάλυψη, όπλα και χρήματα στον Μαγγανά, ώστε να κινηθεί όπως κινήθηκε, ενώ ήταν δραπέτης, ήδη καταδικασμένος σε ισόβια. Με άλλα λόγια, ποιος βρισκόταν πίσω του και τι επιδιώξεις είχε – αυτός και όχι ο ίδιος ο Μαγγανάς, ο οποίος απλά «αξιοποιήθηκε», ως ταλέντο στο είδος του. Επρόκειτο για μια τοπική (Μεσσηνιακή) υπόθεση ή ο ιστορικός που θα ασχοληθεί στα σοβαρά με το θέμα θα πρέπει να αναζητήσει τα νήματα στην Αθήνα; Γιατί πέρα από το επίσημο κράτος και τη νόμιμη κυβέρνηση δρούσαν τότε πάνω ή μέσα στον κρατικό μηχανισμό πολλοί που είχαν τις δικές τους επιδιώξεις, καθώς σε λίγο (στις 31 Μαρτίου) θα γινόντουσαν εκλογές  οι οποίες, ενδεχομένως, θα οδηγούσαν σε ομαλές εξελίξεις, οι οποίες έπρεπε να τορπιλιστούν. 

397760-magganas

Πηγή:  http://themataistorias.pblogs.gr/2011/05/baggelhs-magganas-ta-gegonota-ths-kalamatas-kai-h-drash-toy.html

Εισαγωγή

Η παρούσα μελέτη έχει ως στόχο να παρουσιάσει τη δράση της ένοπλης ομάδας του Βαγγέλη Μαγγανά κατά την ταραγμένη εποχή του Εμφυλίου Πολέμου.Όπως και το αντίστοιχο κείμενο που βρίσκεται στο παρόν ιστιολόγιο και αφορά τη δράση μιας άλλης παρόμοιας οργάνωσης της ίδιας εποχής (των ΕΑΟΚ του Πάνου Κατσαρέα),η παρούσα ανάρτηση δεν πρόκειται να αποτελέσει ούτε έναν ύμνο προς τον Μαγγανά ούτε ένα δριμύ κατηγορώ:αντιθέτως,θα φέρει στο φως της δημοσιότητας,όσο πιο αντικειμενικά γίνεται,στοιχεία σχετικά με τη δράση του συγκεκριμένου,προσωποπαγούς,παραστρατιωτικού σχηματισμού και του διαβόητου αρχηγού του,ο οποίος αποτελεί μία από τις γνωστότερες φυσιογνωμίες που έδρασαν στην Πελοπόννησο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου,γεγονός που απορρέει περισσότερο από την παράτολμη εισβολή του στην Καλαμάτα τον Ιανουάριο του 1946,παρά από τη συνολική συνεισφορά του στον »αντισυμμοριακό» αγώνα.Επίσης,θα εξεταστούν οι συνθήκες και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα υπό τις οποίες πραγματοποιήθηκε η είσοδός των ενόπλων,στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα.

Κατοχή

Ο Μαγγανάς,γεννήθηκε στα Κρεμμύδια της επαρχίας Πυλίας στη Μεσσηνία και πριν τον πόλεμο ήταν αμαξάς.Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στα Τάγματα Ασφαλείας της Μεσσηνίας με το βαθμό του ανθυπολοχαγού[1] και μάλιστα συνελήφθη από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ τον Σεπτέμβριο του 1944.Σχετικά με το πως γλύτωσε την εκτέλεση υπάρχουν διάφορες εκδοχές:ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ανασύρθηκε μέσα από την πηγάδα του Μελιγαλά όπου τον έριξαν οι αντάρτες ενώ αριστερές πηγές αναφέρουν πως ο ίδιος γλίτωσε στην Καλαμάτα ικετεύοντας γονυπετής για τη ζωή του.Είναι βέβαια πιθανό και οι δύο εκδοχές να απέχουν από την πραγματικότητα.

Επαναδραστηριοποίηση

Λίγο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας,επανεμφανίστηκε ως αρχηγός ένοπλης ομάδας και μάλιστα συγκρούστηκε τον Οκτώβριο του 1945 με αντάρτες στη Χρυσοκελαριά Μεσσηνίας[2].Παράλληλα,κατηγορείτο από τον Ριζοσπάστη για αρκετά εγκλήματα ενώ,σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα του Ριζοσπάστη,κατά τα τέλη του 1945 και ενώ έχει δικαστεί ερήμην σε ισόβια κάθειρξη,συνελήφθη,όμως την επόμενη μέρα δραπέτευσε με τη βοήθεια χωροφυλάκων[3].

Η ενέργειά του όμως που προκάλεσε έκπληξη και τον έκανε ευρύτερα γνωστό σε ολόκληρο το πανελλήνιο,ήταν η εισβολή του στην Καλαμάτα,στις 20 Ιανουαρίου του 1946,ως αποτέλεσμα του τεταμένου κλίματος που επικρατούσε στην ευρύτερη περιοχή.

Η κατάσταση στην Καλαμάτα

Η Καλαμάτα αλλά και η μεσσηνιακή ύπαιθρος,κατά την περίοδο της Κατοχής,είχαν βαφτεί στο αίμα,γεγονός που οφειλόταν αφενός στην συμπεριφορά των στρατευμάτων Κατοχής και των Ταγμάτων Ασφαλείας[4] και αφετέρου στα σκηνικά που διαδραματίστηκαν μετά την επικράτηση του ΕΛΑΣ στην πόλη αλλά και στην ευρύτερη περοχή[5].Τα πνεύματα δεν ηρέμησαν ούτε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας,καθώς τότε συγγενείς θυμάτων αλλά και πρώην Ταγματασφαλίτες,βρήκαν την ευκαιρία που ζητούσαν για αντεκδίκηση,συνεχίζοντας τον φαύλο κύκλο του αίματος.

Τα πράγματα οξύνθηκαν ιδιαίτερα κατά τον Ιανουάριο του 1946 έπειτα από μια αλυσίδα γεγονότων:στις 16 Ιανουαρίου του 1946,τρεις αντάρτες,έπειτα από οδηγία του γραμματέα της ΝΕΛ,Βαγγέλη Ρογκάκου,δολοφονούν σε ενέδρα στο δρόμο Σπάρτης-Κροκέων τον αρχηγό της Χ Λακωνίας,δικηγόρο Γρηγόριο Κοντοβουνήσιο,τον εξάχρονο γιο του και δύο συνοδούς τους[6].Τα νέα κυκλοφορούν άμεσα και στην Καλαμάτα,όπου,σε συνδυασμό με την εφαρμογή του νόμου Σοφούλη »περί αποσυμφορήσεως φυλακών»,που έχει ως αποτέλεσμα την αποφυλάκιση 82 κρατούμενων αριστερών από τις τοπικές φυλακές,εξαγριώνει τους ακροδεξιούς κύκλους της πόλης[7].Δύο μέρες μετά,άγνωστοι (προφανώς ένοπλοι δεξιοί) επιτίθενται με περίστροφα και χειροβομβίδες στο καφενείο του Κατσαρού,το οποίο αποτελούσε στέκι αριστερών,σκοτώνοντας δύο άτομα και τραυματίζοντας άλλα 4[8].Την επόμενη,η κηδεία των θυμάτων της προηγούμενης μέρας μετατρέπεται σε συλλαλλητήριο που έχει ως κατάληξη τους ξυλοδαρμούς δεξιών πολιτών από αριστερούς[9].Παράλληλα,οι αστυνομικές αρχές,συλλαμβάνουν 32 άτομα ως ύποπτους για την δολοφονική επίθεση στο καφενείο.

Το »Κίνημα του Μαγγανά»

Τα έκρυθμα γεγονότα των προηγούμενων ημερών,είχαν ως αποτέλεσμα,το απόγευμα της 20ής Ιανουαρίου,την εισβολή στην Καλαμάτα μιας δύναμης περίπου 1000 με αρχηγό τον Μαγγανά[10].Αρχικά περίπου 40 με 50 από αυτούς κινήθηκαν προς τα κρατητήρια του Α’ αστυνομικού τμήματος,από όπου απελευθέρωσαν τους συλληφθέντες για την επίθεση στο καφενείο του Κατσαρού καθώς και περίπου 15 δοσίλογους[11] ενώ στη συνέχεια οι ένοπλοι αποπειράθηκαν να αφαιρέσουν από τα ανακριτικά γραφεία τις δικογραφίες των δοσιλόγων[12],δεν τα κατάφεραν όμως καθώς συνάντησαν την αντίσταση της χωροφυλακής,η οποία είχε περιοριστεί στα δημόσια κτήρια.Παράλληλα,κατέστρεψαν τυπογραφείο έκδοσης κομμουνιστικών εντύπων και προχώρησαν σε εκτεταμένες συλλήψεις αριστερών στις συνοικίες της Υπαπαντής,της Ράχης,του Αγίου Νικολάου κλπ[13].Επίσης προσπάθησαν να αιχμαλωτίσουν 400 κρατούμενους που βρίσκονταν στο εργοστάσιο »Καρέλια» και πάλι όμως εμποδίστηκαν από τη χωροφυλακή[14].Τέλος,αφού συγκέντρωσαν όλους τους αιχμαλώτους,περίπου εκατό,αποχώρησαν την επόμενη μέρα από την πόλη βρίσκοντας καταφύγιο στα γύρω βουνά καθώς στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα κατέφθασαν τμήματα του στρατού υπό την ηγεσία του στρατιωτικού διοικητή Πελοποννήσου,Ν.Παπαδόπουλου καθώς και το αντιτορπιλικό »Κρήτη».Παράλληλα κηρύχθηκε ο στρατιωτικός νόμος σε Μεσσηνία και Λακωνία[15].

Μετά την αποχώρηση των ενόπλων,συγκροτήθηκε επιτροπή αποτελούμενη από τον μητροπολίτη Χρυσόστομο,τον δήμαρχο Παλαμάρα,τον συνταγματάρχη Κετσέα,τον διευθυντή της UNRRA,έναν ιεροκήρυκα καθώς και τον δικηγόρο Περρωτή (ανηψιός του κατοχικού νομάρχη Μεσσηνίας Δημητρίου Περρωτή που εκτελέστηκε τον Σεπτέμβριο του 1944 από τον ΕΛΑΣ)[16].

Τελικά,η επιτροπή κατάφερε να πείσει τους ενόπλους,οι οποίοι στο μεταξύ είχαν αρκετές διαρροές,να απελευθερώσουν τους ομήρους ενώ οι ένοπλοι διασκορπίστηκαν στη μεσσηνιακή ύπαιθρο[17]

Έτσι,έλαβε τέλος το λεγόμενο »κίνημα» του Μαγγανά,χωρίς όμως ο ίδιος να διακόψει τη δράση του.Η εισβολή των ένοπλων δεξιών στην Καλαμάτα είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 14 ατόμων[18]:έξι από αυτούς σκοτώθηκαν μέσα στην Καλαμάτα,είτε σε μπλόκα είτε και μέσα στα σπίτια τους[19],ένας σκοτώθηκε στη Θουρία,άλλος ένας στη Μεσσήνη[20] ενώ άλλοι έξι σκοτώθηκαν όντας αιχμάλωτοι των ανδρών του Μαγγανά[21].Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο ΕΑΜίτης δικηγόρος Θ.Κορμάς.

Η παράτολμη αυτή ενέργεια προκάλεσε σάλο όχι μόνο στην Ελλάδα,όπου κύκλοι της αριστεράς και του κέντρου έκαναν λόγο για απόπειρα φιλοβασιλικού πραξικοπήματος (συμπέρασμα βαθύτατα υπερβολικό για ευνόητους λόγους) ,αλλά και στο εξωτερικό[22].Από την άλλη,ο δεξιός τύπος της εποχής χαρακτήριζε την εισβολή των ενόπλων στην Καλαμάτα περίπου σαν λα’ι’κή εξέγερση ενώ εκμεταλλευόμενος μια αψιμαχία στο Κοπανάκι μεταξύ χωροφυλακής και ενόπλων αριστερών που έγινε την ίδια μέρα με το »κίνημα» του Μαγγανά[23] έκανε λόγο για αποσόβηση ενδεχόμενου κομμουνιστικού πραξικοπήματος.

Μετέπειτα δράση

Μετά από την επίθεση στην Καλαμάτα,ο Μαγγανάς επικηρύχθηκε από το ελληνικό κράτος με το ποσό των 10 εκατομμυρίων δραχμών[24] ενώ μέσα στο πρώτο μισό του Φεβρουαρίου είχαν συλληφθεί τουλάχιστον 13 από τους άνδρες του[25].Παράλληλα στις 27 Φεβρουαρίου καταδικάστηκε ερήμην εις θάνατον[26].Ο ίδιος συνέχισε τη δράση του,σε μικρότερη όμως κλίμακα:στις 18 Μαρτίου διεξήγαγε με 25 ενόπλους έρευνες για τυχόν κρυμμένα όπλα στην περιοχή του Πεταλιδίου όπου σκότωσε ένα άτομο και τραυμάτισε άλλα τρία[27],στις αρχές Απριλίου επιδρομή του στα Γιαννιτσάνικα είχε ως αποτέλεσμα έναν νεκρό και έναν ακόμη τραυματία[28] ενώ στις 17 Μα’ί’ου,έκανε επιδρομή στις φυλακές του χωριού Ψάρι,όπου ανάγκασε την ολιγομελή φρουρά να του παραδώσει τρεις αιχμάλωτους αντάρτες,τους οποίους εκτέλεσε με συνοπτικές διαδικασίες[29].

Τελικά συνελήφθη όλως τυχαίως,λίγες μέρες μετά,στις 22 του μήνα μαζί με δύο συντρόφους του στην περιοχή μεταξύ Χανδρινού και Πύλου από τον αξιωματικό της χωροφυλακής Αγγελίδη και έναν Βρετανό αξιωματικό και μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβέρωφ[30].

Η πρώτη δίκη του,άρχισε στις 24 Απριλίου του 1947 από το Α’ Κακουργιοδικείο Πειραιά το οποίο τελικά τον αθώωσε στις 24 Μα’ί’ου του επόμενου έτους[31].Ακολούθησε δεύτερη δίκη του τον Σεπτέμβριο του 1948 στο Ναύπλιο,όπου αθωώθηκε και εκεί αφού οι μάρτυρες κατηγορίας φοβήθηκαν να προσέλθουν στο δικαστήριο ενώ αξίζει να αναφερθεί πως τη δίκη παρακολούθησαν και περίπου 200 υποστηρικτές του.Μάλιστα,μετά το πέρας της δίκης,μεταβιβάστηκε στο δικαστήριο εντολή του υπουργού Δημοσίας Τάξεως για περαιτέρω κράτησή του Μαγγανά,ο ίδιος όμως είχε αποχωρήσει λίγο νωρίτερα[32].Άξιο αναφοράς,είναι το γεγονός πως κατά τη διάρκεια των δικών,ο Μαγγανάς τύγχαινε της αμέριστης συμπαράστασης της οργάνωσης Χ[33].

Τον Οκτώβριο εμφανίζεται με 70-80 άνδρες μέσα στην πόλη της Καλαμάτας[34] ενώ στις 20 Ιανουαρίου ο Τσακαλώτος ζητά μέσω διαταγής του την άμεση σύλληψη του Μαγγανά[35],η οποία θα επιτευχθεί στις 9 Απριλίου του 1949,όταν και συνελήφθη στην προσπάθειά του να εισέλθει για μία ακόμη φορά στην Καλαμάτα[36].

Το τέλος

Ο Μαγγανάς,θα παραμείνει για ένα χρονικό διάστημα στη φυλακή και έπειτα θα αποφυλακιστεί.Θα σκοτωθεί τον Ιούνιο του 1966,σε τροχαίο στις στροφές της Καζάρμας,στο δρόμο Πύλου-Καλαμάτας,στο ίδιο σημείο όπου λέγεται πως κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου είχε βιάσει και έπειτα σκοτώσει μια νεαρή δασκάλα[37].

 

Σημειώσεις-Παραπομπές

[1]Ριζοσπάστης,22/1/1946 και Ελευθερία 25/1/1946.

[2]Εμπρός,4/2/1948.

[3]Ριζοσπάστης,22/1/1946.

[4]Οι κάτοικοι της Καλαμάτας αποκόμισαν πικρές αναμνήσεις από την παρουσία των Ταγμάτων Ασφαλείας στην πόλη τους.Ενδεικτικά,όταν στις 26 Ιανουαρίου του 1944,το Τάγμα Ασφαλείας »Λεωνίδας»,του Λεωνίδα Βρεττάκου,εισήλθε στην πόλη,έπειτα από επίθεση που δέχτηκε,προέβη από κοινού με το 1ο τάγμα του 737ου γερμανικού συντάγματος καταδρομών σε 142 συλλήψεις και 3 εκτελέσεις(Χέρμαν Φρανκ Μάγερ,Από τη Βιένη στα Καλάβρυτα,σελ 528-530).Μάλιστα,σχεδόν όλοι οι συλληφθέντες εκτελέστηκαν αργότερα από τα γερμανικά στρατεύματα(Μιχάλης Π.Λυμπεράτος,Τα γερμανικά αντίποινα,τα Τάγματα Ασφαλείας και ο ΕΛΑΣ,Νότια Πελοπόννησος 1935-1950,σελ 71).Επίσης,την 1η Μα’ί’ου του 1944 και την 17η Ιουνίου του ίδιου έτους,οπλίτες των Ταγμάτων Ασφαλείας Καλαμάτας,συμμετείχαν στις εκτελέσεις 30 και 27 ομήρων αντίστοιχα,στις όχθες του ποταμού Νέδοντα(Στάθης Ν.Καλύβας,Η γεωγραφία της εμφύλιας βίας στην κατοχική Μεσσηνία,Νότια Πελοπόννησος 1935-1950,σελ 43).Παρόμοια περιστατικά έλαβαν χώρα και στις υπόλοιπες περιοχές της Μεσσηνίας(κωμοπόλεις,χωριά κλπ),δημιουργώντας έτσι ένα έντονο κλίμα εκδίκησης.

[5]Τον Σεπτέμβριο του 1944,ο ΕΛΑΣ επικράτησε των Ταγμάτων Ασφαλείας της Μεσσηνίας έπειτα από αιματηρές μάχες κυρίως στον Μελιγαλά και στην Καλαμάτα.Παρόλο που αρκετοί παράγοντες,οπως το Π.Γ. του ΚΚΕ,ο γ.γ. του ΚΚΕ Γ.Σιάντος και ο πρόεδρος της ΠΕΕΑ Α.Σβώλος είχαν είτε παλαιότερα είτε πιο πρόσφατα επιστήσει την προσοχή για αποφυγή τυχόν »υπερβασιών»(Μιχάλης Π.Λυμπεράτος,Τα γερμανικά αντίποινα,τα Τάγματα Ασφαλείας και ο ΕΛΑΣ,Νότια Πελοπόννησος 1935-1950,σελ 73 και 88-89),οι βαρειές απώλειες των ΕΛΑΣιτών,που ανέρχονταν σε 12 με 40 νεκρούς στην Καλαμάτα και σε πάνω από 100 στον Μελιγαλά (ο Διονύσης Χαριτόπουλος,στο βιβλίο του,Άρης,ο αρχηγός των ατάκτων κάνει λόγο για 120 νεκρούς ενώ ο Χρ.Ν.Αντωνακάκης στο έργο του Η Εθνική Αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στον Τα’ύ’γετο και τον Πάρνωνα αναφέρει πάνω από 150 νεκρούς) έδωσαν την αφορμή για μαζικές εκτελέσεις αιχμαλώτων Ταγματασφαλιτών,κυρίως από τον όχλο,που εκμεταλλεύτηκε την εσκεμμένα ελλιπή φύλαξη από πλευράς ΕΛΑΣιτών(Μιχάλης Π.Λυμπεράτος,Τα γερμανικά αντίποινα,τα Τάγματα Ασφαλείας και ο ΕΛΑΣ,Νότια Πελοπόννησος 1935-1950,σελ 93),ενώ έπειτα από την έρευνα μιας επιτροπής υπό τους δικηγόρους Βασίλη Μπράβο και Γιάννη Καραμούζη,όσοι από τους αιχμαλώτους κρίθηκαν ένοχοι,πετάχτηκαν στη γνωστή Πηγάδα,λίγο έξω από την κωμόπολη(Ελευθεροτυπία,11/9/2005).Αξίζει να σημειωθεί πως υπερβασίες δεν σημειώθηκαν μόνο κατά των αιχμαλώτων ανδρών των Τ.Α. αλλά και κατά αμάχων:αναφέρεται πως τοπικά στελέχη του ΚΚΕ που κατηύθηναν τον όχλο,τον προέτρεπαν να επιτεθεί ακόμα και κατά ατόμων άσχετων με τα Τάγματα Ασφαλείας,(Διονύσης Χαριτόπουλος,Άρης,ο αρχηγός των ατάκτων,σελ 589) ενώ παρόμοια περιστατικά με θανάτους αθώων διαδραματίστηκαν σε μικρότερο βαθμό και σε άλλες περιοχές του νομού(Ηλίας Ταβουλάρης,Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του φαρμακείου του Δ.Ε.Σταυρού και οι διανομές του γραφείου διανομής της OUNRA στην επαρχία Μεσσήνης τη δεκαετία 1940-1950:Μαρτυρία,Νότια Πελοπόννησος 1935-1950,σελ 235).Με βάση αυτά τα γεγονότα,ήταν φυσικό επακόλουθο,αρκετοί συγγενείς εκτελεσμένων,είτε επρόκειτο για Ταγματασφαλίτες είτε για αμάχους που έπεσαν θύματα των υπερβασιών,να ζητήσουν με την πρώτη ευκαιρία εκδίκηση,χωρίς αυτό βέβαια να δικαιολογεί τις μετέπειτα πράξεις τους ούτε φυσικά και τη δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας.

[6]Ιωάννης Καρακατσιάνης,Η μεταβαρκιζιανή πολιτική κατάσταση στο Νότιο-Πελοποννησιακό χώρο,σελ 34-35 και Εμπρός,17/1/1946.

[7]Δημήτρη Δεμερτζή,Ιερός Σύνδεσμος Ελλήνων Αξιωματικών,Ιδέες και πρακτικές,1944-1952,σελ 90-91.

[8]Δημήτρη Δεμερτζή,σελ 91 και Ιστορικές Σελίδες,τεύχος 21,σελ 42.

[9]Εμπρός,24/1/1946.

[10]Γιώργου Μαργαρίτη,Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου,τόμος 1,σελ 520.

[11]Ελευθερία 22/1/1946 και Εμπρός 26/1/1946.

[12]Εμπρός 22/1/1946.

[13]Εμπρός 26/1/1946.

[14]Γιώργου Μαργαρίτη,τόμος 1,σελ 521.

[15]Εμπρός 22/1/1946.

[16]Εμπρός 22/1/1946 και 26/1/1946.

[17]Ελευθερία 23/1/1946.

[18]Ελευθερία 22/1/1946.

[19]Γιώργου Μαργαρίτη,τόμος 1,σελ 520-521.

[20]Εμπρός 22/1/1946.

[21]Γιώργου Μαργαρίτη,τόμος 1,σελ 520-521.

[22]βλ.ιταλικές εφημερίδες  L’Unita και La Stampa 22/1/1946.Μάλιστα η φήμη του Μαγγανά έφτασε μέχρι την μακρινή Αυστραλία (REVOLUTIONARY SOUGHT.

ATHENS, Jan. .– price of £500 (A625) bas been placed on the head of Evanghelos Manganas, the leader of the recent uprising at Kalamata. A reward of £250 is offered for informatlon leading to his arrest.The West Australian,28/1/1946,p.5).

[23]Ελευθερία 23/1/1946.

[24]Ελεθερία 26/1/1946.

[25]Ελευθερία 6/2/1946 και 14/2/1946 Εμπρός 13/2/1946.

[26]Εμπρός 29/2/1946.

[27]Ελευθερία 19/3/1946.

[28]Ελευθερία 4/4/1946.

[29]περιοδικό Βλάση,τεύχος 33,σελ 3.

[30]Εμπρός 23/5/1946 και 24/5/1946.

[31]Εμπρός 25/5/1948.

[32]Ελευθερία 23/9/1948.

[33]Ιστορικές Σελίδες,τεύχος 21,σελ 42.

[34]Εμπρός 23/10/1948.

[35]Ελευθερία 21/1/1949.

[36]Εμπρός 12/4/1949.

[37]περιοδικό Βλάση,τεύχος 38,σελ 3.

*

Πρόσθετα:

http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_9.html (αναφορές στον Ι. Μπουγά)

και

http://www.antifascripta.net/LinkClick.aspx?fileticket=N%2BOjqxT5AJM%3D&tabid=95 («ο θάνατος του Μαγγανά», με ενδιαφέρουσες πληροφορίες και αντιπαραθέσεις)

Advertisements

2 thoughts on “Βαγγέλης Μαγγανάς:Τα γεγονότα της Καλαμάτας (Ιανουάριος 1946)”

  1. φ/μπ

    George Mitsou
    Κλασσική περίπτωση – υπόδειγμα – παρακρατικού της εποχής. Οι οπαδοί του – κυρίως θύματα αριστερών ή πρώην δοσίλογοι που επιζητούσαν την διάσωσή τους μέσα από την ακαριαία μετάλλαξη τους από κοινούς προδότες σε αντικομμουνιστές αγωνιστές – ήθελαν αίμα, πολύ αίμα. Ο Μαγγανάς έγινε ο «εκδικητής» ήρωας της αντικομμουνιστικής υστερίας. Σύμφωνα με τους απολογητές του καμμιά νομιμότητα δεν μπορούσε να αποκατασταθεί στην Μεσσηνία αν δεν σκότωνε ο Μαγγανάς κάθε αριστερό στη Νότια Πελοπόννησο. Εξ ου και το «δημώδες» άσμα:

    Του Μαγγανά

    Απ’ όλα τα αποσπάσματα
    του Μαγγανά μ’ αρέσει,
    που’ χει τις σφαίρες σταυρωτά,
    τ’ αυτόματο στη μέση.

    Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου
    με τους Χίτες τα παιδιά σου.

    Με τι καρδιά ρε Μαγγανά στη Καλαμάτα μπήκες
    και έσπασες τις φυλακές και έβγαλες τους Χίτες.

    Γειά σας ταγματασφαλίτες,
    χωροφύλακες και χίτες

    Δεν είμαστε κομμουνισταί, ούτε και λαοκράται
    ειμαστε ελληνόπουλα, Χίτες, επαναστάται.

    Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου
    με τους Χίτες τα παιδιά σου.

    Το βλέπεις ‘κείνο το βουνό το πιο ψηλό απ’ τα άλλα;
    Εκεί θα στήσει ο Μαγγανάς κομμουνιστών κρεμάλα

    Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου
    να χαρείς το απόσπασμά σου.

    Μου αρέσει!

  2. O Νικος Ζερβης,αναφερει στο πολυτομο εργο του Καλαματα-Κατοχη-Απελευθερωση,οτι ο Μαγγανας ανηκε σε ενοπλη ομαδα υπο τον κατακτητη,και συμμετειχε σε μπλοκο στην Καλαματα.Μαλιστα,ηταν αυτος που συνελαβε και τον,εφηβο τοτε,συγγραφεα,τον οποιο,υστερα απο συνεχεις παρακλησεις του,αφησε ελευθερο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s