ΔΣΕ

Η μικροψυχία του νικητή για τους αιχμαλώτους του ΔΣΕ

 

«Σλαβοκομμουνιστές», «συμμορίτες», «προδότες», «άθλια πλάσματα» είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που προσδίδονται στους αντάρτες του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» σε ένα προπαγανδιστικό φιλμ του 1949 από τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού. Στο οπτικοακουστικό υλικό παρουσιάζονται αιχμάλωτοι αντάρτες του ΔΣΕ, άνδρες και γυναίκες, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης του «Εθνικού Στρατού» στο Γράμμο. Σημειώνεται ότι το φιλμ-ντοκουμέντο τεκμηριώθηκε από το «Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο».

Στο φιλμ διακρίνουμε τους συλληφθέντες αντάρτες, οι οποίοι ποζάρουν για να φωτογραφηθούν ως απόδειξη της νίκης του «Εθνικού Στρατού». Βλέπουμε γυναίκες και άνδρες που προσέρχονται στο συσσίτιο, το οποίο ο εκφωνητής το περιγράφει ως «πλούσιο».

Ο φακός ζουμάρει στα πόδια και τα φθαρμένα παπούτσια των ανταρτών, αλλά και στα πρόσωπά τους. «Μια ματιά στα πόδια τους δίνει το μέτρο της οργανώσεως του δήθεν στρατού τους, και οι μορφές τους δείχνουν τον πολιτισμό τους», σχολιάζει ο εκφωνητής χλευάζοντας τους αντάρτες του ΔΣΕ. «Όμως η ελληνική ευγένεια και μεγαλοψυχία θαυματούργησε και εδώ. Συγκέντρωσε όλα αυτά τα άθλια πλάσματα τα καθάρισε τους παραχώρησε σκηνές και προσπαθεί να τους κάνει να συναισθανθούν πως είναι άνθρωποι», προσθέτει.

*

Το κείμενο είναι από το TVXS: http://tvxs.gr/news/%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF/%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%83%CE%B5

Advertisements

13 thoughts on “Η μικροψυχία του νικητή για τους αιχμαλώτους του ΔΣΕ”

  1. Πόσο ρεαλιστικό αλλά και πόσο ιστορικά έντιμο είναι να περιμένει κανείς «μεγαλοψυχία» από τους νικητές, το 1949;

    Όταν στα βουνά και στα λαγκάδια τής Ελλάδας κυκλοφορούσαν ακόμα ένοπλα (έστω εξαθλιωμένα) απομεινάρια τού «Δημοκρατικού» Στρατού, και ο Ζαχαριάδης οργάνωνε ομάδες αυτοκτονίας, (τις γνωστές «εμπροσθοφυλακές»…), με σκοπό να επανέλθει σύντομα για την «τελική αναμέτρηση» με τον «μοναρχοφασισμό»;

    Δεν ήταν επιτακτική εθνική ανάγκη, έστω και μέσω προπαγανδιστικών φιλμ σαν κι αυτό, να τονωθεί κάπως το ηθικό τού κόσμου, να πεισθεί η (συντριπτική) αντικομμουνιστική πλειονότητα του λαού (περισσότερο της υπαίθρου) ότι ο εφιάλτης πήρε (επιτέλους!) τέλος, και να «δικαιωθούν» ηθικά όλοι εκείνοι που είχαν θυσιασθεί για τη μεγάλη εκείνη νίκη της Δημοκρατίας απέναντι στον ερυθρό ολοκληρωτισμό, ή είχαν υποστεί τα πάνδεινα εξ αιτίας «ηρώων» και «μαρτύρων» σαν τον πατέρα τού Κούλογλου, (με την άκρως αντικειμενική TVXS), και τους συν αυτώ;

    Με γαλαντομίες, φιλοφρονήσεις και τακτ απέναντι στον αντίπαλο κερδίζονται οι πόλεμοι, και μάλιστα οι εμφύλιοι;

    Ή με συνθήματα του τύπου: «Τούρκος μη μείνει στο Μοριά, μηδέ στον κόσμο όλο»;

    Μου αρέσει!

  2. Παρακολουθω καιρο τωρα τις «ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ» που εχουν εξαιρετικο ενδιαφερον. Νομιζω όμως ότι ειναι ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ. Δεν ειδα , εκτος αν κανω λάθος, καμμια αναφορα ή σημειωση ή αναμνηση για το φόνο του Ψαρρού, την εκτελεση των ανδρών του5/42 που ειχαν παραδοθει στον ΕΛΑΣ, τα; γεγονοτα των Μολάων ( γκρεμισμα των ανδρων που ειχαν αρνηθεί να προσχωρήσουν στον ΕΛΑΣ , με πρωτο τον παπά του χωριού «για να ανοιξει την πόρτα στον παραδεισο») κλπ

    Μου αρέσει!

  3. Zacharias Alyssandrakis,

    για τη δολοφονία του Ψαρού θα βρείτε πολλά εδώ:

    https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/02/22/gcw-48/

    Σε άλλα ποστ των «Σημειώσεων» θα βρείτε δεκάδες αφηγήσεις και θέματα για τον Εμφύλιο της Κατοχής και την Κόκκινη Τρομοκρατία (κυρίως στην ενότητα «κατοχή – απελευθέρωση», αλλά και στην ενότητα «βελουχιώτης», καθώς και στα «πρόσωπα») Υπάρχουν σχεδόν 900 αναρτήσεις ως τώρα, ακόμα κι εγώ δεν μπορώ να τις θυμάμαι «απ’ έξω»

    Για τα γεγονότα των Μολάων ειδικά πράγματι δεν υπάρχει, προς το παρόν, ξεχωριστή ανάρτηση.

    Για το αν είναι «μονομερείς» οι «Σημειώσεις» δεν μπορώ να πω. Έχω δεχτεί σκληρές επιθέσεις για τη «μονομέρειά» τους (όπως και για την πρόδρομη καλύβα) και από τις δύο πλευρές. Εκείνο που μπορώ να πω είναι πως πρόκειται για μια εντελώς ανεξάρτητη εργασία, η οποία γίνεται αποκλειστικά για δικό μου λογαριασμό. Εργασία «εν τω γεννάσθαι» καθώς καταγράφει με κάποια τάξη – ταξινόμηση μεγάλο μέρος απ’ όσα διαβάζω για τον Εμφύλιο, καθώς και τους δικούς μου προβληματισμούς (οι οποίοι ΔΕΝ επαναλαμβάνονται από ποστ σε ποστ, καθώς δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη) Οι παρατηρήσεις και τα σχόλια των αναγνωστών (όπως του αγαπητού ΣΑΘ) με βοηθάνε σημαντικά σ’ αυτή την προσπάθεια.

    Ευχαριστώ για το σχόλιο.

    Μου αρέσει!

  4. ΣΑΘ:

    Πόσο ρεαλιστικό αλλά και πόσο ιστορικά έντιμο είναι να περιμένει κανείς «μεγαλοψυχία» από τους νικητές, το 1949;

    Με τη στάση του μετά την ήττα το ΚΚΕ (εννοώ η ηγεσία του και οι μηχανισμοί της) έδειξε ότι δεν «ήξερε να χάνει» Πολλοί από την πλευρά των νικητών έδειξαν ότι «δεν ήξεραν να κερδίζουν» – κι αυτό το φιλμάκι είναι ένα μικρό δείγμα.

    Τα μετά το τέλος, πάντως, ήταν μάλλον αναπάντεχα ήπια. Ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη τις σχεδόν 300.000 εκτελέσεις του Φράνκο μετά τη λήξη του ισπανικού Εμφυλίου ή τις εκατόμβες στις άλλες Βαλκανικές χώρες, εις βάρος των ηττημένων. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στη μεγαλοψυχία των νικητών ή αν το επέβαλαν οι Αμερικανοί για πολιτικούς (προπαγανδιστικούς) λόγους, καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος ήδη εμαίνετο.

    Ίσως οφείλεται και στους δύο παράγοντες, συνδυαστικά. Έχω την αίσθηση όμως ότι ο δεύτερος ήταν ο καθοριστικός.

    Μου αρέσει!

  5. «Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στη μεγαλοψυχία των νικητών ή αν το επέβαλαν οι Αμερικανοί για πολιτικούς (προπαγανδιστικούς) λόγους, καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος ήδη εμαίνετο.»

    Ένας τρίτος πιθανός παράγοντας Πάνο ήταν και το γεγονός ότι το λεγόμενο αντικομμουνιστικό στρατόπεδο δεν ήταν κάτι το απολύτως συμπαγές και ενιαίο. Εννοώ, υπήρχαν οι δυνάμεις της Δεξιάς αλλά υπήρχε και το Κέντρο, και όταν πλέον είχαν κατανικηθεί οι κομμουνιστές, και αρα δεν υπήρχε στον ίδιο βαθμό η ενοποιητική επίδραση που ασκούσε προηγουμένως ο κοινός κίνδυνος, αναδύθηκαν στην επιφανεια διαφορές μεταξύ των δύο παρατάξεων ως προς τις πολιτικές που επιθυμούσαν να εφαρμοστούν στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Φάνηκε αυτό άλλωστε και την περίοδο 1950-1952, όπου οι τότε κεντρώες κυβέρνησεις προσπαθούσαν να εφαρμόσουν, μέσα στα πλαίσια πάντα των περιορισμών που έθετε το γενικότερο πολιτικό πλαίσιο της εποχής, μία πιο ήπια πολιτική σε σχέση με την μεταχείριση των ηττημένων του Εμφυλίου – προσπάθησαν με άλλα λόγια να εφαρμόσουν πολιτικές πιο συμβατές με τα φιλελεύθερα και δημοκρατικά ιδεώδη.

    Μου αρέσει!

  6. Αυτά ίσχυαν και το 1945 -46, Γιάννη, αλλά δεν εμπόδισαν τους συμμορίτες να οργιάσουν (Λευκή Τρομοκρατία). Τότε οι Βρετανοί ήταν απρόθυμοι και ανίκανοι να επιβάλλουν (ουσιαστικά: να χρηματοδοτήσουν) σοβαρές κρατικές δομές ασφαλείας. Δεν συνέβαινε όμως το ίδιο με τους Αμερικανούς στα 1949, οι οποίοι παράλληλα με την πολεμική -στρατιωτική νίκη ήθελαν και ιδεολογική υπεροχή έναντι του κομουνιστικού στρατοπέδου. Κάτι που ήταν εντελώς ασύμβατο με μια απεριόριστη – εκδικητική σφαγή εις βάρος των ηττημένων του ΔΣΕ και του ΚΚΕ.

    Δεν είμαι απολύτως σίγουρος, αλλά νομίζω ότι αυτό ήταν που βάρυνε. Στις συνθήκες του 1948-49 το Κέντρο ήταν στην εξουσία (πρωθυπουργός ο Σοφούλης) καθότι οι δεξιοί (Τσαλδάρης) κρίθηκαν από τους Αμερικανούς ασύμβατοι με τους κανόνες του διεθνούς πολιτικού παιγνιδιού. Μετά τον Εμφύλιο το Κέντρο επανήλθε στην εξουσία μόλις το 1963. Ως τότε ήταν πολιτικά μάλλον μη σημαντικός παράγοντας, στις ελληνικές συνθήκες.

    Μου αρέσει!

  7. Πάνο αναφέρομαι στην περίοδο μετά τον Εμφύλιο, όπου πλέον δεν υπήρχε η ίδια πίεση που ασκούσε η απειλή του κομμουνισμού. Το ’45-’46 ο κοινός κίνδυνος υφίστατο ακόμα.

    Αυτό που λέω δεν το θέτω διαζευκτικά σε σχέση με αυτό που λές, για την επιρροή του αμερικάνικου παράγοντα, η οποία είναι αδιαμφισβήτητη και τεκμηριωμένη. Λέω απλά πως πέραν της επιδρασης των αμερικάνων ενάντια στην επιβολή μίας δικτατορίας εκ μέρους των νικητών, θεωρώ πως ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση έπαιξε και το γεγονός ότι η προερχόμενη από τον κομμουνισμό απειλή δεν ήταν μετά τον εμφύλιο τόσο άμεση όπως και κατά την διάρκεια του, και έτσι επέτρεπε να αναδυθούν στην επιφάνεια διαφορές μεταξύ των δύο παρατάξεων (που αποτελούσαν το αντικομμουνιστικό στρατόπεδο) σε διάφορα ζητήματα πολιτικής, και ένα από αυτά ήταν φυσικά η συμπεριφορά του κράτους απέναντι στους ηττημένους. (Κάτι που φάνηκε και με τις πολιτικές συμφιλίωσης που επιχείρησαν να θέσουν σε εφαρμογή οι κεντρώες κυβερνήσεις της περιόδου ’50-’52.) Οι ψυχραιμότεροι της Δεξιάς θα αντιλήφθηκαν πως δεν είχε νόημα να επιβάλλον κάποιας μορφής δικτατορικού καθεστώτος εφόσον το Κέντρο δεν θα συναινούσε σε κάτι τέτοιο – και αρα, αν προχωρούσαν μόνοι τους σε κάτι τέτοιο, θα διασπούσαν πλήρως, και αμέσως μετά τον εμφύλιο , την ενότητα του αντικομμουνιστικού στρατοπέδου.

    Μου αρέσει!

  8. 1) Βρίσκω την απάντησή σας κάπως «υπεκφευκτική».

    Είναι σαφές ότι δεν αναφέρομαι στη συμπεριφορά τών νικητών απέναντι στους ηττημένους γενικότερα, (στη 10ετία τού 50 αλλά και αργότερα).

    Εκφράζω, απλώς, την έντονη διαφωνία μου με τη θέση σας ότι το προπαγανδιστικό αυτό φιλμάκι του 1949, επαναλαμβάνω του 1949, αποδεικνύει νε και καλά τη «μικροψυχία» τών νικητών.

    Το γιατί, νομίζω ότι το εξηγώ στο σχόλιό μου.

    2) Ως προς τη «μονομέρεια», η πραγματικότητα με αναγκάζει να συμφωνήσω -μέχρις ενός σημείου- με τον κ. Αλυσσανδράκη.
    Ου χρείαν έχομεν (άλλων) μαρτύρων. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει αβίαστα από μια μόνο ματιά στα άρθρα τών τελευταίων μηνών.
    Δεν το λέω επικριτικά αυτό. Απλή διαπίστωση κάνω.

    Ρόλο σ’ αυτό, είναι βέβαιο ότι έπαιξε το γεγονός ότι τα Δεκεμβριανά έγιναν Δεκέμβρη….

    Ναι, να μιλήσουμε και να ξαναμιλήσουμε εξαντλητικά για το «άγος» τής Μακρονήσου, για τους φακέλους τού Καζαντζάκη και του Καζαντζίδη, για τον Μαγγανά, για τα κομμένα κεφάλια, για τα στρατοδικεία, για τις εκτελέσεις….

    Γιατί, όμως, να μη δούμε, (το ίδιο εξαντλητικά), και τις θέσεις εκείνων που έστησαν τη Μακρόνησο, έφτιαξαν του φακέλους και έκοβαν τα κεφάλια τών οσιομαρτύρων;

    Ναι, να μιλήσουμε για τους ηρωϊσμούς και τις θυσίες τών οσιομαρτύρων τού ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΔΣΕ/ΚΚΕ…

    Γιατί, όμως, να μη μιλήσουμε, (το ίδιο εξαντλητικά), και για τους ηρωϊσμούς και τις θυσίες τής άλλης πλευράς· που είναι απολύτως βεβαιωμένο ιστορικά ότι αντιπροσώπευε και τη συντριπτική πλειονότητα (και πλειοψηφία) του ελληνικού λαού;

    Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το «κουμπί» για την ερμηνεία τής φρίκης του Εμφυλίου, είναι το ποτάμι άδικο αίμα που έχυσε το ΚΚΕ στο πλαίσιο της προσπάθειας μονοπώλησης από αυτό της Αντίστασης, και του «ξεπατώματος» της (κατ’ αυτό) «αντίδρασης», κατά τη διάρκεια της κατοχής.
    Για τους δικούς του, βέβαια, γνωστούς λόγους…

    Μου αρέσει!

  9. Η μικροψυχία των νικητών αποδείχτηκε στις δεκαετίες που ακολούθησαν, με πολλούς τρόπους. Άλλο θέμα αν η μικροψυχία των άλλων (αν νικούσαν) θα ήταν, ενδεχομένως, ισοδύναμη ή και χειρότερη. Αυτό είναι κάτι που ανάγεται στην ανθρώπινη φύση, παρά στην πολιτική: η πολιτική απλά περιορίζει τους ακραίους, τους κάνει ακίνδυνους. Δεν τους εξαφανίζει, ούτε τους αλλάζει τα μυαλά.

    Όσο για τη μονομέρεια των «Σημειώσεων», σέβομαι τις απόψεις των αναγνωστών όπως εσείς. Δεν είναι δυνατόν όμως να εκφράζω «ίσες αποστάσεις» αναρτώντας ίσο αριθμό άρθρων από τη μία και την άλλη πλευρά. Αναρτώ κείμενα που μου φαίνονται ενδιαφέροντα ή είναι ενδεικτικά. Μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης μπορώ να διαπιστώσω ότι η αναλογία τέτοιων «αριστερών» και «δεξιών» άρθρων είναι ίσως 10:1 ή και ακόμα μεγαλύτερη. Πραγματικά προσπαθώ επίμονα να βρίσκω «δεξιά» κείμενα για τον Εμφύλιο που να είναι πραγματικά ενδιαφέροντα (να μην είναι δηλαδή προπαγανδιστικά πρωτόλεια) Πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο!

    Παρεμπιπτόντως, όσα κείμενα προσπαθούν να σταθούν εποπτικά – κριτικά στο θέμα ανήκουν σχεδόν πάντα σε αριστερούς ή πρώην αριστερούς συγγραφείς. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τους Καλύβα – Μαραντζίδη (που δεν δικαίωσαν τις αρχικές εντυπώσεις) υπάρχει μεγάλη ξηρασία σ’ αυτή την πλευρά, ενώ εξακολουθούν να βγαίνουν απανωτά «αριστερά» φυντάνια.

    Μπορεί να είναι τυχαίο αλλά… έτσι έχουν τα πράγματα. Οι «Σημειώσεις» θα συνεχίσουν να προσπαθούν, καιρού επιτρέποντος. Και μετά τον «Ερμή» της «Καλυψώς», εννοώ.

    Μου αρέσει!

  10. Εδώ και πολλά χρόνια, στον πρόλογο του κλασικού βιβλίου «Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950», (Επιμέλεια Γ. Ιατρίδης, Θεμέλιο 1984), διάβασα κάτι πολύ «πετυχημένο», που μου άρεσε:

    Στο συμπόσιο που έγινε το 1978 στη Washington, (προϊόν τού οποίου ήταν το παραπάνω βιβλίο), υπό την αιγίδα τής Εταιρείας Νεοελληνικών Μελετών (MGSA), ένας από τους συνέδρους, προφανώς ενοχλημένος από τις (πολλές) ‘αριστερόστροφες’ επιστημονικές ανακοινώσεις τού συμποσίου εκείνου, είπε στην τότε πρόεδρο της MGSA, Α. Λ. Μακράκη:

    «Κάποια στιγμή ένιωσα σαν να είχατε καλέσει όλους τους Νότιους μετά τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο να μας εξηγήσουν γιατί έχασαν, ενώ ποτέ δεν σκεφθήκατε να καλέσετε τους Βόρειους να μας πουν πώς τους νίκησαν!»

    Γράφετε:
    #Πραγματικά προσπαθώ επίμονα να βρίσκω «δεξιά» κείμενα για τον Εμφύλιο που να είναι πραγματικά ενδιαφέροντα (να μην είναι δηλαδή προπαγανδιστικά πρωτόλεια) [!!!] Πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο! #

    Δεν σας αδικώ. Από το 1974 και ύστερα, τα δεξιά (μη φιλοκομμουνιστικά) κείμενα, είναι ασύγκριτα λιγότερα από τα φιλοκομμουνιστικά. Μετά το 1974 και το λούφαγμα της δεξιάς (λόγω της Δικτατορίας), «γύρισαν τα πόδια και βαράνε το κεφάλι», (κατά πως το ‘λεγε και ο μακαρίτης ο πατέρας μου), σχεδόν ανενόχλητα. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη στο διαδίκτυο. Στη wikipedia π.χ., κυριαρχούν οι φιλοκομμουνιστικές θέσεις.
    Γιατί συνέβη αυτό, το εξηγεί θαυμάσια ο καθηγητής Ι. Κολιόπουλος, του οποίου γραπτά δεν έτυχε να δω να φιλοξενούνται εδώ. Όσο κι αν έψαξα, το κείμενο αυτό, που έχει τίτλο «Πολέμου τύχαι (1944-1949), ii: Ο πόλεμος και οι χρήσεις του», δεν το βρήκα στο διαδίκτυο.
    Το εξαιρετικό αυτό κείμενο είναι δημοσιευμένο στο βιβλίο του «Δυτικά τής Εδέμ», Επίκεντρο 2010, σελ. 247-262.
    Αν είχα σκάνερ, θα έκανα την αποκοτιά να το σκανάρω και να σας το προσφέρω.

    Δεν είναι μόνο οι αξιολογότατοι για μένα και ανεπαρκέστατοι για σας Καλύβας και Μαραντζίδης:

    Είναι ο Αβέρωφ, ο Ζαούσης, ο Μ. Παπακωνσταντίνου, ο Κολιόπουλος, ο Ιατρίδης, ο Μαυρογορδάτος, ο Σφέτας, ο Μιχαηλίδης, ο Κόντης, ο Χατζηβασιλείου, ο Αντωνίου, Ο Καλογριάς, ο Μουμτζής, η Τσέκου, ο Τσίβος, ο Δορδανάς, ο Μπουγάς, ο Περράκης, η Κρέσπη, η Λαζαρίδου, ο Μακρής-Στάικος, ο Καλλιανιώτης, ο Χατζηαναστασίου, ο Μπάεφ, ο Τσεπρεγκάνωφ, και πλήθος άλλοι, (που δεν γράφουν όλοι «προπαγανδιστικά πρωτόλεια»…), για τους περισσότερους από τους οποίους, όμως, φαίνεται ότι «δεν έχει πλοίο», «δεν έχει οδό», παρά μόνο σπανίως και αν…

    Μου αρέσει!

  11. O Μουμτζής «έχει» περισσότερα από μια ντουζίνα δικά του κείμενα στις «σημειώσεις». Ο Αβέρωφ 3, τουλάχιστον. Οι Καλύβας – Μαραντζίδης αρκετά (ο καθένας). Ο Μακρής – Στάικος επίσης. Ο Μαυρογορδάτος και ο Ιατρίδης επίσης. Ο Δορδανάς επίσης. Ο Μπουγάς έχει 3 ή 4 θέματα (ο «Μελιγαλάς» κρατάει το ρεκόρ επισκέψεων στα ιστορικά της καλύβας, περίπου 40.000 επισκέψεις). Και ούτω καθ’ εξής – για να μην αναφερθώ σε ονόματα που δεν χρησιμοποιήσατε εσείς. Έχετε υπόψη κι αυτό: τα βιβλία δεν γίνοναι εύκολα ποστ, χρειάζεται (υπερβολικά) πολλή δουλειά για κάτι τέτοιο. Αν και αυτό έχει γίνει πολλές φορές.

    Σημειώστε επίσης ότι σχεδόν όλοι αυτοί ΔΕΝ είναι «νέοι», είναι ήδη η προηγούμενη γενιά.

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

    Μου αρέσει!

  12. #Έχετε υπόψη κι αυτό: τα βιβλία δεν γίνοναι εύκολα ποστ, χρειάζεται (υπερβολικά) πολλή δουλειά για κάτι τέτοιο. Αν και αυτό έχει γίνει πολλές φορές.#

    Συμφωνώ απολύτως!

    Αναγνωρίζω ανεπιφύλακτα ότι αυτό που έχετε κάμει στην «Καλύβα» και εξακολουθείτε να κάνετε εδώ, είναι πραγματικός άθλος!
    Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν σέ (πάρα) πολλά διαφωνούμε.
    Καμία σχέση, ας πούμε, με το blog «emfilios», όπου υπάρχει απλή ανάρτηση κειμένων τριτων, ή με τον «Κόκκινο Φάκελλο» κ.τ.λ.

    Και δεν «βοηθάω» μόνο εγώ εσάς στην τόσο επίμοχθη προσπάθειά σας, όπως πολλές φορές (σαφώς υπερβάλλοντας) έχετε πει.
    Περισσότερο έχετε βοηθήσει εσείς εμένα, φέρνοντάς με σε επαφή με εξαιρετικού ενδιαφέροντος κείμενα (που κυκλοφορούν περισσότερο στο διαδίκτυο), τα οποία αποκλείεται να είχα βρει μόνος μου.

    Αν κάποτε η Ακαδημία αποφασίσει να εκσυγχρονισθεί και αποφασίσει να μη βραβεύει μόνο (έντυπα) βιβλία, η «Καλύβα» και οι «Σημειώσεις» θα είναι υποψήφια για πολύ μεγάλες διακρίσεις!

    Κι αυτό το λέω απ’ την καρδιά μου, χωρίς καμία απολύτως διάθεση να σας «κολακέψω».
    Δεν το έχετε ανάγκη.

    Χαίρετε!

    ΥΓ
    Αν βρω τρόπο να σκανάρω και να ανεβάσω εδώ το κείμενο του Κολιόπουλου που αναφέρω παραπάνω, λέτε να υπάρξει πρόβλημα δικαιωμάτων;
    Κι αν δεν τα καταφέρω, μήπως θα μπορούσατε να το κάμετε εσείς, αν φυσικά έχετε το συγκεκριμένο βιβλίο;

    Μου αρέσει!

    1. Δε νομίζω ότι θα υοπάρξει το παραμικρό πρόβλημα – αρκεί να μην είναι ολόκληρο το βιβλίο!

      (Το ιδανικό θα είναι αν συνοδεύεται από δικά σας σχόλια – παρουσίαση. Προτιμείστε το μέηλ για τυχόν αποστολή)

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s