Ζαχαριάδης

Όταν ο Ζαχαριάδης ήθελε να επιστρέψει στην Ελλάδα (1962)

Φωτεινή Τομαή

Με αφορμή πρόσφατη έκδοση για τον Δημοκρατικό Στρατό, ξεκίνησε ξανά ο δημόσιος διάλογος για τον ελληνικό Εμφύλιο. Θέμα ταμπού στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, ο Εμφύλιος εξακολουθεί να επικαθορίζει, παρά τις θετικές συνέπειες της εθνικής συμφιλίωσης εξήντα χρόνια μετά, την ελληνική κοινωνία. Κορυφαία μορφή που δέσποσε στα γεγονότα της απόμακρης για την εποχή μας περιόδου και που συζητήθηκε αλλά και αμφισβητήθηκε όσο ουδείς, ακόμη και μετά τον υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες θάνατό του, ο τότε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης.

«Oμως… έσεται ήμαρ» έγραφε από το Σουργκούτ, τόπο εξορίας του στη Σιβηρία, στις 11 Μαΐου 1967, σε μία από τις επιστολές του ο Νίκος Ζαχαριάδης. Απομονωμένος από τους συντρόφους του στο κόμμα αλλά και ταπεινωμένος από την ΚGΒ ως το τέλος της ζωής του, όταν βρέθηκε νεκρός με μια θηλιά στον λαιμό την 1η Αυγούστου 1973, ο Ζαχαριάδης έκανε την ύστατη προσπάθεια με μια επιστολή του προς την ελληνική πρεσβεία Μόσχας, τον Μάρτιο του 1962, να επιστρέψει στην Ελλάδα, «το νόστιμον ήμαρ», όπως έχει καταγραφεί στην ομηρική γραμματεία.

Η απόφασή του εκείνη όμως έμελλε να σηκώσει θύελλα στην Ελλάδα, αναταραχή στις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες και, βεβαίως, πανικό στα στελέχη του ΚΚΕ που τον προτιμούσαν νεκρό παρά να λογοδοτεί, όπως επιθυμούσε, ενώπιον της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Προϊστάμενος επί σειρά ετών της Υπηρεσίας Δασών σε ένα μικρό χωριό έξω από το Σβερντλόφσκ στα Ουράλια, ο Ζαχαριάδης δεν υποψιαζόταν πως, επισκεπτόμενος στις 10 Μαρτίου 1962 την ελληνική πρεσβεία Μόσχας, όπου είχε δίωρη συνομιλία με τον διαπιστευμένο στη Μόσχα έλληνα πρεσβευτή Γ. Χριστόπουλο, προδιέγραφε το τέλος του ξεκινώντας ο ίδιος τη θύελλα που θα ακολουθούσε με τίμημα τη ζωή του. «Απρόοπτη» χαρακτήριζε εκείνη την επίσκεψη ο Χριστόπουλος και αναφέρθηκε με τρισέλιδο κρυπτογραφικό τηλεγράφημά του προς το ΥΠΕΞ.

Χαρακτηρισμοί, ωστόσο, όπως «αμετανόητος κομμουνιστής», «πανούργος», «φανατικός» κτλ. που ο έλληνας πρεσβευτής χρησιμοποιεί στο κρυπτοτηλεγράφημά του προς την Αθήνα δεν τον εμπόδισαν να εκφράσει, περαίνων το κείμενο του απόρρητου ενημερωτικού του σημειώματος, την άποψη ότι «θα έπρεπε όμως να εξετασθή και η άποψις μήπως προκύψει τελικώς ωφέλεια δι΄ ημάς, δεδομένου ότι κατά διεξαγωγήν δίκης θα τονισθούν και πάλιν εγκλήματα συμμοριτών και θα παρασχεθή εκ νέου ευκαιρία εις λαόν αναλογισθή κινδύνους εκ κομμουνιστικής επαναστατικής δράσεως» (ΑΠ 384).

Η αντίδραση ωστόσο της Αθήνας θα είναι καταιγιστική. Τόσο ο τότε ΥΠΕΞ Αβέρωφ-Τοσίτσας, ευρισκόμενος στο Παρίσι, όσο και ο υπουργός Δικαιοσύνης Παπακωνσταντίνου,προς τον οποίο διεβιβάσθη το πρωτότυπο της επιστολής Ζαχαριάδη, θα ζητήσουν από τον έλληνα πρεσβευτή στη Μόσχα να επιστρέψει την επιστολή στον αποστολέα της «ως απαράδεκτον, αποφεύγοντες οιανδήποτε μετ΄ αυτού προσωπικήν επικοινωνίαν» (ΑΠ Α134-11, Αβέρωφ, 16 Απριλίου 1962).

Με ημερομηνία 3 Ιουλίου 1962, αντί τηλεγραφήματος με την ένδειξιν «Διά κ. Υπουργόν», ο Χριστόπουλος από Μόσχα ενημέρωνε: «Καίτοι παρήλθε μακρόν χρονικόν διάστημα Ζαχαριάδης δεν ενεφανίσθη διά να παραλάβη κριθείσαν ως απαράδεκτον επιστολήν τουούτε εζήτησεν επικοινωνήση εκ νέου μετά Β.Πρεσβείας» (ΑΠ 991), ενώ με απόρρητο έγγραφό του μία εβδομάδα αργότερα συμπλήρωνε ως εξής: «Σημειωτέον ότι ο ειρημένος (ενν. τον Ζαχαριάδη), ούτινος η διεύθυνσις,ο αριθμός και ο τόπος διαμονής τυγχάνουν άγνωστα στη Β. Πρεσβεία,είχε λάβει γνώσιν εκ τηλεφωνικής μετ΄ αυτής επικοινωνίας κατά τας αρχάς Απριλίου περί του απαραδέκτου και επιστρεπτέου της επιστολής του, ην και θα ήρχετο, καθ΄ α είχε δηλώσει, να παραλάβη εκ της Πρεσβείας»

ΤΟ ΚΡΥΠΤΟΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗ
«Ο Ζαχαριάδης θα προέβαινε σε αποκαλύψεις μόνο κατά τη δίκη»

Η ιδιόχειρη επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη επάνω σε χαρτί με προμετωπίδα την Ακρόπολη των Αθηνών. «…Είμαι έτοιμος και πάλι μπροστά στην καραμανλική δικαιοσύνη να κάνω το καθήκον μου απέναντι στον λαό που με γέννησε και με δέχτηκε στις γραμμές του σαν αγωνιστή του» έγραφε μεταξύ άλλων από τη Μόσχα την 1η Φεβρουαρίου 1962 απευθυνόμενος προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών. Στο υστερόγραφο συμπλήρωνε: «Μετά έναν μήνα θα αποτανθώ στην ελληνική πρεσβεία Μόσχας για να γνωρίσω την απάντησή σας». Δεν πήγε όμως ποτέ ξανά…

«…Ετόνισεν ότι απόφασίς του υπαγορεύεται από δύο λόγους,πρώτον να διέλθη υπόλοιπα έτη ζωής του εις Ελλάδα και,δεύτερον,λογοδοτήση ενώπιον Δικαιοσύνης πατρίδος του διά να αποκαταστήση ιστορικώς αγώνα του και ιδίως ανταρσίαν 1947. Απέφυγε διευκρινίση σημείον τούτο,περιορισθείς είπη ότι θα προβή αποκαλύψεις μόνον κατά δίκην.Ανέφερεν ότι αναλαμβάνει όλην ευθύνην διά διεξαγωγήν και τερματισμόν συμμοριτικού αγώνος.Επέμεινεν ότι ουδέποτε αποκηρύξη αρχάς του ούτε ποτέ προβή εις δήλωσιν μετανοίας.Ετόνισεν ότι δεν πρόκειται πλέον αναμιχθή πολιτικήν δράσιν,εξηγήσας ότι σταδιοδρομία του έληξεν κατόπιν αποκηρύξεώς του από συμμορίτας εξωτερικού και από κομμουνιστάς Ελλάδος.Απέφυγεν είπη ποία θα είναι αντίδρασις παλαιών οπαδών του Ελλάδος εις περίπτωσιν επιστροφής του.Παρά προσπαθείας μου,ηρνήθη επιμόνως αναφέρη τι περί δράσεως συμμοριτών χωρών παραπετάσματος και εμπροφασίσθη ότι ουδεμίαν απολύτως έχει επαφήν μετ΄ αυτών. Κατά συζήτησιν περί πολιτικής καταστάσεως προέβη σαφή υπαινιγμόν ότι μόνον δημιουργία λαϊκού μετώπου εντός Ελλάδος δύναται ανατρέψη κυβέρνησιν Καραμανλή.Κατηγόρησεν κκ.Παπανδρέου και Βενιζέλον ότι είναι τελείως ακατάλληλοι διά τοιαύτην προσπάθειαν.Εις Σοβιετικάς Αρχάς ανεκοίνωσεν δι΄ επιστολής πρόθεσιν επιστρέψη εις Ελλάδα,αλλά ουδεμίαν έλαβεν απάντησιν.Και επιστολή του προς την Πρεσβείαν σταλείσα ταχυδρομικώς προ μηνός δεν περιήλθεν ημίν,προφανώς κρατηθείσα από αστυνομίας.Κατά στιγμήν αναχωρήσεώς του μοί παρέδωκεν επιστολήν προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικείου Αθηνών διά της οποίας ως μοί είπεν (ζητεί να μάθει) αν και ποίαι κατηγορίαι εκκρεμούν εναντίον του. Μοί προσέθηκεν ότι είναι έτοιμος αντιμετωπίση Δικαιοσύνην και να υποστή όλας τας συνεπείας» (ΑΠ 384).

Αναψε φωτιές

(ΑΠ Α134-16, 10 Ιουλίου 1962). Ως «απαράδεκτη» επέστρεψε την επιστολή Ζαχαριάδη ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας

Οσοβιετικός Τύπος τηρούσε κυριολεκτικά σιγήν ιχθύος για την επιστολή Ζαχαριάδη, όμως η εφημερίδα «Νόβα Μακεντόνια» των Σκοπίων στο φύλλο της 16ης Σεπτεμβρίου 1962 θα κατηγορήσει τον Ζαχαριάδη ανοιχτά για την απόφασή του να θελήσει να επιστρέψει στην Ελλάδα γράφοντας ότι «η προοπτική του ήτο να οργανώση νέας προκλήσεις(προβοκάτσιες), ακόμη πιο σοβαρούς,εναντίον του Κομμουνιστικού Κόμματος και των αδελφών κομμουνιστών και εργαζομένων κομμάτων» (ΑΠ 1029/1, γενικός πρόξενος Β. Ελευθεριάδης από Σκόπια).

Αντίθετα, η θύελλα που ξέσπασε στον ελληνικό Τύπο υπήρξε μνημειώδης, με την «Αυγή» να κατηγορεί «Το Βήμα» και το συγκρότημα Λαμπράκη ότι παίζουν το παιχνίδι της ΚΥΠ, την «Απογευματινή» να αναφέρεται σε «Αθλιότητες», το ΚΚΕ να καταγγέλλει τους ΖαχαριάδηΒαφειάδη ως συνεργούς της κυβέρνησης, τον Παπανδρέου να καταγγέλλει την ΚΥΠ ως υπερκυβέρνηση του τόπου κτλ. Με το θέμα όμως του Τύπου θα ασχοληθεί το επόμενο άρθρο.

Οπως φαίνεται από τον δημόσιο διάλογο που ξεκίνησε με αφορμή το νέο βιβλίο του πολιτικού επιστήμονα Νίκου Μαραντζίδη, ο Εμφύλιος θα εξακολουθεί να μας απασχολεί για αρκετά, ίσως πολλά ακόμη χρόνια.

Η κυρία Φωτεινή Τομαή είναι ιστορικός, πρεσβευτής σύμβουλος Α΄ στο υπουργείο Εξωτερικών.

Πηγή: Γιατί έκλεισαν το στόμα του Ζαχαριάδη – κοινωνία – Το Βήμα Online

Advertisements

6 thoughts on “Όταν ο Ζαχαριάδης ήθελε να επιστρέψει στην Ελλάδα (1962)”

  1. Οι τρεις εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

    Η δολοφονία του Νίκου Ζαχαριάδη

    Νίκανδρου Κεπέση

    Την 1η Αυγούστου 1973 ο χρουστσωφικός ηγέτης Λ. Μπρέζνιεφ προχώρησε σε ένα έγκλημα που δεν το τόλμησαν ούτε οι χιτλερικοί κατακτητές.

    Με την ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ δολοφόνησαν τον Ν. Ζαχαριάδη τον εκλεκτό ηγέτη του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Ο Χαρ. Φλωράκης θυμάμαι το παρουσίασε ως αυτοκτονία.

    «Σκεφτόμασταν, είχε δηλώσει, να τον έχουμε δίπλα μας, να του ζητάμε τη γνώμη μας όταν εκείνος αυτοκτόνησε».

    …Ήταν αδύνατο να πιστέψω κάτι τέτοιο. Έγραψα αμέσως ένα σημείωμα στην Αλέκα Παπαρήγα που έγραφα τα παρακάτω περίπου.

    Υποστηρίχτηκε συντρόφισσα ότι αυτοκτόνησε ο Ν. Ζαχαριάδης. Όχι!!!

    Συντρόφισσα οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούνε.

    Ο Ν. Ζαχαριάδης δεν αυτοκτόνησε.

    Οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούν.

    Ο Νίκος Ζαχαριάδης, η ηρωικός μάρτυρας του λαού, αυτοκτόνησε όσο και ο εκλεγμένος Πρόεδρος της Γεν. Συν. Εργ. Ελλάδας Δημ. Παπαρήγας που η Γενική Ασφάλεια τον παρουσίασε ότι αυτοκτόνησε με το κορδόνι της μπιτσάμας του στο κελί που τον κρατούσαν.

    Υπάρχει και η εκδοχή ότι όσο ζούσε ο Ν. Ζαχαριάδης δεν θα μπορούσε να σταθεί το ΚΚΕ στην Ελλάδα. Ο Χαρ. Φλωράκης φαίνεται ότι συναίνεσε με τη χρουστσωφική ηγεσία, αν δεν της το ζήτησε εκείνος, για τη δολοφονία του Ζαχαριάδη.

    Όπως και ναχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη.

    Η χρουστσωφική ηγεσία του ΚΚΣΕ και της Κυβέρνησης προχώρησε στη δολοφονία, γιατί σε λίγους μήνες, θα υποχρεωνόταν να απολύσει απ’ τη φυλακή τον Ν. Ζαχαριάδη που κρατιόταν χωρίς καμία δικαστική απόφαση πέρα για πέρα παράνομα.

    Θα απολυόταν και θα αναλάμβανε την ηγεσία του ΚΚΕ. Προς όφελος του ΚΚΕ και του ελληνικού λαού, προς όφελος της Ειρήνης και της προόδου, σ’ όλον τον κόσμο.

    Αυτό σημαίνει ότι, ύστερα από λίγο καιρό, ούτε ένα χρόνο η χρουστσωφική ηγεσία ήταν υποχρεωμένη να απολύσει το Ν. Ζαχαριάδη απ’ τη φυλακή που τον κρατούσε.

    Ήταν υποχρεωμένη να απολύσει το Ν. Ζαχαριάδη και επειδή θα ακολουθούσε τη μαρξιστική-λενινιστική σταλινική πολιτική, αυτό το ήξερε καλά, γι’ αυτό βιάστηκε να τον δολοφονήσει με την ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ της.

    Απ’ το βιβλίο του ΝΙΚΑΝΔΡΟΥ ΚΕΠΕΣΗ: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ. 45-46, Αθήνα 2006

    ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ ΚΕΠΕΣΗΣ: Πήρε μέρος στους πολέμους 1940-41, σαν έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Ρίχτηκε απ’ τους πρώτους στον αγώνα ενάντια στους κατακτητές. Αναδείχτηκε σε καπετάνιο του 6ου ανεξάρτητου Συντάγματος ΕΛΑΣ Πειραιά.

    Έγινε μέλος της ΟΚΝΕ (μαθητής) το 1930 και το 1936 μέλος του ΚΚΕ.

    Το 1944 έγινε μέλος της Γραμματείας της ΚΟ Πειραιά και το 1946 Β΄ Γραμματέας της ΚΟ Αθήνας. Το 1950 όντας φυλακή, εκλέχτηκε από τη Γ΄ Συνδιάσκεψη μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Επανεκλέχτηκε από όλα μέχρι και το 11ο Συνέδριο.

    Για την πατριωτική και κομματική του δράση διώχτηκε σκληρά. Κλείστηκε σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης 22 σχεδόν χρόνια.

    Για την δράση του στην κατοχή και ειδικότερα τη συμβολή του στις μάχες 12-13 Οκτώβρη 1944, τιμήθηκε με κομματικό έπαινο και προήχθηκε σε Αντισυνταγματάρχη της ΠΕΕΑ. Υπήρξε βουλευτής του ΚΚΕ.

    Συμπληρωματικές παρατηρήσεις-στοιχεία της «Ανασύνταξης»

    Οι τρεις εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ:

    1. ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ και οι δυο αλληλοσυγκρουόμενες-αλληλοαναιρούμενες των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών: 2. «οξεία καρδιακή προσβολή» – 3. «αυτοκτονία»

    Α. Οι 2 πρώτες εκδοχές θανάτου του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

    Όταν στα μέσα του πρώτου δεκαήμερου του Αυγούστου 1973 ανακοινώθηκε απ’ τις σοβιετικές Αρχές και τη χρουστσωφική ηγεσία Φλωράκη ο θάνατος του Νίκου Ζαχαριάδη διατυπώνονται ευθύς εξαρχής δυο εκδοχές του θανάτου του: η μια, η πρώτη και επίσημη, των δημίων-δολοφόνων του της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη από «οξεία καρδιακή προσβολή»: «πέθανε την 1η Αυγούστου σε ηλικία 70 χρόνων από οξεία καρδιακή προσβολή ο Νίκος Ζαχαριάδης» (Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ) και η άλλη, η δεύτερη εκείνη της συντριπτικότατης πλειοψηφίας των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων (πάνω από 95%), οι οποίοι απ’ την πρώτη στιγμή απέρριψαν τα περί θανάτου του Ζαχαριάδη από «καρδιακή προσβολή» μυθεύματα της φασιστικής ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ και πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ απ’ τους χρουστσωφικούς ρεβιζιονιστές (σοβιετικούς-έλληνες) στον τόπο της εξορίας του Σουργκούτ της Σιβηρίας.

    Β. Η 3η περί «αυτοκτονίας» εκδοχή ή πως οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και η σοσιαλδημοκρατική κλίκα των Φλωράκη-Τσολάκη-Λουλέ-Κουκούλου κ.λπ. αυτοδιαψεύδονται:

    1. Μετά από 17 ολόκληρα χρόνια απ’ την πρώτη «ανακοίνωση» των Σοβιετικών Αρχών, ο αντισυνταγματάρχης της ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ Αλεξάντρ Πετρούσιν, με σημείωμά του στην εφημερίδα «Τιουμένσκι Ισβέστια», έρχεται να διαψεύσει την πρώτη εκδοχή της ΚΑ-ΓΚΕ-ΜΠΕ, δίνοντας τώρα μια τρίτη εκδοχή, εκείνη της «αυτοκτονίας»: «δεν πέθανε από καρδιακή προσβολή ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης – όπως ήταν μέχρι σήμερα γνωστό – αλλά αυτοκτόνησε δι’ απαγχονισμού, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας την 1η Αυγούστου του 1973, όπου και ζούσε εξόριστος, με το όνομα Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ» («Ρ», 9 Δεκέμβρη 1990).

    Είναι φανερό ότι δύο εκδοχές θάνατου του Νίκου Ζαχαριάδη περί «καρδιακής προσβολής» – «αυτοκτονίας» των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων) είναι εκδοχές αλληλοσυγκρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες και επομένως ψευδείς.

    Οι προδοτικές σοσιαλδημοκρατικές κλίκες των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη, η δήμιοι του Νίκου Ζαχαριάδη, αυτοδιαψεύδονται. Πότε, λοιπόν, έλεγαν την αλήθεια το 1973 ή το 1990; Και στις δυο περιπτώσεις έλεγαν προφανώς ψέμματα για να σκεπάσουν το αποτρόπαιο έγκλημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη που δεν αποτόλμησαν ούτε οι ναζιφασίστες χιτλερικοί εγκληματίες να διαπράξουν.

    2. Η δεύτερη περί «αυτοκτονίας» εκδοχή των χρουστσωφικών ρεβιζιονιστών (σοβιετικών-ελλήνων) δεν έχει έτσι κι αλλιώς καμία βάση επειδή: α) οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούν και ο Νίκος Ζαχαριάδης σε καμιά περίπτωση σαν κομμουνιστής ηγέτης δεν ήταν δυνατόν ν’ αυτοκτονήσει, επειδή δεν είχε ως φιλοσοφία του θεωρίες περί «αυτοκτονίας» αλλά αντίθετα είχε ως φιλοσοφία του τον επαναστατικό μαρξισμό-λενινισμό-σταλινισμό δηλ. μια μαχητική φιλοσοφία της επαναστατικής ταξικής πάλης μα και επιπλέον ποτέ ο ίδιος δεν δίδασκε τους κομμουνιστές να αυτοκτονούν αλλά να αγωνίζονται ως το τέλος δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους στον επαναστατικό αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης την υπόθεση της προλεταριακής επανάστασης και του σοσιαλισμού-κομμουνισμού β) ο Νίκος Ζαχαριάδης «αυτοκτόνησε» όσο και ο ήρωας του λαού μας, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Δημήτρης Παπαρήγας που η Ασφάλεια παρουσίασε τη δολοφονία του ως «αυτοκτονία» με το κορδόνι της πιτζάμας του, όπως ορθότατα και πολύ εύστοχα σημειώνει παραπάνω ο βετεράνος κομμουνιστής σύντροφος Νίκανδρος Κεπέσης.

    Γ. Η δολοφονία του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
    Ορθότατα η συντριπτικότατη πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων εκτιμούσε και εκτιμά, πίστευε και πιστεύει ότι οι φασίστες σοβιετικοί ρεβιζιονιστές της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας του Μπρέζνιεφ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ τον Νίκο Ζαχαριάδη, μετά από συμφωνία και απαίτηση της προδοτικής σοσιαλδημοκρατικής κλίκας των Φλωράκη-Λουλέ-Τσολάκη-Κουκούλου κ.λπ. για να διασωθεί η ύπαρξη του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ (΄56), του οποίου η ύπαρξη και δράση απ’ τη μια εξυπηρετούσε-στήριζε την εξωτερική πολιτική της ρεβιζιονιστικής-καπιταλιστικής Σοβιετικής Ενωσης και απ’ την άλλη ήταν στην υπηρεσία των συμφερόντων της ντόπιας αντιδραστικής αστικής τάξης ως πρακτορείο της στις γραμμές του ελληνικού εργατικού κινήματος.

    Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το στυγερό έγκλημα της δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη διαπράττεται παραμονές της πολιτικής «αλλαγής» στην Ελλάδα. Οι σοβιετικοί χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές γνώριζαν απ’ την συνεργασία τους με τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές ότι επίκειται πολιτική «αλλαγή» στην Ελλάδα δηλ. παραμερισμός-αντικατάσταση της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας με μια αστική «δημοκρατική» κυβέρνηση. Για να εξασφαλιστεί ο «δημοκρατικός» μανδύας της νέας κυβέρνησης έπρεπε να νομιμοποιηθεί το ρεβιζιονιστικό «Κ»ΚΕ και να επιτραπεί οπωσδήποτε η επιστροφή των πρώην ανταρτών του ΔΣΕ, κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων στις ρεβιζιονιστικές-καπιταλιστικές χώρες. Ηταν όμως επίσης γνωστό στους σοβιετικούς και έλληνες ρεβιζιονιστές της κλίκας των Μπρέζνιεφ-Φλωράκη ότι η συντριπτικότατη πλειοψηφία (85-95%) των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ήταν σταλινικοί-ζαχαριαδικοί και με την επιστροφή τους στην Ελλάδα θα έθεταν θέμα απελευθέρωσης του Νίκου Ζαχαριάδη απ’ την εξορία με καθημερινές διαδηλώσεις στη σοβιετική πρεσβεία και με διεθνή καμπάνια για την απελευθέρωσή του, οπότε οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές, κάτω απ’ αυτή τη μεγάλη πίεση, ήταν υποχρεωμένοι να τον απελευθερώσουν για να επιστρέψει στην πατρίδα του.

    Οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές της αντικομμουνιστικής κλίκας του Μπρέζνιεφ, στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων τις οποίες ούτε να παρεμποδίσουν μπορούσαν ούτε να ελέγξουν και γνωρίζοντας το μεγάλο κύρος του Νίκου Ζαχαριάδη στους έλληνες κομμουνιστές και στο εργατικό κίνημα, αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη και μέλος της ΕΕ της Γ΄ ΚΔ με τη σύμφωνη γνώμη-απαίτηση της σοσιαλδημοκρατικής κλίκας Φλωράκη για τρεις λόγους και συγκεκριμένα επειδή η επιστροφή του Ζαχαριάδη στην πατρίδα του σήμαινε α) την αναπόφευκτη διάλυση των στηριγμάτων τους στην Ελλάδα δηλ. τη διάλυση των δυο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων «Κ»ΚΕ – «Κ»ΚΕ εσ. λόγω της μεγάλης του επιρροής στους έλληνες κομμουνιστές, β) την ανασύνταξη των κομμουνιστών και τη συγκρότηση επαναστατικού μαζικού ΚΚΕ, καθοδηγούμενο απ’ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό με παράλληλη αυτονόητη διατήρηση του αντιφασιστικού-αντιϊμπεριαλιστικού κόμματος της ΕΔΑ (που οι ντόπιοι ρεβιζιονιστές διέλυσαν σκόπιμα με στόχο να πάρει τη θέση της το ακίνδυνο για την αστική τάξη και τους ιμπεριαλιστές μεγαλοαστικό ΠΑΣΟΚ), και επιπλέον γ) η δημιουργία-ύπαρξη επαναστατικού ΚΚΕ, που, σε συνεργασία με την τότε σοσιαλιστική Αλβανία, αποτελούσε σε κείνη την περίοδο σοβαρότατο κίνδυνο σ’ ολόκληρη την Ευρώπη για την τύχη του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού, για την ύπαρξη και δράση των σοβιετικών και ευρωπαίων ρεβιζιονιστών (οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές έτρεμαν την ηγετική φυσιογνωμία του Νίκου Ζαχαριάδη).

    Επιπλέον την ορθότητα και πειστικότητα της 3ης εκδοχής του θανάτου δηλ. της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του Νίκου Ζαχαριάδη, την οποία συμμερίζεται ευθύς εξαρχής η τεράστια πλειοψηφία των ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων ενισχύουν και τα παρακάτω:

    Πρώτο, η ομολογία-δήλωση του Σταύρου Ζορμπαλά: «και ο Ζορμπαλάς, καθοδηγητής του ΚΜΕ (Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών), το 1980 ομολογεί: «πως θα μπορούσε να γίνει Κόμμα όταν θα βρισκόταν στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης;» (Δ. Βύσσιος: «Ανοιχτή επιστολή προς τον Μπορίς Νικολάγιεβιτς Πονομαριόφ, πρώην υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Ιανουάριος 1991)», αλλά και του Πάνου Δημητρίου: «σε κάθε περίπτωση το δίλημμα μόνο η έκθεση της ΚGB για το θάνατό του μπορεί να το λύσει» («Εθνος», 29/12/1990).

    Δεύτερο, η σημαντικότατη μαρτυρία της δημοσιογράφου Βέρας Κουζνετσόβας (Σουργκούτ Σιβηρίας) σε συνέντευξή της στην εφημερίδα της «Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών» (Μάης 1994, σελ.17): «έφερα τον Γ. Μαύρο σε επαφή με αρμόδια πρόσωπα όπως το φρουρό του Ζαχαριάδη, τον ιατροδικαστή που έγραψε ψέματα μετά από πίεση ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης πέθανε από την καρδιά του. Ό τ α ν κ ο υ β έ ν τ ι α σ α μ ε τ ο ν ι α τ ρ ο δ ι κ α σ τ ή π α ρ α δ έ χ τ η κ ε ό τ ι δ ε ν υ π ή ρ χ ε κ α ρ δ ι α κ ή π ρ ο σ β ο λ ή α λ λ ά δ ο λ ο φ ο ν ί α».

    Τρίτο, η δήλωση της διευθύντριας των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων Ν. Τομιλίνα, την άνοιξη του 2000 στη Θεσσαλονίκη: «η διευθύντρια των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων, που την άνοιξη του 2000 βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, αποκάλυψε ότι οι Ρώσοι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, και κυρίως ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ!…

    Η Τομιλίνα είπε ότι τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες του θανάτου του «Αντικειμένου» έχουν διαβαθμιστεί ως «άκρως απόρρητα», και δεν επιτρέπεται η πρόσβασή τους μέχρις ότου αποχαρακτηριστούν…» (Λευτέρης Αποστόλου: Νίκος Ζαχαριάδης, σελ.15, εκδ. «Φιλίστωρ», Αθήνα 2000).

    Όμως ακριβώς εδώ προβάλει το μεγάλο και βασικό ερώτημα: αφού για τους σοβιετικούς-ρώσους το ζήτημα του θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη έχει οριστικά «κλείσει» με την δεύτερη περί «αυτοκτονίας» δική τους εκδοχή τότε γιατί δεν δίνουν στη δημοσιότητα εκείνο το τμήμα των Αρχείων που αφορούν τις συνθήκες θανάτου του; Γιατί τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται «άκρως απόρρητα» και δεν επιτρέπεται η πρόσβαση σ’ αυτά;

    Επομένως είναι, λοιπόν, φανερό πως οι αντικομμουνιστές χρουστσωφικοί ρεβιζιονιστές και οι φασιστικές μυστικές τους υπηρεσίες παρά την παρέλευση τριών και πλέον δεκαετιών (1973-2006) και τη συνεχή «επεξεργασία» τους δεν μπορούν να προσδώσουν στα «Αρχεία» τους καμιά αληθοφάνεια σχετικά με τη δεύτερη ψευδή εκδοχή θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη δηλ. εκείνη της «αυτοκτονίας».

    Και η παραπάνω δήλωση της διευθύντριας των σοβιετικών-ρώσικων αρχείων ενισχύει την πειστικότητα της εκδοχής των κομμουνιστών πολιτικών προσφύγων δηλ. εκείνη της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του Νίκου Ζαχαριάδη, δολοφονία που έγινε απ’ τη χρουστσωφική Μπρεζνιεφική ηγεσία με τη «συναίνεση» του Χαρ. Φλωράκη ή «αν δεν της το ζήτησε εκείνος», όπως σημειώνει πρόσφατα και ο βετεράνος κομμουνιστής Νίκανδρος Κεπέσης για να καταλήξει: «όπως και νάχει το ζήτημα ο Χαρ. Φλωράκης υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ν. Ζαχαριάδη» (Νίκανδρος Κεπέσης: «Προβληματισμοί γύρω από γεγονότα και πρόσωπα», σελ. 45, Αθήνα 2006)

    Εφημερίδα Ανασύνταξη Αρ. Φύλ. 232 1-31 Αυγούστου 2006

    http://zaxariadis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_8385.html

    Μου αρέσει!

  2. Σταυρόπουλος Λάμπρος

    1η Αυγούστου 1973 – Σαράντα χρόνια από την Αυτοκτονία του Νίκου Ζαχαριάδη
    «Δεν θα τον ξεχάσω στο κατώφλι να με χαιρετάει». Ο Σήφης Ζαχαριάδης μιλά για την τελευταία συνάντηση με τον πατέρα του πριν εκείνος αυτοκτονήσει στο Σουργκούτ της Σιβηρίας
    01/08/2013

    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=524450

    Σαν σήμερα πριν 40 χρόνια, ο Νίκος Ζαχαριάδης, άλλοτε αγαπημένο «παιδί» του Ιωσήφ Στάλιν και αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΚΚΕ επί μια 25ετία, έβαζε τέλος στην ζωή του διαμαρτυρόμενος για τον απόλυτο παραγκωνισμό του και την εξορία που του είχαν επιφυλάξει οι πρώην σοβιετικοί προστάτες του. «Θύτης και θύμα» της ίδιας πολιτικής που πιστά υπηρέτησε ο ίδιος ως γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, από την ηγεσία του οποίου εκδιώχθηκε το 1956 (6η Πλατειά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ στην Ρουμανία) μετά από ανοιχτή επέμβαση έξι «αδελφών» κομμάτων στο πλαίσιο της «αποσταλινοποίησης» που εγκαινίασε την ίδια χρονιά ο Νικήτα Χρουστσώφ (20ό Συνέδριο ΚΚΣΕ), ο Ζαχαριάδης δεν απαρνήθηκε ποτέ ούτε το κόμμα του, ούτε την Σοβιετική Ένωση.

    Τον απαρνήθηκε όμως εκείνη, επιφυλάσσοντάς του την χειρότερη μοίρα -μετά την αποκαθήλωσή του το 1956 και την διαγραφή του από το ΚΚΕ το 1957 τον εκτόπισε στο Μποροβίτσι του Νόβγκοραντ και κατόπιν στο απόκοσμο Σουργκούτ της Σιβηρίας, απομονώνοντάς τον πλήρως από τους οπαδούς του πολιτικούς πρόσφυγες στην Τασκένδη, οι οποίοι μάχονταν σώμα με σώμα με τους «αντιζαχαριαδικούς» και αποκόβοντάς του κάθε περιθώριο επιστροφής στην Ελλάδα. Η ύστατη κίνησή του να δηλώσει το 1962 με επιστολή του προς την ελληνική κυβέρνηση μέσω της πρεσβείας μας στην Μόσχα ότι δέχεται να επιστρέψει στην Ελλάδα για να δικαστεί, δεν βρήκε ανταπόκριση.

    Η μεν ελληνική πλευρά δεν ήθελε να προσφέρει στον Ζαχαριάδη την δυνατότητα να εκμεταλλευθεί πολιτικά την επιστροφή του έστω και από το εδώλιο του κατηγορουμένου, η δε σοβιετική πλευρά επιθυμούσε να διατηρήσει τον πλήρη έλεγχο στο ΚΚΕ, κάτι που θα διατάρασσε η ανάμειξη του πρώην ηγέτη του. Επιπλέον, ο Ζαχαριάδης γνώριζε πολλά, τόσα ώστε να αγγίξει «ευαίσθητα δεδομένα» που αφορούσαν τις διακρατικές σχέσεις των δυο χωρών. Ο μεγάλος ηττημένος του εμφυλίου πολέμου 1946-1949 ηττήθηκε για άλλη μια φορά, αυτή την φορά από τους ιδεολογικούς και πολιτικούς πάτρονές του, οι οποίοι και δεν έκαναν τίποτα για να τον αποτρέψουν από την διακηρυγμένη απειλή του να αυτοκτονήσει.

    Σε μια από τις πολλές επιστολές που έστειλε στην Μόσχα από την Σιβηρία, όπου βρισκόταν εκτοπισμένος υπό 24ωρη παρακολούθηση, έγραφε στις 26 Ιουνίου 1973: «Σήμερα, ύστερα απόλα αφτά, δηλώνω ότι αν δεν αρθούν ΟΛΑ τα μέτρα περιορισμού, εξορίας, στέρησης ελευθε­ρίας μετακίνησης και αναχώρησης απτή Σοβ. Ένωση κτλ. κτλ. που ε­φαρμόζονται ενάντιά μου, τότε την 1η Αυγούστου 1973, σαν έκφραση έσχατης ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ, θ’ αφτοκτονήσω. Αν υπάρξει απάντησή σας να μου μεταβιβαστεί μονάχα με το γιο μου Σηφάκο (Αλέξη)». Ωστόσο, τα αιτήματά του συνάντησαν την άρνηση των σοβιετικών και έτσι ο Ζαχαριάδης, παρά την προσπάθεια της νέας τότε φλωρακικής ηγεσίας του ΚΚΕ να τον μεταπείσει μέσω απεσταλμένου της (του Κ. Λουλέ), υλοποίησε την απειλή -την 1η Αυγούστου 1973 κρεμάστηκε στο αγροτόσπιτο που ζούσε περιορισμένος. Οι σοβιετικοί απέκρυψαν την πραγματική αιτία θανάτου (απαγχονισμός) η οποία αποκαλύφθηκε μόνο μετά από πολλά χρόνια, την περίοδο που έπνεε στην ΕΣΣΔ ο άνεμος της «περεστρόικα».

    Ο κ. Σήφης Ζαχαριάδης, γιός του άλλοτε ηγέτη, μιλά για την τελευταία συνάντησή τους πριν αυτοκτονήσει, για το τελευταίο γράμμα προς την μητέρα του Ρούλα Κουκούλου (ηγετικό στέλεχος του μεταπολιτευτικού ΚΚΕ που «αποκήρυξε» το 1957 τον σύζυγό της όταν διαγράφηκε από το κόμμα), αλλά και την στάση των σοβιετικών τους οποίους δεν διστάζει να κατηγορήσει ως υπευθύνους για την αυτοκτονία του πατέρα του. Η συνέντευξη έχει ως εξής:

    – Επισκεφθήκατε στην Σιβηρία τον πατέρα σας ένα μήνα πριν υλοποιήσει την μοιραία απόφασή του. Τι θυμάστε από αυτή την συνάντηση;

    «Ο πατέρας μου ήταν πολύ συγκρατημένος στην εκδήλωση των συναισθημάτων του. Όλα τα κρατούσε μέσα του. Κι έτσι μ’ έμαθε και μένα να κάνω. Ποτέ δεν ήρθε να με πάρει από το αεροδρόμιο όταν τον επισκεπτόμουν και ποτέ δεν με ξεπροβόδιζε όταν έφευγα. Τελευταία φορά τον είδα στις 7 Ιουλίου του 1973. Εκείνη τη μέρα θα αναχωρούσα αεροπορικώς από το Σουργκούτ. Όπως συνέβαινε πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις αποχαιρετιστήκαμε μέσα στο σπίτι. Βγήκα έξω και μπήκα στο ταξί. Δεν μου πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα έβγαινε να με αποχαιρετήσει. Ποτέ δεν το έκανε αυτό. Κι όπως κοίταξα από το αυτοκίνητο τον είδα να στέκεται στο κατώφλι. Όταν συνάντησε το βλέμμα μου σήκωσε και μου κούνησε το χέρι. Ποτέ δεν θα ξεχάσω πόσο πολύ σφίχτηκε η καρδιά μου. Για μια στιγμή μου πέρασε η σκέψη ότι τον βλέπω για τελευταία φορά. Ήθελα να σταματήσω το αυτοκίνητο, να κατέβω και να πάω κοντά του. Γνώριζα όμως ότι δεν του άρεσαν παρόμοιες ΄΄αδυναμίες΄΄. Αυτός ήξερε ότι μάλλον δεν θα ξαναβρεθούμε. Γι’ αυτό και βγήκε να με χαιρετήσει».

    – Σας έδωσε ένα γράμμα που απευθυνόταν στην μητέρα σας, Ρούλα Κουκούλου, με εντολή να μην της το δώσετε πριν την 1η Αυγούστου. Τι ανέφερε σε αυτό το γράμμα;

    «Με την μητέρα μου συναντηθήκαμε στη Μόσχα. Στις 25 Ιουλίου του 1973 φύγαμε για την Βουλγαρία. Αυτή είχε και κομματική δουλειά εκεί. Τώρα που σκέφτομαι τα πράγματα εκ των υστέρων υποθέτω πολλά για ‘κείνο το ταξίδι. Παράδειγμα, το δικό μου διαβατήριο βγήκε μόλις σε δυο ώρες. Πράγμα πρωτοφανές για τα τότε δεδομένα της Σοβιετικής Ένωσης. Μου δημιουργείται, λοιπόν, η εντύπωση ότι οι σοβιετικοί που γνώριζαν την απειλή του Ζαχαριάδη να αυτοκτονήσει και ήξεραν ότι ο Λουλές θα πήγαινε να τον δει γι’ αυτό το θέμα, δεν ήθελαν εμένα και την μητέρα μου στη Μόσχα».

    – Τι πιστεύετε ότι φοβόντουσαν;

    «Αν συναντούσαμε τον Λουλέ και μας έλεγε για τον Νίκο, αν εγώ έδινα το γράμμα στη μάνα μου νωρίτερα από την 1η Αυγούστου, αν εκείνη επιχειρούσε να πάει να τον δει… Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία περιέπλεκαν την κατάσταση. Κι είμαι βέβαιος πως κάποιοι από την σοβιετική κομματική γραφειοκρατία είχαν αποφασίσει πως τίποτα δεν έπρεπε να εμποδίσει τον Ζαχαριάδη να πραγματοποιήσει την απειλή του εφόσον το ήθελε. Ο αιχμάλωτος του Σουργκούτ έπρεπε να φύγει από τη μέση εφόσον αυτή ήταν η απόφασή του. Εκείνοι πάντως δεν θα τον εμπόδιζαν…».

    – Και το γράμμα προς την μητέρα σας;

    «Στην μητέρα μου έδωσα το γράμμα, όπως μου το είχε ζητήσει ο πατέρας, μετά την 1η Αυγούστου 1973. Εκείνη το διάβασε και μου είπε πως είχε δύο μέρη: ένα κομματικό κι ένα οικογενειακό. Το οικογενειακό μού το διάβασε. Για το κομματικό δεν ξέρω. Η ίδια έχει πει πως το κομματικό ήταν περίπου ίδιο με το περιεχόμενο του γράμματος που είχε στείλει στο κόμμα».

    – Σας πέρασε από το μυαλό να της δώσετε το γράμμα αυτό νωρίτερα, πριν την 1η Αυγούστου;

    «Όχι, δεν μου πέρασε από το μυαλό να της το δώσω νωρίτερα. Για μένα η θέληση του πατέρα μου ήταν νόμος. Ο ίδιος με είχε μάθει να τηρώ τις υποσχέσεις μου. Είμαι βέβαιος πως αν η μητέρα μου είχε αυτό το γράμμα στα χέρια της πριν από την 1η Αυγούστου θα είχε πάει να τον δει και να τον αποτρέψει. Μαζί της θα είχα πάει κι εγώ. Με μας εκεί ασφαλώς δεν θα προχωρούσε στην υλοποίηση της απόφασής του να δώσει τέλος στη ζωή του. Μας αγαπούσε και τον αγαπούσαμε πολύ. Και ξέρω επίσης ότι οι γονείς μου -όσα κι αν μεσολάβησαν- αγαπούσαν πολύ ο ένας τον άλλον μέχρι το τέλος».

    – Θεωρείτε ότι οι σοβιετικοί με την στάση τους ουσιαστικά τον ώθησαν να αυτοκτονήσει;

    «Η σοβιετική κομματική νομενκλατούρα ήξερε πολύ καλά ποιος ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης. Ήξερε πολύ καλά πως αυτό που λέει θα το κάνει και δεν είχαν καμία διάθεση να ικανοποιήσουν τα αιτήματά του -όπως άλλωστε αποδείχτηκε. Ο πατέρας μου, από την άλλη, ήταν άνθρωπος της δράσης, της πρωτοβουλίας και του πολιτικού ρίσκου. Απεχθανόταν τα λιμνάζοντα νερά στην πολιτική και την επαναστατική δράση και διέθετε πυγμή. Μ’ αυτή την έννοια ήταν πρόβλημα για τους σοβιετικούς γραφειοκράτες που προφανώς αποφάσισαν: ΄΄Θέλει να αυτοκτονήσει; Ας το κάνει. Μόνο να μας αφήσει ήσυχους΄΄».

    – Πώς μάθατε για το τέλος του;

    «Την 1η Αυγούστου μας πήραν τηλέφωνο στη Βουλγαρία και μας είπαν πως ο πατέρας μου ήταν πολύ άρρωστος. Την αλήθεια εγώ την έμαθα στη Μόσχα. Εκεί έδωσα και το γράμμα του πατέρα μου στη μητέρα μου. Η μητέρα μου έχει πει ότι αυτά έγιναν στη Βουλγαρία. Αλλά εγώ θυμάμαι ότι έγιναν στη Μόσχα. Ο Κάρολος Σεμενκώφ από το τμήμα διεθνών σχέσεων του ΚΚΣΕ, που διαχειριζόταν τις σχέσεις με το ΚΚΕ και γνωρίζει όλη την αλήθεια, μου είπε ότι ο πατέρας μου πέθανε και η μητέρα μου ότι αυτοκτόνησε».

    – Δεν είναι παράξενο ότι μέχρι σήμερα κρατούνται επτασφράγιστα κλεισμένοι οι φάκελοι που αφορούν τον Ζαχαριάδη;

    «Το όνειρό μου είναι να ανοίξουν αυτά τα αρχεία. Και όχι μόνο στη Μόσχα, αλλά και εδώ στην Ελλάδα πρέπει να ανοίξουν. Εγώ θέλω τον φάκελο του πατέρα μου. Γιατί δεν μπορώ να τον πάρω; Θέλω να τον δώσω στη δημοσιότητα τηρώντας όλους τους νόμους και την δεοντολογία. Δεν θέλω να θίξω κανέναν. Θέλω να προσθέσω στην ιστορική γνώση. Γιατί δεν μου το επιτρέπουν; Όταν έμαθα πόσα ψέματα και συκοφαντίες έχουν ειπωθεί για τον πατέρα μου έκανα σκοπό της ζωής μου να αποκαταστήσω το τίμιο όνομά του. Μπορεί να τον κρίνει ο καθένας όπως νομίζει. Πρέπει όμως να τον κρίνει με πραγματικά στοιχεία. Όχι με ψέματα και παραμύθια».

    Μου αρέσει!

  3. ΓΙΑΤΙ “ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑΝ” ΤΟΝ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

    http://www.oakke.gr/na392/zahariadis392.htm

    Τριάντα ένα χρόνια (1η Αυγούστου 1973) πέρασαν από τη δολοφονία του γενικού γραμματέα του παλιού ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, από τους ρώσους προδότες του μαρξισμού και τους έλληνες συνεργάτες τους. Σήμερα οι θύτες προσπαθούν να οικειοποιηθούν το θύμα. Γιατί ο Ζαχαριάδης παρά τα όποια λάθη του, λάθη μιας εποχής, συμβολίζει και εκφράζει την επαναστατική γραμμή του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο, εκείνη του αντιφασιστικού αγώνα και κυρίως του ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Πάνω απ’ όλα όμως είναι ο ηγέτης όλων των τίμιων στελεχών και μελών του ΚΚΕ που σαν πολιτικοί πρόσφυγες στην ΕΣΣΔ, μετά την ήττα του ΔΣΕ, βρέθηκαν στη δύσκολη θέση να υπερασπιστούν το κόμμα τους απέναντι στους σοσιαλφασίστες αντικομμουνιστές. Οι τελευταίοι αφού μετέτρεψαν τη Σοβιετική Ένωση από σοσιαλιστική σε φασιστική χώρα καταπιάστηκαν να τσακίσουν την αριστερά μέσα στο ΚΚΕ.
    Ο Ζαχαριάδης καθαιρέθηκε από γραμματέας, διαγράφηκε και εξορίστηκε. Μαζί του διαγράφηκε ολόκληρη η κομματική οργάνωση της Τασκένδης, χιλιάδες μέλη διώχτηκαν, εξορίστηκαν και βασανίστηκαν. Κι είναι αυτή την ώρα που εκείνος πέταξε πιο ψηλά και απέδειξε την αξία του σαν πολιτικού ηγέτη. Με την ανυποχώρητη και αταλάντευτη ως το τέλος στάση του να μην υποταχτεί στους διώχτες του ο Ζαχαριάδης όχι μόνο αναδείχτηκε σε μορφή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αλλά άφησε σε ένα μεγάλο αριθμό πολιτικών προσφύγων ανοιχτό τον πολιτικό δρόμο προς το τελευταίο κάστρο του μαρξισμού, τη μαοϊκή Κίνα. Βοήθησε έτσι αντικειμενικά στη γρήγορη συγκρότηση των νέων μαρξιστικών-λενινιστικών οργανώσεων στην Ελλάδα που αντιστάθηκαν στην πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία του σοσιαλφασισμού σαν ψευτο-ΚΚΕ και σαν ΕΣΣΔ. Κι αν είναι για κάτι που συζητιέται το ζήτημα Ζαχαριάδη μέχρι τις μέρες μας είναι ακριβώς γι’ αυτή του την μεγαλειώδη πάλη και την τεράστια προσφορά που διαπαιδαγωγεί νέες γενιές επαναστατών που έλκονται από τον μαρξισμό.

    ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

    Είναι για τον ίδιο λόγο που ο Περισσός προσπαθεί να τον οικειοποιηθεί με τον βολικό ισχυρισμό ότι αυτοκτόνησε. Έτσι μπορεί εύκολα να ισχυριστεί ότι “ο Νίκος Ζαχαριάδης έμεινε πιστός στο ΚΚΕ και στην ΕΣΣΔ έως το τέλος της ζωής του” φέρνοντας σαν απόδειξη το “τελευταίο γράμμα του”, τρεις μέρες πριν πεθάνει στις 28 Ιούλη 1973:
    “Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου και κανένας δεν μπορεί να το χτυπήσει και να το λερώσει χρησιμοποιώντας το όνομά μου… Το Κουκουέδικο πέρασε πολλές αντάρες και μπόρες, όμως να το ξεριζώσει κανένας δεν μπόρεσε, γιατί αφτό θα σήμαινε να ξεριζώσει τον ίδιο το λαό. Παρόλες τις δοκιμασίες που τόδερναν και το δέρνουν το ΚΚΕ είναι αθάνατο. Το γράμμα αφτό το γράφω για να βουλώσω το στόμα σε όλους αφτούς που θα βάλουν τώρα τις φωνές. Με το ΚΚΕ δεν είχα ούτε έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Ούτε μπορούσα ποτέ νάχω. Απόλη μου την ψυχή εύχομαι σ’ αυτούς που φορτώθηκαν το πολύ δύσκολο έργο να ξαναστήσουν το κουκουέδικο στα πόδια του, να πετύχουν απόλυτα και ολοκληρωτικά”.
    Τα παραπάνω ισχυρίζεται ο Ριζοσπάστης σ’ ένα αφιέρωμα του στις 3-9 Αυγούστου 2003. Μάλιστα αποδίδει την κατηγορία της “προσωπολατρίας” εναντίον του Ζαχαριάδη στην ομάδα Παρτσαλίδη-Δημητρίου- Ζωγράφου που το 1968 δημιούργησαν το ΚΚΕεσ. όταν η ΕΣΣΔ εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία. Φυσικά ο Περισσός θέλει να ξεχνάει ότι η ομάδα Κολιγιάννη-Φλωράκη ενώθηκε αρχικά μαζί τους για να εξοντώσει τους ζαχαριαδικούς και τελικά εξόντωσε τον ίδιο τον Ζαχαριάδη μόνη της.
    Το συγκεκριμένο αφιέρωμα ήταν μια μεγάλη κίνηση από τον σοσιαλφασισμό που η συνέχεια της είναι η ντροπιαστική παράδοση των προσωπικών ιδιόχειρων (;) σημειώσεων του Ν. Ζαχαριάδη από τα χέρια του γιου του Σήφη στην Α. Παπαρήγα στις 31 Μάρτη 2004. Αυτό έγινε στην παρουσίαση του βιβλίου “Η καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη. Επέμβαση του ΚΚΣΕ στο ΚΚΕ” (εκδόσεις Προσκήνιο) το οποίο παρουσιάζει για πρώτη φορά τα απόρρητα πρακτικά της “6ης Ολομέλειας”. Το βιβλίο εκδόθηκε με την πολιτική άδεια του ψευτο-ΚΚΕ μια που την εισαγωγή και την επιμέλεια έκανε ο δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη Γιώργος Πετρόπουλος. Ακόμα όμως και σ’ αυτή τη στημένη γιορτή βρέθηκε κάποιος από το ακροατήριο για να φωνάξει: “Έχω μία ένσταση, οι επίγονοι των διωκτών του Ζαχαριάδη που ευθύνονται για την εξόντωσή του δεν μπορούν να πάρουν τα αρχεία του” (Νέα, 1/4). Αυτό δίχασε το ακροατήριο ενώ ανάγκασε τον Σήφη Ζαχαριάδη να επικαλεστεί το γράμμα που αναφέραμε παραπάνω και την Παπαρήγα να πει ότι θα υπάρξει ειδικό κεφάλαιο για τον Ζαχαριάδη στην ιστορική αποτίμηση.
    Το συγκεκριμένο “τελευταίο” γράμμα ταιριάζει απόλυτα στον σοσιαλφασισμό, αλλά αντιφάσκει μ’ ένα άλλο γράμμα που παρουσιάζεται για να τεκμηριώσει τη δήθεν αυτοκτονία. Μια επιστολή της 26.6.1973 προς το ΚΚΣΕ, το KKE και τα δύο από τα τρία παιδιά του, τον Σήφη και την Όλγα (με τον Κύρο είχε ήδη έρθει σε ιδεολογική ρήξη). Σύμφωνα με αυτήν (από την πλευρά μας έχουμε απόλυτη επιφύλαξη για όλα τα γράμματα που έρχονται στη δημοσιότητα μέσω ΚαΓκεΜπε-ψευτοΚΚΕ), ο Ζαχαριάδης κατήγγειλε ότι μετά τις αλλεπάλληλες απεργίες πείνας που είχε κάνει από το 1966 τα “παράνομα και επαίσχυντα μέτρα εναντίον του συνεχίζονταν”. Και προειδοποιούσε ότι “αν δεν αρθούν όλα τα μέτρα περιορισμού, εξορίας, στέρησης, ελευθερίας μετακίνησης και αναχώρησης από τη Σοβιετική Ένωση κτλ., κτλ.”, τότε “την 1η Αυγούστου 1973, σαν έκφραση έσχατης διαμαρτυρίας, θ’ αφτοκτονήσω”. Στο αντίγραφο του γράμματος προς τα παιδιά του υπήρχε και το εξής “στερνόγραφο”: “Το κουφάρι μου το κληροδοτώ στους Μπρέζνιεφ, Κολιγιάννη, Φλωράκη και Σία. Χαλάλι τους”. Με την παράκληση μάλιστα να γίνει γνωστό “στους κληρονόμους του κουφαριού μονάχα ύστερα απ’ την 1η Αυγούστου 1973” (Π. Ανταίος, “N. Ζαχαριάδης. Θύτης και θύμα”, εκδόσεις Φυτράκη, 1991).
    Πως όμως γίνεται τον Ιούνη να διαμαρτύρεται για τη βία που ασκείται εναντίον του από τους Μπρέζνιεφ, Κολιγιάννη, Φλωράκη και Σία και μόλις ένα μήνα αργότερα να εύχεται επιτυχία σε κείνους που ανέλαβαν να ξαναστήσουν το κουκουέδικο στα πόδια του, δηλ. τη νέα ηγεσία Φλωράκη; Πράγμα που θα σήμαινε ότι έτρεφε την ελπίδα ή την πίστη ότι κάτι θ’ άλλαζε στο ΚΚΕ; Ένας άνθρωπος αυτοκτονεί όταν φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο και δεν έχει καμιά ελπίδα πια. Πως λοιπόν θα αυτοκτονούσε ένας πεισματάρης επαναστάτης σαν τον Ζαχαριάδη αν πίστευε ότι κάτι ήταν δυνατό να αλλάξει; Πως ένας κομμουνιστής ηγέτης που επί 11 συνεχή χρόνια εξορίας στη Σιβηρία και 17 χρόνια απομόνωσης του στην ΕΣΣΔ που με αλλεπάλληλες απεργίες πείνας (1966, 1967, 1968, 1969-1970, 1972) επέμενε στην πολιτική του γραμμή και μέχρι τέλους να καταδικάζει την “εγκληματική επέμβαση της επιτροπής Κούσινεν-Ντεζ και σια στα εσωτερικά του ΚΚΕ στα 1956” και τη διορισμένη ηγεσία σε όλες τις επιστολές διαμαρτυρίας του ξαφνικά να “σπάσει” και να αυτοκτονεί; Το λογικό συμπέρασμα είναι ότι κάποιο από τα δύο γράμματα ή και τα δύο είναι πλαστά ή παραποιημένα.
    Ένα άλλο μυστηριώδες γράμμα που επικαλούνται οι υποστηρικτές της “αυτοκτονίας” είναι εκείνο που ο Ζαχαριάδης είχε στείλει στη δεύτερη γυναίκα του, Ρούλα Κουκούλου, “μέσω του γιου τους Σήφη με τη ρητή εντολή να της το παραδώσει μετά την 1η Αυγούστου – τη μοιραία ημέρα. Το γράμμα αυτό παραμένει ως σήμερα άγνωστο και κατά πληροφορίες είχε παραδοθεί από την ίδια στο κόμμα προτού πεθάνει” (Βήμα, 27/7/03)
    Εκείνο που προκύπτει από τα πολιτικά στοιχεία και τη στάση του Ζαχαριάδη είναι ότι απείλησε ξανά με απεργία πείνας γι’ αυτό και οι έλληνες αποστάτες του μαρξισμού με την καθοδήγηση των ρώσων πατρώνων τους έστειλαν αντιπροσωπεία να συναντηθεί με το Ζαχαριάδη. Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα από το Βήμα, 27/7/2003: “Στις 26 Ιουλίου 1973 ταξίδεψε στο Σουργκούτ ο Κώστας Λουλές, μέλος του νεοεκλεγέντος τότε Πολιτικού Γραφείου – ο οποίος επίσης δεν ζει πια – ως απεσταλμένος του ΠΓ και του X. Φλωράκη (είχε εκλεγεί γενικός γραμματέας του κόμματος στη 17η Ολομέλεια του Δεκεμβρίου 1972 στη Βουδαπέστη). Το KKE έστειλε τον Λουλέ για να μεταπείσει τον άλλοτε χιλιοτραγουδισμένο ηγέτη.
    Σύμφωνα με κάποιες πηγές, στις 24 του μήνα είχε συνεδριάσει στη Βουδαπέστη το ΠΓ παρουσία του M. Πονομαριόφ, ηγετικού στελέχους του ΚΚΣΕ και υπευθύνου των διεθνών σχέσεων του κόμματος, ο οποίος και απέτρεψε, όπως υποστηρίζεται, τον X. Φλωράκη να μεταβεί ο ίδιος στη Σιβηρία. Έτσι επελέγη ο Λουλές. Όπως αναφέρεται στην πολιτική βιογραφία του X. Φλωράκη (X. Θεοχαράτος, “Χαρίλαος Φλωράκης και λαϊκό κίνημα”, εκδόσεις Τυποεκδοτική, 2001), ο K. Λουλές στάλθηκε για να προτείνει στον N. Ζαχαριάδη “να συνεργαστεί με τη νέα ηγεσία” του κόμματος και μάλιστα να μεταφερθεί για τον σκοπό αυτόν στη Βουδαπέστη, όπου ήταν η έδρα της KE (λέγεται ότι θα του πρότειναν να βοηθήσει ως σύμβουλός της). Δεν γίνεται όμως αναφορά στον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού, ούτε στην παρουσία του Πονομαριόφ”.
    “Συνεργασία με τη νέα ηγεσία” σημαίνει πολιτικά να υπέγραφε ο Ζαχαριάδης δήλωση μετάνοιας και μεταμέλειας. Αλλά σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα “Ο Ζαχαριάδης διαφώνησε με τον απεσταλμένο του κόμματος σε πολλά ζητήματα που τον αφορούσαν. H συζήτηση ήταν βασανιστική, όπως μαρτυρούν τα γραπτά του Ζαχαριάδη. Τις τελευταίες τρεις ημέρες της ζωής του γράφει το “Μήνυμα από την άλλη μεριά”, ένα σημείωμα που του ζήτησε ο Λουλές και προοριζόταν “μονάχα για τους Φλωράκη, Λουλέ, Πλάτανο (σ.σ.: N. Γκένιος)”. Δηλαδή ο εξόριστος επαναστάτης αρνήθηκε για μια ακόμα φορά να υποταχτεί στους ψευτοκομμουνιστές. Το “μήνυμα” είναι “το τελευταίο γράμμα” του που ανέφερε ο Ριζοσπάστης άρα πως μπορούσε να υποστηρίζει τη νέα ηγεσία αφού υπήρχαν πολλές διαφωνίες; Ωστόσο εκτίμηση του Λουλέ ήταν ότι δεν θα αυτοκτονήσει. Μια εκτίμηση που ταιριάζει απόλυτα με τον πολιτικό χαρακτήρα και τη δράση του Ζαχαριάδη που βρισκόταν υπό 24ωρη παρακολούθηση από την Κα Γκε Μπε.
    Ακόμα κι αν πιστέψουμε για μια στιγμή στην απίθανη υπόθεση ότι ο Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε για να αποκαλύψει και να καταγγείλει τους διώκτες του (όπως έμμεσα ισχυρίζονται οι πλαστογράφοι) πώς μπορούσε να εμπιστευτεί ότι αυτό θα γινόταν γνωστό στους πολιτικούς πρόσφυγες όταν κάθε κίνηση του παρακολουθούνταν και κάθε είδηση που τον αφορούσε φιλτράρονταν από το Κρεμλίνο; Όταν του είχε αφαιρεθεί το καθεστώς του πολιτικού πρόσφυγα και είχε απαγορευτεί κάθε πολιτική δραστηριότητα, κάθε ελευθερία κίνησης του στην ΕΣΣΔ; Πως ο Ζαχαριάδης που είχε απευθυνθεί στην ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα το 1962 για να επιστρέψει στην Ελλάδα και γι’ αυτό εξορίστηκε στη Σιβηρία θα μπορούσε έστω και στο ελάχιστο να πιστέψει ότι μια πολιτική αυτοκτονία θα μεταφέρονταν από τους εχθρούς του σαν διαμαρτυρία στα μέλη του ΚΚΕ που θα εξεγείρονταν και όχι σαν σπάσιμο;
    Τα πολιτικά στοιχεία δείχνουν δολοφονία. Οι νέοι τσάροι του Κρεμλίνου προέβλεπαν στα 1973 την κατάρρευση της χούντας στην Ελλάδα. Η χουντική “φιλελευθεροποίηση”, η προσπάθεια του Μαρκεζίνη να συνεννοηθεί με τον παλιό αστικό πολιτικό κόσμο, η φοιτητική εξέγερση της Νομικής που προανήγγειλε άλλες μεγαλύτερες, έδειχναν τι επρόκειτο να συμβεί. Παράλληλα το Μάη του 1973 ήρθε στην Αθήνα ο υπουργός εξωτερικών της Βουλγαρίας και αποκαταστάθηκαν οι διπλωματικές σχέσεις της χούντας με την Ανατολική Γερμανία. Ταυτόχρονα υπήρχε η κάθοδος του σοβιετικού στόλου στη Μεσόγειο, το Κυπριακό, ο επερχόμενος αραβο-ισραηλινός πόλεμος στον οποίο η χούντα κράτησε ουδετερότητα μην επιτρέποντας στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τον ελληνικό θαλάσσιο και εναέριο χώρο για να υποστηρίξουν το Ισραήλ – όπως και η Τουρκία- που έδειχναν πόσο γερά είχε βάλει το πόδι του ο σοσιαλιμπεριαλισμός στην περιοχή. Αναγκαστικά με μια αποκατάσταση κάποιας μορφής αστοδημοκρατισμού θα ήταν αδύνατο να εμποδιστεί για πολύ η κάθοδος του Ζαχαριάδη στη χώρα. Αυτό θα έδινε ένα τεράστιο χτύπημα από το οποίο δεν θα συνερχόταν ποτέ το πραχτορείο της Ρωσίας, το ψευτο ΚΚΕ. Ποιος θα ακολουθούσε το Φλωράκη όταν θα υπήρχε ο ζωντανός θρύλος, ο Ζαχαριάδης, με την τεράστια ακτινοβολία, το κύρος και τη μεγάλη υποστήριξη της μάζας των πολιτικών προσφύγων που θα έρχονταν μαζί του;
    Αμέσως θα συγκροτούνταν ένα πολιτικό κόμμα της αριστεράς με αντιρεβιζιονιστική κατεύθυνση άρα και αντιρώσικη. Ακόμα κι αν ο ίδιος ο Ζαχαριάδης δεν ήταν σε θέση να συγκροτήσει ένα νέο πόλο στην κατεύθυνση του ΚΚ Κίνας η Ρωσία θα στερούνταν το πιο πολύτιμο πολιτικό και ιδεολογικό εργαλείο της για τη διείσδυση και την εξάρτηση της Ελλάδας που εκείνη την εποχή ήταν αδύναμο πολιτικά και οργανωτικά στο εσωτερικό της χώρας. Όλα θα ήταν διαφορετικά.
    Η δολοφονία του γερόλυκου της επανάστασης ήταν μια κίνηση υποχρεωτική για τους νέους τσάρους του Κρεμλίνου.

    Η ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ ΕΦΕΥΡΙΣΚΕΙ ΤΗΝ “ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ”
    Αυτοί για να μην προκαλέσουν θύελλα στις τάξεις των πολιτικών προσφύγων της Τασκένδης είπαν τότε ότι “πέθανε από καρδιακή προσβολή”, γεγονός που θα μπορούσε να γίνει πιο εύκολα πιστευτό μετά από τόσες κακουχίες και απεργίες πείνας. Το πιστοποιητικό θανάτου με αυτή την αιτιολογία συνέταξε ο ρώσος ιατροδικαστής Πλετενιόφ κατά παραγγελία της Κα Γκε Μπε. Η δικαιολογία που προβλήθηκε αργότερα για την αλλαγή της εκδοχής του θανάτου ήταν ότι “στην Ελλάδα ήταν ακόμη οι μαύροι συνταγματάρχες και θα χρησιμοποιούσαν την αυτοκτονία του για αντικομμουνιστική προπαγάνδα”. Σύμφωνα με το Βήμα (27/7/03) στο πρωτόκολλο θανάτου ο ιατροδικαστής έγραψε τότε “θάνατος από ασφυξία” δηλ. από “απαγχονισμό” ενώ οι συγγενείς και η κομματική ηγεσία ήξεραν ήδη την “αλήθεια”. Αυτή είναι η εκδοχή της ΚαΓκε Μπε.
    Η θεωρία της αυτοκτονίας έγινε γνωστή στην Ελλάδα από τη Ρωσία και συγκεκριμένα από ένα αξιωματούχο της Κα Γκε Μπε. “Μια αξιωματικός της Μιλίτσια του Σουργκούτ, η Βέρα Κουζνετσόβα, έγραψε το 1990 σε τοπική εφημερίδα για τον μυστηριώδη εξόριστο. Τον είχε γνωρίσει όταν η ίδια ήταν ακόμη παιδί. H απόπειρά της να φωτίσει τη μυστηριώδη παρουσία αυτού του ανθρώπου είχε στεφθεί αρχικά από αποτυχία και μόνο ύστερα από έρευνες που διεξήγαγε θα διαπίστωνε ότι το πρόσωπο αυτό δεν ήταν άλλο από τον πρώην κομμουνιστή ηγέτη του KKE. Κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στον φάκελό του. Έναν φάκελο “όπου υπήρχαν τα πάντα” όπως μας έχει πει, “από την περίοδο ακόμη της διαμονής του στο Νόβγκοραντ, με εισηγήσεις, εκθέσεις, διαβατήρια, φωτογραφίες και άλλα ντοκουμέντα”. Από αυτά σήμερα δεν υπάρχει τίποτε στα τοπικά αρχεία. Τα πάντα φυλάσσονται στα αρχεία της Μόσχας. Κάποια έχουν “αποχαρακτηριστεί” και έχουν δημοσιευθεί ελεγχόμενα. Άλλα παραμένουν στο σκοτάδι. Ποιοι φοβούνται τι ύστερα από τόσα χρόνια;
    H προσπάθεια της λοχαγού Κουζνετσόβα άνοιξε ωστόσο τον δρόμο στην KGB! Λίγο καιρό μετά τις πρώτες δημοσιεύσεις έφτανε στο Σουργκούτ ένας αντισυνταγματάρχης της υπηρεσίας από το Τιουμέν, ο Αλεξάντρ Αντόνοβιτς Πετρούσκιν, ο οποίος “συμπτωματικώς” θα γράψει σε τοπική εφημερίδα για την υπόθεση Ζαχαριάδη και θα αποκαλύψει το γεγονός της αυτοκτονίας. Προφανώς η KGB ήθελε να προλάβει τις εξελίξεις ή κάτι περισσότερο: να τις ελέγξει… H “Κομσομόλσκαγια Πράβντα” της Μόσχας θα αναδημοσιεύσει τον Δεκέμβριο του 1990 την είδηση”.
    Η αυτοκτονία λοιπόν εφευρέθηκε από την ΚαΓκεΜπε το 1990. Η στιγμή που “διέρρευσε” η είδηση στην Ελλάδα ήταν ακίνδυνη πολιτικά για το ψευτοΚΚΕ.

    ΓΙΑΤΙ “ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑΝ” ΤΟΝ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
    Στα 1990, ότι είχε μείνει οργανωμένο από το μ-λ κίνημα είχε περάσει πολιτικά με το ψευτοΚΚΕ και τη Ρωσία και μόνο η ΟΑΚΚΕ έμενε στον επαναστατικό μαρξισμό, αλλά αυτή έδινε τότε έναν πολύ μοναχικό αγώνα γιατί δεν είχε επαληθευτεί πολιτικά η ανάλυσή της για το σοσιαλιμπεριαλισμό και δεν είχε το κύρος που έχει σήμερα. Μόνο τότε λοιπόν μπορούσε η ΚαΓκεΜπε να βγάλει τη λάσπη περί αυτοκτονίας για να πετύχει ένα στόχο: να συμφιλιώσει τον Ζαχαριάδη με το ψευτοΚΚΕ. Με την υποτιθέμενη αυτοκτονία ο Ζαχαριάδης κόνταινε στο ύψος των εχθρών του και μάλιστα τόσο όσο χρειαζόταν για να αρχίσει τάχα να συζητάει μαζί τους και να ζητάει τη μεσολάβησή τους απέναντι στις ρώσικες αρχές. Εμφανίζεται αυτός ο επαναστάτης να κρατάει σαν όμηρο τη ζωή του και τελικά να ζητάει βοήθεια και κατανόηση από υποκείμενα που τον είχαν καταπροδώσει και τα σιχαινόταν σαν την Κουκούλου, τον Λουλέ, τον Φλωράκη, κλπ. Η απεργία πείνας είναι τελείως άλλο πράγμα. Στην επαναστατική απεργία πείνας ο απεργός παλεύει ως την τελευταία του πνοή, απεργεί για να ζήσει όχι για να πεθάνει. Ποτέ ο Ζαχαριάδης δεν θα πέθαινε χωρίς να παλέψει και ακόμα λιγότερο ποτέ δεν θα έβαζε ο ίδιος τέλος στη ζωή του. Μόνο ένας τέτοιος “μικρός” Ζαχαριάδης λοιπόν θα μπορούσε να έχει γράψει γράμματα που θα εκθειάζανε το κόμμα των διωκτών του σαν αυτό το “τελευταίο” της 28 του Ιούλη. Αυτοκτονία και πολιτική προδοσία του Ζαχαριάδη από τον Ζαχαριάδη πάνε μαζί. Μόνο ένας φουκαράς που θα είχαν αρχίσει να τον δέρνουν οι τύψεις και οι συναισθηματισμοί με τους διώκτες και δήμιους του θα μπορούσε να αυτοκτονήσει. Μόνο η πολιτική ταλάντευση μπορεί να σπάσει έναν επαναστάτη. Και το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να αδράξει έναν οξυδερκή ηγέτη και μάλιστα έναν επαναστάτη που άντεξε 17 χρόνια στους πάγους. είναι η ταλάντευση για τη φύση του ψευτοΚΚΕ το 1973 που είχε ολότελα σαπίσει και απομακρυνθεί από κάθε ίχνος μαρξισμού στη θεωρία και την πράξη ή έστω η ταλάντευσή του και η απελπισία του για τις πολιτικές εξελίξεις την ώρα και που ο πιο άσχετος παρατηρητής της πολιτικής ήξερε ότι η ελληνική δικτατορία παρέπαιε και από την άνοιξη του 1973 μόνο απελπιστικά δεν ήταν τα πράγματα.
    Όχι η “αυτοκτονία” του Ζαχαριάδη δεν είναι ανακάλυψη του 1973, αλλά της περεστρόικας, αυτής της οργανωμένης και καλά σκηνοθετημένης βύθισης του “υπαρκτού σοσιαλισμού” για την ανάδυση μιας πανίσχυρης Ρωσίας που θα ένωνε σε νέα βάση το σφυροδρέπανο με την ορθοδοξία και τον τσαρισμό, στο γνωστό φαιοκόκκινο μέτωπο. Η “αυτοκτονία” του Ζαχαριάδη είναι τόσο καλά σκηνοθετημένη όσο και η “αυτοκτονία” της ΕΣΣΔ και από τον ίδιο σκηνοθέτη.
    Έτσι λοιπόν το 1991 που ήρθαν τα οστά του Ζαχαριάδη στην Ελλάδα ήταν δυνατό για τους φυσικούς και πολιτικούς θύτες του, το Χ. Φλωράκη και την Α. Παπαρήγα να σταθούν δίπλα στο φέρετρο του θύματός τους για να αποδείξουν ότι είναι οι δικοί του άνθρωποι και ότι αποτελούν τη συνέχεια του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ. Τώρα προσπαθούν να χωρέσουν ένα λιοντάρι μέσα σε μια μπαμπούσκα ακρωτηριάζοντας το επαναστατικό του πνεύμα και έργο με ένα απύθμενο θράσος. Γιατί μένουν κατάπτυστες οι πράξεις και οι αποφάσεις τους ενάντια στον ανθό του ελληνικού προλεταριάτου και τον ηγέτη του. Μένει εκεί το κατάπτυστο “Πόρισμα για την υπόθεση του Ν. Ζαχαριάδη” της Επιτροπής Κομματικού Ελέγχου (ΕΚΕ), διορισμένης από την “7η Ολομέλεια” (Φλεβάρης 1957) που τελειώνει ως εξής: “Οπωσδήποτε, όμως η περίπτωση του Ν. Ζαχαριάδη δείχνει ότι ο τυχοδιωκτισμός, η περιφρόνηση και καταπάτηση των λενινιστικών κομματικών αρχών, της κομματικής ηθικής, ο αντικομματικός και αντισοβιετικός κατήφορος οδηγούν αναπόφευκτα σε πράξεις που αντικειμενικά δεν προκαλούν μικρότερη ζημιά στο Κόμμα και στο λαϊκό κίνημα από τις πράξεις πρακτόρων του εχθρού”.
    Στις 30 Ιούνη του 1967 η “11η Ολομέλεια” της ΚΕ του ψευτοΚΚΕ θα καταλήξει ότι “από την εξέταση της υπόθεσης Ζαχαριάδη δε βγαίνει ότι ο Ν. Ζαχαριάδης είναι πράκτορας του εχθρού”. Θα παραμείνει όμως όλη η υπόλοιπη συκοφαντία μέχρι σήμερα και θα επαναλάβουν ξανά ότι αυτός “βαρύνεται με ενέργειες και πράξεις υπονομευτικές κατά του ΚΚΕ και ΚΚΣΕ” για την αταλάντευτη και αδιάλλακτη στάση του ενάντια στους ρώσους και έλληνες σοσιαλφασίστες (“Το ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα”, Τόμος ένατος 1961-1967, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2002, σελ. 863-864).
    Το σημερινό “ΚΚΕ” είναι η πλήρης άρνηση του παλιού, ο δολοφόνος που ντύθηκε τα ρούχα του θύματος και είναι καθήκον των επαναστατών να το αποκαλύψουν τέτοιο ακριβώς που είναι για να οικοδομήσουν το νέο εργατικό κόμμα. Τα λάθη του αληθινού ΚΚΕ πρέπει να ιδωθούν στο πλαίσιο μιας ιστορικής εποχής, της εποχής της Τρίτης Διεθνούς και να εξεταστούν μέσα σε εκείνο το πλαίσιο και στις συγκεκριμένες συνθήκες, να μελετηθεί η πάλη των πολιτικών γραμμών και να βγουν τα αναγκαία συμπεράσματα για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις σοσιαλιστικές χώρες ώστε να μπορέσει το προλεταριάτο να προετοιμάσει τις νέες νικηφόρες εφόδους του.
    Σε ότι αφορά το Ν.Ζαχαριάδη αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αποτελούσε πάντα την αριστερή γραμμή μέσα στο ΚΚΕ απέναντι σε όποιο ψηλόβαθμο στέλεχος κι αν βρέθηκε απέναντί του και αυτό αποδεικνύεται α) από το ότι οι πιο δραστήριοι εχθροί του ήταν και παραμένουν εχθροί του μαρξισμού και της επανάστασης και β) από την κατάληξη όλων των πολιτικών τους επιγόνων που συνωστίζονται σήμερα στην αυλή του Περισσού και του ΣΥΝ.

    Μου αρέσει!

  4. Ο ΣΗΦΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΟΥΛΑΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΥ, ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ, ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ «ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ» ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

    http://archive.efsyn.gr/?p=11216

    Της Εφης Μαρίνου Φωτογραφίες: Μάριος Βαλασόπουλος

    «Πάνω από την πόρτα του διαδρόμου, στον κεντρικό σωλήνα της θέρμανσης, από ένα καραβόσχοινο διαμέτρου 12 εκατοστών κρέμεται το πτώμα». Το πτώμα του Νίκου Ζαχαριάδη, που μετά δεκαεπτά χρόνια εξορίας στη Σιβηρία έβαλε τέλος στη ζωή του, συνεπής στην υπόσχεσή του: αν δεν του επιτραπεί να γυρίσει στην Ελλάδα να δικαστεί για τις κατηγορίες που τον βάρυναν, θα αυτοκτονούσε.

    Ο άγνωστος, μυστικοπαθής για τους κατοίκους του παγωμένου Σουργκούτ Νικολάι Νικολάγεβιτς Νικολάγεφ, έπειτα από αλλεπάλληλες εκκλήσεις προς την ελληνική πρεσβεία, τρεις απόπειρες διαφυγής και τρεις πολύμηνες απεργίες πείνας, γράφει τις τελευταίες του λέξεις σ’ ένα κείμενο με τίτλο «Μήνυμα από την άλλη μεριά»: «1 Αβγούστου 1973 ώρα Αθήνας 00.01΄. Βγαίνει ότι ο Λουλές τόχασε το στοίχημα. Εγώ μούλεγε, «πιστεύω ότι δεν θα το κάνεις»»!

    Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το βιβλίο του Αλέξη Πάρνη για τον Ζαχαριάδη «Γεια χαρά Νίκος» αλλά κι όλα τα δημοσιευμένα κείμενα του ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ από το 1940 μέχρι το 1945 στον τόμο «Ιστορικά Διλήμματα-Ιστορικές Απαντήσεις». Επίσης, μια παραγωγή ετοιμάζεται για τη ρωσική τηλεόραση με θέμα τον Νίκο Ζαχαριάδη. Εχουν γίνει ήδη γυρίσματα στο Νταχάου, στο Μποροβίτσι, στο Σουργκούτ, αλλά και στον Γράμμο, όπου βρέθηκε μέχρι και η σπηλιά του Ζαχαριάδη.

    Συναντήσαμε τον Σήφη, γιο του Νίκου Ζαχαριάδη και της Ρούλας Κουκούλου. Μιλήσαμε για τον πατέρα του, τα χρόνια που πέρασαν μαζί στην εξορία, τη συνάντηση με τη μητέρα του ύστερα από δεκαοκτώ χρόνια παραμονής της στις ελληνικές φυλακές, το χρονικό της αυτοκτονίας του Ζαχαριάδη.

    – Καταμαρτυρούν πολλά στον Ζαχαριάδη: τη μοιραία αποχή στις εκλογές του ’46, την προσωπολατρία, την εμμονή του με τον Στάλιν, την απόφαση για τον εμφύλιο, χωρίς να έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη των Σοβιετικών, αφού οι νικητές του Β’ Παγκοσμίου πολέμου είχαν ήδη μοιράσει τον κόσμο, με την Ελλάδα στη σφαίρα επιρροής των Αγγλων.

    «Κι όμως, αν δείτε τις τελευταίες έρευνες που βγαίνουν στο φως, ο Ζαχαριάδης ήταν υπέρ των εκλογών. Ο Σβώλος αντιδρούσε, και ο Νίκος, για να μη διασπαστεί το εαμικό κίνημα, υποχώρησε. Την προσωπολατρία άλλοι την καλλιέργησαν. Ποτέ δεν υπέγραψε ως γενικός γραμματέας – μόνο μια φορά γράφοντας στον Στάλιν».

    – Υπήρξε τόσο στενά προσδεδεμένος στο άρμα του Στάλιν; Αν σκεφτούμε μάλιστα την «επικίνδυνη» θεωρία του για τους δύο πόλους, η οποία εξισορροπούσε τη σοβιετική και την αγγλική επιρροή στην Ελλάδα;

    «Λένε ότι έκλαψε μόνο μία φορά, όταν πέθανε ο Στάλιν. Λάθος κι αυτό. Ημουν οκτώ χρονώ όταν τον είδα να κλαίει για τον θάνατο της μάνας του. Μου είχε ζητήσει όταν έρθω στην Ελλάδα να πάω στον τάφο της. Να φροντίσω να γυρίσει κι ο ίδιος στην Ελλάδα. «Γύρισε» και ενταφιάστηκε στο πρώτο νεκροταφείο. Η μητέρα μου στην Καισαριανή. Και νεκροί πάλι χωριστά»…

    – Το κείμενο θέσεων για τις αιτίες της ήττας του ΔΣΕ που παρέδωσε ο Ζαχαριάδης στον Στάλιν το 1949 στη λίμνη Ρίτσα στον Καύκασο και ο σοβιετικός ηγέτης έγραψε από κάτω το περίφημο «σωστά» («πράβιλνο») πού μπορεί να βρίσκεται;

    «Οπου και άλλα ντοκουμέντα που αναζητώ επί χρόνια. Στα αρχεία του πρώην ΚΚΣΕ που αρχίζουν να ανοίγουν. Πριν χρόνια έγραψα γράμμα στον Πούτιν. Ξέρω ότι υπάρχει ένα γράμμα του Νίκου για μένα, τίποτα πολιτικό, και πρέπει να μου δοθεί. Η απάντηση ήρθε γρήγορα: όλα είναι στο αρχείο της KGB. Εκεί μου είπαν ότι δεν έχουν φάκελο του Ζαχαριάδη! Τους απάντησα: «μπορώ να σας στείλω μια λίστα αυτών που ξέρω ότι έχετε»… Μετά με ειδοποίησαν ότι θα με ενημερώσουν μέσω της ελληνικής πρεσβείας. Με πληροφόρησαν ότι πρόκειται για απόρρητα ντοκουμέντα, κλειστά. Οπως με διαβεβαίωσε η διευθύντρια των πρώην αρχείων του ΚΚΣΕ, σημερινών Αρχείων Σύγχρονης Ιστορίας, τα ντοκουμέντα για τον Ζαχαριάδη είναι εκεί. Η απάντηση στο επίμονο ερώτημά μου ήταν: «αν ανοίξουν τα αρχεία αυτά μπορεί να κλονιστούν οι σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας»»…

    – Ο Ζαχαριάδης δεν δίστασε να στείλει από το Βουκουρέστι για παράνομη δουλειά στην Ελλάδα και τη γυναίκα του, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να μείνει φυλακισμένη σχεδόν μέχρι τη μεταπολίτευση. Ξαναβρεθήκατε μετά από 18 χρόνια.

    «Στο κομματικό ξενοδοχείο «Οκτωβριανή» Χριστούγεννα του 1972, ημέρα των γενεθλίων μου. Είμαι 20 χρονώ. Οταν με άφησε στο Βουκουρέστι ήμουν τεσσάρων. Είδα μια γυναίκα να πέφτει πάνω μου κλαίγοντας, να με χαϊδεύει και να μου μιλάει σε γλώσσα ακατανόητη. Δεν ήξερα τι να πω, τι να κάνω; Δεν μπορούσα να μοιραστώ τη συγκίνησή της. Οταν αργότερα άρχισα να καταλαβαίνω τι είχε πάθει όλα αυτά τα χρόνια ένιωσα δέος».

    – Μέσα από τη φυλακή η μητέρα σας αποκήρυξε τον άντρα της Νίκο Ζαχαριάδη, συνυπέγραψε τις κατηγορίες του κόμματος για προδοσία. Τι έλεγε για τη στάση της;

    «Δέκα μέρες πριν πεθάνει με κάλεσε να μιλήσουμε. Μου είπε ότι αναγκάστηκε να υπογράψει. Τη ρώτησα: «Πίστευες στ’ αλήθεια ότι ήταν προδότης;» Μου απάντησε ότι ποτέ δεν το πίστεψε, ότι το κόμμα έκανε λάθος το 1956, αλλά εκείνη ήταν υποχρεωμένη να υπακούσει σ’ αυτό που την είχε διδάξει ο ίδιος ο Ζαχαριάδης: πάνω απ’ όλα το κόμμα! Την πίεσαν αφόρητα να τον αποκηρύξει».

    – Γιατί δεν είδε τον Ζαχαριάδη μόλις έφτασε στη Μόσχα;

    «Την 1η Ιανουαρίου ταξίδεψα στο Σουργκούτ. Η Ρούλα μού ζήτησε να τον ρωτήσω αν θέλει να πάει. Παρ’ όλο που ήξερα την απάντηση –δεν ήθελε- τον ρώτησα. Μου απάντησε λακωνικά: «Όχι. Ομως εσύ να γυρίσεις στη μάνα σου που έχει να σε δει 18 χρόνια»»…

    – Οκτώ μήνες μετά, την 1η Αυγούστου 1973, ο Ζαχαριάδης αυτοκτονεί όπως υποσχέθηκε στον Κώστα Λουλέ που πήγε να τον καθησυχάσει. Μόλις έχετε γνωρίσει τη μητέρα σας αλλά χάνετε τον πατέρα. Η τελευταία πράξη διαμαρτυρίας του έμεινε θαμμένη δέκα επτά χρόνια στον παγωμένο τάφο της Σιβηρίας για να μην πληγεί το κόμμα…

    «Το ΚΚΣΕ, τέσσερις μέρες πριν από το γεγονός, επειδή ήξερε τι θα συμβεί, μας έστειλε στη Βουλγαρία με μια δήθεν πρόσκληση του βουλγάρικου κόμματος. Στο γράμμα της 26ης Ιουνίου ο Νίκος λέει ξεκάθαρα: «Αν δεν μου επιτρέψουν να πάω στην Ελλάδα, θα αυτοκτονήσω την 1η Αυγούστου». Η επίσκεψη στις 26 Ιουλίου των Λουλέ – Σεμενκόφ, αξιωματούχου υπεύθυνου των σχέσεων ΚΚΣΕ με ΚΚΕ, έχει σίγουρα ηχογραφηθεί».

    – Οταν επιστρέψατε τι σας είπαν;

    «Ο Σεμενκόφ ανακοίνωσε την αυτοκτονία στη Ρούλα. Η μάνα μου επέμενε ότι πρέπει να ξέρω. Κι εγώ επέμενα ότι πρέπει να ξέρει και ο αδελφός μου, Κύρος. Δέχτηκαν. Η Ρούλα με έβαλε να της υποσχεθώ ότι δεν θα μάθει κανείς άλλος, γιατί αυτό θα έκανε κακό στο κόμμα. Λάθος. Βασανίστηκα πολύ τα υπόλοιπα χρόνια. Η τελευταία πράξη διαμαρτυρίας του αποσιωπήθηκε. Μέχρι που ο αντισυνταγματάρχης της ΚGΒ Αλεξάντρ Πετρούσιν δημοσιεύει στην εφημερίδα «Τιουμένσκι Ισβέστια» την αλήθεια. Μίλησα σ’ έναν ‘Ελληνα δημοσιογράφο. Και πάλι η Ρούλα διαμαρτυρήθηκε. Αλλά ήταν αργά πια».

    – Πέρα από τα πάθη του κόμματος, λένε, ότι η σχέση Ζαχαριάδη – Κουκούλου ήταν ένας μεγάλος έρωτας που τους ένωνε, έστω και χωριστά, ώς το τέλος.

    «Για εκείνη τα επτά χρόνια, 1948-55, ήταν τα ωραιότερα. «Ο Νίκος ήταν η ζωή μου» μου είπε. Οταν όμως έστειλαν στο Νίκο το γράμμα με την υπογραφή της από τις φυλακές Αβέρωφ, ξεκρέμασε τη φωτογραφία της και έκλεισε οριστικά το ημερολόγιο που κρατούσε. Ομως δεν σταμάτησε να μου λέει ότι έχω την καλύτερη μητέρα του κόσμου».

    – Ποιο ημερολόγιο εννοείτε;

    «Ενα ημερολόγιο της ζωής μας από τότε που συνέλαβαν τη μητέρα. Στην πραγματικότητα συνέχιζε αυτό που άρχισε η Ρούλα στο Βουκουρέστι όταν γεννήθηκα. Ηθελε όταν εκείνη επιστρέψει να ξέρει πώς περάσαμε, πώς με μεγάλωσε».

    – Πώς μεγαλώνει ένα 12χρονο παιδί μ’ έναν σκληρό, αμίλητο πατέρα και τη μητέρα να «λείπει για δουλειές»;…

    «Με φρόντιζε, με καθοδηγούσε, μου μάθαινε σκάκι, μου μιλούσε για όλα πλην της πολιτικής. Σε δύσκολες στιγμές, ακόμα και σήμερα, τον φέρνω στο μυαλό μου. Οσο κι αν παραξενεύει αυτό που λέω, δεν ήθελε με τίποτα την επίδειξη. «Δεν θα σηκώνεις ποτέ το χέρι όταν ρωτάει ο δάσκαλος. Θα πρέπει να ξέρεις την απάντηση αν σε ρωτήσει, αλλά δεν θα επιδεικνύεσαι ποτέ». Κάποτε που του είπα ψέματα είχε τρεις μέρες να μου μιλήσει. Ηταν η τελευταία φορά που το έκανα».

    – Γνωρίζατε την καταγωγή σας, πώς βρεθήκατε σε τόπους εξορίας, πρώτα στο Μποροβίτσι και μετά στο Σουργκούτ;

    «Δεν είχα ιδέα μέχρι 15 χρονώ. Ο Νίκος δεν μιλούσε για το ποιος ήταν, για το κόμμα. Στη Μόσχα, στο σπίτι της Κατίνας Ζορμπαλά, έμαθα. Την επομένη πήγα στο Σουργκούτ. Μου είπε ότι ήθελε να έχω αντικειμενική πληροφόρηση από φίλους και εχθρούς. Και μου μίλησε για όλα. Την 6η Ολομέλεια, τη διαγραφή του, την κατηγορία της προδοσίας. Ημουν σοκαρισμένος. Ολα μέσα στο κεφάλι μου άλλαξαν. Περισσότερο με πίκρανε που τον είπαν προδότη. Οταν με ρωτούν για τα λάθη του Ζαχαριάδη τούς λέω: «Ενα ξέρω σίγουρα: δεν με έμαθε ελληνικά…» Αντιλαμβάνομαι ότι υπήρξε αμφιλεγόμενος, όπως λέτε, στην Ελλάδα. Μισήθηκε και αγαπήθηκε πολύ. Παρά τον διωγμό που υπέστη, δεν στράφηκε ούτε εναντίον του ΚΚΕ ούτε του ΚΚΣΕ. Ηταν κομμουνιστής μέχρι τέλους».

    – Και η περίπτωση του διπλού πράκτορα Γουσόπουλου; Ο θάνατος του Καραγιώργη; Η διαπόμπευση του Πλουμπίδη;

    «Δύσκολες εποχές. Απ’ τη μια στιγμή στην άλλη γινόσουν ύποπτος. Ο Νίκος ήταν στο Βουκουρέστι όταν οι Ακριτίδης και Βαβούδης τον ενημέρωναν ότι ο Πλουμπίδης «δεν είναι καθαρός». Φυσικά και ήταν καθαρός. Πώς να κρίνεις σήμερα τις μαύρες τρύπες εκείνου του καιρού;»

    – Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερό του χάρισμα;

    «Αυτό για το οποίο κατηγορήθηκε ότι δεν έχει: την τιμιότητα. Οταν ανοίξουν όλοι οι φάκελοι, τότε θα μάθουμε για τα «μυθιστορήματα» περί Ζαχαριάδη, για τους πραγματικούς πράκτορες».

    – Στα ημερολόγιά του επιμένει ότι ο Γιώργης Σιάντος ήταν πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις.

    «Είχε βάση αυτό που ισχυριζόταν. Ο Δημητρόφ με γράμμα του προειδοποιούσε ότι υπάρχει πράκτορας στο Πολιτικό Γραφείο. Κάποτε που ρώτησα σχετικά τον Φλωράκη, μου απάντησε ως εξής: «Μακάρι να ήταν πράκτορας ο Σιάντος. Γιατί τότε, επιτέλους, μπορούμε να εξηγήσουμε όλο αυτό που έγινε πριν και μετά τη Βάρκιζα!»»…

    – Τι αγάπησε περισσότερο ο Νίκος Ζαχαριάδης;

    «Ποτέ δεν μου είπε ότι με αγαπά. Απαγορευόταν… Ποτέ δεν ήρθε να με πάρει από το αεροδρόμιο, ποτέ δεν με συνόδευσε στο σταθμό. Μόνο την τελευταία φορά βγήκε από το σπίτι και με χαιρέτησε. Ηξερε ότι δεν θα με ξαναδεί. Ποτέ δεν φίλησε κανέναν. Νομίζω ότι αγάπησε το κόμμα, τη μάνα του, τη Σοβιετική Ενωση».

    – Να ρωτήσω αν θα ψηφίζατε ποτέ ΚΚΕ;

    «Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι είναι το κόμμα του Ζαχαριάδη».

    – Που τον διέγραψε, τον καταδίκασε σε καθεστώς προσωπικής και πολιτικής ανυποληψίας επί χρόνια, τον άφησε να αυτοκτονήσει στα βάθη της Σιβηρίας;

    «Σε όσους τον αγαπούσαν έλεγε να μη στραφούν ποτέ εναντίον του ΚΚΕ».

    – Μα είναι το ίδιο κόμμα; Τι θα έλεγε ο Ζαχαριάδης βλέποντας την πτώση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού που αγάπησε και το σημερινό ΚΚΕ;

    «Σαφώς δεν είναι το κόμμα που οραματίστηκε. Αλλά τίποτε δεν είναι ίδιο. Ούτε αυτό που οικοδομήθηκε στην ΕΣΣΔ είχε σχέση με τον σοσιαλισμό».

    – Η ζωή των γονιών σας ξεπερνάει τα όρια της μυθοπλασίας.

    «Τουλάχιστον πίστευαν σε μια ιδέα. Αγωνίστηκαν μέσα σε αντίξοες συνθήκες, γι’ αυτό έκαναν λάθη. Σήμερα που κανείς δεν πιστεύει σε τίποτα, εγώ τους ζηλεύω»…

    Μου αρέσει!

  5. Σταυρόπουλος Λάμπρος

    Το μοιραίο ταξίδι Λουλέ στη Σιβηρία που έκρινε την τύχη Ζαχαριάδη
    Τι αποκαλύπτει η Νίτσα Λουλέ για την υπόθεση της αυτοκτονίας του «αρχηγού»
    06/12/2015

    Το βιβλίο «Αξιζε…» της Νίτσας Λουλέ θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες από τις εκδόσεις Πεδίο

    Μια νέα διάσταση στην υπόθεση της αυτοκτονίας του Νίκου Ζαχαριάδη στο Σουργκούτ της παγωμένης Σιβηρίας την 1η Αυγούστου 1973, όπου ζούσε εξόριστος από τους Σοβιετικούς, δίνει η Νίτσα Λουλέ, κόρη του κορυφαίου στελέχους του ΚΚΕ Κώστα Λουλέ (1906-1988), ο οποίος, ως απεσταλμένος της ηγεσίας, συναντήθηκε λίγα 24ωρα πριν μαζί του προκειμένου να διαγνώσει τις πραγματικές προθέσεις του και να τον μεταπείσει. Ο άλλοτε παντοδύναμος γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και «αγαπημένο παιδί» του Ιωσήφ Στάλιν απειλούσε τους σοβιετικούς και έλληνες κομμουνιστές ότι θα αυτοκτονούσε ως «έσχατη διαμαρτυρία» εφόσον «δεν αρθούν όλα τα μέτρα περιορισμού, εξορίας, στέρησης ελευθερίας μετακίνησης και αναχώρησης απ’ τη Σοβ. Ενωση κτλ.», όπως έγραφε σε ένα από τα πολλά οργισμένα σημειώματα που έστελνε στη Μόσχα.

    Σύμφωνα με όσα παραθέτει η κυρία Λουλέ στο βιβλίο της, το οποίο θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες από τις εκδόσεις Πεδίο υπό τον τίτλο «Αξιζε…», ο Λουλές έδωσε διαφορετική εικόνα στους Ρώσους και διαφορετική στους συντρόφους του στο ΚΚΕ για την απειλή της αυτοκτονίας: «Στους Ρώσους ο πατέρας, όταν ρωτήθηκε τι έγινε, απάντησε πως «είναι αποφασισμένος να το κάνει», πιστεύοντας ότι έτσι θα τους πίεζε να τον αφήσουν. Στο κόμμα, όμως, στους συντρόφους, στον Χαρίλαο, είπε αυτό που εκείνος θα έκανε: «Δεν νομίζω να πραγματοποιήσει την απειλή. Είναι κομμουνιστής!»».

    Η εκδοχή αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον όσον αφορά τις κομματικές προσπάθειες που κατεβλήθησαν τότε προκειμένου να αποτραπεί ο Ζαχαριάδης από την υλοποίηση της απειλής του. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στο βιβλίο, ο Λουλές είχε προειδοποιήσει τον Χαρίλαο Φλωράκη, που ήταν ήδη από το 1972 γραμματέας του ΚΚΕ, ότι οι σχέσεις του με τον Ζαχαριάδη δεν ήταν οι καλύτερες και ως εκ τούτου δεν ήταν το ενδεδειγμένο πρόσωπο για να τον μεταπείσει. Ωστόσο αποφασίστηκε ότι εκείνος έπρεπε να πάει στο μοιραίο, όπως απεδείχθη, ταξίδι στο απόκοσμο Σουργκούτ.

    «Κώστα, θα πας εσύ»
    «Ιούλιος 1973. Ανατολικό Βερολίνο. Στο Guesde House, κομματικό ξενοδοχείο, ο Χαρίλαος, ο πατέρας και η Ρούλα Κουκούλου (σ.σ.: ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ και πρώην σύζυγος του Ζαχαριάδη) συζητούν χαμηλόφωνα. Στο διπλανό τραπέζι δύο έλληνες πρόσφυγες, ο Στέλιος και η Βαΐτσα, στελέχη του ΚΚΕ και υπεύθυνοι για την εκεί οργάνωση, συζητούν μαζί μου (σ.σ.: με τη συγγραφέα) τα της εγχείρησης που πρόκειται να κάνω στον πνεύμονα. Η κουβέντα τους έντονη και προβληματισμένη.

    – Χαρίλαος: «Εγώ είμαι γραμματέας, δεν γίνεται να πάω, δεν θα συμφωνήσουν και οι Ρώσοι. Να πας εσύ, Ρούλα, που υπήρξες και γυναίκα του».

    Ο Χαρίλαος ήταν φρέσκος στη θέση του γραμματέα μετά την απόφαση της 17ης Ολομέλειας που έγινε τον Δεκέμβρη του ’72 στη Βουδαπέστη. Πριν από εκείνον και για δεκαέξι χρόνια τη θέση αυτή κατείχε ο Κ. Κολιγιάννης.

    – Ρούλα: «Σας παρακαλώ, όχι εγώ. Μετά από τόσα χρόνια πώς θα τον αντικρίσω;».

    Ο Ζαχαριάδης με αίτημά του προς το ΚΚ Σοβιετικής Ενωσης και με κοινοποίηση στο ΚΚΕ ζητούσε να του επιτραπεί να φύγει από τη Σιβηρία, όπου ζούσε απομονωμένος για πολλά χρόνια, και να γυρίσει στην Ελλάδα, όπως έγινε με χιλιάδες πρόσφυγες, και να δικαστεί, αν έπρεπε, για όσα τον κατηγορούσαν. Αν το αίτημά του δεν γινόταν αποδεκτό, απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει την 1η Αυγούστου.

    – Χαρίλαος: «Κώστα, δεν υπάρχει άλλη λύση. Θα πας εσύ».

    – Κώστας: «Ξέρετε τις σχέσεις μου με τον Ζαχαριάδη. Δεν ήταν ποτέ οι καλύτερες».

    Στην 6η Ολομέλεια, σε μια αποστροφή του λόγου του, ο Ζαχαριάδης, αντιτιθέμενος σε ομιλία του πατέρα σχετικά με ένα αγροτικό θέμα, του φώναξε: «Λουλέ, ξύπνησε μέσα σου ο τσιφλικάς;». Δεν του το συγχώρεσε ποτέ!

    Οταν από τσιφλικάς γίνεσαι κομμουνιστής, αφιερώνεις τη ζωή σου στο κόμμα, περνάς σαράντα δύο χρόνια από τη ζωή σου στη φυλακή, την εξορία, την προσφυγιά και την παρανομία, μια τέτοια κατηγορία, όπως εκείνος την εξέλαβε, δεν σου κάθεται καλά.

    – Χαρίλαος: «Δες το σαν κομματικό καθήκον»».

    Αυτά αναφέρονται στο βιβλίο σχετικά με το πώς ελήφθη η απόφαση από τον Χαρίλαο Φλωράκη για την αποστολή του Λουλέ, παρά την παλαιά «κόντρα» με τον Ζαχαριάδη. Και όπως σημειώνει η κυρία Λουλέ, «σαν κομματικό καθήκον το είδε και έφυγε για τη Σιβηρία». «Μετά από πολλά χρόνια, Ζαχαριάδης και Λουλές, πρώην σύντροφοι, συναντιούνται στο Σοργκούτ της Σιβηρίας. Μόνοι. Ο πρώτος επανέλαβε την απειλή του. Ο δεύτερος υποσχέθηκε πως θα έρθει κάποιος να τον πάρει και να τον μεταφέρει στη Βουδαπέστη. Χώρισαν» συμπληρώνει, για να κάνει γνωστό ότι: «Στους Ρώσους ο πατέρας, όταν ρωτήθηκε τι έγινε, απάντησε πως «είναι αποφασισμένος να το κάνει», πιστεύοντας ότι έτσι θα τους πίεζε να τον αφήσουν. Στο κόμμα όμως, στους συντρόφους, στον Χαρίλαο, είπε αυτό που εκείνος θα έκανε: «Δεν νομίζω να πραγματοποιήσει την απειλή. Είναι κομμουνιστής!»».

    «Ισως το κόμμα να προλάβαινε…»
    Ομως «την 1η Αυγούστου του ’73 ο Ζαχαριάδης βρέθηκε στο σπίτι του κρεμασμένος». «Οι Ρώσοι απέκρυψαν το γεγονός. Είπαν πως πέθανε από καρδιά. Κανείς δεν το πίστεψε» αναφέρει η κυρία Λουλέ, προσθέτοντας ως προς το θλιβερό καθήκον που ανέλαβε ο απεσταλμένος του κόμματος: «Ο πατέρας κατηγορήθηκε από κάποιους ότι δεν εκτίμησε σωστά την κατάσταση. Το σίγουρο είναι ότι δεν έπρεπε να κρίνει με βάση το τι θα έκανε εκείνος. Αν έλεγε ό,τι είχε πει και στους Ρώσους, ίσως το κόμμα να προλάβαινε. Και το πιο σίγουρο ακόμη είναι ότι δεν έπρεπε να δεχτεί αυτή την αποστολή. Ετσι φορτώθηκε με μια ευθύνη που δεν έπρεπε να του ανήκει».

    Το σκέλος της απάντησης του Λουλέ που αφορούσε τα όσα μετέφερε, σύμφωνα με την εκτίμηση που απεκόμισε, στους συντρόφους του στο ΚΚΕ για τις πραγματικές προθέσεις του Ζαχαριάδη έχει όντως ένα ειδικό ενδιαφέρον. Ποια θα μπορούσε άραγε να είναι η εξέλιξη του προσωπικού δράματος που βίωνε ο επί 25ετία αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΚΚΕ (καθαιρέθηκε έπειτα από παρέμβαση των σοβιετικών και άλλων «αδελφών» κομμάτων το 1956 στο πλαίσιο της αποκαλούμενης «αποσταλινοποίησης», ενώ αποκαταστάθηκε πλήρως από το ΚΚΕ το 2011), ο οποίος βρέθηκε κομματικά ατιμασμένος και εξοστρακισμένος στη Σιβηρία από τους πρώην προστάτες του; Θα μπορούσε η Ρούλα Κουκούλου να επηρεάσει τον γηραιό και σκληροτράχηλο κομμουνιστή, παρά τη βαθιά πίκρα που επισκίαζε τη σχέση τους (εκείνη είχε συνταχθεί το 1957 με την κομματική «γραμμή» αποκήρυξής του); Σε κάθε περίπτωση, η άποψη του Λουλέ, όπως μεταφέρθηκε στην ηγεσία του κόμματος, απέτρεψε τυχόν περαιτέρω ενέργειες. Εκ των υστέρων πολλά μπορεί κάποιος να υποθέσει. Το βέβαιον είναι ότι η αυτοκτονία του Ζαχαριάδη ενόχλησε τους Σοβιετικούς, οι οποίοι και κράτησαν κρυφά τα πραγματικά αίτια του θανάτου του ως το 1990, όταν αποκαλύφθηκε, μέσα στον ορυμαγδό των εξελίξεων της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, ότι ο «μεγάλος αρχηγός» είχε αυτοκτονήσει περνώντας τη θηλιά στον λαιμό του.

    «Ο Λουλές το ‘χασε το στοίχημα»
    Ο Λουλές ταξίδεψε στις 26 Ιουλίου 1973 στο Σουργκούτ όντας μέλος του νεοεκλεγέντος Πολιτικού Γραφείου και επίσημος απεσταλμένος του Χ. Φλωράκη. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι Σοβιετικοί δεν επιθυμούσαν να τον επισκεφθεί ο νέος γενικός γραμματέας. Σε συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ που είχε προηγηθεί στη Βουδαπέστη παρουσία του ηγετικού στελέχους του ΚΚΣΕ και υπευθύνου Διεθνών Σχέσεων του κόμματος Μπορίς Πονομαριόφ, ο τελευταίος απέτρεψε ευθέως τον Φλωράκη να επισκεφθεί τον Ζαχαριάδη. Ετσι ο «κλήρος» έπεσε στον Λουλέ, ο οποίος πρότεινε στον εξόριστο κομμουνιστή, μεταξύ των άλλων, να μεταφερθεί ως σύμβουλος της νέας Κεντρικής Επιτροπής στην έδρα της στη Βουδαπέστη. Ηταν η πρόταση που θεωρήθηκε ότι θα μπορούσε να κάμψει την αδιαλλαξία των Ρώσων. Πολλά χρόνια αργότερα στην πολιτική βιογραφία του ο Φλωράκης θα παραδεχθεί ότι ίσως και να μην ήταν ο Λουλές «ο καταλληλότερος για την αποστολή που του ανέθεσαν».

    Σίγουρα αυτό που προκύπτει από τα γραπτά που άφησε ο Ζαχαριάδης είναι ότι η συνάντησή του με τον κομματικό απεσταλμένο δεν ήταν καθόλου εύκολη και μάλλον βασανιστική, τουλάχιστον για τον ίδιο. Διαφώνησαν σε πολλά, ενώ τρεις ημέρες προτού κρεμαστεί από τον σωλήνα θέρμανσης του αγροτόσπιτου όπου τον είχαν υπό συνεχή παρακολούθηση οι Σοβιετικοί και η KGB έγραψε έπειτα από παρότρυνση του Λουλέ ένα σημείωμα: το «Μήνυμα από την άλλη μεριά», όπως το ονόμασε, το οποίο προοριζόταν «μονάχα για τους Φλωράκη, Λουλέ, Πλάτανο (σ.σ.: Ν. Γκένιος)». Πρόκειται για το σημείωμα που υποτίθεται ότι θα παραλάμβανε άνθρωπος του κόμματος, σύμφωνα και με τη συνεννόηση που είχε γίνει. «Το γραφτό είναι έτοιμο, κανένας όμως δεν ήρθε να το πάρει…» θα γράψει ο Ζαχαριάδης, ενώ αναφερθείς στον κομματικό απεσταλμένο θα σημειώσει: «Του ζήτησα να μείνει μαζί μου ακόμα μια μέρα. Βιάζονταν και μου ‘πε ότι τον περιμένουν κάπου». «Δεν ξέρεις ότι παντού ζητάν τον Χαρίλαο ή εμένα;» του είχε πει ο Λουλές. Φεύγοντας του είπε για την απειλή της αυτοκτονίας, όπως το κατέγραψε ο Ζαχαριάδης στο «Μήνυμά» του: «Εγώ πιστεύω ότι δεν θα το κάνεις». Ομως ο Ζαχαριάδης θα γράψει: «Του εύχομαι να μην ξανακάνει τέτοιο λάθος…»! Ενώ στο τέλος του ίδιου σημειώματος, ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα ώρα Αθήνας και λίγη ώρα προτού κρεμαστεί, θα γράψει: «Βγαίνει ότι ο Λουλές το ‘χασε το στοίχημα». Στο δε αντίγραφο του γράμματος που είχε στείλει στα παιδιά του με την προειδοποίηση ότι εφόσον δεν γίνονταν δεκτά τα αιτήματά του τότε θα αυτοκτονούσε, υπήρχε και το εξής «στερνόγραφο»: «Το κουφάρι μου το κληροδοτώ στους Μπρέζνιεφ, Κολιγιάννη, Φλωράκη και Σία. Χαλάλι τους».

    Οσον αφορά τη Ρούλα Κουκούλου, η ίδια είχε πει σε συνέντευξή της στον Φρέντυ Γερμανό («Το Αντικείμενο. Νίκος Ζαχαριάδης», εκδόσεις Καστανιώτης, 1997): «Ο Λουλές μάς το είπε ξεκάθαρα όταν γύρισε: ο Ζαχαριάδης δεν θα αυτοκτονήσει», εκφράζοντας μάλιστα το παράπονο: «Αχ, γιατί να μην ήμουν την 1η Αυγούστου εκεί…». Πάντως ο Κώστας Λουλές την είχε ειδοποιήσει όταν έφευγε για το Σουργκούτ ώστε να πάει κι εκείνη μαζί του για να τον μεταπείσουν. «Δεν πίστεψα ότι θα αυτοκτονούσε, αλλιώς θα πήγαινα» είχε πει η ίδια.

    Γράμματα από την εξορία
    «Γλυκιά μου Μαριώ…»
    Στη δικτατορία ο Κ. Λουλές και η γυναίκα του Μαρία, που ήταν αδελφή του Βασίλη Μπαρτζιώτα (Φάνη), ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ την περίοδο του πολέμου και του εμφυλίου, είχαν συμπέσει για κάποιο χρονικό διάστημα στα Γιούρα. Στις επιστολές τους είναι διάχυτες η αγάπη, η αγωνία τους για τα παιδιά αλλά και η υπερηφάνεια τους για τα ιδεώδη που υπηρετούσαν. Στη Λέρο ο Λουλές ήταν συνεξόριστος με τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Γιώργη Τρικαλινό. Σε επιστολή του προς τη σύζυγό του της αναφέρει:

    «23.8.71, Αγία Μαρίνα, Λέρος

    Γλυκιά μου Μαριώ

    Να ‘μαστε πάλι. «Βλεπόμαστε» και «κουβεντιάζουμε» με το χαρτί. Ε, και να μπόραγε να τα μαζέψει κάποιος όλα αυτά που περάσαμε, Μαριώ μου, και να τα γράψει. Τόμους, βιβλιοθήκες ολόκληρες θα γέμιζε. Μέσα στα χρόνια που ζήσαμε μαζί βάζω κι εκείνα στα Γιούρα. Τα μέτρησα σαν έφευγα από κει. Τέσσερις μήνες, επτά μέρες και δεκατρείς ώρες. Ναι, και δεκατρείς ώρες! Αν μπορεί κανείς να το πει μαζί. Σε καρτέραγα ή με καρτέραγες πίσω από την κλειδαρότρυπα του θαλάμου για να «ιδωθούμε» μια στιγμούλα σαν θα περνούσες να πας στον δικό σου θάλαμο. Εγώ εκείνο τον καιρό τον μετρώ σαν να ήμασταν μαζί. Κάποτε θα μπει τέλος στην προϊστορία της ανθρωπότητας. Και μαζί θα μπει τέλος σ’ όλα αυτά: να κυνηγά, να φυλακίζει, να βασανίζει, να σκοτώνει ο άνθρωπος τον άνθρωπο!

    Το ρολόι δείχνει 9.30 το πρωί. Είμαι μόνος στο σπίτι. Ο Χαρίλαος με τον Γιώργη έφυγαν για το Λακκί στον γιατρό να κάνουν τις εξετάσεις τους. Εκτελώ, μια και λείπουν, χρέη μάγειρα. Παρακολουθώ τα φασολάκια στο ψήσιμό τους. Λέω «παρακολουθώ» γιατί ο Γιώργης… Μα να ήρθαν! Ακούω τις κουβέντες τους. Διακόπτω. Θα συνεχίσω μετά.

    Συνεχίζω. Τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις τους: του Χαρίλαου η κατάσταση έχει σταθεροποιηθεί. Του συνέστησε να περπατά περισσότερο. Στον Γιώργη είπε πως πρέπει να ξανακάνει εγχείρηση στην κοίλη και του υποσχέθηκε ότι τούτη τη φορά θα πετύχει 100% (…)».

    Η ατμόσφαιρα της εποχής
    «Γιατί είστε συνέχεια φυλακή εσύ κι ο μπαμπάς;»
    Ο τίτλος του βιβλίου («Αξιζε…») παραπέμπει στη φράση του Κώστα Λουλέ προς τη σύντροφό του στη ζωή και στον αγώνα Μαρία, αδελφή του Βασίλη Μπαρτζιώτα, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ της περιόδου Ζαχαριάδη, στην οποία συχνά έγραφε: «Αξίζει ο αγώνας μας, Μαριώ μου…».

    Το βιβλίο διαρθρώνεται από την αλληλογραφία του Κώστα Λουλέ με τη γυναίκα του (απεβίωσε το 2015 πλήρης ημερών) και τα παιδιά τους, Νίτσα και Δημήτρη.

    Τα γράμματα δεν ακολουθούν χρονική σειρά. Ετσι η αφήγηση πηγαίνει μπροστά και πίσω στον χρόνο δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μυθιστορηματική. Συνδέονται μεταξύ τους με κείμενα της Νίτσας Λουλέ, η οποία τα τοποθετεί στην ιστορική τους στιγμή, δίνοντας συγχρόνως το πολιτικό και κομματικό στίγμα της εποχής (με συχνές αναγωγές στο σήμερα), ακόμη και πληροφορίες που οι γονείς της δεν θα μπορούσαν, για λόγους παρανομίας και λογοκρισίας, να δώσουν.

    Η διχοτόμηση της οικογένειας Λουλέ έγινε ακόμη πιο σκληρή και επώδυνη όταν συνελήφθη και η Μαρία Λουλέ στη χούντα. Η κόρης τους Νίτσα ήταν τότε τριάμισι ετών και ο γιος τους Δημήτρης δύο ετών.

    «»Γιατί είστε συνέχεια φυλακή εσύ κι ο μπαμπάς;» ρωτούσαμε σαν παιδιά όταν μεγαλώσαμε λίγο» αναφέρει η συγγραφέας. «»Για να έχουν τα παιδιά όλου του κόσμου φαγητό» μας απαντούσε. Κι εμείς με τη σειρά μας λέγαμε το ίδιο όταν μας κορόιδευαν οι συμμαθητές στο σχολείο με τη γνωστή σκληρή φράση «δεν έχεις μαμά, δεν έχεις μπαμπά»».

    Το βιβλίο θα παρουσιαστεί μεθαύριο Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 12.00 το μεσημέρι στο ΕΒΕΑ (Ακαδημίας 7-9) με ομιλητές τους Ι. Δραγασάκη, Αλ. Παπαδόπουλο, Μαριέττα Κουτσίκου και συντονιστή τον δημοσιογράφο Π. Τσίμα.

    http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=759571

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s