Από την καλύβα

Η ωραία Ροζάριο πέταξε μονάχη 

Γράφει ο θείος Ισίδωρος

Η επιβιβαση για την πτηση του Yioko θα γινοταν σε μιση ωρα περιπου, μου ζητησε να μεινω να του κανω παρεα γιατι θα επλητε τοση ωρα μονος.

-Η αναμονη στα αεροδρομια μου δημιουργει δυσαρεστα συναισθηματα, μου ειπε.

Το ιδιο κι εμενα, οι τεραστιες αιθουσες, το ανθρωπινο μελισι που βουιζει κινουμενο ακαταπαυστα μου δημιουργουσε παντα μια ακαθοριστα δυσαρεστη μελαγχολια που ποτε μεχρι τοτε δεν ειχα καθησει να αναλυσω τι ακριβως την προκαλουσε.

Τωρα ξερω!

Αυγουστιατικο μεσημερι και η αιθουσα αναχωρησεων του ανατολικου αεροδρομιου στο Ελληνικο ηταν γεματη απ΄ολες τις φυλες του κοσμου.

Καθησαμε στο μπαρ, παραγγειλαμε από ένα καφε και προσπαθησαμε να ανακεφαλαιωσουμε οσα ειχαμε συμφωνησει τις δυο μερες της παραμονης του στην Αθηνα: μολις γυριζε πισω ειχε πεντε μερες στη διαθεση του να συγκεντρωσει όλα τα στοιχεια που ηταν απαραιτητα.

Αυτος εξακολουθουσε να επιμενει ότι τα πραγματα είναι αρκετα πιο δυσκολα.

Η επιμονη του να κανει τα ευκολα δυσκολα, ακομα και την τελευταια στιγμη, μετα από δυο μερες συζητησεων, με ειχε κουρασει, προσπαθησα να του το δειξω με τη χαλαροτητα μου και περιοριστηκα να του υπογραμισω τα βασικοτερα σημεια των συζητησεων μας.

Ολος ανεση καθομουν στην ακρη του σκαμπo με τον ένα μηρο ενω το σωμα μου σχηματιζε μια γεφυρα που κατεληγε στον παγκο του μπαρ στηριζοντας το κεφαλι μου στο χερι μου

Πανω στην υπογραμιση την προσεξα!

Ο αγκωνας μου διολισθησε στη λεια επιφανεια, ο βραχιονας μου με τον οποιο ειχα μπουντελιάρει το κεφαλι μου υποχωρησε, το σαγονι μου παρ΄ολιγο να καρφωθει στο μαυρο μαρμαρο του μπαρ, αυτό, που στην φυσικη ονομαζουμε ισοροπια, στην περιπτωση μου εγινε μαλια κουβαρια.

Στην υποθεση ενεπλάκη και ο νομος της βαρυτητας με αποτελεσμα να φυγω πισω και προς τα κατω με την πλατη.

Αν βρισκομουν καβαλα σε αλογο θα επεφτα κατω από το αλογο.

Όμως δεν επεσα κατω από κανενα αλογο, επεσα πανω σ΄ένα Γιαπονεζο που στεκοταν ορθιος διπλα μου, κι αυτος πανω στην Ιαπωνιδα κυρια του, προσπαθησα να κρατηθω από το γιλεκο του αλλα τα πραγματα δεν ερχονται παντα όπως τα θελουμε.

Βρεθηκαμε και οι τρεις να αποτελουμε έναν ανθρωπινο σωρό.

Το ζευγαρι αρχισε να εκπεμπει στα Ιαπωνικα FM στη διαπασων.

Ημουν από πανω, σηκωθηκα πρωτος και βοηθησα τους συνανθρωπους μου να σηκωθουν.

Ακουλουθησαν ολες κλασικες σκηνες και οι τυπικες για την περιπτωση διαδικασιες. Μετα ψυχραιμος ιππευσα παλι στο σκαμπω.

Ο Yioko στην προσπαθεια του να υποβαθμισει το γεγονος της πτωσης συνεχισε τη συζητηση σχετικα με το θεμα μας.

* * *

Καθοταν ακριβως απεναντι μας στο κυκλικο μπαρ. Νομισα ότι καπου την ξερω κι αρχισα να την κοιταζω προσπαθωντας να καταλαβω τι ακριβως μου θυμιζει αυτό το προσωπο.

Χρειαστηκα αρκετη ωρα για να καταληξω στο συμπερασμα ότι επροκειτο απλως για την ενσαρκωση της απολυτης ομορφιας οπως την ειχα εμπνευστει στις πιο δυνατες στιγμες της φαντασιας μου.

Επιτελους! δεν ηταν μονο ένα πλασμα του μυαλου μου, υπηρχε και στην πραγματικοτητα, σε ασυγκριτα πιο βελτιωμενη μαλιστα εκδοση!

Ηταν εκει μπροστα μου, σε αποσταση λιγων μετρων και ηταν ολοζωντανη!

Θα μπορουσα να ξανακατεβω από το σκαμπω και να τρεξω να την ακουμπησω, να την πιασω με τα χερια μου και να της χαϊδεψω τα μαλια, να την αγγιξω στο προσωπο με τα δαχτυλα μου!

Θεωρητικά βεβαια όλα αυτά, γιατι ολο το μυικο μου συστημα ειχε σχεδον παραλυσει.

Εμεινα εκει να την κοιταζω αποσβωλομενος!

Τα μαλια της ισια, καταμαυρα και μακρυα επεφταν χαμηλα στους ωμους της, χειλη κοκκινα και οσο επρεπε σαρκωδη, τα φρυδια της δυο υπεροχα τοξα, αναλογιες προσωπου τελειες με αρμονικες γωνιες!

Κι όλα αυτά, που κατεληγαν πανω σε ένα υπεροχο λαιμο και δυο καλοσχηματισμενους ωμους, δεν ηταν τιποτα παραπανω από ένα εξαισιο περιβαλον που φιλοξενουσε ότι ομορφοτερο ειχα δει στη ζωη μου: δυο καταμαυρα ματια τα οποια ουτε η φαντασια μου δεν μπορεσε ποτε να συλαβει!

Εδώ η πενα του συγγραφεα σεβομενη την ομορφια αρνειται να μπει στη διαδικασια να τα περιγραψει, θεωρωντας βεβηλωση κάθε προσπαθεια αποδοσης αυτης της εικονας και των συναισθηματων που δημιουργει.

Αντι αυτου προτιμαει να εκτελεσει μια άλλη αποστολη: να ξυσει την πλατη του συγραφεα!

Ο συνομιλητης μου συνεχισε να αναφερεται στο θεμα, τον παρακολουθουσα με το ένα εκατοστο της προσοχης μου εχοντας σταθερα και απροκαλυπτα πλεον στραμενα τα ματια μου σ΄αυτην.

Τα ματια της ηταν τωρα καρφωμενα στα δικα μου και το βλεμα της με τρυπουσε σαν πυρωμενη ακτινα.

Ηταν φυσικο, ημουν ο ηρωας ενός πολύ προσφατου σπαρταριστου συμβαντος.

Ενοιωσα ένα φτερουγισμα μεσα μου σαν να ειχα φαει ωμο κοτοπουλο!

Συνεχισαμε να κοιταζομαστε για πολύ-δεν ξερω ποση-ωρα, μεχρι που διακοψαμε για να συνοδευσω τον συνομιλητη μου για μερικα μετρα προς την κατευθυση της εισοδου επιβιβασης του.

Χαιρετηθηκαμε βιαστικα κι επεστρεψα γρηγορα στη θεση μου.

Στεκοταν παντα εκει, στην ιδια θεση, με το βλεμα της συνεχως πανω μου.

Το κοτοπουλο συνεχισε να φτερουγιζει μεσα μου για την επομενη μιση τουλαχιστον ωρα!

Ημουν σιγουρος οτι είναι Ελληνιδα.

Ενοιωσα μια θλιψη που αναγκαζοταν να εγκαταλειψει τη χωρα, ποιος ξερει για πού?

Ο χρονος είναι μια σχεση γεγονοτων και αισθησεων.

* * *

Τα μεγαφωνα του αεροδρομιου ανακοινωσαν μια ακομη αναχωρηση-δεν καταλαβα ακριβως για πού- όταν την ειδα να σηκωνεται από τη θεση της στην απεναντι πλευρα του κυκλικου μπαρ, που μας χωριζε και εμποδιζε ολη αυτή την ωρα να διακρινω το σωμα της από το στηθος και κατω, αλλα τωρα μπορουσα να διαπιστωσω αυτό που ειχα αντιληφθει με τη φαντασια μου: ηταν αρκετα ψηλη, οσο επρεπε!

Την ειδα να σκυβει και να παιρνει μια χειραποσκευη, σταθηκε παλι εκει και με κοιταζε.

Χωρις καμια σκεψη γλυστρισα ηρεμα από το σκαμπω, απαλα αυτή τη φορα, και κατευθυνθηκα προς το μερος της μ΄ένα τροπο που προσεδιδε στην κινηση μου περισσοτερες από μια διαφορετικες αναγνωσεις: θα μπορουσα να κατευθυνθω προς στην εισοδο επιβιβασης, να οδευσω προς την εξοδο της αιθουσας, να περασω από διπλα της και παίρνοντας την εφαπτομενη να εκτοξευτω και να γινω δορυφορος της γης.

Οτιδηποτε τελος παντων!

Την πλησιασα και σταθηκα μπροστα της, κοιταχτηκαμε ξανα ισια στα ματια, μετα εγω εστρεψα το βλεμα μου στην χειραποσκευη που κρατουσε.

Με ένα νευμα της ζητησα να την απαλλαξω από το βαρος της.

Χωρις κουβεντα αφησε την τσαντα να γλυστρησει απο το χερι της στο δικο μου, πιθανως να υπεθεσε ότι ταξιδευουμε με την ιδια πτηση.

Χωρις να το σκεφτομαι ειχα απολυτη επιγνωση ότι ο χρονος μεταβασης από το μπαρ μεχρι την εισοδο επιβιβασης ηταν ο πιο κρισημος.

Την ελεγαν Ροζαριο, ηταν Ισπανιδα και εμενε στο Βελγιο, «πεταγε» για τις Βρυξελες

-Λυπαμαι που φευγεις!

-Me too!

Ειχαμε ηδη μπει στη ουρα που σχηματιζαν οι ταξειδιωτες μπροστα στον ελεγχο.

Όταν εφτασε η σειρα μας σταθηκαμε αμιλητοι αντικρυ ο ενας στο αλλον για καμποση ωρα, ο αστυνομικος μας εκανε νοημα να προχωρησουμε. Η τσαντα γλυστρισε από το χερι μου στο δικο της αυτή τη φορα, ενοιωσα τα δαχτυλα της να σφιγγουν με δυναμη τα δικα μου, το κοτοπουλο μεσα μου τωρα δεν φτερουγιζε απλα, αρχισε να χτυπιεται με δυνατους σπασμους σαν αποκεφαλισμενο.

Επεσε στην αγκαλια μου!

Η τσαντα εσκασε στο δαπεδο σαν αγελαδα που επεσε από την ταρατσα.

Τα χερια της τυλιχτηκαν γυρω από το λαιμο μου με ολη της τη δυναμη κι εχωσε το προσωπο της στο λαιμο μου, περασα τα δικα μου χερια γυρω από τη μεση της και μειναμε εκει αδιαφορωντας για τα παντα.

Το μαγουλο της πιεζε το δικο μου κι ηταν ζεστο και τρυφερο, τραβηξα λιγο πισω το κεφαλι μου, μετα από αρκετη ωρα, για να μπορεσω να ξαναδω τα ματια της κι υστερα· αμεσως ξαναχωσε στο προσωπο της στο λαιμο μου.

Το ταξειδιωτικο κοινο πισω μας στεκοταν σιωπηλο και ευαισθητοποιημενο,αντιλαμβανομενο την ιεροτητα των στιγμων.

Καμια διαμαρτυρια για την καθυστερηση.

Ο αστυνομικος, μετα από λιγο, με μια διακριτικη και γεματη κανανοηση και συγκινηση κινηση, μας εγνεψε να προχωρησουμε λιγο προκειμενου να ελευθερωθει η διελευση για του υπολυπους.

Περασαμε και οι δυο μας μεσα χωρις να επιδειξουμε στοιχεια και σταθηκαμε ακριβως διπλα του αγκαλιασμενοι.

Ειχε χαθει στο βαθος της αιθουσας, αρκετη ωρα, και ο τελευταιος επιβατης της πτησης όταν τραβηξε το προσωπο της και με κοιταξε στα ματια.

-Αν πραγματικα το θελεις μπορεις …….

Το κοτοπουλο ανεβηκε στο λαιμο μου και μου’φραξε τις φωνητικες χορδες.

Εσκυψε λιγο και πηρε την τσαντα από το δαπεδο, εκανε ένα βημα πισω κι απλωνοντας το χερι της ακουμπησε τις ακρες των ενωμενων δαχτυλων της απαλα στα χειλη μου.

Μετα κανοντας μεταβολη κατευθυνθηκε προς το βαθος της αιθουσας και στριβοντας στο διαδρομο γυρισε και με κοιταξε εν κινησει.

Μετα χαθηκε.

Εμεινα ακινητος στην θεση μου για αρκετη ωρα.

Ενοιωθα σαν τον Λωτ που τουφυγε η γυναικα!

Ειχαμε απομεινει ο μπατσος κι εγω, ολομοναχοι σ’ εκεινο το σημειο, με κοιταξε γεματος συμπονια.

-Ωραια γυναικα φιλε, η γυναικα σου είναι?

Αναστεναξα βαθεια σαν χαλασμενη βεντουζα:

-Καρκινο στο στηθος, παει εξω για εγχειρηση, εγω εμεινα εδώ με τα παιδια, δεν υπαρχει καποιος να τα κρατησει.

Χαμηλωσε αργα τα μπατσιστικα ματια του χωρις να πει τιποτα, ένα φωτοστεφανο από σιωπηλη λυπη διαγραφηκε γυρω από το πηλικιο του.

Μετα εθεσε την ερωτηση: -Τι να πει κανεις?

-Αυτή είναι και η δικη μου ερωτηση.

-Ποσων χρονων είναι τα παιδια?

– Πεντε κι εξι.

Με τραβηξε πισω από το διαχωρηστικο και μου προσεφερε τσιγαρο, τραβηξα μερικες ρουφηξιες.

Ενα κυμα επιβατων της επομενης πτησης κατευθυνοταν τωρα προς το μερος μας για να περασει τον ελεγχο.

Σταθηκαμε ο ενας απεναντι στον αλλον και ενωσαμε τα χερια σ’ έναν αποχαιρετισμο που εμοιαζε με μπραντ-ντε-φέρ στα ορθια!

-Δυναμη αδελφε!

Τον ακουμπησα τρυφερα στον ώμο κι απομακρυνθηκα.

Μπηκα στο αυτοκινητο, αναψα νεο τσιγαρο και τεντωσα τα χερια μου στο τιμονι σπρωχνοντας ελαφρια με την πλατη μου το καθισμα.

Η Βουλιαγμενης ειχε χαλαρη κινηση.

Πηγή: Η ωραία Ροζάριο πέταξε μονάχη | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s