ΔΣΕ

Γιάννης Αλεξάνδρου (Διαμαντής): Με τη μαχη κερδιζαμε το χωρο μας, με τη μαχη θα λυσουμε τα προβληματα μας (Δεκεμβρης 1948) 

34619

Του σ. Γιάννη Αλεξάνδρου (Διαμαντή), Υποστρατήγου. Δημοκρατικός Στρατός φ. 12, Δεκέμβρης 1948.

Ο μοναρχοφασισμός με τη μεγάλη ανοιξιάτικη εκστρατεία του, παρά τους λογαριασμούς του, δεν κατόρθωσε να επιτύχει τον επιδιωκόμενο σκοπό του, που ήταν να συντρίψει ολοκληρωτικά τις δυνάμεις μας κι έ­τσι με ξεκαθαρισμένα τα νώτα του να στραφεί απερίσπαστος προς τις άλ­λες περιοχές. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποίησε πρωτοφανείς σε όγκο και μέσα δυνάμεις και ανέπτυξε τις επιχειρήσεις του όσο μπορούσε πε­ρισσότερο. Τον επιδιωκόμενο σκοπό του δεν τον πέτυχε. Και δεν τον πέτυχε, γιατί τους λογαριασμούς του τους έκανε χωρίς να πάρει σοβαρά υπόψη του τον παράγοντα Δ.Σ.Ε., την ηθικοπλαστική υπεροχή του και τις ακατάλυτες λαϊκοδημοκρατικές ρίζες του. Δεν πήρε υπόψη του την α­νώτερη λαϊκοδημοκρατική ταχτική του. Για όλους τους παραπάνω λό­γους ο εχθρός δε κατάφερε να συντρίψει το αντάρτικο της Ρούμελης, που ο βασικός πυρήνας βγήκε μέσα από τη λαίλαπα ποιοτικά ατσαλωμένος και συνεχίζει σήμερα τη νικηφόρα του δράση. Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι ο εχθρός με τις ανοιξιάτικες επιχειρήσεις του δεν πέτυχε ορισμένα άλλα ζητήματα, που έπαιξαν σοβαρό ρόλο και καθυστέρησαν ως ένα βαθμό την παραπέρα δράση και ανάπτυξη του Δ.Σ.Ε. στη Ρούμελη. Αυτά τα ζητήματα ήταν:

1)  Κατόρθωσε να μας καταστρέψει όλα τα επιμελητειακά και να μας δημιουργήσει επισιτιστική κρίση.

2)  Ολοκλήρωσε το ξερίζωμα του λαού της περιοχής και μας στέρησε της πολύτιμης λαϊκής βοήθειας.

3)  Με την τρομοκρατία και τη γενική σφαγή του άμαχου πληθυσμού από τη μια μεριά και με τη γκαιμπελίστικη προπαγάνδα του απ’ την άλ­λη, κατόρθωσε ως ένα σημείο να βάλει στο μυαλό του κόσμου της περιο­χής ότι το αντάρτικο Ρούμελης διαλύθηκε.

4)  Μας χτύπησε το πληροφορικό μας δίχτυ, που μας δυσκόλεψε σο­βαρά στις κατοπινές επιχειρήσεις.

5)  Κοντά στα παραπάνω, ο εχθρός χρησιμοποίησε μια πιο μελετη­μένη ταχτική στη μετά τις μεγάλες επιχειρήσεις του περίοδο, που είχε σαν συνέπεια να μεταφερθεί ο πόλεμος στα βουνά και αυτό με τη σειρά του να μας δημιουργήσει πρόσθετες δυσκολίες πολιτικές και στρατιωτι­κές, δηλαδή δυνάμωσε την εντύπωση στο λαό της Ρούμελης ότι χτυπή­θηκε αποφασιστικά το κίνημα μας.

Η ταχτική του εχθρού συνοψίζεται στη διαρκή και από πολλές κατευ­θύνσεις κίνηση και το σχέδιο του δεν ήταν κοκκαλιασμένο, αλλά προ­σαρμοζόταν στις κάθε φορά συνθήκες. Για το σκοπό αυτό έφερε στην περιοχή μας επίλεκτα τμήματα του ΛΟΚ και προσπάθησε να αξιοποιήσει όσο μπορούσε τα τάγματα εθνοφρουράς.

Η ταχτική αυτή του εχθρού και οι αναφερθείσες συνθήκες έφερε τον εχθρό σε πλεονεκτική θέση, δυσκόλεψε τα τμήματα μας και τα εξανάγ­κασε να παλεύουν καθημερινά κάτω από τις σκληρότερες συνθήκες πεί­νας και ξυπολυσιάς και της έλλειψης πυρομαχικών.

Οι μαχητές μας και τα στελέχη, πιστά πάντα στον όρκο τους και στην υπόθεση του Λαού, αν και εξαντλημένοι από τις μεγάλες ανοιξιάτικες ε­πιχειρήσεις, έδειξαν ό,τι μπορούσαν να δείξουν σε παλληκαριά και αυ­τοθυσία.

Πλην ο αγώνας ήταν άνισος και ο καθημερινός πόλεμος τους εξαν­τλούσε συνεχώς. Η φθορά τους καθημερινά μεγάλωνε σε επικίνδυνο βαθ­μό και ένα αίσθημα μειονεκτικότητας άρχισε να υποβόσκει στα τμήματα μας.

Έτσι, ο μοναρχοφασιστικός στρατός αποθρασύνθηκε, η αντίδραση της περιοχής αναθάρρησε και οπλίστηκε και ο Λαός της Ρούμελης απο­μονωμένος από το Δ.Σ. και την καθοδήγηση του, κάτω πάντα από την ωμή βία και την ψευτιά, αναγκάζεται να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ντόπιων προδοτών και της αμερικανοκρατίας. Εδώ, φυσικά, πρέπει να δούμε, ξέχωρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες, που υπήρχαν, και τον ε­νισχυτικό ρόλο, που έπαιξαν και τα δικά μας σφάλματα και φυσικά η λα­θεμένη ταχτική, που ακολούθησαν οι διοικήσεις των τμημάτων μας που έμειναν στο χώρο.

Ταχτική κατάτμησης σε μικροτμήματα, ανίσχυρα για κάθε μορφής πόλεμο, χωρίς παράλληλα να διατηρείται μια σοβαρή κρουστική δύναμη για αποφασιστικά χτυπήματα. Έτσι, δίπλα στις αντικειμενικές δυσκο­λίες και οι υποκειμενικές αδυναμίες, δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο την κατάσταση και στα τμήματα, που είχαν αποσυρθεί και έπρεπε να ξα­ναγυρίσουν στο χώρο τους.

Επομένως οξύτατος έμπαινε μπροστά σ’ όλα τα τμήματα της Ρούμε­λης ένας σκληρός, διαρκής και επίμονος αγώνας σε σκληρές και αποφα­σιστικές μάχες κάθε μορφής, για το κέρδισμα της μάχης του χώρου, για την οριστική επικράτηση μας.

Η διάρκεια και η σκληρότητα του αγώνα αυτού καθορίζονταν κι από την απόφαση που είχε ο εχθρός να μη επιτρέψει οπωσδήποτε την επανεγκατάσταση των τμημάτων μας στο χώρο της κυρίως Ρούμελης. Για το σκοπό αυτό διέθετε 17.000 στρατό και χωροφυλακομάυδες. Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η κατάσταση που επικρατούσε στη Ρούμελη κι αυτή έμ­παινε μπροστά μας ν’ αντιμετωπίσουμε.

2) Τα τμήματα του Δ.Σ. της Ρούμελης που δρούσαν Β. Καρπενησίου, ύστερα από τις βαθιές διεισδύσεις που πραγματοποίησαν στην Αμφιλο­χία και την Άρτα και ύστερα από τη διαταγή του ΚΓΑΝΕ, στις 27 του Ιούλη έμπαιναν στο χώρο τους. Ο εχθρός κινητοποιεί όλες τις δυνάμεις του και την πρώτη κιόλας μέρα 23-7-1948 αρχίζει ένας σοβαρός πολεμι­κός αγώνας, που καταλήγει στη διάλυση και συντριβή 5 εχθρικών λόχων

και την επικράτηση των όπλων του Δ.Σ. Συνεχίζουμε τα αποφασιστικά χτυπήματα άλλων εχθρικών τμημάτων και κλείνει με τη διάλυση ενός ε­χθρικού τάγματος στις 22-10-48 και το κέρδισμα της μάχης του χώρου.

Στο τρίμηνο αυτό διάστημα τα τμήματα μας ξανοίγονταν από Άγρα­φα και Τυμφρηστό ως τον Παρνασσό και τον Ελικώνα. Μέσα στις σκλη­ρές συνθήκες (διαρκείς πορείες, πείνα, ξυπολυσιά) έδωσαν 145 μάχες απ’ τις οποίες 45 σε κατοικημένους τόπους, 20 σε οργανωμένες θέσεις, 41 ενεργο-αμυντικές και 39 αμυντικές. Χτυπήθηκαν με 18 οργανωμένα μοναρχοφασιστικά τάγματα και με πολλούς χωροφυλακομάυδες. Με απο­τέλεσμα: διάλυση 15 λόχων και τις εξής απώλειες του εχθρού: νεκροί 53, τραυματίες 562, αιχμάλωτοι 85, αυτόμολοι 30.

Λάφυρα χοντρικά: 4 ασύρματοι Νο 22 με 8 ηλεκτρογεννήτριες, 5 ο­μαδικοί όλμοι, 7 πολυβόλα, 40 οπλοπολυβόλα, 90 τουφέκια και 200.000 σφαίρες. Ανατινάχτηκαν 18 εχθρικά αυτοκίνητα. Όλα αυτά είχαν σαν συνέπεια να ρίξουμε το ηθικό του εχθρού, να του ανοίξουμε αγιάτρευτες πληγές, να τον φθείρουμε αποφασιστικά και να τον καταστήσουμε ανί­κανο να συνεχίσει τον αγώνα με τις ίδιες δυνάμεις. Έτσι, αναγκάστηκε σήμερα να ανεβάσει τις δυνάμεις του από 17.000 σε 20.000 και το ποσο­στό του συσχετισμού των δυνάμεων του απέναντι στις δυνάμεις μας να είναι 1 προς 20 περίπου.

Με τέτοια άνιση μα σκληρή και ηρωική πάλη εδραιωθήκαμε στο χώρο και δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις για παραπέρα δράση και α­νάπτυξη μας. Δείξαμε στο Λαό ότι ο Δ.Σ.Ε. όχι μόνο δεν διαλύθηκε, μα αντίθετα είναι πιο δυνατός, πιο ατσαλωμένος, έτοιμος να καταφέρει και­νούργια πλήγματα στον εχθρό. Με τη μάχη λοιπόν κερδίσαμε το χώρο μας.

3) Ας δούμε τώρα ποια ήταν η ταχτική του εχθρού και πώς εμείς την αντιμετωπίσαμε σ’ όλο το διάστημα του τριμήνου. Να ποια είναι τα βα­σικά χαρακτηριστικά της.

Ο εχθρός κρατώντας τα κέντρα και τους κατοικημένους τόπους, κύ­ρια με τους χωροφυλακομάυδες και μικρά τμήματα του στρατού του, στηρίζεται στην οχύρωση και στα άφθονα τεχνικά μέσα που του έχουν δώσει οι αμερικάνοι. Κινητοποιεί όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις του και βρίσκεται συνεχώς σε διαρκή κίνηση, κινείται από πολλές κατευθύνσεις και όχι από συνηθισμένα δρομολόγια. Στις κινήσεις του είναι πάντα προσεχτικός και ο ανεφοδιασμός του γίνεται με αεροπλάνο. Παίρνει ο­ρισμένο βάθος με σταθερό κράτημα στρατηγικών σημείων (υψηλότερων σημείων), το σχέδιο του δεν είναι κοκκαλιασμένο, αλλά προσαρμόζεται στις κάθε φορά συνθήκες.

Το καινούργιο στην ταχτική αυτή του εχθρού είναι η αναπροσαρμο­γή του σχεδίου ανάλογα με τις κάθε φορά συνθήκες και η συνεχής κίνη­ση με σκοπό το κράτημα της πρωτοβουλίας, για να καταπονεί τα τμήμα­τα μας και να τα εμπλέκει σε αμυντικούς αγώνες, που σ’ αυτόν δίνουν σο­βαρά πλεονεχτήματα. Και είναι αλήθεια ότι ο εχθρός κατόρθωσε πολλές φορές να πετύχει τον αντικειμενικό σκοπό της ταχτικής του. Αυτό όμως δεν οφείλεται σε λαθεμένη δική μας ταχτική, αλλά σε ορισμένα σφάλμα­τα και υποκειμενικές αδυναμίες στην εφαρμογή της. Γιατί η δική μας τα­χτική χαραχτηριζόταν από τα παρακάτω: Συγκεντρωμένη δύναμη για α­ποφασιστικά συντριπτικά χτυπήματα σε συνδυασμό με αντιπερισπαστική δράση μικρότερων τμημάτων (συνήθως διλοχΐα) με βαθιές τολμηρές διεισδύσεις για αποφασιστικά χτυπήματα σε ασθενή σημεία της διάτα­ξης του εχθρού και την παραπλάνηση με τη δράση των μικροομάδων, Λ.Π, ελευθ. σκοπευτών Κ.Π, με σκοπό την καταπόνηση του εχθρού και επιβράδυνση των κινήσεων του, τη συνεχή φθορά και τέλος η ταχύτητα στις κινήσεις.

Η ταχτική μας αυτή ήταν η ενδεδειγμένη, μας ωφέλησε και μας έδω­σε τη νίκη στη μάχη του χώρου, όμως πρέπει να σημειώσουμε εδώ ορι­σμένες αδυναμίες μας, που αν δεν υπήρχαν, θα είχαμε μεγαλύτερα αποτε­λέσματα. Δίνω μερικά παραδείγματα από τα οποία βγαίνουν οι αδυναμίες αυτές.

1)  Στη μάχη της Οξυάς-Σαράνταινας, που έγινε με τρία εχθρικά τάγ­ματα, ενώ το σχέδιο μας ήταν ενεργητικό-επιθετικό και απέβλεπε στην με μικρές δυνάμεις απασχόληση του εχθρού από τις δυο κατευθύνσεις και στην αποφασιστική ενέργεια στην τρίτη κατεύθυνση με όγκο δυνά­μεων και με τοπικό ελιγμό, για χτύπημα του από τα πλευρά και τα νώτα, η μάχη αυτή μετατράπηκε σε καθαρά αμυντική. Τι έγινε εδώ. Έλειψε ο έλεγχος προς την κατεύθυνση της επιχείρησης ως το τάγμα, δεν πιάστη­κε από τμήμα μας το ύψωμα από το οποίο θα χτυπούσαμε μετωπικά τον εχθρό, αιφνιδιάστηκε το ένα τμήμα της πλαγιοφυλακής κι έτσι το σχέ­διο μας μετατράπηκε σε αμυντικό με αρνητικά για μας αποτελέσματα.

2)  Στις επιχειρήσεις Οίτης-Κομποτάδες ενώ τα τμήματα της 44 τα­ξιαρχίας κάλυπταν σ’ ένα ενεργό-αμυντικό αγώνα την 172 ταξιαρχία που θα ενεργούσε στην Κομποτάδα σε καθορισμένο χρόνο, η 172 ταξιαρχία δεν ενεργεί, γιατί έχασε το δρομολόγιο και της λιποταχτούν δυο συναγω­νιστές και ένας πολίτης. Αναφέρει ότι δεν ενήργησε κατά του στόχου και ζητά να ενεργήσει την επομένη. Η διεύθυνση της επιχείρησης που δεν είχε υπόψη της τη λιποταξία των τριών, παρά την πίεση που δέχον­ταν τα τμήματα της κάλυψης, εγκρίνει. Ο εχθρός έμαθε τις προθέσεις μας, ενισχύει την Κομποτάδα και η επιχείρηση απέτυχε.

3)  Η 172 ταξιαρχία κινιόταν σε μια κατεύθυνση, ύστερα από διαταγή που είχε πάρει. Σταμάτησε σ’ ένα σημείο επί μια ολόκληρη μέρα για να ξεκουραστεί και πήρε διάταξη. Το σχέδιο στη διάταξη της ήταν αμυντι­κό και όχι ενεργητικό. Εχθρική τριλοχΐα που κινήθηκε προς την κατεύ­θυνση της ακολούθησε σε ασύμφορο γι’ αυτήν δρομολόγιο. Όχι μόνο δεν χτυπήθηκε αποφασιστικά από τις δυνάμεις τους, αλλά και όταν ένα άλλο τμήμα που διαπίστωσε τις θέσεις της ταξιαρχίας, χτύπησε τον ε­χθρό στα πλευρά και στα νώτα, η ταξιαρχία δε μπόρεσε, να επέμβει και αποσύρθηκε. Ο εχθρός γλίτωσε από μια σίγουρη καταστροφή.

Από αυτά και μόνο τα παραδείγματα μπορούμε να βγάλουμε τα αδύνα­τα μας σημεία, που είναι ότι πολλές φορές δεν κάνουμε έλεγχο, δεν επα­γρυπνούμε, υποτιμάμε τον εχθρό, δε μελετάμε καλά τις επιχειρήσεις και δεν εκτελούμε με ταχύτητα τις αποστολές μας.

4) Απ’ τις επιχειρήσεις του τριμήνου, απ’ αυτά που αναφέρουμε και από άλλα γεγονότα, που δεν τα αναφέρουμε εδώ, βγάζουμε τα παρακάτω συμπεράσματα.

α) Ο εχθρός έχει αλλάξει ταχτική και δεν στέκει, όπως πριν, σ’ ένα τυποποιημένο σχέδιο, κάθε φορά το αναεφαρμόζει, ανάλογα με τις συν­θήκες, και βρίσκεται σε διαρκή κίνηση.

Με την ταχτική αυτή προσπαθεί να εντοπίσει τις επιχειρήσεις σε ση­μεία της εκλογής του (βουνά) και να προστατέψει τα κέντρα του. Δίνει όμως την ευκαιρία στα τμήματα μας να τον χτυπήσουν αποφασιστικά στην κίνηση και γενικά έξω από τις μόνιμες οχυρωμένες θέσεις του. Τα πράγματα του έδειξαν και του δείχνουν καθημερινά ότι ένας στρατός σαν το δικό του δε μπορεί ν’ ακολουθήσει μια τέτοια ταχτική και είναι υπο­χρεωμένος να την εγκαταλείψει, γιατί μια τέτοια ταχτική μόνο λαϊκοδημοκρατικοί στρατοί είναι σε θέση να την έχουν και να την εφαρμόζουν.

β) Η ταχτική του επιθετικού ελιγμού με συγκεντρωμένες δυνάμεις για αποφασιστικά χτυπήματα είναι σωστό να συνοδεύονται με σοβαρές διεισδύσεις, ενέργειες για παραπλάνηση και με δράση μικροομάδων για καταπόνηση, φθορά και καθυστέρηση του εχθρού. Ιδιαίτερα η ταχτική αυτή επιβάλλεται, όταν πρόκειται να δράσει σε χώρους κατεχόμενους από τον εχθρό δηλαδή σε επιχειρήσεις διείσδυσης.

γ) Ολοκληρωτική κατάτμηση ενός τμήματος σε μικροτμήματα για δράση, χωρίς την ύπαρξη μιας σοβαρής δύναμης, κάτω από οποιεσδήπο­τε συνθήκες, είναι ταχτική λαθεμένη, βλαβερή, άκαρπη, αλλά και σοβα­ρά επικίνδυνη. Και

δ) Η ταχτική της άμυνας, χωρίς ταυτόχρονα ενεργητικό σχέδιο, εί­ναι πάντα αποτυχημένη και δεν πρέπει να εφαρμόζεται ιδιαίτερα στις δι­κές μας συνθήκες, που υπάρχει σοβαρή διαφορά ως προς τα μέσα, ανάμε­σα σε μας και στον εχθρό, γιατί με την αμυντική ταχτική δίνουμε τη δυ­νατότητα στον εχθρό να κάνει συγκέντρωση πυρών και δυνάμεων και να έχουμε απώλειες σε έμψυχο και άψυχο υλικό χωρίς θετικά αποτελέσμα­τα.

Τα τμήματα της 2ης Μεραρχίας με το σπαθί τους κέρδισαν τη μάχη του χώρου τους, χωρίς αυτή η νίκη μας να λύσει ακόμα και μια σειρά προβλήματα, που αποτελούν την απαραίτητη προϋπόθεση για τη σταθε­ρή εδραίωση μας στο χώρο, την ακόμα επέχταση της ελεύθερης περιο­χής μας. Για το δυνάμωμα του Δ.Σ.Ε. στη Ρούμελη τα προβλήματα αυτά, που η λύση τους προβάλλει με οξύτητα και προσδιορίζουν το βαθμό της πολεμικής επίδοσης της 2ης Μεραρχίας, είναι τα παρακάτω:

1)Στρατολογΐα, 2) Επιμελητεΐα, 3) Επανασύνδεση μας με το Λαό και ανάπτυξη του πληροφοριακού μας διχτύου, 4) Διαφωτιστική δουλειά στο Λαό και διαβρωτική στο μοναρχοφασιστικό στρατό.

Οι σημερινές γενικότερες συνθήκες, ύστερα από τη λαμπρή αντιμε­τώπιση του μοναρχοφασισμού στο Γράμμο και στο Βίτσι, τη λαμπρή δράση και ανάπτυξη των δυνάμεων μας στη Θεσσαλία και το Μοριά, εί­ναι αντικειμενικά ευνοϊκότερες από κάθε άλλη φορά για μια ρωμαλέα α­ναμέτρηση και πραχτική λύση αυτών των προβλημάτων στη Ρούμελη. Αν υπάρχουν δυσκολίες σ’ αυτή την περιοχή, γιατί το πέρασμα του φα­σισμού άφησε ζωηρή την αιματηρή σφραγίδα της ερήμωσης και της κα­ταστροφής, αυτό είναι ένας ακόμα λόγος για να εφαρμόσουμε την και­νούργια ταχτική μας που εκφράζεται με τη μεταφορά του πολέμου απ’ τα βουνά μέσα στους κατοικημένους εχθρικούς χώρους, να ξανασυνδεθούμε με το Λαό μας που βρίσκεται δεσμώτης στα στρατόπεδα του μοναρχοφα­σισμού και στα οχυρά του, με τον ξεκληρισμένο Λαό της Ρούμελης που εξακολουθεί να παραμένει η βασική πηγή της ανάπτυξης και δύναμης μας. Ο ηρωικός Λαός της Ρούμελης, που ακόμα έχει νωπές τις αναμνή­σεις απ’ τις φρικαλεότητες της μοναρχοφασιστικής θηριωδίας, ζητά να μας δει κοντά του, εκδικητές και τιμωρούς για ό,τι έγινε σε βάρος του.

Έτσι, θ’ αξιοποιήσουμε αυτές τις μάζες των ξεκληρισμένων σκλά­βων του μοναρχοφασισμού μετατρέποντας τες σε ανεξάντλητη πηγή της δύναμη μας, που απαραίτητος όρος αυτής της δύναμης προβάλλει η λύση αυτών των προβλημάτων. Μα για να φτάσουμε ως αυτό χρειάζεται πόλε­μος συνεχής και ο ακατάπαυστος πόλεμος που η τεχνική του να έχει α­φομοιώσει δημιουργικά όλη την πείρα της πολεμικής ιστορίας του Δ.Σ.Ε., για να τον μεταφέρουμε απ’ τα βουνά στους κάμπους και τα κέν­τρα του εχθρού. Με τέτοιον πόλεμο θα λύσουμε κι ένα άλλο βασικό μας πρόβλημα, την εξεύρεση των πολεμικών μας μέσων για τη συνέχιση του. Και βασική πηγή ανεφοδιασμού παραμένει, όπως και πρώτα, ο μοναρχοφασιστικός στρατός. Έτσι ξεκινώντας απ’ την πεποίθηση ότι όλα τα προβλήματα του Δ.Σ.Ε. λύνονται με τη μάχη, όπως έγραφε ο αξέχαστος Ν. Τριαντάφυλλου, θέσεις που σήμερα αποτελούν παράδοση για τη Ρούμελη, σε μας πέφτει το καθήκον να συνεχίσουμε με μεγαλύτερη ακό­μα ένταση τον πόλεμο, να τον μεταφέρουμε απ’ τα βουνά στους κάμπους και τ’ αστικά κέντρα και όπως σήμερα με τη μάχη κερδίσαμε το χώρο, έ­τσι με τη μάχη να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.

Πηγή: Γιαννη Αλεξανδρου (Διαμαντη): Με τη μαχη κερδιζαμε το χωρο μας, με τη μαχη θα λυσουμε τα προβληματα μας (Δεκεμβρης 1948) | παρα ποδα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s