Κατοχή

Η «Ελεύθερη Αραβική Λεγεώνα»

Άραβες και Αφρικανοί εθελοντές στρατιώτες της «Ελεύθερης Αραβικής Λεγεώνας» της Βέρμαχτ στην Ελλάδα, Σεπτέμβριος του 1943  (Πηγή)
Κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της πατρίδας μας από τους Γερμανούς Ναζί και τους συμμάχους τους, (Ιταλούς και Βούλγαρους), το κίνημα αντίστασης του ελληνικού πληθυσμού, φούντωσε και έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Ίσως αποτελεί ένα από τα πιο δυναμικά εθνικά κινήματα αντίστασης του 2ου παγκόσμιου πολέμου.

Οι Γερμανοί, με την εξέλιξη της κατάστασης, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εξουδετερώσουν αυτό το κίνημα αντίστασης και να διαλύσουν τα ένοπλα ανταρτικά τμήματα. Τα μέτρα που χρησιμοποίησαν ήταν κυρίως κατασταλτικά,  με ελάχιστες και περιορισμένες εξαιρέσεις προσεταιρισμού από δοσίλογους και λάτρεις του ναζισμού. Δεν κατόρθωσαν ποτέ να προσελκύσουν τον πληθυσμό και να «κερδίσουν το μυαλό και την καρδιά τους».
Τουρκμάνοι, Μογγόλοι, και Κορεάτες  εθελοντές της Λεγεώνας του Τουρκεστάν της Βέρμαχτ στη βόρειο Γαλλία (Πηγή)

Μια από τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν στις επιχειρήσεις εναντίον ανταρτών, πέρα από τη δημιουργία των  αυτοχθόνων ταγμάτων ασφαλείας, ήταν και η συγκρότηση ειδικών μονάδων επανδρωμένων με προσωπικό που καταγόταν από διαφορετικές και παράταιρες φυλές του κόσμου. Άτομα των οποίων οι κυβερνήσεις και τα έθνη τους είχαν συμμαχήσει για τους δικούς τους ωφελιμιστικούς λόγους με τον Άξονα και είχαν δηλώσει εθελοντές στον γερμανικό στρατό.

Έτσι έβλεπε κανείς ασιάτες  Τατάρους, Τουρκμάνους Ινδούς, Άραβες, μέχρι και μαύρους Αφρικανούς, να φέρουν την χιτλερική στολή με καμάρι και να ποζάρουν στον φακό της εποχής, περήφανοι για την θέση τους, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες κατεχόμενες χώρες.Εκμεταλλευόμενοι οι Γερμανοί  το μίσος των διαφόρων λαών και εθνικοτήτων κατά των αποικιοκρατών Βρετανών, ή κατά των σοβιετικών, προσπάθησαν να τους δελεάσουν και να τους πάρουν στο πλευρό τους, υποσχόμενοι μετά την νίκη του Ράιχ τους, ανεξαρτησία και αυτονομία στους καταπιεσμένους.

Αζέροι στρατιώτες των Waffen SS (Πηγή)

Είναι ελαφρώς «μύθος» αυτό που έχει επικρατήσει σαν κοινή αντίληψη σήμερα, ότι οι Γερμανοί Ναζί, απεχθάνονταν τους μαύρους, και τις ..άλλες φυλές, αφού η πραγματικότητα ήταν ότι συνεργάζονταν με αρκετούς απ’ αυτούς και τους είχαν εντάξει στο στρατό τους, είτε στην Βέρμαχτ (Wehrmacht) (τακτικό στρατό) είτε στις επίλεκτες δυνάμεις των SS (Waffen SS). Όλα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της εποχής τους. Στη άκρη έμειναν θρησκείες και ιδεολογίες.

Βόσνιοι μουσουλμάνοι  εθελοντές της 13ης ορεινής μεραρχίας SS (Πηγή)

Στην Ελλάδα της κατοχής, χρησιμοποιήθηκαν μονάδες της «Ελεύθερης Αραβικής Λεγεώνας», προερχόμενης από τη Συρία, μετά την κατάληψη της τελευταίας από βρετανικά στρατεύματα. Οι Γερμανοί, οργάνωσαν στο Σούνιο τον Ιούνιο του 1941, (χρησιμοποιώντας τις βίλες των εύπορων Αθηναίων), ειδικό κέντρο εκπαίδευσης μονάδων που πλαισιώνονταν με εθελοντές Άραβες και μαύρους στρατιώτες,  από χώρες της  Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.

Η εκπαίδευση διάρκειας περίπου ενός έτους, επικεντρώθηκε σε τακτική πεζικού  και ασκήσεις μικρών κλιμακίων ημέρα και νύκτα, οπλομηχανήματα, παγιδεύσεις, εκρηκτικές ύλες και επιχειρήσεις εναντίον ανταρτών. Οι αξιωματικοί τους ήταν κυρίως Γερμανοί, αν και για λόγους σκοπιμότητας, προήγαγαν σε βαθμό αξιωματικού γύρω στους 15 απ’ αυτούς κατ’ αρχήν.

Αργότερα συνέχισαν την στρατολόγηση, συγκρότηση και  εκπαίδευση παρόμοιων μονάδων και στη νότιο Γαλλία, αφού αρκετοί Άραβες που βρίσκονταν εκεί, προέρχονταν από το γαλλόφωνο Μαρόκο και την Αλγερία.

Από τον Ιούλιο του 1942, οι Γερμανοί θέλησαν  να τους χρησιμοποιήσουν. Το αρχικό σχέδιο ήταν να μεταφέρουν μονάδες τους στην έρημο της Συρίας, για να πολεμήσουν με μορφή ανταρτοπολέμου εναντίον των Βρετανών και των συμμάχων τους.

Η εξέλιξη του πολέμου και η αδυναμία του γερμανικού ναυτικού να τους μεταφέρει σ’ εκείνες τις περιοχές λόγω της συμμαχικής αεροπορικής και ναυτικής υπεροχής, οδήγησαν σε τροποποίηση της αρχικής σχεδίασης και σκέφτηκαν την εμπλοκή τους στον Καύκασο, με απώτερο σκοπό την επιχειρησιακή τους χρησιμοποίηση για την κατάληψη του Ιράκ. Αυτό δεν έγινε ποτέ, μετά την ραγδαία έκβαση του πολέμου.

Η «Ελεύθερη Αραβική Λεγεώνα» είχε τη δύναμη μεραρχίας με 3 συντάγματα των 3 ταγμάτων, των 5 λόχων  το καθένα. Κάθε λόχος διέθετε περίπου 100 άνδρες. Η αριθμητική δύναμη παραμένει ασαφής, αλλά εκτιμάται ότι στη μεραρχία υπηρετούσαν συνολικά, μέχρι και 10.000 άνδρες. Μονάδες της χρησιμοποιήθηκαν στη Σικελία, στην Τυνησία, (όπου πιάστηκαν και αιχμάλωτοι μετά την ήττα του Άφρικα Κορπ) και στη Νότιο Ιταλία. Ποτέ δεν πολέμησε σαν μεραρχία, αλλά αποσπασματικά οι μονάδες της υπάγονταν σε διάφορους γερμανικούς σχηματισμούς κατά περίπτωση.

Στην Ελλάδα, ένα τάγμα της έγινε πολύ γνωστό, το  845 Γερμανο-αραβικό  τάγμα, το οποίο αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στο στρατόπεδο του Ντέλερσχάιμ της Αυστρίας, εμφανίστηκε στην χώρα μας τον Νοέμβριο του 1943, υπαγόμενο στην ανωτάτη γερμανική στρατιωτική διοίκηση της περιοχής. (Army Group E).

Άνδρες  της Ελεύθερης Αραβικής Λεγεώνας,  σε κάποιο σημείο της  σιδηροδρομικής γραμμής Αθηνών-Θεσσαλονίκης (Πηγή)

Το τάγμα ανέλαβε αρχικά την ευθύνη της προστασίας των σιδηροδρομικών γραμμών βορείως Θεσσαλονίκης, αλλά μετά από 4 μήνες, λόγω της ανταρτικής δραστηριότητας, ανέλαβε τομέα ευθύνης  νότια της Λαμίας, με έδρα της μονάδας την Αμφίκλεια.

Οι Αφροάραβες έγιναν ο φόβος και ο τρόμος της ευρείας περιοχής. Ήταν αδίστακτοι και αιμοβόροι πολεμιστές, εξειδικευμένοι στον αγώνα εναντίον ανταρτών. Δυστυχώς με την συναίνεση και την παρότρυνση των Γερμανών, που έμειναν ικανοποιημένοι από την «απόδοση» του τάγματος, έπραξαν εγκλήματα σε όσα χωριά πέρασαν.

Όταν τα γερμανικά στρατεύματα άρχισαν να αποχωρούν από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944, το αραβικό τάγμα χρησιμοποιήθηκε σαν οπισθοφυλακή, πολεμώντας στα βουνά της Γιουγκοσλαβίας. Τελικά αιχμαλωτίστηκε κοντά στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας από τους παρτιζάνους και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων. Οι άνδρες του αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από ένα χρόνο.

Αυτά για την ιστορία και για να μην ξεχνιόμαστε. Φιλίες δεν υπάρχουν! Μόνο συμφέροντα! Κάποιες απ’ αυτές τις ιστορίες, έχουν αφήσει τα ίχνη τους μέχρι και σήμερα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο!

Πηγή: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ: Η «Ελεύθερη Αραβική Λεγεώνα»

*

17 Μαρτίου 2008 – 5:57 μ.μ.

Ανώνυμος είπε…

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΤΟΤΕ» , ΤΕΥΧΟΣ Νο10 , ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2005

Άραβες Χιτλερικοί στην κατεχόμενη Ελλάδα του 1944
Γράφει ο Χριστόφορος Πετρίτης

Τον Ιούνιο 1944, το Δίστομο αντιμετώπιζε το πάθος μελαψών γερμανοντυμένων στρατιωτών που έβαζαν φωτιά και εκτελούσαν βάρβαρα τους άτυχους κατοίκους του χωριού! Επιζούν και σήμερα κάποιοι ντόπιοι, πολύ ηλικιωμένοι, που θυμούνται με τρόμο την εικόνα εκείνη των μαύρων χιτλερικών. Και όταν διηγούνται τις απάνθρωπες σκηνές που είχαν ζήσει οι ίδιοι, υπάρχουν κάποιοι νεώτεροι που με οίκτο τους κτυπούν στην πλάτη, πιστεύοντας ότι τα έχουν μπερδέψει και έχουν παρακρούσεις.
Αλλά, είναι αλήθεια και οι επιζώντες της καταστροφής του Διστόμου θυμούνται πολύ καλά. Ανάμεσα στη γερμανική δύναμη που επέπεσε στο Δίστομο υπήρχε και δύναμη της λεγεώνας «Ελεύθερη Αραβία» (Freies Arabien), που τότε έδρευε στην Ελλάδα και είχε χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση των ανταρτών!
Η λεγεώνα αυτή, που ποτέ δεν ξεπέρασε συνολικά τους 4.000 άνδρες, είχε αποφασισθεί να σχηματισθεί τον Ιανουάριο του 1942, ύστερα από δύο επαφές που είχε ο Χίτλερ. Μία με τον μεγάλο μουφτή των Ιεροσολύμων Χουσεϊνί και μία με τον στρατάρχη Πεταίν, αρχηγό του κράτους του Βισύ.
Ο Χουσεϊνί ήταν ο θρησκευτικός ηγέτης των τετρακοσίων εκατομμυρίων Αράβων, ενώ ο Πεταίν έπρεπε να συγκατανεύσει διότι οι άνδρες που εθελοντικά θα στρατεύονταν ήταν κυρίως Γάλλοι υπήκοοι, αφού προέρχονταν από το Μαρόκο, την Τυνησία και το Αλγέριο, καθώς και από το Ιράκ.
Ο Χουσεϊνί (1897-1974) βρισκόταν τακτικά στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής και διέμενε στο ξενοδοχείο της «Μεγ. Βρετανίας», αφού ως έδρα της λεγεώνας είχε ορισθεί η Ελλάδα. Στο στρατόπεδο Λαυρίου ήταν ο στρατωνισμός των χιτλερικών Αράβων, ενώ η κεραία του ραδιοφωνικού σταθμού «Ελεύθερη Αραβία» είχε εγκατασταθεί στο Σούνιο και από εκεί γίνονταν οι εκπομπές προς τη Μέση Ανατολή σε αραβική γλώσσα. Σε αθηναϊκά τυπογραφεία (του Συγκροτήματος Λαμπράκη, η εταιρία του οποίου κέρδιζε πολλά χρήματα από τέτοιες «αναθέσεις» έργου) τυπώνονταν εφημερίδες, φέιγ-βολάν και πάσης φύσεως προπαγανδιστικά έντυπα, που γερμανικά αεροπλάνα τα έπαιρναν και τα έριχναν στις χώρες της Μέσης Ανατολής.
Η στρατιωτική δύναμη που είχε στη διάθεση του ο μεγάλος μουφτής των Ιεροσολύμων δεν ήταν μόνον αυτή η λεγεώνα. Ως μουσουλμάνος θρησκευτικός ηγέτης, εκτός άλλων εθελοντικών σχηματισμών από Άραβες που είχαν δράσει στο περιθώριο του Άφρικα Κορπς (ανάμεσα σε άλλους επώνυμους Άραβες που είχαν φορέσει γερμανική στολή και πολέμησαν κατά των Συμμάχων, όπως είναι γνωστό, περιλαμβάνονταν και δύο μετέπειτα ηγέτες της Αιγύπτου, οι πρόεδροι Ναγκίμπ και Σαντάτ…), διοικούσε «πνευματικά» και άλλες μεγάλες μονάδες, όπως τον σχηματισμό των Βοσνίων Ες-Ες, καθώς και αυτοτελείς μονάδες Αζερμπαϊτζανών, Καυκάσιων, Τουρκομάνων κ.ά., μουσουλμάνων δηλαδή που προέρχονταν από τη Σοβιετική Ένωση. Μερικές από αυτές ήρθαν και στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κατοχής, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, οπότε συνεχώς αντικαθιστούσαν Γερμανούς για να αποδεσμευθούν και να προωθηθούν οι τελευταίοι στα κρίσιμα μέτωπα.
Έχει επισημανθεί εκτεταμένη παρουσία Καυκάσιων (με καθαρά ασιατικά-μογγολικά χαρακτηριστικά) π.χ., αρκετοί των οποίων μάλιστα στο τέλος της κατοχής λιποτάκτησαν, προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ, πήραν μέρος στα Δεκεμβριανά με γενιτσαρικές διαθέσεις και τελικά κάποιοι παρέμειναν μετά το 1945 στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν εδώ, δημιουργώντας οικογένειες.
Ένας Γερμανός δημοσιογράφος, ο Χάιντς-Ντί-τερ Πίλγκραμ, που την εποχή εκείνη βρισκόταν στην Ελλάδα ως πολεμικός ανταποκριτής, περιγράφει χαρακτηριστικά τι είδε, ακολουθώντας τη δράση ενός λόχου της «Ελεύθερης Αραβίας» στην Ελλάδα:
«Οι μαυρισμένες από τον ήλιο μορφές κατεβαίνουν πολύ πρωί, με ζωηρό και γρήγορο βήμα τους απότομους βράχους προς το ελληνικό χωριό του καταυλισμού τους. Από χθες το απόγευμα βρίσκονται σε πορεία μέσα στα βραχώδη φαράγγια, στα απόκρυφα στρατόπεδα των συμμοριτών, μέσα στις χαράδρες των ελληνικών βουνών, κυνηγώντας τον ύπουλο συρφετό των ληστών της υπαίθρου, των κομμουνιστών και των σαμποτέρ, που προσπαθεί εδώ, στη νότιο Ελλάδα, να τρομοκρατήσει τα χωριά και να τα λεηλατήσει. Ο Γερμανός αρχηγός του λόχου των Αράβων αναγγέλλει στον διοικητή του τάγματος το αποτέλεσμα της νυκτερινής αυτής περιπολίας. Στην ουσία πρόκειται πάντοτε για το ίδιο: Περίπου 20 συμμορίτες σκοτωμένοι, τρεις αιχμάλωτοι, καταστροφή μιας αποθήκης τροφίμων, πλούσια λεία σε όπλα.
»Στις στολές των ανδρών γυαλίζουν τα πρασινο-ασπρο-κόκκινα σήματα με τα αραβικά γράμματα και τις γερμανικές λέξεις «Ελεύθερη Αραβία» (Freies Arabien). Οι άνδρες αυτοί, που αποτέλεσαν τη σταθερή αυτή μαχητική ομάδα «Ελεύθερη Αραβία», προέρχονται από το Μαρόκο, την Τυνησία, το Αλγέριο, από το Ιράκ, ύστερα από τη δόλια κατάληψη του από τους Βρετανούς, κυρίως όμως είναι άνδρες του λαού αυτού των Αράβων, που τόσο αγαπά την ελευθερία. Με γερμανικές στολές, ορκισμένοι στον Φύρερ και στην πατρίδα τους, αγωνίζονται τώρα τον αγώνα για την ελευθερία των αραβικών χωρών.
»Οι νευρώδεις αυτές καστανές μορφές έχουν στο παρελθόν τους πολλούς σκληρούς αγώνες. Οδηγούμενοι αποκλειστικά από Γερμανούς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, με τους οποίους τους συνδέει μια φανατική πίστη, είναι ο τρόμος των συμμοριτών στα Βαλκάνια.
«Κινούνται μέσα στο τοπίο σαν γάτες, βλέπουν και ακούουν τόσο καλά τη νύχτα, όσο και την ημέρα, διαισθάνονται τον εχθρό, τις ύπουλες προθέσεις του και τις θέσεις στρατοπέδευσης τους. Φαίνεται σαν νάχουν μια έκτη αίσθηση, που τους καθιστά ιδιαίτερα ικανούς στον αγώνα εναντίον των συμμοριτών. Η ευθυβολία τους είναι σχεδόν ανυπέρβλητη, τη στιγμή που ο Γερμανός υπαξιωματικός ανακαλύπτει με το τηλεσκόπιο το κεφάλι του συμμορίτη ανάμεσα στους βράχους, ο Άραβας τον έχει κιόλας αποτελειώσει με μια επιτυχή βολή. Αλίμονο δε στη μονάδα των συμμοριτών, που οι Άραβες έφθασαν κοντά της, συρόμενοι για να πολεμήσουν σώμα με σώμα, όπως το συνηθίζουν. Τότε δεν μένει πια καιρός στους συμμορίτες να σηκώσουν ψηλά τα χέρια».
Για ευνόητους λόγους, ο Γερμανός δημοσιογράφος περνά το μήνυμα του σκληρού πολεμιστή που είναι ο Άραβας, αποδίδοντας του ικανότητες σχεδόν μυθικές. Και συνεχίζει:
«Η μία επιχείρηση διαδέχεται την άλλη, μόλις έχουν δύο ή τρεις μέρες ανάπαυσης ανάμεσα στις κουραστικές επιχειρήσεις επάνω στα ψηλά βουνά, που μερικές φορές κρατούν μια ολόκληρη εβδομάδα. Σε εκατοντάδες ανέρχονται οι συμμορίτες που σκοτώθηκαν τους τελευταίους μήνες, ενώ τα τάγματα των Αράβων δεν είχαν ούτε μία απώλεια είτε σε νεκρούς είτε σε τραυματίες».
Εμφανίζονται ως άτρωτοι και ότι έχουν προκαλέσει πολλά θύματα ανάμεσα στους αντάρτες. Ίσως η πραγματικότητα να είναι διαφορετική. Μέσα στα θύματα τους οπωσδήποτε περιλαμβάνονται και απλοί χωρικοί, άοπλοι και φιλήσυχοι, ακόμη και ανύποπτοι, που βρήκαν τον θάνατο υπό μορφή αντιποίνων, όπως στο Δίστομο, ή και χωρίς αιτιολογία.
Τα αραβικά αυτά τμήματα τα διοικούσαν Γερμανοί αξιωματικοί και υπαξιωματικοί, εξ ου και θα απορεί κανείς πώς γινόταν η συνεννόηση. Κοινή γλώσσα είχαν τα γαλλικά, που τα μιλούσαν οι περισσότεροι από τους Άραβες αυτούς εθελοντές, αφού άλλωστε προέρχονταν κυρίως από τις γαλλικές αποικίες της Βορείου Αφρικής. Στο κείμενο του Γερμανού πολεμικού ανταποκριτή διευκρινίζεται και αυτό το θέμα:
«Όπως τονίζει ο αρχηγός της μαχητικής ομάδας η αμοιβαία κατανόηση δεν είναι ζήτημα γλώσσας, αλλά υποδειγματικών γυμνασίων, υποδειγματικής ζωής και αγώνων. Οι διαταγές δίδονται στα γερμανικά, όπως ακριβώς ολόκληρη η στρατιωτική εκπαίδευση είναι όμοια με την εκπαίδευση ενός γερμανικού τάγματος πεζικού».
Για τις σχέσεις των Αράβων αυτών με τους ανωτέρους τους, ο Γερμανός δημοσιογράφος υποστηρίζει:
«Η συναδελφική συνεργασία με τους Γερμανούς ανωτέρους τους, είναι παραδειγματική. Την καθορίζει ο σεβασμός προς τον Γερμανό αξιωματικό και τις ιδιότητες του ως αρχηγού, η ποιότητα των γερμανικών όπλων και η ικανότητα της στρατηγικής ηγεσίας. Η ρεαλιστική και αντικειμενική γερμανική ηγεσία σέβεται πάντοτε το έκδηλο αίσθημα της δικαιοσύνης των Αράβων. Τη σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης, που υπάρχει μεταξύ του Γερμανού διοικητή και του Άραβα στρατιώτη, μαρτυρεί μεταξύ πολλών άλλων, ένα γράμμα που έγραψε ένας Άραβας, στον οποίον είχαν εμπιστευθεί μια έκτακτη αποστολή: «Χαιρετισμός και τιμή, όπως ταιριάζει στο αξιότιμο πρόσωπο σας. Εγώ ο υπηρέτης σας, λοχίας Ε., επιθυμώ να πληροφορηθώ περί της υγείας σας, που εύχομαι, όπως ελπίζω, να σας την διατηρεί πάντοτε ο Θεός χάριν ημών, γιατί εσείς με την πείρα και τις γνώσεις σας είσθε ο άνθρωπος που καθοδηγεί τα πεπρωμένα ημών των Αράβων. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τον βαθμό της λύπης μου, όταν σας άφησα την τελευταία στιγμή, καθώς και τον βαθμό της περηφάνειας μου, όταν με χαρακτηρίσατε ως ένα πραγματικό εξ όλης καρδίας στρατιώτη. Αυτό και θέλω να παραμείνω, αδιάφορο, αν θα είμαι κοντά σας ή πολύ μακριά από σας. Κύριε λοχαγέ μου, εδώ στη νέα μου θέση και στη νέα μου αποστολή όλα πάνε καλά, η διάθεση και η υγεία μου είναι πολύ καλή και δεν μου λείπει τίποτε εκτός από την παρουσία σας. Δεχθείτε το γράμμα μου φιλικά και εξακολουθήστε να παραμένετε ο λοχαγός μου. Ο λοχίας σας Ε.»».
Μερικές ακόμη πληροφορίες έχουμε για τη ζωή των Αράβων αυτών εθελοντών στην Ελλάδα, ακόμη και για τον καραγκιόζη που τους ψυχαγωγούσε:
«Όλα τα γερμανικά μέτρα, που αφορούν την περίθαλψη τους, οι Άραβες τα δέχονται με ευγνωμοσύνη και προθυμία: Έχουν τη μικρή τους εφημερίδα, που την διαβάζει φωναχτά το βράδυ σε κάθε καταυλισμό ένας συνάδελφος, γιατί περίπου οι μισοί απ’ αυτούς δεν ξέρουν ούτε να διαβάζουν ούτε να γράφουν. Ένα θέατρο καραγκιόζη τους παίζει κάθε βράδυ εύθυμα λαϊκά και παραμυθένια έργα, με πολλή φασαρία, με τον Γκούλια, που θυμίζει τον
δικό μας καραγκιόζη, με τον πανούργο, αλλά στο τέλος αγρίως ξυλοκοπουμενο Εβραίο, και με τον καδή, τον δικαστή. Κινηματογραφικές ταινίες χορού και τραγουδιού τους κάνουν να πλήττουν, ενώ χειροκροτούν με μεγάλο ενθουσιασμό στη μέση του έργου κινηματογραφικές ταινίες με ληστές ή ταινίες παραμυθιών. Επειδή επί του παρόντος οι Άραβες δεν έχουν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν στην πατρίδα τους με άδεια, τους χορήγησαν μια εστία αναψυχής στο Τσελ, κοντά στη λίμνη, σε μια ωραία τοποθεσία, όπου πριν λίγο καιρό πήγαν οι πρώτοι αδειούχοι Άραβες.
»Κάθε βράδυ συγκεντρώνονται μπρος στα παραπήγματα και στις πλαγιές, στις άκρες του ελληνικού ορεινού χωριού, οι διάφορες ομάδες των Αράβων με τα τραγούδια τους και τις ζωηρές συζητήσεις τους, που συχνά στρέφονται γύρω από πολιτικά θέματα. Ενδιαφέρονται για την πατρίδα τους, για την απελευθέρωση τους από τη βρετανική βία, τον εβραϊσμό και την καταπολέμηση του μπολσεβικικού κινδύνου, που απειλεί και τις δικές τους χώρες. Σκοπός τους είναι ένα μεγάλο αραβικό κράτος, στο οποίο να διατηρούν την ιδιοτυπία τους οι διάφορες φυλές. Ο αλληλοσεβασμός των διαφόρων αραβικών φυλών, που καθρεφτίζεται και μέσα στη μικρή αυτή κοινότητα της γερ-μανο-αραβικής μαχητικής ομάδας, εγγυάται για τη συνεργασία αυτή. Όλοι αυτοί, που αγωνίζονται εδώ στην Ελλάδα, γνωρίζουν πως η συμβολή τους εναντίον του συρφετού των συμμοριτών εξυπηρετεί τελικώς και την πατρίδα τους, πως έχει τη σημασία ενός βήματος προς τα εμπρός στον δρόμο της νίκης των ευρωπαϊκών δυνάμεων της τάξεως εναντίον των Αγγλοαμερικανών και του μπολσεβικισμού. Μέσα στη μελλοντική αυτή Ευρώπη θα πάρει τη θέση που της αξίζει και η ελεύθερη Αραβία τους υπό την ηγεσία των ανδρών, που αγωνίζονται τώρα γι’ αυτό τον σκοπό».
Όπως προαναφέρθηκε, η παρουσία αυτών των Αράβων στην Ελλάδα έληξε με το τέλος της κατοχής και την αποχώρηση των Γερμανών. Εκτός από μερικούς που κατάφεραν να λιποτακτήσουν και να εμφανισθούν ως αυτόμολοι του ΕΛΑΣ, το κύριο μέρος αυτών των εθελοντών ακολουθούσε τους συμπτυσσόμενους Γερμανούς, σε σημείο που να βρεθούν στη θέση να υποστηρίζουν το Τρίτο Ράιχ έγχρωμοι, ασιάτες, μουσουλμάνοι και γενικά κάθε άλλο παρά Άριοι. Και την ώρα που στην απελευθερωμένη Ελλάδα ξεσπούσαν λίγο αργότερα τα Δεκεμβριανά, είχαμε το φαινόμενο «αραπάδες» (πρώην γερμανοντυμένοι) να πολεμούν με τους Ελασίτες από τη μια μεριά, αλλά και άλλης προέλευσης «αραπάδες» (Ινδοί αυτοί) να πολεμούν βρετανοντυμενοι υπό τις διαταγές του Σκόμπι. (Σ.Σ. Την έκφραση «αραπάδες» την δανειζόμαστε από επίσημα έγγραφα του ΕΛΑΣ…).

Αφού το ξαναματαξεθάψατε, ιδού ορισμένα στοιχειάκια τα οποια μάζεψα.

Η «Legeon Freies Arabien» που πολέμησε στο πλευρό της Wehrmacht (και δεν ήντονε μονάδα των Waffen SS) στην Βόρειο Αφρική. Ήταν στελεχωμένο κυρίως (όχι από «Άραβες» γενικώς και αορίστως, αλλά) από Μπερμπερίνους – αν δείτε τις φωτογραφίες, οι περισσότεροι είναι μαύροι και ΔΕ νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί μαύροι «Άραβες»
Η Λεγεώνα έδρασε και στην Ελλάδα σε «επιχειρήσεις εναντίον ανταρτών», πιθανότατα κάποιους μήνες του 1943. ΔΕΝ έλαβαν μέρος στοιχεία της λεγεώνας (deutsch-arabische Infanterie-Bataillon 845) στην καταστροφή του Διστόμου, αυτό είναι βεβαιωμένο ιστορικά. Γενικότερα, έχουμε ελάχιστη τεκμηρίωση της δράσης των βορειοαφρικάνων εθελοντών της Wehrmacht στην Ελλάδα, ωστόσο έχουμε τεκμήριο της παρουσίας τους. Λογικά χρησιμοποιήθηκαν σε «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου και όχι σε επιχειρήσεις τρομοκρατίας (τις οποίες οι Γερμανοί συνήθως έκαναν μόνοι τους ή ανέθεταν στους Ελληναράδες ιδεολογικούς συγγενείς των ακροδεξιών του πχόρουμ).

Δεύτερον: τα Waffen SS ξεκίνησαν ως μία μάζωξη από ελίτ μονάδες στελεχωμένους με Άρειους εθελοντές (κυρίως Γερμανούς, αλλά και Νορβηγούς, Ολλανδούς, Φλαμανδούς κ.α.) αλλά μετά την εισβολή στην ΕΣΣΔ και τις αυξημένες ανάγκες που δημιούργησε αυτή (κυρίως σε «αστυνομικές» επιχειρήσεις και στην αντιμετώπιση αντάρτικων ομάδων) τα Waffen SS «άνοιξαν» για τους μη-Αρείους. Πάντα βεβαίως σε συγκεκριμένες μονάδες. Αν θέτε μπορώ να σας βρω μπόλικα στοιχεία για τις μονάδες. Υπήρχαν Καζάκοι, Αζέροι, Τουρκμένοι, Τατζίκοι (όλοι αυτοί είναι σαφώς «μη Άρειοι) Εσθονοί, Λετονοί, Λιθουανοί (οι δύο τελευταίοι νομίζω κυρίως ως φρουρές στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν ξέρω αν συγκρότησαν ανεξάρτητες μεραρχίες) και άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός. Στα Βαλκάνια είχαμε τη μουσουλμανική λεγεώνα της Βοσνίας (Hanzar νομίζω) η οποία φυσικά είχε ΒΟΣΝΙΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ και όχι «Άραβες».

Οι Γερμανοί ΔΕΝ πήραν Άραβες στα Waffen SS, η λεγεώνα Freies Arabien ανήκε στο Heer (στρατό) και σύμφωνα με μία πηγή δημιουργήθηκε κατόπιν ενεργειών του Ρόμελ στην Τυνησία. Υπήρχαν μονάδες Αραβικές (κυρίως στο Ιράκ) που όμως δεν βγήκαν έξω από τα όρια του Ιράκ.

Άρχισα σήμερα να το ψάχνω το θέμα, είναι ενδιαφέρον και για το περιοδικό μου, οπότε κάποια στιγμή θα δημοσιεύεσω κάμποσα στοιχεία.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s