Πρόσωπα

Ο ελασίτης γιατρός Δημοσθένης Γρίβας

Ο Δημοσθένης Γρίβας γεννήθηκε το 1912 και εκτελέστηκε από τους εθνικιστές το 1947, σε ηλικία 35 ετών. Ο πατέρας του, Βασίλης Γρίβας, γιατρός και διδάκτορας της ιατρικής (1899), ήταν «ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης των αγροτών της Θεσσαλίας» και των γεγονότων του Κιλελέρ (1910). Στις 19-6-1910 παραπέμφθηκε μαζί με 34 άλλους συντρόφους του στο κακουργιοδικείο της Χαλκίδας όπου στις 23-6-1910 οι ένορκοι αθώωσαν όλους τους κατηγορούμενους.

Ο Δημοσθένης Γρίβας, νεαρός φοιτητής εγκολπώθηκε τις ιδέες της αριστεράς κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου πήρε το πτυχίο του το 1939. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Έλλη Συμεωνίδου, τότε φοιτήτρια της νομικής, με την οποία έκαναν δυο παιδιά, τον Βασίλη (1940) και τον Κλεάνθη (1944).

Το 1941, αρνήθηκε να υποχωρήσει σε ποικίλες πιέσεις για να καλωσορίσει τους Γερμανούς κατακτητές κατά την είσοδο τους στην Καρδίτσα (δεδομένου ότι τότε ήταν ο μόνος επιστήμονας στην πόλη που μιλούσε γερμανικά). Και, προκειμένου να αποφύγει τα αντίποινα των Γερμανών, βγήκε στο βουνό (συνοδευόμενος από τη γυναίκα του) πολύ πριν σχηματιστούν οι πρώτες αντάρτικες ομάδες.

Ήταν μέλος του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας και του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) από τη στιγμή της δημιουργίας του και υπηρέτησε ως γιατρός στο «Υγειονομικό Σώμα» του ΕΛΑΣ μέχρι την απελευθέρωση.

Η απολύτως ανιδιοτελής άσκηση της ιατρικής και η πολιτική και πολιτιστική του δραστηριότητα, του εξασφάλισαν το μίσος της ντόπιας ιατρικής συντεχνίας και των πολιτικών του αντιπάλων, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καταδίκη του σε θάνατο από τους ένστολους φονιάδες του Έκτακτου Στρατοδικείου Καρδίτσας κατά τον εμφύλιο πόλεμο (Ιούνιος 1947), ύστερα από μια παρωδία «δίκης» που έγινε απροειδοποίητα, υπό καθεστώς τρομοκρατίας και χωρίς μάρτυρες κατηγορίας. Η δεξιά «λευκή τρομοκρατία» που κάλυψε τη χώρα μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας τον ανάγκασε να βγει στο βουνό ως γιατρός του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», παρά τις εκφρασμένες διαφωνίες του με την απόφαση για Εμφύλιο Πόλεμο της αλλοπρόσαλλης και ολοκληρωτικής ηγεσίας του Νίκου Ζαχαριάδη που έλεγχε το ΚΚΕ.

Όπως σημειώνει ο Επαμεινώνδας Σακελλαρίου, αρχίατρος του ΕΛΑΣ αρχικά και στη συνέχεια του ΔΣΕ: «Η ζωή του γιατρού στο Αντάρτικο έχει δραματικές εξελίξεις μεταξύ καθήκοντος και ζωής.

«Παράδειγμα ο γιατρός Δημοσθένης Γρίβας από την Καρδίτσα, ίσως και άλλοι που δεν περιέπεσαν στην αντίληψη μου… Ο γιατρός Δημοσθένης Γρίβας πιάστηκε στα Άγραφα μαζί με τραυματίες από τα κυβερνητικά στρατεύματα, πέρασε από Στρατοδικείο και με απόφαση του εκτελέστηκε στις 20 Ιουνίου του 1947… Ο γιατρός πιάστηκε μαζί με τους τραυματίες: αυτό δείχνει ότι τήρησε τον Ιατρικό Όρκο που έδωσε. Παρέμεινε μαζί τους και θυσιάστηκε, δεν τους εγκατέλειψε για να αποφύγει τη σύλληψη και την καταδίκη του από το Στρατοδικείο. Γι’ αυτό νομίζω ότι επαξίως μπορεί να κηρυχθεί ως ήρωας, τηρητής του Ιατρικού Όρκου. Και θεωρώ πως το Κράτος πρέπει να επιληφθεί και να κατοχυρώσει με ειδική νομολογία τους ‘Ήρωες του Ιατρικού Όρκου’». [Βλ. Επαμεινώνδας Σακελλαρίου, Διαθέσαμε τη ζωή μας, Θεσσαλονίκη, 1991, σ.. 12 και 108].

2. Δίκη και εκτέλεση κατά παραγγελία

Για να αποφευχθούν λαϊκές αντιδράσεις και να καταστεί αδύνατη η προετοιμασία της υπεράσπισης του, η δίκη του ορίστηκε αιφνιδιαστικά και έγινε στο Έκτακτο Στρατοδικείο στο «Κιέριον» της Καρδίτσας στις 13 Ιουνίου 1947. Στη διάρκεια της δίκης οι αρχές επέβαλαν το κλείσιμο των καταστημάτων της πόλης. Συνήγορός του ήταν ο δικηγόρος Αναγνωστόπουλος (πατέρας του μετέπειτα υπουρ­γού της ΝΔ, Θ. Αναγνωστόπουλου) που ειδοποιήθηκε λίγη ώρα πριν από τη δίκη.

Μάρτυρες κατηγορίας δεν υπήρχαν, ενώ ορισμένοι στρατιώτες του «εθνικού» στρατού (που είχαν αιχμαλωτιστεί από τους αντάρτες, είχαν νοσηλευτεί από τον Δημοσθένη Γρίβα και στη συνέχεια ανταλλάχτηκαν με αντάρτες που είχαν πιαστεί από το στρατό) μετεξελίχτηκαν σε μάρτυρες υπεράσπισης του. Ανάμεσα τους ήταν και ο γιατρός Αθανάσιος Νασιάκος. Όλοι τους έπλεξαν το εγκώμιο του ήθους και της συμπεριφοράς του Δημοσθένη Γρίβα ο οποίος, όπως κατέθεσαν, «δεν έκανε καμιά διάκριση μεταξύ των αριστερών και των δεξιών».

Για αυτή την παρωδία δίκης, η ημερήσια εφημερίδα των Τρικάλων «Θάρρος» γράφει στις 14 Ιουνίου 1947: «Κατά την απολογία του ο κατηγορούμενος μίλησε επί μία ώρα ανα­φερθείς αρχικώς εις: ους λόγους οι οποίοι τον εξανάγκασαν να κρύπτεται εντός της πόλεως λόγω της αποφάσεως της Επιτροπής Ασφαλείας διά της οποίας είχε εκτοπισθεί επί ένα έτος.

Ισχυρίστηκε, εν συνεχεία ότι αναγκάσθηκε να μεταβεί στην Μπελοκομίτη, για να εργαστεί ως ιατρός εις την περιφέρεια. Καταλήγοντας, είπε ότι δεν αποδίδει σημασία στην καταδίκη του, αλλά ενδιαφέρεται αποκλειστικώς για τον μη χαρακτηρισμό του από το Στρατοδικείο ως κοινού ληστή, γεγονός το οποίο θα συνεπαγόταν την κηλίδωση της τιμής του. Ο Βασιλικός Επίτροπος μίλησε δι’ ολίγων και ζήτησε την επιβολή της εσχάτης των ποινών. Το απόγευμα εξεδόθη η απόφαση με την οποία επιβλήθηκε εις τον Δημοσθένη Γρίβα η ποινή του θανάτου. Αίτηση της υπερασπίσεως να εκφρασθεί η ευχή του Στρατοδικείου προς μετριασμό της ποινής απερρίφθη. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ απέστειλε τηλεγράφημα προς τον Βασιλέα έχον ούτω:

‘Υπτίαις χερσίν καθικετεύω Υμετέρα Μεγαλειότητα ευαρεστηθή διάταξη αναστολή ποι­νής δικασθέντος εις θάνατον ιατρού Γρίβα.

Ταπεινός ευχέτης και ευπειθέστατος θε­ράπων, Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ». [Βλ. Εφημ. Θάρρος: «Εις θάνατον ο ιατρός Γρίβας», Τρίκαλα, 14 Ιουνίου 1947].

Αυτή η καθ’ υπαγόρευση δίκη χωρίς μάρτυρες κατηγορίας, συγκλόνισε την τοπική κοινωνία και παρότι η αντιπαλότητα και το μίσος της ντόπιας ιατρικής συντεχνίας και των πολιτικών αντιπάλων του γιατρού Δημοσθένη Γρίβα αποτέλεσαν τα ξύλα για το προσάναμμα της πυράς, οι ενοχές και η αμηχανία τους ήταν καθολική.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μετά την εκφώνηση της καταδικαστικής απόφασης, ο πρόεδρος του στρατοδικείου δήλωσε στη γυναίκα του Έλλη, παρουσία του δικηγόρου του, «Λυπάμαι πολύ κυρία Γρίβα. Ο άνδρας σας είναι αθώος. Πιέστηκα αφάνταστα για να βγάλω αυτή την απόφαση και δεν είχα άλλη εκλογή». Ενώ, ο αρχιμανδρίτης που τον εξομολόγησε πριν εκτελεστεί, είπε στους δικούς του:

«Δεν ήμουν άξιος να εξομολογήσω έναν τέτοιο άνθρωπο».

Στις 20 Ιουνίου 1947, σε ηλικία 35 ετών, ο γιατρός Δημοσθένης Γρίβας οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, φορώντας τις πυτζάμες του, γιατί είχε χαρίσει το κοστούμι και το πανωφόρι του σε συγκρατούμενους τους («για να συνεχίσουν να είναι χρήσιμα»).

Δυο αποσπάσματα κατά σειρά (που αποτελούνταν από συμπατριώτες του και τον γνώριζαν), αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή «Σκοπεύσατε. Πυρ» και αντικαταστάθηκαν από ένα τρίτο απόσπασμα που το αποτελούσαν στρατιώτες προερχόμενοι από άλλα μέρη της Ελλάδας.

Θάφτηκε σε έναν ομαδικό τάφο που κρατήθηκε μυστικός από την οικογένεια του επί δύο εβδομάδες.

Στη διάρκεια του Εμφυλίου, από το σύνολο των γιατρών του Υγειονομικού Σώματος του ΔΣΕ πέντε έχασαν τη ζωή τους:

● Δυο καταδικάστηκαν σε θάνατο από τους ένστολους φονιάδες των Εκτάκτων Στρατοδικείων και στήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα (ο Δημοσθένης Γρίβας στην Καρδίτσα στις 20-6-1947 και ο Κουβαράς).
● Τρεις σκοτώθηκαν σε επιθέσεις του «εθνικού» στρατού κατά των ανταρτών (ο Νίκος Κουκουλιός ή Παλιούρας στον Κόζιακα την άνοιξη του 1947, ο Αθανάσιος Καράμπαμπας στην Κεντρική Μακεδονία το 1948 και ο Κουρδουκλάς στον Όλυμπο το 1949). [Βλ. Επαμ. Σακελλαρίου: Το Υγειονομικό του Δημοκρατικού Στρατού, Αθήνα, Τολίδης, χ.χ., σ. 8-9 και 31]

3. Τα περιουσιακά του στοιχεία και η διάθεση τους

Ίσως φανεί παράξενο το ότι στέκομαι στο σημείο αυτό, που είναι όμως ένα απτό δείγμα αλλά και παράδειγμα ενός άλλου ήθους και μιας άλλης εποχής που έχει πλέον οριστικά, ίσως, παρέλθει. Ο Δημοσθένης Γρίβας, αν και γιατρός ο ίδιος (και γιος διδάκτορα της ιατρικής σε μια εποχή που οι γιατροί με διδακτορικό στην Ελλάδα μπορούσαν να μετρηθούν στα δάκτυλα των δυο χεριών), τα μόνα περιουσιακά στοιχεία που κατείχε την ώρα της εκτέλεσης του, είναι τα γυαλιά, το δακτυλίδι, η ταυτότητα, η βέρα, το ρολόι, η σιγαροθήκη, ο αναπτήρας, τα ξυριστικά εργαλεία, το πουλόβερ, το στυλό του και ένα χειροποίητο σκάκι, τα οποία, στο τελευταίο του γράμμα στη γυναίκα του, της ζητάει να τα μοιράσει στους δικούς του σαν ενθύμιο:

«Από τα λίγα ατομικά μου πράγματα πού αφήνω, δώσε στους δικούς μας από κάτι για ενθύμιο. Στη μανούλα μας, τα γυαλιά μου, εσύ να κρατήσεις το δακτυλίδι και την ταυτότητα, τη βέρα μου να την κάνεις ενθύμιο στον Τούλη, το ρολόι μου στο Λάκη, στο Μήτσο μας, την μαύρη σιγαροθήκη, στον αδελφό μας Γιώργο, τον αναπτήρα μου, στον Κροίσο τα ξυριστικά εργαλεία, στον Βάγιο μας το πουλόβερ, στον Αποστολάκη της Πόπης το στυλογράφο. Το σκάκι καμωμένο από αγαπητούς φίλους συγκροτούμενους να το κρατήσεις για ενθύμιο». Ενώ για τα υπόλοιπα «περιουσιακά» του στοιχεία (δηλαδή τις μελέτες, εισηγήσεις και ομιλίες που έκανε σε λαϊκά σεμινάρια και δημόσιες εκδηλώσεις του ΕΑΜ), οι οδηγίες που αφήνει στη γυναίκα του είναι: «αφού τις αντιγράψεις να τις κρατήσεις για ενθύμιο και τα αντίγραφα να τα παραδώσεις εν καιρώ στον προορισμό τους».

Από imiorofos

Πηγή: Ο ελασίτης γιατρός Δημοσθένης Γρίβας

Advertisements

12 thoughts on “Ο ελασίτης γιατρός Δημοσθένης Γρίβας”

  1. Τουλάχιστον αυτός εκτελέστηκε γιατί βγήκε στο βουνό εναντίον της νόμιμης κυβλερνησης της Ελλάδος με αυτούς που επιδίωκαν τη βίαιη ανατροπή του αστικού καθεστώτος και του πολιτεύματος. Οι δεκάδες ιατροί που έσφαξε ο ΕΛΑΣ μόνο στην Πελοπόννησο, έχασαν τη ζωή τους χωρίς να κάνουν τίποτε!
    Μόνο που δεν ακολούθησαν το ΕΑΜ/ΚΚΕ και χαρακτηρίστηκαν «αντίδραση».

    Ποιοί λοιπόν πήγαν άδικα;;;;;;;;;;;;;;

    Μου αρέσει!

  2. Αν τα περιστατικά, όπως περιγράφονται, είναι αληθή, τότε το επίσημο κράτος συμπεριφέρθηκε σαν παρακράτος ή σαν μαφιόζικη οργάνωση, μακριά από οποιαδήποτε έννοια νομιμότητας. Αυτό είναι το στοιχείο που ξεχωρίζει (και στοιχειώνει στο χρόνο) πέρα από την προσωπική και οικογενειακή τραγωδία του συγκεκριμένου γιατρού. Μετά από την «κρατική» δολοφονία του γιατρού ο Εμφύλιος συνεχίστηκε πάνω από δυο χρόνια, παίρνοντας όλο και αγριότερες μορφές. Εφ’ όσον η αφήγηση είναι αποδεκτή ως αληθής, σε συνδυασμό με τα δεδομένα της κατοχικής περιόδου, προκύπτει (για μια ακόμα φορά) ότι το «δίκαιο» και το «άδικο» ήταν έννοιες σχετικές και για τις δύο παρατάξεις και είναι ματαιπονία να το αναζητάμε και, ακόμα περισσότερο, να το «αποδίδουμε» εμείς, εκ των υστέρων. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει να κατανοήσουμε τις αιτίες που οδήγησαν σε τέτοιου είδους ενέργειες, είτε (ενδεικτικά) στο Φενεό είτε στα επίσημα κρατικά στρατοδικεία.

    Μου αρέσει!

  3. 1) Ο γιατρός Γρίβας βγήκε, λέει, στο βουνό (ΕΛΑΣ) για να αποφύγει «αντίποινα» των
    Γερμανών, επειδή απέφυγε να τους καλωσορίσει (τους Γερμανούς) κατά την είσοδό τους στην Καρδίτσα, μιας και ήταν ο μόνος επιστήμονας στην πόλη που μιλούσε Γερμανικά. (!;!;!;)

    2) Το μίσος τής ντόπιας ιατρικής συντεχνίας και των πολιτικών του αντιπάλων, οφειλόταν όχι μόνο στην ανιδιοτελή άσκηση της ιατρικής από τον Γρίβα, αλλά και στην πολιτική και πολιτιστική του δρλαση. (!;!;!;)
    Καλά για τα άλλα, αλλά και για την «πολιτιστική» δράση του;

    2) Από πού προκύπτει έγκυρα ότι επρόκειτο περί «παρωδίας» δίκης υπό καθεστώς τρομοκρατίας, και μάλιστα «χωρίς μάρτυρες κατηγορίας»;
    Κι αφού η «τρομοκρατία» ήταν τόσο έντονη, πώς μπόρεσε ο μητροπολίτης Ιεζεκιήλ να στείλει το τηλεγράφημα-έκκληση στον βασιλιά, το οποίο μάλιστα δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο;

    3) Γιατί ήταν δίκη «καθ’ υπαγόρευσιν»; Δεν ίσχυε το δημοκρατικά νομιμοποιημένο Γ΄ Ψήφισμα από τον Ιούνιο του 1946 (άρθρα 2 και 3);

    4) Είπε, τάχα, ο πρόεδρος του στρατοδικείου στη γυναίκα τού καταδικασθέντος Έλλη, παρουσία τού δικηγόρου του: «Λυπάμαι πολύ κυρία Γρίβα. Ο άνδρας σας είναι αθώος. Πιέστηκα αφάνταστα για να βγάλω αυτή την απόφαση και δεν είχα άλλη εκλογή». (!;!;!;)
    Ποιος λογικός άνθρωπος είναι δυνατόν να δεχθεί τη μπούρδα ότι ο πρόεδρος του στρατοδικείου που τον καταδίκασε δήλωσε κάτι τέτοιο αμέσως μετά την εκφώνηση της καταδικαστικής απόφασης, και μάλιστα ενώπιον τρίτου;
    Σε ποιους νομίζει ότι απευθύνεται ο άγνωστος imiorofos (πηγή της ΤVXS και των «Σημειώσεων», η οποία μάλιστα [πηγή] δεν ανοίγει;)

    5) Από πού προκύπτει έγκυρα ότι δύο διαφορετικά εκτελεστικά αποσπάσματα αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή «πυρ!» ;

    Πέραν των ανωτέρω, θεωρώ ανάξιο λόγου περίτριμμα οποιδήποτε κείμενο χαρακτηρίζει σήμερα τους δημοκρατικά νομιμοποιημένους στρατοδίκες τού Εμφυλίου ως «ένστολους φονιάδες» και αναφέρεται στον Ελληνικό Στρατό τής εποχής εκείνης χρησιμοποιώντας τον όρο «‘εθνικός’ στρατός», βάζοντας δηλαδή τη λέξη ‘εθνικός’ εντός εισαγωγικών.

    Μου αρέσει!

    1. Η Καρδίτσα ήταν υπό Ιταλική κατοχή, όχι Γερμανική. Υπό Γερμανική κατοχή βρέθηκε το 1943. Οπότε ο ισχυρισμός περί Γερμανικής γλώσσας και αντιποίνων είναι έωλος.

      Μου αρέσει!

  4. Το κείμενο είναι του Κλεάνθη Γρίβα (νευρολόγος, γιος του Δημοσθένη)

    Ιδού και η αρχική πηγή, με αρκετά πρόσθετα στοιχεία, από τα οποία ξεχωρίζουν τρία γράμματα του Δ.Γ, λίγο πριν την εκτέλεσή του.

    http://www.grivas.info/politikes-dolofonies/163-20-6-1947

    Μου αρέσει!

  5. συμφωνα με μαρτυριες συγγενων αριστερων υποδικων, δικαστες χρηματιστηκαν για να μετατρεψουν ομοφωνες ή 4-1 καταδικαστικες αποφασεις σε 3-2 κατι που σημαινε την μετατροπη της θανατικης ποινης σε ισοβια. καλα ως γνωστον οι εκτελεσεις σταματησαν με τη ληξη του εμφυλιου κατι που ειχε σαν συνεπεια να γλυτωσουν αρκετες εκατονταδες

    σε οτι αφορα την περιπτωση γριβα, απο οτι καταλαβαινω απο το κειμενο η συλληψη του θα εγινε μετα απο μαχη ή σε βαση ή χωριο που ελεγχοταν απο το δσε, κατηγορηθηκε ως μελος του και η δικη θα εγινε με συνοπτικες διαδικασιες ( υποθεση κανω δεν γνωριζω λεπτομερειες)

    Μου αρέσει!

    1. Ο σπιτονοικοκύρης μου, καπετάνιος του ΕΛΑΣ στην περιοχή Καβάλας μας διηγούνταν ότι δωροδόκησε 3 στρατοδίκες για να καταδικαστεί σε 3-2. Χρήματα που αντιστοιχούσαν σε 3 πολυκατοικίες μας είπε ότι τους έδωσε. Και ήρθε Θεσσαλονίκη μετά την αποφυλάκιση και έχτισε άλλες δύο δικές του! (Καβάλα δεν μπορούσε να ξαναπάει, είδα ανθρώπους να ακούν το όνομά του δεκαετίες μετά και να αστράφτει το βλέμμα τους). Πάντως αναγνωρίστηκε ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης επί ΠΑΣΟΚ.

      Μου αρέσει!

  6. Έχω επισημάνει κι άλλη φορά ότι οι εκτελέσεις (μετά από αποφάσεις στρατοδικείων) ήταν σχετικά λίγες (περί τις 3.500) και σταμάτησαν αμέσως μετά τη λήξη των συγκρούσεων. Σε άλλες χώρες (ιδιαίτερα στην Ισπανία) έγινε πραγματική σφαγή των ηττημένων, μετά. Εδώ το αποφύγαμε, πιθανότατα λόγω της εμπλοκής Βρετανίας και ΗΠΑ και γιατί ο ελληνικός Εμφύλιος διεξαγόταν αμέσως μετά τον Β’ΠΠ, στις απαρχές του Ψυχρού Πολέμου. Με άλλα λόγια, πιθανότατα ο αριθμός των εκτελέσεων περιορίστηκε εξαιτίας του παράγοντα «διεθνής κοινή γνώμη».

    Αλλά κάθε μία περίπτωση είναι μοναδική για τις οικογένειες, τους απογόνους κλπ.

    Μου αρέσει!

  7. Τάσος Παγώνης

    οσα γραφω περι χρηματισμου δικαστων τα ειχα δει σε κειμενο που αφορα την καβαλα
    απο εκει καταγεσε; γνωριζεις αν ειχαν γινει εκτελεσεις κατα την περιοδο των δεκεμβριανων;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s