1940-41, Κατοχή

Κρήτη: Η Μάχη και η Αντίσταση

Φωτογραφία της ναζιστικής προπαγάνδας (22/7/1944) με λεζάντα: «Η Κρήτη μένει πιστή στην Ελληνική Υπόθεση. Με έντονο ενδιαφέρον ακούνε οι κάτοικοι του χωριού τις αφηγήσεις των Γερμανών από τις εμπειρίες τους με τον Μπολσεβικισμό»Φωτογραφία της ναζιστικής προπαγάνδας (22/7/1944) με λεζάντα: «Η Κρήτη μένει πιστή στην Ελληνική Υπόθεση. Με έντονο ενδιαφέρον ακούνε οι κάτοικοι του χωριού τις αφηγήσεις των Γερμανών από τις εμπειρίες τους με τον Μπολσεβικισμό» | Τ. ΨΑΡΑΚΗΣ «Ντοκουμέντα Κατοχής της γερμανικής προπαγάνδας» (Αθήνα 1980)

«Προς αντιμετώπισιν των εκ του πολέμου ερειπίων και συμφορών, είναι απαραίτητος η εσωτερική ησυχία και τάξις και η απόλυτος νομιμοφροσύνη προς τας Γερμανικάς Αρχάς Κατοχής»

Κυριάκος Μητσοτάκης (εφ. «Παρατηρητής» Χανίων, 7/5/1944, σ. 1η)

Η Κρήτη μπήκε στον πόλεμο με τραυματικό τρόπο πριν από τη γερμανική επίθεση και κατάκτηση.

Η Μεραρχία Κρήτης στάλθηκε στο μέτωπο του ελληνοϊταλικού πολέμου πολύ μετά την έναρξη των επιχειρήσεων – στη χειρότερη στιγμή, καθώς πήρε αμέσως μέρος σε σκληρές μάχες στην περιοχή του Τεπελενίου και είχε μεγάλες απώλειες.

Με την κατάρρευση του μετώπου, περίπου 18.000 Κρήτες στρατιώτες βρέθηκαν εκτεθειμένοι, χωρίς τρόπο επιστροφής στην ιδιαίτερη πατρίδα τους.

Αμέτρητοι χάθηκαν κατά τη διάρκεια του λιμού στην Αθήνα τον χειμώνα του 1941-1942.

Πάνω από χίλιοι φυλακίστηκαν από τους Ιταλούς στο στρατόπεδο της Λάρισας τον Αύγουστο του 1941, κάτω από άθλιες συνθήκες.

Μέχρι το 1942, τουλάχιστον οι μισοί είχαν πεθάνει από τις κακουχίες.

Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση εκβίαζε τον κρητικό πληθυσμό να παραδώσει οπλισμό και να καταδώσει μέλη των συμμαχικών στρατευμάτων που κρύβονταν μετά τη Μάχη και όσους ντόπιους πήραν μέρος σ’ αυτήν, προκειμένου να επιτρέψει την επιστροφή των Κρητών φαντάρων.

Τελικά, ούτε οι κατακτητές ούτε οι ελληνικές αρχές (είτε στην Αθήνα είτε στην Κρήτη) έκαναν ουσιαστικές κινήσεις για την επιστροφή τους.

Η απουσία τους υπήρξε ιδιαίτερα βαριά για το νησί, καθώς αποτελούσαν το 1/5 του ανδρικού πληθυσμού των ηλικιών 18-40 χρόνων και το 3,5% του συνολικού πληθυσμού, που δεν ξεπερνούσε τις 450.000.

Πριν από την επικείμενη γερμανική επίθεση, η Κρήτη είχε μετατραπεί στο μοναδικό ελεύθερο ελληνικό έδαφος.

Εδώ εγκαταστάθηκαν ο βασιλιάς και η ελληνική κυβέρνηση. Η πρωθυπουργοποίηση του Εμμανουήλ Τσουδερού οφειλόταν και στην κρητική καταγωγή του, ώστε η κυβέρνηση και ο βασιλιάς να γίνουν αποδεκτοί από την κρητική κοινωνία που αντιστάθηκε στο δικτατορικό καθεστώς Μεταξά και ένιωθε ανησυχία και οργή για την τύχη των στρατευμένων παιδιών της και του τόπου της.

Οι Κρητικοί ζητούσαν με επιμονή όπλα εν όψει της γερμανικής επίθεσης. Οι Βρετανοί δεν ήθελαν, όμως, να δώσουν όπλα του τακτικού στρατού σε μη επιστρατευμένους πολίτες.

Σχέδια επιστράτευσης εκπονούνταν και ματαιώνονταν.

Η προετοιμασία εν όψει της επίθεσης δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, παρά την ισχυρή αριθμητικά παρουσία συμμαχικών στρατευμάτων κι ελληνικών μονάδων.

Πύρρειος νίκη

Πολεμικές καταστροφές (Χανιά 1941)Πολεμικές καταστροφές (Χανιά 1941) | ΑΡΧΕΙΟ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΛΛΙΒΡΕΤΑΚΗ

Η Επιχείρηση «Ερμής» (Mercury) αποφασίστηκε από τον Χίτλερ στις 21 Απριλίου 1941, έπειτα από επιμονή του στρατηγού Κουρτ Στούντεντ, επικεφαλής της μεραρχίας αλεξιπτωτιστών (7th Flieger-Division).

Τα επιχειρήματά του ήταν πως η κατάκτηση της Κρήτης θα εξουδετέρωνε την απειλή της βρετανικής αεροπορίας για τις πετρελαιοπηγές της Ρουμανίας, θα εξασφάλιζε την Ανατολική Μεσόγειο από τις βρετανικές ναυτικές επιχειρήσεις, θα συνιστούσε απειλή για τις βρετανικές βάσεις στην Αίγυπτο (ειδικά για τον ναύσταθμο της Αλεξάνδρειας) και θα λειτουργούσε ως εφαλτήριο για επιθετικές επιχειρήσεις ενάντια στην Κύπρο και την Παλαιστίνη.

Στις 20 Μαΐου ξεκίνησε η γερμανική επίθεση, μια μοναδική επιχείρηση κατάληψης στόχου κυρίως με αερομεταφερόμενες δυνάμεις σε 4 σημεία στους νομούς Χανίων, Ρεθύμνου και Ηρακλείου.

Η μάχη ήταν εξαρχής σφοδρή και οι Γερμανοί απέτυχαν να καταλάβουν τους στόχους τους, εκτός από την καθοριστική περιοχή γύρω από το αεροδρόμιο του Μάλεμε.

Η λαϊκή συμμετοχή υπήρξε εξαρχής μαζική και αποφασιστική.

Στα χωριά του Σελίνου δινόταν με την καμπάνα του χωριού το σύνθημα συγκέντρωσης των ανδρών με όποιο οπλισμό έβρισκε ο καθένας.

Στο Ηράκλειο, κάτοικοι των χωριών συγκεντρώνονταν σε ομάδες και κατευθύνονταν προς την πόλη για να την υπερασπιστούν μέχρι την παράδοσή της στις 29 Μαΐου.

Οι μάχες κράτησαν μέχρι το τέλος του μήνα, με πολλές ηρωικές στιγμές, όπως στον Γαλατά, η υπεράσπιση δε του νησιού έπαψε μόνον όταν ήταν πλέον αδύνατη και οι συμμαχικές δυνάμεις άρχισαν να αποχωρούν από τον Νότο και το Ηράκλειο.

Η αυστριακή 5η ορεινή μεραρχία, υπό τον στρατηγό Γιούλιους Ρίνγκελ, μεταφέρθηκε στη μάχη στο Μάλεμε.

Οπως θυμόταν ένα μέλος της που πολέμησε στην Πολωνία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, τη Νορβηγία και την Τυνησία, «δώσαμε τις πιο σκληρές μάχες στην Κρήτη».

Οι σοβαρές απώλειες του βρετανικού στόλου ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας για την εγκατάλειψη της μάχης από τους Βρετανούς.

Στις 22 και 23 Μαΐου, έντεκα πολεμικά πλοία χάθηκαν μαζί με 2.000 μέλη των πληρωμάτων τους από επιθέσεις της γερμανικής αεροπορίας.

Μετά απ’ αυτές τις τρομακτικές απώλειες, ο διοικητής του στόλου της Μεσογείου ναύαρχος Αντριου Κάνινγκχαμ αποφάσισε πως «οι απώλειες είναι πολύ μεγάλες για να δικαιολογήσουν την προσπάθεια αποτροπής αποβάσεων στην Κρήτη».

Τις ίδιες ημέρες η ελληνική κυβέρνηση έφευγε από το νησί.

Μεγάλο μέρος των συμμαχικών στρατευμάτων πήρε τον δρόμο για τα Σφακιά, ώστε να μεταφερθεί με βρετανικά πλοία στην Αίγυπτο.

Δεν έγινε όμως κατορθωτό να εγκαταλείψουν όλα τα συμμαχικά στρατεύματα το νησί.

Στα Σφακιά πάνω από 6.000 άνδρες έμειναν πίσω και πολλοί από αυτούς αιχμαλωτίστηκαν.

Πολλοί Βρετανοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί δεν παραδόθηκαν και προτίμησαν να κρυφτούν όπου μπορούσαν, με την υποστήριξη του πληθυσμού.

Αυτή όμως η κατάκτηση της Κρήτης είχε κοστίσει στους Γερμανούς πολύ ακριβά.

Εχασαν 4.000 άνδρες, ενώ οι τραυματίες ήταν άλλοι 2.500, το ένα τρίτο του συνόλου των γερμανικών απωλειών τον Μάιο του 1941 σε όλα τα μέτωπα.

Πάνω από ένας στους τέσσερις αλεξιπτωτιστές που έπεσαν στο νησί πέθανε στη μάχη.

Οι βαριές απώλειες του σώματος αλεξιπτωτιστών ουσιαστικά έβαλαν τέρμα σ’ αυτό το είδος πολέμου.

Ομαδικές εκτελέσεις και βιασμοί

Εκτελέσεις από τους ΓερμανούςΟμαδικές εκτελέσεις (Κοντομαρί 2/6/1941) | Β. ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ «Εικόνες Κατοχής» (Αθήνα 1980)

Ακόμα χειρότερα για τον Αξονα, η Μάχη της Κρήτης έβαλε με εμφατικό τρόπο στην εξίσωση του πολέμου τον λαϊκό παράγοντα και τη μετέπειτα Αντίσταση που έμελλε να καθορίσει πολιτικά τόσο τον πόλεμο όσο και την ειρήνη.

Η εξέλιξη αυτή οδήγησε σε παροξυσμό τη γερμανική ηγεσία και σε μια σειρά αγριοτήτων κατά του πληθυσμού.

Οι περίπου 1.300 εκτελέσεις αμάχων και οι καταστροφές χωριών όλο το καλοκαίρι και μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1941 χώρισαν εξ αρχής τους κατακτητές από τον πληθυσμό μ’ ένα βαθύ μίσος.

Κοντομαρί, Κάνδανος, Παλαιόχωρα, Αλικιανός, Δραπανιάς, Περιβόλια, Φουρνές, Σχοινές, Χώρα Σφακίων, Περιβόλια Ρεθύμνου, Μισίρια, Σταυρωμένος, είναι ορισμένοι από τους πρώτους τόπους φρίκης στη δυτική Κρήτη.

Τα αντίποινα αυτά, συλλογικές εκτελέσεις και καταστροφές χωριών, δεν έγιναν εν θερμώ αλλά εφαρμόστηκαν κατά κύματα όλο το καλοκαίρι και μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου 1941 από τους πρώτους στρατιωτικούς διοικητές Κουρτ Στούντεντ και Αλεξάντερ Αντρέ.

Τη θηριωδία αυτή συμβολίζει η ολοσχερής καταστροφή της Κανδάνου στις αρχές Ιουνίου και η απαγόρευση ανοικοδόμησής της.

Η γερμανική επίθεση ήταν καταστροφική για τις υποδομές στο νησί και ειδικά στις πόλεις.

Ηδη πριν από την επίθεση και μέχρι τέλους σχεδόν βομβαρδίστηκαν ανηλεώς το Ηράκλειο και τα Χανιά και μέρη τους ισοπεδώθηκαν.

«Η πόλις των Χανίων μετεβλήθη εις σωρόν ερειπίων», αναφέρει ο Χανιώτης γιατρός Ιωάννης Παΐζης.

Ο ίδιος καταγράφει στα απομνημονεύματά του ένα όργιο λεηλασιών και βιαιοτήτων και μέσα στις πόλεις από τα στρατεύματα των κατακτητών, κάποιες πτυχές του οποίου (κακοποιήσεις, βιασμοί) έχουν μείνει στην αφάνεια.

Επιτάξεις και καταναγκαστική εργασία

Κρήτη- γερμανική κατοχήΗ προπαγάνδα: αρχαιολατρία και φιλική συνεργασία με τους ντόπιους… | La Seconde Guerre Mondiale en couleurs (Παρίσι 1984) /Τ. ΨΑΡΑΚΗΣ «Ντοκουμέντα Κατοχής της γερμανικής προπαγάνδας» (Αθήνα 1980)

Εξαρχής οι Γερμανοί εξέδωσαν διαταγές για την επιτόπου επίταξη προϊόντων, όπως κρασί και τρόφιμα, και προσπάθησαν οργανωμένα να εκμεταλλευτούν την παραγωγή του νησιού και κυρίως το ελαιόλαδο, το οποίο έπρεπε να παραδίδεται υποχρεωτικά στις κατοχικές υπηρεσίες.

Επιτάχθηκαν επίσης δημόσια κτίρια, κυρίως σχολεία, αλλά και σπίτια για τις ανάγκες στέγασης των κατακτητών και των υπηρεσιών τους.

Το νησί μετά την κατάκτηση έπρεπε να οχυρωθεί, να διοικηθεί και να υπηρετήσει την πολεμική προσπάθεια του Αξονα.

Η Κρήτη κηρύχτηκε Οχυρό (Festung Kreta) και ξεκίνησαν μεγάλα οχυρωματικά έργα καθώς και μια σειρά αεροδρομίων και ναυτικών εγκαταστάσεων.

Η υλοποίηση αυτών των έργων συνεπαγόταν την οργανωμένη κινητοποίηση του ντόπιου εργατικού δυναμικού. Αλλωστε, η έννοια του Οχυρού συνεπαγόταν και εκείνη του στρατοπέδου.

Ομαδικές εκτελέσεις (Κοντομαρί 2/6/1941)Ομαδικές εκτελέσεις (Κοντομαρί 2/6/1941) | Β. ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ «Εικόνες Κατοχής» (Αθήνα 1980)

Τα σημαντικότερα έργα που σχεδίαζαν οι Γερμανοί ήταν το αεροδρόμιο στην περιοχή του χωριού Τυμπάκι στην πεδιάδα της Μεσαράς και επίσης άλλο αεροδρόμιο στο Καστέλλι Πεδιάδος Ηρακλείου και υπόγειες αποθήκες καυσίμων στα Πεζά Πεδιάδος Ηρακλείου και στο Βαμβακόπουλο Κυδωνίας Χανίων.

Για τα έργα στο αεροδρόμιο του Τυμπακίου περίπου 7.000 κάτοικοι της γύρω περιοχής εξαναγκάστηκαν σε καταναγκαστική εργασία και πάνω από 1.000 σπίτια ισοπεδώθηκαν και οι κάτοικοί τους εκδιώχθηκαν.

Μια σειρά μέτρων, που δεν επιβάλλονταν καθόλου (ή πάντως όχι με την ίδια αυστηρότητα) στην υπόλοιπη χώρα, πιστοποιούσαν αυτή την κατεύθυνση.

Ανάμεσά τους και η επιβολή υποχρεωτικής εργασίας για όλους τους κατοίκους ανεξαρτήτως φύλου, επαγγέλματος ή ηλικίας.

Η «αγγαρεία» αποτέλεσε ένα σκληρό και ατιμωτικό μέτρο και η αποφυγή της έγινε η κύρια μορφή παθητικής αντίστασης.

Ο πρώτος διοικητής του Φρουρίου Κρήτης, πτέραρχος Κουρτ Στούντεντ, βάσει εξουσιοδότησης του φίρερ και ανώτατου αρχηγού του στρατού, εξέδωσε στις 17 Ιουνίου 1941 τη διαταγή με τίτλο: «Υποχρέωσις εργασίας».

Σύμφωνα με αυτήν, όλος ο πληθυσμός της Κρήτης, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, ηλικίας και φύλου, υποχρεούνταν σε οποιαδήποτε εργασία ύστερα από διαταγή των ελληνικών τοπικών αρχών.

Κρήτη/ Κατοχή: Παιδική καταναγκαστική εργασία, ομηρία, στην υπηρεσία της οδοποιίαςΠαιδική καταναγκαστική εργασία, ομηρία, στην υπηρεσία της οδοποιίας | Ιστορικό Μουσείο Κρήτης /Β. ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ «Εικόνες Κατοχής» (Αθήνα 1980)

Ολα τα μεταγωγικά μέσα, τα ζώα δηλαδή και τα κάρα, ετίθεντο εξίσου στη διάθεση των τοπικών αρχών για τις ανάγκες της υποχρεωτικής εργασίας.

Φυσικά, η απείθεια προς όλα τα παραπάνω θεωρούνταν σαμποτάζ και η τιμωρία έφτανε ώς την εκτέλεση.

Το μέτρο της αγγαρείας ταυτίστηκε αμέσως με τα αντίποινα και τη βαρβαρότητα του κατακτητή.

Την πρώτη έκρυθμη περίοδο, μεγάλες περιοχές στην ύπαιθρο ή χωριά κλείνονταν με συρματοπλέγματα και οι έγκλειστοι εξέρχονταν μονάχα για την εκτέλεση καταναγκαστικών έργων.

Ορισμένες φορές ήταν δυσδιάκριτο για τους ανθρώπους αυτούς αν θα πήγαιναν στην αγγαρεία ή για εκτέλεση.

Η αντίσταση όμως στην υποχρεωτική εργασία ξεκίνησε εξαρχής. Αρκετοί δραπέτευαν και κρύβονταν, ενώ οι Γερμανοί επέρριπταν την ευθύνη στους κοινοτάρχες με απειλές για συλλογική τιμωρία.

Σύντομα πολλοί έστελναν προς αντικατάσταση τα ανήλικα παιδιά τους ή άλλους φτωχότερους με πληρωμή.

Εντονο πάντως ήταν το φαινόμενο της παντελούς αποφυγής της αγγαρείας, παρά τις απειλές, ακόμα και από ολόκληρες κοινότητες των ορεινών.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του ημιεπίσημου γερμανικού οργάνου στα Χανιά, σε «μερικά μεγάλα έργα, σχεδόν όλοι οι εργάται απέσχον της εργασίας των» («Παρατηρητής», 14/1/1942).

Ο τοπικός γερμανόφιλος Τύπος προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον θεσμό κάνοντας λόγο για τεμπέληδες και χαρτοπαίκτες που ξημεροβραδιάζονταν στα καφενεία, αντί να εργάζονται για το κοινό καλό.

Ο θεσμός της υποχρεωτικής εργασίας υπήρξε βασικό στοιχείο της κατοχικής πολιτικής στην Κρήτη και παρέμεινε στη μνήμη των κατοίκων ως σύμβολο καταπίεσης και εξευτελισμού.

Σύμφωνα με βρετανικές πηγές, το 1942-1943 σε υποχρεωτική εργασία εξαναγκαζόταν από το 1/3 έως το 1/2 του πληθυσμού της υπαίθρου κι αυτό ήταν η κυριότερη αιτία του μίσους των Κρητικών απέναντι στους Γερμανούς.

Το ναζιστικό μνημείο για τη μάχη με τον ΕΛΑΣ στα Φλώρια Το ναζιστικό μνημείο για τη μάχη με τον ΕΛΑΣ στα Φλώρια (23/5/1941) | Τάσος Κωστόπουλος

Σε ένα νησί περίπου 450.000 κατοίκων, οι κατακτητές έφτασαν να αριθμούν από 30.000 έως και 45.000 Γερμανούς, συν 30.000 Ιταλούς της Μεραρχίας Σιένα (κυρίως στο Λασίθι).

Ο νομός Ηρακλείου συγκέντρωνε τον υψηλότερο αριθμό στρατιωτικού δυναμικού, με 15.000 Γερμανούς και 5.000 Ιταλούς, ενώ στον νομό Χανίων υπήρχαν 10.000 Γερμανοί και στο Ρέθυμνο 6.000.

Επειδή τα στρατεύματα αυτά συντηρούνταν κυρίως από την ντόπια παραγωγή, η στρατιωτική και πολιτική διοίκηση κατέγραφε -και αποσπούσε βίαια- όλα τα περιουσιακά στοιχεία των κοινοτήτων.

Καθώς μάλιστα οι Γερμανοί επεξεργάζονταν την ιδέα μόνιμης κατοχής του νησιού και μετά τον πόλεμο, η στρατιωτική και πολιτική του διοίκηση απέκτησε μεγάλη αυτονομία από τις αντίστοιχες στην κυρίως Ελλάδα, ενώ η κυβέρνηση δωσιλόγων στην Αθήνα τυπικά μόνο έλεγχε τις πολιτικές δομές της Κρήτης.

Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση διόρισε νέο γενικό διοικητή, νομάρχες, δημάρχους και επικεφαλής των σωμάτων ασφαλείας, κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχό της.

Δεν έλειψαν οι πρόθυμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους νέους κυρίαρχους, υπηρετώντας τους πολιτικά, οικονομικά αλλά και ένοπλα.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα, ο νομάρχης Ηρακλείου και μετέπειτα γενικός διοικητής Κρήτης Ιωάννης Πασσαδάκης, η ομάδα Σούμπερτ και το Τάγμα Χωροφυλακής Παπαγιαννάκη.

Εκδοχές της Αντίστασης

Κρήτη: η ανταρτοομάδα του οπλαρχηγού Γρηγοράκη ή ΣατανάΗ ανταρτοομάδα του οπλαρχηγού Γρηγοράκη ή Σατανά | Μ. ΚΑΤΣΙΓΕΡΑΣ «Ελλάδα – 20ός αιώνας. Οι φωτογραφίες» (Αθήνα 2000)

Εξαρχής όμως δρομολογήθηκε στην Κρήτη η Αντίσταση στον κατακτητή.

Η οργάνωσή της δεν μπορούσε παρά να επηρεαστεί από τις συνθήκες του τόπου, που δεν άντεχαν τη συντήρηση μεγάλων μόνιμων αντάρτικων μονάδων, όπως στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Η πυκνή κατοχή και η ιδιαίτερη βιαιότητα των Γερμανών, ήδη από τις πρώτες μέρες της Κατοχής, ήταν επίσης αρνητικοί παράγοντες.

Η πλειονότητα των αντιστασιακών ομάδων ήταν προσωποπαγείς και σχηματίζονταν γύρω από κάποιον ισχυρό τοπικό παράγοντα, ο οποίος περνούσε στην παρανομία μετά τη συμμετοχή του στη Μάχη της Κρήτης (Μπαντουβάς, Πετρακογιώργης, Γρηγοράκης ή Σατανάς, Δραμουντάνης), υπήρχαν όμως και οργανώσεις όπως η ΑΕΑΚ (Ανωτάτη Επιτροπή Αγώνος Κρήτης) ή η Ανταρτική Ομάς Ανωγείων.

Εξόριστοι κομμουνιστές δραπέτες από τα νησιά του Αιγαίου θα συμμετάσχουν επίσης στη Μάχη της Κρήτης, ο βουλευτής δε του ΚΚΕ, Μιλτιάδης Πορφυρογένης, θα δώσει στις παραμονές της μάχης από τις στήλες της εφημερίδας «Κρητικά Νέα» (16/5/1941) το σύνθημα της εθνικής ενότητας και του αντιφασιστικού αγώνα που θα μορφοποιηθεί λίγους μήνες αργότερα στο ΕΑΜ.

Μετά την αποχώρηση των συμμαχικών στρατευμάτων από την Κρήτη και τις πρώτες αποστολές το καλοκαίρι του ’41 με βασικό στόχο τη διαφυγή των εκατοντάδων Βρετανών που έμειναν πίσω, οι Βρετανοί ανέλαβαν δράση από το φθινόπωρο του ’41 με στόχους:

(α) τη συνέχιση της απομάκρυνσης των Βρετανών κι επιλεγμένων Ελλήνων,

(β) τη συλλογή και μετάδοση πληροφοριών προς το Γενικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής,

(γ) τη διοργάνωση σαμποτάζ και

(δ) την οργάνωση της Αντίστασης με συντονισμό ντόπιων παραγόντων και κατεύθυνση όχι την ανοιχτή δράση, αλλά την προετοιμασία μιας εξέγερσης επικουρικής σε συμμαχική απόβαση.

Ομαδικές εκτελέσεις (Κοντομαρί 2/6/1941)Ομαδικές εκτελέσεις (Κοντομαρί 2/6/1941) | Β. ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ «Εικόνες Κατοχής» (Αθήνα 1980)

Η πρώτη περίοδος ήταν ιδιαίτερη δύσκολη, μετά την τρομοκρατία των πρώτων αντιποίνων και την προέλαση των Γερμανών σε όλα τα μέτωπα.

Η εκτέλεση έξι γερμανόφιλων παραγόντων από την κρητική Αντίσταση, σε συνδυασμό με ένα επιτυχημένο συμμαχικό σαμποτάζ στα αεροδρόμια Ηρακλείου και Καστελίου Πεδιάδος, προκάλεσε ως αντίποινα την εκτέλεση 50 ομήρων τον Ιούνιο του 1942 στην πόλη του Ηρακλείου και συνακόλουθα το πάγωμα κάθε αντιστασιακής δραστηριότητας.

Από το φθινόπωρο όμως του 1942, μέσα στην ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε από την αλλαγή της τύχης του μετώπου της Βόρειας Αφρικής υπέρ των Συμμάχων και από τις εξελίξεις στο Στάλινγκραντ, ξεκίνησε και στην Κρήτη μια νέα προσπάθεια οργάνωσης της Αντίστασης, στον ντόπιο δε πληθυσμό αναζωπυρώθηκε η ελπίδα για συμμαχική απόβαση και απελευθέρωση του νησιού.

Την προοπτική της απόβασης συντηρούσαν οι Βρετανοί, που προσπάθησαν να διαχειριστούν τις ντόπιες οργανώσεις και στην πορεία να απομονώσουν το ΕΑΜ.

Πολλές μικρές οργανώσεις και άνθρωποι που αποσπάστηκαν από το ΕΑΜ συγκρότησαν στην πορεία μια δεύτερη παγκρήτια οργάνωση, την Εθνική Οργάνωση Κρήτης (ΕΟΚ).

Η ίδρυσή της ανακοινώθηκε την 1η Οκτωβρίου 1942 από τον επικεφαλής της Βρετανικής Συμμαχικής Αποστολής στην Κρήτη, ταγματάρχη Τομ Ντανμπάμπιν, που έφερε σε επαφή παράγοντες από διαφορετικά μέρη της Κρήτης, ενσωματώνοντας την ήδη υφιστάμενη ΑΕΑΚ κι εξασφαλίζοντας τη συνεργασία των οπλαρχηγών Μπαντουβά και Πετρακογιώργη.

Για τους Βρετανούς, η νέα αυτή οργάνωση «ήρθε την κατάλληλη στιγμή» ως εναλλακτική λύση απέναντι στο αναπτυσσόμενο ΕΑΜ.

Σε αντίθεση με το τελευταίο, οι Βρετανοί πρόβαλαν εμφατικά τη στρατιωτική, «απολίτικη» φύση της ΕΟΚ και τον εξορκισμό κάθε συζήτησης για μεταπολεμικά ζητήματα.

Αντάρτικο και αντίποινα

Κρήτη: Ισοπέδωση χωριών από τους ΓερμανούςΙσοπέδωση χωριών | Β. ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ «Εικόνες Κατοχής» (Αθήνα 1980)

Την άνοιξη του 1943 οι αντιστασιακές ομάδες του Ψηλορείτη επανεμφανίστηκαν πιο δυναμικά, με κύριο στόχο την εξουδετέρωση των τοπικών συνεργατών και πληροφοριοδοτών του κατακτητή.

Το καλοκαίρι έγιναν σαμποτάζ σε αεροδρόμια και αποθήκες καυσίμων στο Ηράκλειο ενόψει της συμμαχικής απόβασης στη Σικελία.

Οι αντιστασιακές αυτές ενέργειες προκάλεσαν τη βίαιη αντίδραση των κατακτητών, που εφάρμοσαν ξανά τις τρομοκρατικές μεθόδους τους για να αποτρέψουν τον πληθυσμό από την υποστήριξη ενδεχόμενης συμμαχικής απόβασης.

Ξεκίνησε αθρόα σύλληψη ανδρών και γυναικών και μεταφορά τους ως ομήρων στα στρατόπεδα της Γερμανίας, όπου οι περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους.

Οι εκτελέσεις γίνονταν σταδιακά όλο και πιο «τυφλές», με θύματα κρατούμενους (κυρίως ως κομμουνιστές) κι εντέλει στοχοποίηση ολόκληρου του πληθυσμού.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1943, ύστερα από τοπικές συμπλοκές με αντάρτικες δυνάμεις μετά την ιταλική κατάρρευση, οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην περιοχή της Βιάννου λεηλατώντας την και καταστρέφοντάς την.

Σ’ ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματά τους εκτέλεσαν μαζικά 361 κατοίκους των γύρω χωριών, τα οποία ισοπέδωσαν.

Σε όλη τη διάρκεια της κατοχής, η γερμανική τρομοκρατία ήταν συνεχής και το τίμημα για τον κρητικό λαό εξαιρετικά βαρύ, όπως πολύ εύγλωττα αποτυπώθηκε στη γνωστή μεταπολεμική «Εκθεση Ωμοτήτων» που συνέταξαν ο Νίκος Καζαντζάκης και συνεργάτες του.

Αξίζει να παραθέσουμε εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Την περίοδον ταύτην χαρακτηρίζουν τελεία απομύζησις του ιδιωτικού και ιδία του αγροτικού πλούτου της Κρήτης, αδικαιολόγητοι επιβολαί προστίμων, εξαντλητικαί αγγαρείαι των κατοίκων, ομηρεία ανδρών, γυναικών και ιερέων, απάνθρωποι φυλακίσεις, εκτελέσεις ομήρων και αποστολαί εις την Γερμανίαν, όπου δε εσημειούτο ανταρτική κίνησις ή σαμποτάζ, εξόντωσις του πληθυσμού και καταστροφή των χωρίων».

Σε μια άλλη πράξη ναζιστικής βαρβαρότητας, η γερμανική στρατιωτική διοίκηση εφάρμοσε και στην Κρήτη το σχέδιο εξόντωσης των Εβραίων εναντίον της μικρής κοινότητας του νησιού.

Τον Μάιο του 1944 συγκέντρωσε τους περίπου 270 Εβραίους της Κρήτης στις φυλακές της Αγυιάς και από εκεί στο Ηράκλειο όπου επιβιβάστηκαν μαζί με άλλους ομήρους στο ατμόπλοιο «Ταναΐς» με προορισμό το στρατόπεδο εξόντωσης του Αουσβιτς στις αρχές Ιουνίου.

Η βύθιση του πλοίου από βρετανικά σκάφη ανοιχτά της Μήλου έφερε νωρίτερα το προαποφασισμένο τέλος.

Στα τέλη Αυγούστου του 1944 ξεκίνησαν οι προετοιμασίες αποχώρησης των Γερμανών από την Κρήτη.

Εκτίμηση της γερμανικής διοίκησης ήταν ότι στις αρχές του μήνα «ο αγώνας των ανταρτικών ομάδων είχε ανάψει σε ευρύ μέτωπο».

Μπροστά στην κατάσταση αυτή κυκλοφόρησαν διαταγές για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων, στις οποίες δινόταν η διακριτική ευχέρεια σε τοπικούς διοικητές να εκτελούν όλους τους παρόντες συλληφθέντες ιδιώτες ενώ ως προληπτικό μέτρο προστασίας για τις φάλαγγες οχημάτων προβλεπόταν, μεταξύ άλλων, η ομηρία «Ελληνίδων νεανίδων, κυρίως εκ των ευημερούντων λαϊκών κύκλων οίτινες τηρούν επιφυλακτικήν στάσιν έναντι των γερμανικών δυνάμεων» – καμία όμως περίπτωση «συγγενών γερμανοφίλων οικογενειών».

Πολύ γρήγορα οι διαταγές δεν έκαναν πλέον καμία διάκριση φύλου και ηλικίας «μη ενόχων», ενώ διεξάγονταν και αιφνιδιαστικές επιθέσεις με συγκεντρωτικά πυρά πυροβολικού σε γειτονικούς κατοικημένους τόπους.

Στις 13 Αυγούστου 1944 διατάχθηκε η ισοπέδωση των Ανωγείων και η εκτέλεση όλων των ανδρών του χωριού.

Οι κάτοικοι διέφυγαν, αλλά το κεφαλοχώρι καταστράφηκε ολοσχερώς, αφού πρώτα λεηλατήθηκε.

Σύμφωνα με τους Γερμανούς, μέσα στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου καταστράφηκαν 13 χωριά, εκτελέστηκαν 500 άτομα και άλλα 1.000 συνελήφθησαν.

Η σταδιακή αποχώρηση της Βέρμαχτ από τα ανατολικά προς τα δυτικά δεν έγινε αναίμακτα, αλλά κάτω από επιθέσεις των δυνάμεων Αντίστασης και μέσα σε ένα όργιο τρομοκρατίας και συστηματικής λεηλασίας του πληθυσμού από τους αποχωρούντες κατακτητές.

Τα ποσοστά εκτελεσθέντων σε κοινότητες που είχαν μπει στο στόχαστρο κυμαίνονταν από 5% έως και 19% (π.χ. στα χωριά του Αμαρίου).

Η πιο μακρά Κατοχή

Μνημείο πεσόντων στην ΚρήτηΜνημείο πεσόντων | Τ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Από την ημέρα της αποχώρησης των Γερμανών από την Αττική (12 Οκτωβρίου), η περαιτέρω παραμονή των Γερμανών στην Κρήτη και ο διαχωρισμός της τελευταίας σε κατεχόμενη και μη θεωρήθηκαν δεδομένα επ’ αόριστον.

Από τον Οκτώβριο του 1944 μέχρι το τέλος του πολέμου, η παράδοξη γερμανική κατοχή θα συνεχιζόταν ελέω Συμμάχων.

Στις 12 Νοεμβρίου 1944 ξεκίνησε επίθεση των Γερμανών κατά των δυνάμεων του ΕΛΑΣ, γνωστή ως «η μάχη της Παναγιάς».

Στη διάρκεια της μάχης αυτής, που κράτησε τρεις μέρες, οι Γερμανοί προχώρησαν στην καταστροφή 200 σπιτιών και σε λεηλασίες, πρακτική διαδεδομένη και επαναλαμβανόμενη.

Στις 9 Μαΐου 1945 υπογράφτηκε στο Ηράκλειο η συνθηκολόγηση των Γερμανών στην Κρήτη.

Στις 8 Μαΐου συγκροτήθηκε Διασυμμαχική Επιτροπή για την καλή εφαρμογή των όρων της συνθηκολόγησης.

Σύμφωνα όμως μ’ ένα μέλος της επιτροπής αυτής, τον λοχαγό Γ. Κάββο, οι Βρετανοί δεν είχαν καμία πρόθεση να τηρήσουν τους όρους που συμφωνήθηκαν.

Η επιτροπή δεν λειτούργησε ποτέ, ενώ οι Βρετανοί συγκέντρωσαν τους Γερμανούς σε μια ζώνη όπου απαγορευόταν η είσοδος στους Ελληνες.

Η δε διαδικασία αποχώρησης των Γερμανών διήρκεσε τόσο ώστε να προκαλείται το αίσθημα των ντόπιων, σε συνδυασμό με καθήκοντα φρουράς που είχαν ώς το τέλος οι -αιχμάλωτοι πλην ένοπλοι- Γερμανοί.

Η γερμανική παρουσία στην Κρήτη διήρκεσε από την 20ή Μαΐου 1941, πρώτη ημέρα της Μάχης της Κρήτης, έως τη 12η Ιουνίου 1945, ημέρα αποχώρησης των τελευταίων Γερμανών από το λιμάνι της Σούδας – σχεδόν 1.400 ημέρες.

Στο ενδιάμεσο ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε λήξει στην Ευρώπη με την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας στις 8 Μαΐου 1945.

*Ιστορικός, διδάκτορας ΑΠΘ

Επιμέλεια: Τάσος Κωστόπουλος

 

Πηγή: Η Μάχη και η Αντίσταση | Η Εφημερίδα των Συντακτών

*

Σημείωση: εξαιρετικό ενδιαφέρουν έχουν και οι σύνδεσμοι – με μπλε στο κείμενο. Δείτε επίσης: Τα καΐκια της φυγής

Advertisements

2 thoughts on “Κρήτη: Η Μάχη και η Αντίσταση”

  1. Τα πρακτικά της δίκης των Γερμανών σφαγέων Μπρόγερ και Μύλλερ

    Του Γιώργου Καλογεράκη*
    ΜΕΡΟΣ 22ο

    Ένεκα τούτου η εγκληματική δράσις των αλεξιπτωτιστών του Μπρόγερ κατά του αμάχου πληθυσμού, ον κατέσφαξαν αναιτίως και ον ακόμη εχρησιμοποίησαν ως προκάλυμμα κατά τας επιχειρήσεις των, μετά τας οποίας πάντα λογιζόμενον παρ’ αυτών ως μαχητήν εφόνευον ανάνδρως άνευ διαδικασίας. Εις πεντακοσίους υπολογίζει τους ούτω σφαγιασθέντας αμάχους, ιερείς, γέροντας, γυναίκες και παιδιά. Ως φυσικόν ο Κρητικός λαός έλαβεν θέσιν έναντι της κακουργίας ταύτης των Γερμανών. Οι ολίγοι, δυνάμενοι να φύγουν εις τα όρη, έφυγον, οι άλλοι ώμοσαν εαυτοίς αντίστασιν κατά του εχθρού ψυχικήν. Και πράγματι εβεβαιώθη απολύτως και παρά των κατηγορουμένων ωμολογήθη ότι: Γενική υπήρξεν η ψυχική του Κρητικού λαού αντίστασις τόσο μάλιστα ώστε να δυσχεράνη το έργον των στρατευμάτων Κατοχής.
    Τούτο, εξηγρίωσε τα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής και τους παρόντας κατηγορουμένους, οίτινες εις πάσαν αυτών ενέργειαν εκινούντο από έν τεράστιον μίσος κατά του Κρητικού λαού, τόσον ώστε να πλήξουν τούτον σκληρώς, βαναύσως και αγρίως και να αριθμήσουν θύματα τόσα πολλά ώστε να εγείρωνται αι τρίχες παντός ακούοντος την ιστορίαν του δράματος της Κρήτης.
    Ήρξατο ούτο από των πρώτων ημερών της διοικήσεως του Φρουρίου της Κρήτης υπό του Μπρόγερ (και προηγουμένως ακόμη επί των προκατόχων τούτου) άγριαι διώξεις αθώων πολιτών, δαρμοί, βασανιστήρια και εκτελέσεις άνευ δικαστικών αποφάσεων. Εξετελέσθησαν βεβαίως πολλοί κατόπιν καταδίκης υπό των στρατοδικείων, αλλά τα ηρωϊκά ονόματα τούτων τα μνημονεύω μόνον δια να σταθώ εις προσοχήν και αποτείσω φόρον τιμής προς τα ηρωϊκά κατορθώματα των και τον γενναίον αυτών θάνατον.
    Επί Μπρόγερ και ομολογεί τούτο θρασίως ούτος, εδολοφονήθησαν ληφθέντες εκ των φυλακών Αγυιάς 45 άνδρες, την αθωότητα των οποίων εγνώριζε ο Μπρόγερ, όστις εν τούτοις διέταξε την εκτέλεσιν αυτών. Κακούργημα μέγιστον τούτο, ικανόν μόνον αυτό να στείλη εις θάνατον τον κατηγορούμενον τούτον. Αλλ’ επακολουθούν και άλλα έργα ακόμη χειρότερα του στυγερού τούτου ανθρώπου, διότι τον βλέπομεν κατά το 1943 μετά τόσης πωρώσεως συμφωνεί μετά του συγκατηγορουμένου του Μύλλερ εις την εξόντωσιν των πληθυσμών της περιοχής Βιάννου. Εξετελέσθησαν τότε άνευ οίκτου 700 τουλάχιστον άτομα μεταξύ των οποίων γυναίκες, γέροντες, παιδιά και ιερείς, θύματα της Γερμανικής θηριωδίας των κατηγορουμένων. Και τολμά ο Μπρόγερ να ισχυρίζεται ότι είχε και καλά αισθήματα περί του Κρητικού λαού, ενώ εξ’ άλλου καυχάται ότι υπήρξεν σκληρός. Το 1944 ο Μπρόγερ είναι εκείνος όστις χαράσσει δια της προκηρύξεώς του, του Απριλίου τον μαύρον πίνακα των επακολουθεισών σφαγών και καταστροφών Αυγούστου της περιοχής Ανωγείων, Κισσάμου, κ.λ.π. Και είναι βέβαιον, ως μας είπεν ο ίδιος ότι εάν δεν μετετίθετο εκ Κρήτης θα έκαμε και αυτός ό,τι έκαμε ο Μύλλερ.
    Ο Μπρόγερ είναι ο δημιουργός του σφαγιαστού Σούμπερτ εις το άκουσμα του ονόματος του οποίου τρέμει η γη της Κρήτης, ως μας είπεν ο σεβάσμιος μάρτυς Αρχιεπίσκοπος Χανίων. Εις οκτακόσια περίπου υπολογίζω τα θύματα του Μπρόγερ, όστις είναι ηθικός αυτουργός της εκτελέσεως τούτων.
    Θα ηδυνάμην να προσθέσω εις ταύτα και τα 500 θύματα Εβραίων και Χριστιανών του ατμοπλοίου «Δανάη», αλλά τα εκ της αποδεικτικής διαδικασίας στοιχεία δεν τα ευρίσκω ισχυρά προς τούτο. Ως προς τον Μύλλερ εβεβαιώθη πλήρως ότι είναι συνυπεύθυνος του Μπρόγερ (συστασιώτης) εις την ηθικήν αυτουργίαν των φόνων των εμπρησμών και των λεηλασιών της περιοχής Βιάννου κατά το 1943. Ο αυτός Μύλλερ ευθύνεται δια την εκτέλεσιν 60 και 25 ετέρων αθώων Κρητών, ληφθέντων εκ των φυλακών Αγυιάς και εκτελεσθέντων ανάνδρως. Το αποκορύφωμα όμως της κακουργίας αυτού εξεδηλώθη κατά τα γεγονότα του θέρους του 1944, καθ’ ό εις τας περιοχάς Κισσάμου, Ανωγείων κ.λ.π. εθανατώθησαν εν γνώσει του περί τα 800 άτομα.
    Επικαλούνται αμφότεροι οι κατηγορούμενοι ότι τας πράξεις των τούτας διέπραξαν είτε εν αμύνει, είτε εκ καταστάσεως ανάγκης, είτε κατά διαταγήν του Αρχηγού των εκ Βερολίνου ληφθείσαν. Αλλά ούτε την απόδειξιν τοιαύτης διαταγής επέτυχον ειπώντες απλώς ότι η διαταγή αύτη εν υστερογράφω διέτασσε την καταστροφήν της, αλλά και αν δεχθώμεν εκ του συνόλου της εν Ευρώπη εκδηλώσεως του Γερμανικού πολιτισμού κατά την διάρκειαν του πολέμου, απεδείχθη αναμφισβητήτως ότι οι επί μέρους αρχηγοί ως και οι κατηγορούμενοι είχον όλην την ευχέρειαν και την διακριτικήν εξουσίαν του να προβαίνουν εις την εφαρμογήν ή μη των διαταγών τούτων. Κατά συνέπειαν δεν αίρεται το αξιόποινον αυτών εκ της υπάρξεως τοιαύτης διαταγής. Αντιθέτως η προσήλωσίς των εις την θεωρίαν του Εθνικοσοσιαλισμού τους κατατάσσει εις την χορείαν των εγκληματιών πολέμου των αξιών της βαρυτέρας ποινής.
    Αλλά και η επικαλουμένη παρ’ αυτών άμυνα δεν συντρέχει εν προκειμένω, διότι άμυνα δεν είναι κατά νόμον η σφαγή των ανευθύνων, επί τη αιτιολογία ότι κάπου εφονεύθησαν ολίγοι Γερμανοί υπο ευαρίθμων ανταρτών, ουδεμίαν σχέσιν εχόντων προς τους σφαγέντας.
    Αλλά μήπως δύναται να γίνη λόγος περί καταστάσεως ανάγκης, βεβαίως όχι διότι αύτη προυποθέτει κίνδυνον άμεσον, αναπότρεπτον και επικείμενον προς ανατροπήν του οποίου θυσιάζει εις το έλλασον προς σωτηρίαν του μείζονος.
    Τοιαύται συνθήκαι ουδαμώς απεδείχθησαν. Αντιθέτως εβεβαιώθη ότι αι κακουργίαι των κατηγορουμένων, συνελήφθησαν εις την διάνοιαν αυτών και εξετελέσθησαν μέλλοντος ανωτέρου κινδύνου, αποβάσεως και κατά θυσίαν μείζονος του σωζομένου.
    Δεν ευρίσκει τελευτών ο Β. Επίτροπος ουδέν υπέρ των κατηγορουμένων ελαφρυντικόν, ουδέ συντρέχουσαν περίπτωσιν μειώσεως της ποινής των κατηγορουμένων, ως η Συντακτική πράξις, 73 επιτρέπει εις το Δικαστήριον εν άρθρω 3 αυτού.
    Ευρίσκει αντιθέτως τεραστίαν ευθύνην αυτών. Άμετρον την κακουργίαν των και πιστεύει εις την ανάγκην της εφαρμογής κυρώσεων κατά τας διατάξεις του Κοινού Ποιν. Νόμου, εις βάρος των κατηγορουμένων, οίτινες εγένοντο παραβάται του Ελλην. Ποιν. Κώδικος, υποπεσόντες εις τα αδικήματα ηθικής αυτουργίας φόνων φυλακίσεων, αρπαγών, εμπρησμών μετά θανάτων, κλοπών, φθοράς ξένης ιδιοκτησίας.
    Δι’ ό και προτείνει όπως κηρυσθώσιν ένοχοι παραβάσεως των οικείων άρθρων του Ποινικού Νόμου, των αναφερομένων εις τα’ αδικήματα ταύτα, επιβληθή δ’ εις αυτούς η ποινή του θανάτου κατά συγχώνευσιν, ήτοι : προτείνει όπως ο μεν Μπρούνο Όσβαλντ Μπρόγερ:
    1). Κηρυχθή ένοχος ηθικής αυτουργίας των φόνων 40 ατόμων της 31 Ιουλίου 1943 και των 471 τοιούτων της 14ης Σεπτεμβρίου 1943 περιοχής Βιάννου.
    2). Ηθικής αυτουργίας των εμπρησμών των χωρίων της περιοχής Βιάννου.
    3). Ηθικής αυτουργίας των κλοπών εις βάρος των κατοίκων της περιοχής Βιάννου.
    4). Ηθικής αυτουργίας των φόνων 22 ατόμων των χωρίων Σαχτούρια, Λοχριά, Μαγαρικάρι και Καμάρες, οίτινες συνέβησαν κατά το χρονικόν διάστημα του Μαΐου 1944.
    5). Των κλοπών εις βάρος των κατοίκων των χωρίων τούτων.
    6). Της αρπαγής 45 ατόμων εκ της περιοχής ταύτης κατά την αυτήν περίοδον και
    7). Των παρά του Σούμπερτ πραχθέντων φόνων εις διάφορα μέρη της Κρήτης.
    Ο δε Φρειδερίκος Γουλιέλμος Μύλλερ να κηρυχθή ένοχος ηθικής αυτουργίας :
    1). Των φόνων 15 ατόμων της 24ης Αυγούστου 1944, 60 ατόμων της 16ης Σεπτεμβρίου 1944 και 471 ατόμων της περιοχής Βιάννου, της 14ης Σεπτεμβρίου 1944.
    2). Των εμπρησμών των χωρίων της περιοχής Βιάννου της 14ης Σεπτεμβρίου 1943, οίτινες των οποίων συνέβησαν και θάνατοι.
    3). Των κλοπών εις βάρος των κατοίκων της περιοχής της Βιάννου της 14ης Σεπτεμβρίου 1943,
    4). Των φόνων των 600 περίπου ατόμων των χωρίων της Επαρχίας Κισσάμου και Αμαρίου κατ’ Αύγουστον 1944.
    5). Των κλοπών εις βάρος των κατοίκων των επαρχιών τούτων.
    6). Των αρπαγών εκ των χωρίων των επαρχιών τούτων κατ’ Αύγουστον 1943. Και κ α τ α δ ι κ α σ θ ώ σ ι
    Ο μέν: ΜΠΡΟΥΝΟ ΟΣΒΑΛΝΤ ΜΠΡΟΓΕΡ:
    1. δια την ηθικήν αυτουργίαν εις τας πράξεις των φόνων εις θάνατον.
    2. δια την ηθικήν αυτουργίαν εις τας πράξεις των εμπρησμών των χωρίων της περιοχής Βιάννου εις την ποινήν των προσκαίρων δεσμών 20 ετών, εις ας δε περιπτώσεις εκ των εμπρησμών τούτων προήλθον και θάνατοι εις την ποινήν του θανάτου.
    3. δια την ηθικήν αυτουργίαν εις τας πράξεις των κλοπών εις την ποινήν των προσκαίρων δεσμών 15 ετών.
    4. δια την ηθικήν αυτουργίαν δι’ εκάστην των αρπαγών εις την ποινήν των προσκαίρων δεσμών 15 ετών.
    Ο δε ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ ΜΥΛΛΕΡ :
    1.δια την ηθικήν αυτουργίαν εις τας πράξεις των φόνων εις την ποινήν του θανάτου.
    2. Δια την ηθικήν αυτουργίαν δι’ εκάστην των πράξεων των κλοπών εις την ποινήν της ειρκτής 10 ετών.
    3. δια την ηθικήν αυτουργίαν δι’ έκαστον των απλών εμπρησμών εις την ποινήν των προσκαίρων δεσμών, εις άς δε περιπτώσεις προήλθον θάνατοι εις την ποινήν του θανάτου
    4. δια την ηθικήν αυτουργίαν δι’ εκάστην των αρπαγών πρόσκαιρα δεσμά 15 ετών.
    Μεθ’ ό ο εκ των συνηγόρων Α. Κρυστάλλης λαβών τον λόγον μεταξύ των άλλων είπε ΅Ο κ. Βασιλ. Επίτροπος εν τη αγορεύσει του ισχυρίσθη ότι και αν ακόμη δεν ισχύουν η υπ’ αριθ. 73/1945, συντακ. Πράξις, ως αύτη συνεπληρώθη δια της υπ’ αρίθ. 90 ομοίας τοιαύτης, ισχύει ο Κοινός Ποιν. Κώδιξ. Ασφαλώς ο κ. Επίτροπος ελησμόνησεν ότι εις την περίπτωσιν πολέμου μεταξύ δύο κρατών δεν ισχύει το Κοινόν Ποινικόν Δίκαιον, αλλά μόνον το Διεθνές τοιούτον. Εν τέλει ζητεί όπως την στιγμήν που το Δικαστήριον θα αποσυρθή εις διάσκεψιν, σκεφθή ότι δεν δικάζει Γερμανούς Στρατηγούς μορφωμένους με παράσημα, αλλά Έλληνας τοιούτους, και τότε κατά την κρίσιν του ας εκδώση την απόφασίν του.
    Μεθ’ ό έλαβεν τον λόγον ο έτερος των συνηγόρων Γ. Τσίληθρας όστις μεταξύ άλλων λέγει : Το Δικαστήριον εδίδον την απόφασίν του θα έδει να λάβη υπ’ όψιν του μεταξύ των άλλων τα εξής : α) την αναδρομικότητα του Νόμου, β) την διαταγήν, γ) την πρόκλησιν δ) την κατάστασιν πολεμικής ανάγκης παρά τοις κατηγορουμένοις Στρατηγοίς, ε) την ύπαρξιν ή μη ολοκλήρου δόλου, στ) εις χείρας σας παραδίδονται οι απόκληροι της τύχης που έχασαν τα πάντα πλην της υπερηφανείας των, τόσον ταχέως διαβαίνει η Δόξα. Σε σας κύριοι Δικασταί εναπόκειται η τύχη των κατηγορουμένων.
    Μεθ’ ό ούτος ζητεί από το Δικαστήριον να λάβη υπ’ όψιν του τα εξής :
    ΓΕΝΙΚΑ : 1) Έκφρασις ή έγκλημα πολέμου ; 2) Εξεταστέος ο Κοινός Π. Νόμος ή το Διεθνές Δίκαιον ; 3) Υπάρχει αναδρομικότης Σ. Πράξ. 73 ;
    ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΑ : 1) Προσταγή κατά το άρθρον 3. 2) Ερεθισμός και παρόρμησις λόγω προκλήσεως συνιστώσης χαλεπόν συνειδισμόν κ. λ. π. ,άρα μετρία ή πλήρη σύγχισις εντεύθεν.3) Σύγχισις μετρία ή πλήρως λόγω της ειδικής ψυχικής καταστάσεως του εμπολέμου. 4) Κατάστασις πολεμικής ανάγκης ή αμύνης και ενδεχομένη υπέρβασις αυτής. 5) Απλή συνεργεία στας πράξεις κατωτέρων εκτός εντολής κατά το άρθρον 4.
    Μεθ’ ό ο Βασιλικός Επίτροπος λαβών εν συνεχεία τον λόγον μεταξύ των άλλων είπε τα εξής : Διευκρίνισεν εν πρώτοις και εν ολίγοις την ανάγκην της υπάρξεως του Οργανισμου Ηνωμένων Εθνών προς περιφρούρησιν της ειρήνης, καταλήγει δε εμμένων εις τα υπ’ αυτού ζητηθέντα ως προς την ευθύνην των κατηγορουμένων, και τούτο διότι αι δίκαι αύται δεν είναι δίκαι εκδικήσεως, αλλά δίκαι αναγκαίαι προς πρόληψιν επαναλήψεως τοιούτων εγκλημάτων.
    Μεθ’ ό το λόγον εζήτησε και αύθις ο εκ των κατηγορουμένων Μ. Μπρόγερ, όστις απολογούμενος λέγει τα εξής : Εις τον μάρτυρα Πίκουλαν δεν έκαμα ερωτήσεις δια τα 400 άτομα τα φονευθέντα εις Ηράκλειον, διότι ενόμιζον ότι εφονεύθησαν εις τας επιχειρήσεις της καταλήψεως της πόλεως, δεν εγνώριζα ότι θα με κατελογίζετο ευθύνη. Η μάχη δια την Κρήτην ήτο από την πρώτην ημέραν πολύ σκληρά, αι δε απώλειαι επίσης ήσαν μεγάλαι και μεταξύ των αλεξιπτωτιστών, εν αναλογία δε των νεκρών ήτο 3 προς 1.
    Τον καιρόν που ήμην Δ/τής του Φρουρίου τα γεγονότα της Βιάννου ήτο η πρώτη επιχείρησις. Παρακαλώ το Δικαστήριον να πιστεύση ότι οι εκτελεσθέντες κατά Δ/γήν μου ήσαν 40 και ουχί 50, παρ’ ότι η Διαταγή έλεγε να εκτελεσθούν 50. Κατά την απαγωγήν του Στρατηγού Κράιπε είχε το δικαίωμα να εκτελέσω 100 άτομα και δεν το έπραξα. Δια τον φόνον των 17 Γερμανών στρατιωτών εις Ομαλόν και 4 εις Μεσκλά είχα το δικαίωμα να εκτελέσω επίσης 100-200 άτομα και δεν το έπραξα. Δια την καταστροφήν των χωρίων Λοχριά, Μαγαρικάρι και Καμάρες δεν φέρω ουδεμίαν ευθύνην. Πολλές φορές δεν εξετέλεσα ή ηλάττωσα Διαταγάς ανωτέρων μου. Εάν όμως το Δικαστήριον δεν με πιστεύση και με δικάση δημιουργεί νέον Δίκαιον.
    Μεθ’ ό έλαβεν τον λόγον ο έτερος των κατηγορουμένων Μύλλερ όστις είπε τα εξής :Με ειλικρίνειαν ανεγνώρισα τας πράξεις μου. Ηθέλησα να εξηγήσω στο Δικαστήριον σας ποίαι ήσαν αι αιτίαι που με παρεκίνησαν να πράξω τα όσα έπραξα. Κατάλαβα ότι ο Βασιλ. Επίτροπος δεν έλαβε υπ’ όψιν του τας ιδικάς μου αιτίας δια τα όσα έπραξα. Ο πληθυσμός της περιφερείας Βιάννου δηλώνει με υπερηφάνεια ότι τα χωρία του ήσαν τα πρώτα χωρία που άρχισεν η ανταρτική κίνησις. Ο κ. Επίτροπος εζήτησε δια τα γεγονότα της Βιάννου να μου επιβληθή η ποινή του θανάτου. Η πρότασις του Κ. Επιτρόπου και η δήλωσις των κατοίκων δεν συμβιβάζεται. Έκαμα το παν δια να αποφευχθή η αιματοχυσία. Λόγω της πείρας μου εκ του πολέμου εγνώριζα τι μέτρα έπρεπα να λάβω εάν δεν σταματούσαν αι παρανομίαι εις βάρος των Γερμανών. Εξετέλεσα το στρατιωτικόν μου καθήκον και όσας αποφάσεις έλαβα δεν τις έλαβα με επιπολαιότητα αλλ’ εσκέφθην την τότε βομβαρδιζομένην υπό των Συμμάχων Γερμανίαν, η οποία επλήττετο και εφονεύοντο κατά χιλιάδας τα γυναικόπαιδα. Ο πόλεμος είχε πάρει φρικτήν τροπήν και ηναγκάσθην να λάβω τα μέτρα που έλαβα. Ήθελα να πλήξω μόνον ενόχους και συνενόχους. Προς στιγμήν ηρώτησα τον εαυτόν μου, εφ’ όσον οι Σύμμαχοι αεροπόροι πράττουν τόσα και τόσα στον τόπον σου κι εσύ ημπορείς να κάμεις ό,τι θέλεις στη Κρήτη . Ο κ. Β. Επίτροπος νομίζει ότι ημείς οι δύο Στρατηγοί γίναμε μισητοί και εις τον λαόν μας, δεν πιστεύω όμως τέτοιο πράγμα , όταν δε, μίαν ημέραν ημπορέση πάλιν η Γερμανία να έχη ελευθέραν γνώμην, τότε θα σκεφθή ότι εγώ και ο Μπρόγερ δεν είμεθα καταδικαστέοι. Το δικό μου αίσθημα μου λέγει ότι είμαι αθώος, τον εαυτόν μου δεν θεωρώ ως εγκληματία πολέμου. Εις όλα τα κράτη ακούονται φωνές και αποκρούουν δίκες εγκληματιών ως μη σωστές και ανήθικες. Στας 6 Οκτωβρίου είς Ρεμπουπλικάνος λέγει εις τον λόγον του πως η δίκη της Νυρεμβέργης είναι μία μεγάλη αδικία. Ο απαγχονισμός των 11 καταδικασθέντων της Νυρεμβέργης θα αποτελέση ένα στίγμα δια τας Ηνωμένας Πολιτείας. Παρακαλώ Κύριοι Δικασταί να σκεφθήτε διότι η απόφασίς σας θα μείνη και θα κριθή από την Ιστορίαν ώστε μίαν ημέραν να μην εντρέπονται τα παιδιά σας.
    Εις το σημείον τούτο ο Πρόεδρος χάριν αναψυχής διέκοψε την συνεδρίασιν δια την 9ην Δεκεμβρίου 1946, ημέραν Δευτέραν και ώραν 4 μ. μ.
    Την 9ην Δεκεμβρίου 1946 ημέραν Δευτέραν και ώραν 4 μ. μ. επανήλθεν το Δικαστήριον εις δημοσίαν αυτού Συνεδρίασιν παρόντων του τε Βασιλικού Επιτρόπου, του Γραμματέως, των κατηγορουμένων και των συνηγόρων των.
    Μεθ’ ό ο Πρόεδρος ερωτήσας τους κατηγορουμένους εάν έχωσιν να προσθέσωσιν άλλο τι προς υπεράσπισίν των και λαβών αποφατικήν απάντησιν, εκήρυξε περαιωμένην την όλην διαδικασίαν.

    * O Γιώργος Καλογεράκης είναι εκπαιδευτικός, ιστορικός και συγγραφέας

    http://www.patris.gr/articles/274475?PHPSESSID=#.WLxrYjuLTIX

    Μου αρέσει!

  2. Τα του οίκου μας
    Συνέχεια του θέματος για την “Υπόθεση H. RICHTER – ΜΑΧΗ ΚΡΗΤΗΣ 1941”

    Το θέμα που πρώτ’ απ’ όλα θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το τι κάναμε εμείς οι Κρητικοί κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής.
    Πολλοί είναι οι έντιμοι, οι αγνοί, οι ανιδιοτελείς και οι πραγματικοί πατριώτες, που από την αρχή της Γερμανικής Κατοχής, ρισκάροντας τη ζωή τους επολέμησαν με σθένος και αποφασιστικότητα, με καρδιά και ψυχή, ένα βάρβαρο, αιμοβόρο και αδίστακτο καταχτητή, που γι’ αυτόν η ανθρώπινη ζωή δεν είχε ΚΑΜΙΑ αξία. Μέχρι και μικρά παιδιά έδιναν το λιγοστό φαγητό τους στους συμμάχους φυγάδες. Ως είναι γνωστό πολύς κόσμος το πλήρωσε με τη ζωή του.
    Δεν πρέπει να ξεχάσουμε τους Ελληνες συνεργάτες – προδότες των Γερμανών που τους βοηθούσαν και έδιναν σε αυτούς κατάλογους, μαρτυρώντας όσους τους επολέμησαν, όπως και το ποιοι ήταν Βενιζελικοί ή το ποιοι ήσαν κομμουνιστές. Ακόμη και τους μαυραγορίτες που έπιναν το αίμα του λαού. Να ληφθεί υπόψιν ότι οι Γερμανοί μετά την επικράτηση τους ήθελαν και έψαχναν με λύσσα, 1) Αγγλους, 2) όπλα, 3) αυτούς που τους πολέμησαν και 4) κομμουνιστές.
    Πολύ σοβαρό επίσης, είναι ότι κάποιοι “καπετάνιοι” έκαμαν το ολέθριο σφάλμα, να είναι πειθήνια και τυφλά όργανα των Αγγλων και να εκτελούν αβίαστα και χωρίς να μελετούν τις εντολές τους, χωρίς να ζυγίζουν το όφελος, τη ζημιά και το εθνικό συμφέρον, με αποτέλεσμα τα φοβερά αντίποινα των Γερμανών, εναντίον εκατοντάδων αθώων αμάχων, ενώ αυτοί είχαν εξαφανισθεί. Θα τους κρίνει η Ιστορία. Το ποιοι ήταν οι “σύμμαχοι” Αγγλοι φάνηκε στον εμφύλιο πόλεμο και στο Κυπριακό.
    Πολλοί δυστυχώς έγιναν “πράκτορες των Άγγλων”, “αντιστασιακοί”, “οπλαρχηγοί” και “καπετάνιοι” όταν πλέον άρχισε η πλάστιγγα να γέρνει σε βάρος των Γερμανών. Οσο κυριαρχούσαν οι Γερμανοί έτρεμαν και λούφαζαν. Μόλις άρχισαν να κυριαρχούν οι σύμμαχοι, (1944) βγήκαν από τα καβούκια τους, αυτοπροσδιορίστηκαν όπως επιθυμούσαν και όταν έφυγαν οι Γερμανοί καμάρωναν!!! στις φωτογραφίες και στις παρελάσεις. Δυστυχώς γι’ αυτούς, ο λαός τους ξέρει και η ιστορία έγραψε τους άξιους και πραγματικούς πατριώτες. Κάποτε είπαν στον Τουρκομάχο καπετάν Γιάννη Καλογερή, ότι θα τον επισκεπτόταν ο ιστορικός Μουρέλος για να γράψει για τους αγώνες του. Όταν κάποιος του σφύριξε ότι ο Μουρέλος είχε γράψει ότι ήταν Καπετάνιος ο Μπ…..ος, αγανάκτησε και είπε: «…μα αυτός ήταν Καπετάνιος στα μπορδ…λα, πέστε του Μουρέλου να μην έρθει…».
    Τα παραπάνω θέματα, καθόσον είναι από αυτά που πονούν, ενοχλούν και βαραίνουν ολόκληρες οικογένειες, παρόλο που η ευθύνη ποτέ δεν είναι συλλογική, ας τα δει λοιπόν ο ιστορικός του μέλλοντος, καθόσον θα μας κρίνει όλους η αληθινή ιστορία. Αυτή η ιστορία είναι γραμμένη με το θάρρος, την αγωνία, το ρίσκο, τα βάσανα, την πείνα, την δίψα, το κρύο, τη μάχη και τον θάνατο των πραγματικών αγωνιστών. Γι’ αυτό λέει και το ριζίτικο: «….μ’ εμένα τσ’ αντρειωμένους μου, τα όμορφα παλληκάρια, η μαύρη γη τα χαίρεται στο μαυρισμένο Νάδη..».
    Πάντως και η αλήθεια και τα ονόματα πατριωτών και δοσιλόγων και τα αληθινά γεγονότα, παρά τις προσπάθειες κάποιων να τα διαγράψουν ή να τ’ αλλοιώσουν, είναι καταγεγραμμένα και ευκόλως προσβάσιμα, αλλά προπάντων στη μνήμη του λαού κάθε περιοχής. (Έτυχα σε περιστατικό πρόσφατο όπου οι απόγονοι δοσιλόγου, είδαν το όνομα του δημοσιευμένο και καθόσον δεν γνώριζαν για την κατοχική του δράση, κατέφυγαν στον εισαγγελέα). Σήμερα τα πράγματα έχουν ξεκαθαριστεί πλήρως, άσχετα αν μπορούν να δημοσιευθούν. Επίσης καλά θα κάνουν όσοι γράφουν και δημοσιεύουν υποτίθεται ιστορία, να προσέχουν να μελετούν και να εξετάζουν καλά τα γεγονότα και τα πρόσωπα, καθόσον στοιχεία υπάρχουν παντού, όπως και άνθρωποι που ξέρουν. Ακόμα ιστορικά στοιχεία που αφορούν την Ελλάδα, εν σχέση με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, να τα ερευνούν καλύτερα, εις βάθος και όχι σοβινιστικά. Όταν γράφεις αντί για ιστορία ανακρίβειες, εκτίθεσαι.
    Μια άλλη μεγάλη και πικρή αλήθεια είναι ότι μετά την απελευθέρωση, οι συνεργάτες των Ναζί, οι δοσίλογοι και οι κάθε λογής προδότες, όχι μόνο δεν δικάστηκαν (πλην ελαχίστων) αλλά ανέλαβαν και πάμπολλα και υψηλά αξιώματα, λόγω της μεταπολεμικής κατάστασης. Αγγλοι – Βασιλιάς – Πολιτικοί κατώτεροι των περιστάσεων – Λίβανος – Καζέρτα – Βάρκιζα – Δεκεμβριανά – Εμφύλιος Πόλεμος – Ψυχρός Πόλεμος κ.λπ. Δυστυχώς οι πιο πολλοί από τους πατριώτες που πολέμησαν τους Ναζί, αντί να τιμηθούν, εδιώχθησαν.
    Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι οι ξένοι (κατακτητές ή μη) και σε κάθε εποχή κοίταζαν πάντα το συμφέρον τους, όπως και λογικό είναι. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε για να γίνουμε καλύτεροι, να διορθωθούμε και να φτιάξουμε κάποτε κράτος.
    Δεν μας φταίνε οι ξένοι, για σκεφτείτε.
    • Ποιος έφερε τους Πέρσες στο Μαραθώνα; Άνδρες Αθηναίοι.
    • Ποιος οδήγησε τους Πέρσες στα νώτα του Λεωνίδα; 500 χρόνια πριν ο Ιούδας προδώσει το Χριστό.
    • Τι απέγινε ο νικητής του Μαραθώνα Μιλτιάδης; Ανδρες Αθηναίοι.
    • Τι απέγινε ο νικητής της Σαλαμίνας Θεμιστοκλής; Ανδρες Αθηναίοι.
    • Τι απέγινε ο νικητής των Πλαταιών Παυσανίας; Ανδρες Σπαρτιάτες.
    • Τι κάναμε του Σωκράτη, που έλεγε αυτά που είπε ο Χριστός 500 χρόνια πριν από Αυτόν; Ανδρες Αθηναίοι.
    • Τι κάναμε του Φωκίωνα, (φιλόσοφος, στρατηγός και φίλος του Μ. Αλεξάνδρου) που προ 2.350 χρόνια έλεγε να πάψουν οι πολιτικοί να κλέβουν, άνδρες Αθηναίοι.
    • Ποιος σκότωσε τον Καραϊσκάκη;
    • Ποιος σκότωσε τον Πάνο Θ. Κολοκοτρώνη;
    • Ποιος στραγγάλισε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο;
    • Ποιος πρόδωσε το Αρκάδι και έστειλε στις 07-11-1866 το Μουσταφά Πασά να το καταστρέψει;
    • Ποιος άλλος εμπόδισε και έστειλε πίσω 500 Αμαριώτες, που είχαν προστρέξει σε βοήθεια της Μονής Αρκαδίου;
    • Ποιος, ως νέος Εφιάλτης, οδήγησε τους Τούρκους στα νώτα των επαναστατών, στην μεγάλη Κρητική Επανάσταση 1866 – 69;;;
    Και τι ανταλλάγματα έλαβε από τον Μουσταφά Πασά και τα οποία νέμονται και κατέχουν μέχρι σήμερα οι κληρονόμοι του;
    • Ποιος σκότωσε τον Καποδίστρια;
    • Τι κάναμε του Κολοκοτρώνη;
    • Πόσες απόπειρες δολοφονίας κάναμε του Ελευθερίου Βενιζέλου;
    • Μικρά Ασία: 3.000 χιλιάδων ετών ξεριζωμένος Ελληνισμός, 700.000 νεκροί, 1.500.000 πρόσφυγες, αιχμάλωτοι άγνωστο πόσοι. Ποιος φταίει; Φταίνε οι ξένοι;
    Και για να πλησιάσουμε στις μέρες μας:
    • Ποιος ή ποιοι εξαφάνισαν την Εκθεση Ωμοτήτων από το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών μετακατοχικά, στο πλαίσιο παραχάραξης της ιστορίας, με αποτέλεσμα να έρχονται σήμερα οι Γερμανοί να λένε -άκουσον άκουσον- ότι εμείς κάναμε τις ωμότητες;
    • Εχετε ακούσει τους όρους: “Γερμανοτσολιάδες”, “Ταγματασφαλίτες”, “Σουμπερίτες” και «Παπαγιαννέοι”; Μήπως ήταν και αυτοί ξένοι;;;;
    • Γράφει η επιτροπή Καζαντζάκη «πριν από κάθε εκτέλεση οι Γερμανοί συμβουλευόταν τα σημειωματάρια τους». Πού τα είχαν βρει;;; Ποιοι τους είχαν δώσει τα στοιχεία;;; Υπόψιν ότι οι Γερμανοί χωρίς τους συνεργάτες -προδότες Έλληνες ήταν “τυφλοί”.
    • Ποιος έκανε έγγραφη αναφορά στα Γερμανικά Στρατεύματα Κατοχής, για την αντίσταση των κατοίκων του Σκηνέ, με αποτέλεσμα να καεί και ν’ ανατιναχθεί το χωριό και να εκτελεστούν όσοι άνδρες συνελήφθησαν!!!
    • Το 1947 μας εδόθη υπό των συμμάχων ο σφαγέας και κατηγορούμενος για τις εκτελέσεις πλέον των 1.000 Κρητών, στρατηγός Andre, εδικάσθη και μετά τρία περίπου χρόνια, του εδόθη χάρι εκ του Βασιλέως!!! Φταίνε οι ξένοι;
    Εχετε υπόψη σας, το πώς τροποποιήθηκε από τους πολύπαθους και κατατρεγμένους πατριώτες, μετά την Γερμανική Κατοχή το “πότε θα κάνει ξαστεριά”.
    Σας το παραθέτω:
    «Πότε θα κάμει ξαστεριά πότε θα Φλεβαρίσει
    να πάρω το τουφέκι μου την όμορφη Πατρώνα
    να κατεβώ στο Μάλεμε στην αεροκαθίστρα
    για να σκοτώσω Γερμανούς και Έλληνες προδότες
    απού μας επροδούδανε.
    Αυτά δεν έχουν τελειωμό, μήπως τα έκαναν όλα οι ξένοι;
    Και μην ξεχνάτε και τον Εμφύλιο πόλεμο, κατά τον οποίο έπαψε να υπάρχει στην Ελλάδα κάθε ίχνος πολιτισμού, αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς. Κομμένα, κρεμασμένα και παλουκομμένα κεφάλια σε δημόσια θέα, εκτελέσεις κοριτσιών είκοσι ετών κ.λ.π.
    Διερωτώμαι πώς ορισμένοι “άνθρωποι” μπορούσαν να κοιμούνται; Τα θηρία της ζούγκλας μπροστά τους δεν είναι τίποτα.
    Αλλωστε το είπε και ο Απόστολος Παύλος, εις την προς Τίτον επιστολήν (Κεφ. α΄ 12) «Κρήτες αεί ψευσται κακά θηρία, γαστέρες αργαί..». Τώρα πολύ θα ήθελαν ορισμένοι, που έχουν συνηθίσει να κάνουν μηνύσεις, να κάνουν και του Απόστολου Παύλου, αλλά είναι λίγο αργά (όχι γιατί έχει πεθάνει – αυτός ζει), αλλά το αδίκημα 2.000 χρόνια μετά, πιστεύω ότι έχει παραγραφεί. Στην μήνυση να γράψουν κατά παντός υπευθύνου, καθόσον «οι έπαινοι» αυτοί, αποδίδονται στον Κρητικό φιλόσοφο, εξακόσια χρόνια πριν από τον Απόστολο Παύλο, Επιμενίδη. Οπότε είναι δικός μας και μας ήξερε καλά.
    Επίσης, οι εκτελέσεις και ο αριθμός των νεκρών από τους Ναζί, δείχνουν ποιοι και πού, επολέμησαν τους αλεξιπτωτιστές και τους αλπινιστές, γι’ αυτό και σ’ αυτούς ξέσπασαν οι Ναζί. (Το ήξερε και ο μέγας Καζαντζάκης όταν είπε το περίφημο: «οι Χανιώτες για τ’ άρματα…»).
    Αυτό για να μην μοιράζονται ανεξαιρέτως και «τσάμπα δάφνες» σε όλους, και καθ’ όσον είναι ντροπή στη μνήμη των νεκρών.

    ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ
    Χανιά 1423.
    Ρέθυμνο 330.
    Ηράκλειο 918 (με διπλάσιο αριθμό κατοίκων από το Νομό Χανίων. Περί τους 800+ εκτελεσθέντες είναι λόγω αντιποίνων στη διάρκεια της κατοχής – Βιάννος – Βορίζια – Ανώγεια κ.λπ.).
    Λασίθι 213 υπό Ιταλική κατοχή, μέχρι το 1943 και μετά Γερμανική.
    Πρόκειται για εκτελεσθέντες, οι νεκροί κατά τη Μάχη και τους βομβαρδισμούς δεν είναι μέσα στον αριθμό αυτό. Το σύνολο των νεκρών στην Κρήτη είναι περίπου 8.600

    Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να σοβαρευτούμε, ν’ αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να κάνουμε πρώτα την αυτοκριτική μας, καθόσον οι καιροί είναι δύσκολοι και δυσκολότεροι μπορεί να έρθουν.

    *Ο εκ των ριζών των Λευκών Ορέων γράφων, αρχιτέκτονας, μηχανικός

    http://www.haniotika-nea.gr/ta-tou-ikou-mas/

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s