1821

Αλβανοί-Αρβανίτες-Έλληνες

Από το ιστολόγιο μία δε κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών, 2009

 xartis albania
«Ποτέ Αλβανοί να μη πολεμήσετε κατά της Ελλάδος` αν θελήση ο Σουλτάνος, ας πολεμήση` αν έλθη στρατός ελληνικός εις τα μέρη μας, σεις να προσκυνήσετε και να μείνητε με τους Έλληνας. Αν σας δώση ο Σουλτάνος όπλα και πολεμοφόδια δια να πολεμήσετε κατά των Ελλήνων, να μη το δεχθήτε, διότι θα πάθητε ό,τι έπαθαν οι Βόσνιοι με την Αυστρίαν. Θα σκοτωθήτε, θα σκλαβωθούν τα γυναικόπαιδά σας, και θα δημευθή η περιουσία σας. Οι Έλληνες έχουν καλούς νόμους και να μείνητε με αυτούς. Ελπίζω δε να ζήσετε (…) Την ευχήν μου να έχητε όλοι να μη πολεμήσετε κατά των Ελλήνων» [1].
Το παραπάνω απόσπασμα βρίσκεται στον επίλογο της διαθήκης του Αβδούλ Μπέη Σελίμη του Δελβίνου.
Ο αλβανικός εθνικισμός έφερε την προτελευταία εθνογένεση στα Βαλκάνια (με τελευταία αυτή των σλαβομακεδόνων) και όπως όλοι οι εθνικισμοί, στηρίχθηκε στην αρχαιότητα[2], θεωρώντας τους Αλβανούς ως απογόνους των Ιλλυριών. Μια ιστορική ανασκόπηση όμως των τελευταίων αιώνων έχει να δώσει πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Η υπό εξέταση εποχή εκτείνεται από την εποχή της Επανάστασης του 1821 μέχρι την ίδρυση του αλβανικού κράτους (1913). Ως αρχή βέβαια θα μπορούσαμε να πάρουμε και το σχέδιο του Θ.Κολοκοτρώνη το οποίο σκόπευε στην ίδρυση μετά την Επανάσταση δίγλωσσου (ελληνικά-αλβανικά) και δίθρησκου (χριστιανισμός-μωαμεθανισμός) κράτους με σημαία που θα είχε πάνω της τον σταυρό και την ημισέληνο[3].
Το 1822, η επαναστατική κυβέρνηση των Ελλήνων επεδίωξε συμφωνία «μετά των Αλβανών Χριστιανών και Τούρκων (δηλ.μουσουλμάνων)» μέσω των Σουλιωτών με απώτερο σκοπό την εισχώρηση του αλβανικού εδάφους στην Ελλάδα. Η υπ’αρ. 1387/12.5.1822 απόφαση της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος ξεκινά ως εξής: «Επειδή η Αλβανία είναι μέγα και ουσιώδες μέρος και η ένωσίς της με την Επικράτειαν της Ελλάδος ειμπορεί να φέρη τα πλέον καλά αποτελέσματα […]» [4].
Κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, περί τους 2.000 μωαμεθανοί Αλβανοί έλαβαν μέρος στο πλευρό των επαναστατών, με δικούς τους αρχηγούς. Συγκινητική είναι η αναφορά που υπέβαλε στο Βουλευτικόν, τον Οκτώβριο του 1827, ένας από αυτούς, ο Μουσταφάς Γκέκας, ζητώντας ηθική και υλική ενίσχυση, για να μπορέσει να συνεχίσει τις υπηρεσίες του στον Αγώνα:
Προς την Σ.Βουλήν,
«Η τυραννία και το απάνθρωπον των ομοθρήσκων μου Μουσουλμάνων, και τα μεγάλα δίκαια του δεινοπαθούντος Ελληνικού λαού, όστις βεβαρυμένος από την πολυχρόνιον δουλείαν απεφάσισε το 1821 έτος το χριστιανικόν, να αποτινάξη τον ζυγόν, επειδή με εκίνησαν εις οίκτον και συμπάθειαν, απεφάσισα και εγώ να συναποθάνω με τους Έλληνας.
[…] Εν ενί λόγω, εδούλευσα την Ελλάδα και δουλεύω απ’αρχής του αγώνος της, συνευρισκόμενος και συναγωνιζόμενος με τους επισήμους της στρατηγούς. Καθ’όλας δε τας μάχας, εις ας συμπαρευρέθην, δις επληγώθην, των οποίων η επικινδυνοτέρα εστάθη, η συμβάσα μοι εις Πειραιά πληγή. Εις όλον δε το διάστημα δεν έλαβον από το ελληνικόν έθνος οβολόν διά μισθόν, εκτός των πεντακοσίων γροσίων δοθέντων μοι προλαβόντως χάριν περιθάλψεως παρά της Σ.Κυβέρνήσεως. Και εξώδευσα όλως εξ οικείων μου γρόσια ένδεκα χιλιάδας, από τα οποία μου ευρέθησαν βενέτικα φυλαγμένα από τον καιρόν της Τουρκίας εις το κεμέρι μου. […] αι εκδουλεύσεις μου είναι αποδεδειγμέναι και αναντίρρητοι, να μοι δοθώσιν ενδεικτικά έγγραφα, ότι εδούλευσα την Ελλάδα πιστώς και ως θετός της υιός[…]
Τη 5 Οκτωβρίου 1827,εν Αιγίνη
Ο φιλέλλην
Μουσταφάς Γκέκας

[5].

Η συνέχεια που είχε η αναφορά αυτή απέδειξε ότι πραγματικά οι υπηρεσίες του Μουσταφά Γκέκα στον επαναστατικό αγώνα και η εκτίμηση που του ανήκε γι’αυτές ήταν όπως τις περιγράφει, διότι έγινε δεκτή η εξοικονόμηση που ζητούσε και διορίσθηκε αξιωματικός στον τακτικό στρατό [6].
Την άνοιξη του 1829, 56 αγάδες της νότιας Αλβανίας έρχονται σε συνεννόηση μεταξύ τους και συμφωνούν, με όρκους, να σηκώσουν την Ελληνική σημαία και να αρχίσουν την επανάσταση στην Χιμάρα, δίνοντας πρώτοι το παράδειγμα ενός ξεσηκωμού για την απελευθέρωση της Ηπείρου και της Αλβανίας και την ένωσή της με το Ελληνικό κράτος. Προηγουμένως όμως, ήταν ανάγκη να εξασφαλίσουν οι μεν μωαμεθανοί από την Ελληνική κυβέρνηση την υπόσχεση, ότι θα ήταν σεβαστή η θρησκεία τους και τα έθιμα της τάξεώς τους μέσα στην Ελληνική επικράτεια, όλοι δε μαζί να εξασφαλίσουν από μέρους της και την οικονομική ενίσχυση της επαναστάσεως.
Εμπιστεύτηκαν λοιπόν το σχέδιό τους στον πατέρα του στρατηγού Σπυρομίλιου, εκείνος δε έγραψε στον γιό του για να ανακοινώσει το πράγμα στην Ελληνική κυβέρνηση και να προκαλέσει γραπτή απάντηση του Καποδίστρια για το όλο ζήτημα της επαναστάσεως των Τόσκηδων [7] και για τους όρους υπό τους οποίους το έθεταν [8].
Στην αναφορά του Σπυρομίλιου προς τον Δημ.Υψηλάντη, διαβάζουμε ότι οι 56 αγάδες της Λιαπουριάς συνενώθηκαν και κοινοποίησαν ότι :
«[…] α’) […] είναι έτοιμοι να στήσουν την Ελλ.σημαίαν εις τας επαρχίας με 4.000 στράτευμα. […] γ)να καθυποτάξουν εις το Ελλην.Κράτος όλην την επαρχίαν της Αυλώνος και αυτοί να διοικούνται με τους Ελληνικούς νόμους» [9].
Η κίνηση αυτή των Τόσκηδων έγινε δεκτή με ικανοποίηση από την Ελληνική Κυβέρνηση, όμως η οικονομική ενίσχυσή τους ήταν αδύνατη για την εποχή εκείνη. Για να καταλάβει κανείς πόσο ήταν αδύνατο στο νεαρό και πάμπτωχο Ελληνικό κράτος να αναλάβει την ενίσχυση της επανάστασης των μωαμεθανών Τόσκηδων της Λιαπουριάς, είναι αρκετά τα λόγια που έγραφε τότε ακριβώς ο Καποδίστριας στον Εϋνάρδο: «[…] Ταύτην την στιγμήν όπου σου γράφω δεν έχω ουδέ οβολόν εις το ταμείον»[10].
Στις αρχές Ιουνίου 1847 αρχίζει ο Ζενέλ μπεης Γκιών Λέκας ή Γκιο(υ)λέκας την επανάσταση στο Κουρβελέσι,στην περιοχή δηλαδή που μεσολαβεί μεταξύ Δελβίνου και Αυλώνος, με 200 μωαμεθανούς Λιάπηδες [11] και 100 έλληνες.
Η επανάσταση γενικεύεται και ο Ράπο Χαϊκκάλης με 1.000 μωαμεθανούς κυριεύει το Μπεράτι. Επίσης ξεσηκώνονται κατά της τουρκικής εξουσίας οι περιοχές Μουζακιάς, Αυλώνος, Τεπελενιού, Αργυροκάστρου, Πρεμετής, Φιλιατών, Παραμυθιάς και Μαργαριτιού, από τον ποταμό Γενούσο ως τον Αχέροντα.
Ο σουλτάνος μαθαίνοντας ότι οι Τόσκηδες σήκωσαν επανάσταση στην Ήπειρο, δίνει εντολή να ετοιμαστεί εκστρατεία για να τους υποτάξει τελειωτικά. Ο Γκιολέκας όμως αντιμετώπισε τους τούρκους με επιτυχία και στις 15 Αυγούστου 1847 μαζεύονται στο Κουρβελέσι όλοι οι μπέηδες και αγάδες Τόσκηδες, οπλαρχηγοί και εκπρόσωποι των επαναστατημένων περιοχών -υπολογίζονται σε 140.000 οι κάτοικοι των περιοχών που εκπροσωπούνται[12]-και γράφουν μια αναφορά προς τον Όθωνα, την Κυβέρνησή του και την Βουλή των Ελλήνων, με την οποία ικετεύουν τις ανώτατες πολιτειακές αρχές του ελευθέρου κράτους να τους δεχθούν ως υπηκόους –στην περίπτωση που η επανάσταση θα είχε ως αποτέλεσμα την προσάρτηση της χώρας στο Βασίλειο της Ελλάδος- με ειδικές συμφωνίες, που θα απέβλεπαν, φυσικά, στην προστασία του θρησκεύματός τους [13].
Αργότερα, υπό την επίδραση της βουλγαρικής πρόκλησης, οι απόψεις περί συγγένειας των Αλβανών με τους Έλληνες ενισχύθηκαν περαιτέρω. Σε φυλλάδιο του 1879 με τίτλο «Οι Αλβανοί και το μέλλον αυτών εν τω Ελληνισμώ μετά παραρτημάτων περί των Ελληνοβλάχων και των Βουλγάρων», διατυπώθηκε η θέση ότι «οι Αλβανοί εισίν Πελασγοί, και κατά συνέπειαν Έλληνες, ουχί δε Σλάβοι» [14].
Κρατική επιτροπή για την έγκριση βιβλίων ιστορίας και γεωγραφίας για τα δημοτικά σχολεία αποφάνθηκε το 1901, με αφορμή κρίση σχετικού βιβλίου στο οποίο αναφερόταν ότι «Οι Αλβανοί συγγενεύουσι πολύ με τους Έλληνας», ως εξής: «Είναι ανεπαρκή ταύτα και διά τας εθνικάς βλέψεις και διά την ιστορικήν ακρίβειαν. Έπρεπε να λεχθή ότι έχουσι την αυτήν καταγωγήν με τους Έλληνας (Πελασγοί), ότι ομιλούσι γλώσσαν συγγενή προς την γλώσσαν τούτων και ότι έλαβον μέρος εις πάντας τους υπέρ Εθνικής αποκαταστάσεως αγώνας της κοινής πατρίδας».
Αλλού η επιτροπή σχολίασε ως εξής την άποψη του ίδιου βιβλίου ότι η τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούνταν από διάφορα έθνη, μεταξύ των οποίων ήταν και «το Ελληνικόν έθνος, το Αλβανικόν κτλ.: «Οι Αλβανοί είναι συγγενείς και της αυτής εθνικότητος με τους Έλληνας». Επιτίμησε δε τον συγγραφέα επειδή ανέφερε πως «εκ των κατοίκων της Ελλάδος διακόσιαι χιλιάδες είναι Αλβανικής καταγωγής» ως εξής: «Οι εν Ελλάδι Αλβανοί ουδαμώς πρέπει να διακρίνωνται των Ελλήνων».
Σε φυλλάδιο, τέλος, του 1907 αναφέρεται ότι οι Αλβανοί «ην λαός αναντιρρήτως ομογενής, εκ της αυτής προελθών εθνολογικής ρίζης, των παναρχαίων Πελασγών», και ότι «επινεύσει της Θείας Προνοίας εκ της εθνολογικής ταύτης των Ελλήνων και των Αλβανών συγκράσεως προήλθεν η Νεωτέρα Ελληνική γενεά» [15].
Πλέον είχε καθιερωθεί η «καταγωγή» ως κριτήριο εθνικής ταυτότητας. Η γλώσσα, το θρήσκευμα, τα ήθη και τα έθιμα ήταν όλα στοιχεία της ταυτότητας απαραίτητα, αλλά όχι απολύτως αναγκαία-αναγκαία ήταν η καταγωγή. Αναγκαίο και αναντίρρητο στοιχείο ήταν και το φρόνημα, η συνείδηση[16].
Τη μεγάλη αυτή αντίφαση του ανακαινιζόμενου ελληνικού έθνους, δηλαδή την άρνηση να δεχτεί τη γλώσσα ως κριτήριο για τον καθορισμό της «επικράτειας» του έθνους και την ταυτόχρονη και εντυπωσιακή επιχείρηση για την προαγωγή της ελληνομάθειας στην εκ των προτέρων καθορισμένη «επικράτεια», φανέρωσε το ακόλουθο και ελάχιστα πλέον γνωστό επεισόδιο: τον Αύγουστο του 1913, η Πρεσβευτική Διάσκεψη του Λονδίνου αποφάσισε, προκειμένου για τη χάραξη των ελληνο-αλβανικών συνόρων, να γίνει η οριοθέτηση με εθνογραφικά και γεωγραφικά κριτήρια, ως εθνογραφικό κριτήριο δε έκρινε πως έπρεπε να θεωρηθεί η μητρική γλώσσα των κατοίκων.
Η αρμόδια επιτροπή έπρεπε να αγνοήσει δημοψηφίσματα ή άλλες πολιτικές εκδηλώσεις.
Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, και ενώ η επιτροπή περιόδευε στην Ήπειρο για να χαράξει τα ελληνο-αλβανικά σύνορα με κριτήριο τη μητρική γλώσσα των κατοίκων, όπως είχε εντολή, η ελληνική κυβέρνηση απευθύνθηκε στις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και υποστήριξε πως η γλώσσα δεν είναι αξιόπιστο στοιχείο εθνικής ταυτότητας , και πως, αντί της γλώσσας, έπρεπε να θεωρηθεί η εθνική συνείδηση των κατοίκων.
Η ελληνική πρόταση απορρίφθηκε βέβαια, αλλά η κατάσταση που επικρατούσε στην περιοχή εξέπληξε όλους τους εμπλεκόμενους στο ζήτημα: τα μέλη της διεθνούς επιτροπής που επισκέφθηκαν πλήθος χωριών της περιοχής αντιλήφθηκαν πως τα γηραιότερα μέλη των οικογενειών ομιλούσαν την αλβανική, ενώ τα νεώτερα την ελληνική, παρ’ότι η μητρική γλώσσα όλων ήταν η αλβανική.
Η λειτουργία των ελληνικών σχολείων είχε προφανώς συμβάλει στην «ανάκτηση» εδαφών της «επικράτειας» του ελληνικού έθνους που είχαν αλλοφωνήσει στο παρελθόν [17].

Με βάση τα προεκτεθέντα ιστορικά στιγμιότυπα βλέπουμε ότι οι εκάστοτε αυτοπροσδιοριστικές τάσεις υπόκεινται στην ροή του χρόνου, στην αναπόφευκτη μεταβολή και στον αναπροσδιορισμό και αποτελεί παραβίαση «ανοιχτής θύρας» η αυταπόδεικτη αναίρεση του δόγματος περί της «αναλλοιώτου εθνικής ουσίας» καθώς και της στείρας αντίληψης ότι εδώ και χιλιάδες χρόνια η ίδια κοινωνία, σε πλήρη αντίθεση με το παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι, αυτοπροσδιορίζεται με τους όρους της νεωτερικότητας, ως συνειδητοποιημένο έθνος.
Έτσι, για τον Σαράντο Καργάκο (που ανήκει στους εθνοκεντρικούς ιστοριοδίφες) οι Αρβανίτες είναι Αλβανοί που εμπλούτισαν την ελληνική φυλή [18] (δηλαδή εξελληνισθέντες Αλβανοί).
Ο δε κ.Βερέμης (που θεωρείται φιλελεύθερος καθηγητής πολιτικής ιστορίας), ενώ σε όλο το βιβλίο του («Ελλάς η σύγχρονη συνέχεια») αναλύει έξοχα το προφανές, ότι δηλαδή η γλώσσα από μόνη της δεν αποτελεί το απόλυτο εθνοπροσδιοριστικό στοιχείο, γράφει τους Αρβανίτες ως Αλβανούς (και όχι αλβανόφωνους) που κατοικούσαν στην κεντρική Ελλάδα [19].
Ο Παπαρηγόπουλος, ο οποίος τοποθέτησε την ελληνική γλώσσα στον πυρήνα της νεοελληνικής ταυτότητας, διατρέχοντας αναδρομικά την ιστορία , θεώρησε τους Σουλιώτες ένα κράμα ελλήνων και αλβανών (σήμερα έλληνες και αλβανοί ερίζουν περί της εθνικότητας των Σουλιωτών, μόνο που οι τελευταίοι ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση και κάθε συζήτηση περί εθνικότητος των Σουλιωτών είναι μάταιη ) [20].
Τέλος, ο Eric Hobsbawm, είναι ο μόνος που έχει το ελαφρυντικό ότι δεν έχει εντρυφήσει στην δαιδαλώδη και λαβυρινθώδη βαλκανική ιστορία και έτσι εθνικοποιεί τους Σουλιώτες και τους θεωρεί Αλβανούς που βοήθησαν τους Έλληνες στον αγώνα τους [21]. Εδώ ο Hobsbawm πέφτει θύμα της ίδιας του της συλλογιστικής που συνοψίζεται στο ότι δεν είναι δυνατόν η γλώσσα από μόνη της να προσδιορίζει εθνικά αυτόν που την ομιλεί (ακόμη κι έτσι όμως δεν στέκει διότι οι Σουλιώτες ήταν δίγλωσσοι).
Η αλβανική εθνογένεση άργησε να έρθει και ο αλβανικός εθνικισμός ήρθε περισσότερο ως αποτέλεσμα ξένων επιρροών και παραινέσεων (με κύριο εκφραστή τον ιταλικό ιμπεριαλισμό που ήθελε ένα προτεκτοράτο στα Βαλκάνια) παρά ως –με την χερντερική ρομαντική έννοια- εθναφυπνιστική διαδικασία.
Έτσι, η πίστη των σημερινών Αλβανών ότι αποτελούν απογόνους των Ιλλυριών ή των Πελασγών, είναι τόσο αυθαίρετη όσο αυτών που εθνικοποιούν αναδρομικά τους (αλβανόφωνους) Αρβανίτες, αποδίδοντάς τους εθνικότητα σε εποχές που οι ίδιοι δεν αυτοπροσδιορίζονταν (ούτε και ποτέ αυτοπροσδιορίστηκαν) ως εθνικά Αλβανοί [22].
Κλείνω με την παράθεση κάποιων χαρακτηριστικών αποσπασμάτων του γράμματος του Αλέξανδρου Πάλλη [23] που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Σκιπερία» το 1907, με παραλήπτη τον Αποστολόπουλο:

«[…] Είναι χρόνια τώρα που έχω την ιδέα –κι ένα ταξίδι που έκανα πέρσι ως τα Γιάννενα μου τη στερέωσε- πως οι Τούρκοι, οι Αρβανίτες κι οι Έλληνες είναι αδέρφια κι ένα έθνος. Ατυχίες ιστορικές μας χώρισαν μα είναι καιρός πια να το καταλάβουμε πως είμαστε ένα αίμα. Τα περασμένα ξεχασμένα. Αν δεν το καταλάβουμε, μας είναι γραμμένο κι οι τρεις μας εθνικώς να χαθούμε. Θα μας ρουφήξουν οι Σλάβοι και θα μας ρουφήξουνε γλήγορα.
[…] Τις ιδέες μου αυτές τις είπα και τις λέω όπου μπόρεσα κι όπου μπορώ. Είναι τώρα τρία τέσσερα χρόνια, έγραψα ένα γράμμα στον «Πύρρο» όπου πρότεινα ως πρώτη αρχή πως η αρβανίτικη πρέπει να κηρυχτεί ως άλλη εθνική μας γλώσσα στην Ελλάδα και πως του Διαδόχου τα παιδιά, τα μικρά βασιλόπουλά μας, πρέπει να μάθουν αρβανίτικα. Σε πολλούς φίλους είπα και πως το Δομπόλειο το κληροδότημα έπρεπε να χρησιμευτεί στο να γίνει Αρβανίτικο Πανεπιστήμιο ή στους Κορφούς ή όπου αλλού είναι καταλληλότερο κέντρο. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έγινε τίποτα ως τώρα.
[…] Όσοι είμαστε Ρωμιοί, χρέος μας είναι με τα σκολιά μας, τα νοσοκομεία μας, τους προξένους μας, τους παπάδες μας, να βοηθήσουμε κάθε εθνική απαίτηση κι ανάγκη του Αρβανίτη. Α θέλει μάθημα στη γλώσσα του, μάθημα στη γλώσσα του πρέπει να του δώσουμε. Α θέλει εκκλησιές και παπάδες στη γλώσσα του, πρέπει να τόνε βοηθήσουμε ν’αποχτήσει. Ό,τι είναι δικό μας, ας είναι και δικό του.
[…] Εγώ είμαι Αρβανίτικης καταγωγής. ΠΑΛ φαίνεται θα πει κόπανος (δυστυχώς δεν ξέρω αρβανίτικα), είμαι ας πούμε Λέκας Κοπανάς. Όντας Αρβανίτης από αίμα μου, θεωρώ πως είμαι και Αρβανίτης και Ρωμιός και Τούρκος, το κακό καθενός τους κακό και δικό μου και το καλό καθενός τους και καλό δικό μου»
[24].

doctor
_________________________
[1] Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην «Εφημερίδα» και το αναδημοσίευσε στο βιβλίο του, το 1879 ο Θ.Α. Πασχίδης με τίτλο: «Οι Αλβανοί και το μέλλον αυτών εν τω Ελληνισμώ μετά παραρτήματος περί των Ελληνοβλάχων και Βουλγάρων»,σ.8.
[2] «Οι Βαλκάνιοι Εθνικιστές […] προσπάθησαν να προικίσουν τα κράτη τους με μακρά ιστορία εθνικότητας και αισθητής εθνικής παρουσίας πριν από την επίτευξη κρατικής υπόστασης. Εξύμνησαν κατά κανόνα το μεσαιωνικό τους παρελθόν και επιδίωξαν να αποκαταστήσουν αδιάσπαστες συνέχειες εθνικής ύπαρξης από την πιο μακρινή αρχαιότητα» (Π.Μ.Κιτρομηλίδης, «Νοερές κοινότητες και οι απαρχές του εθνικού ζητήματος στα Βαλκάνια» , περιέχεται στο Εθνική Ταυτότητα και Εθνικισμός στη Νεότερη Ελλάδα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας,2003).
«Τα έθνη βασίζονται με τον δικό τους τρόπο στην μνήμη: την συντηρούν, την ανασκαλεύουν και, ενίοτε, την εφευρίσκουν. Πρόκειται ωστόσο για μνήμη αναγκαστικά επιλεκτική, μερική, δικανική, ιδεολογική –για μνήμη που δεν παρακινείται από ουδέτερες γνωστικές περιέργειες, αλλά από υποκειμενικές αντιλήψεις περί αναγκών, περί συμφερόντων (υλικών και ιδεατών), περί σκοπιμοτήτων. Τα έθνη «έχουν ανάγκη» ένα παρελθόν εθνικοποιημένο»(Π.Λέκκας, «το παιχνίδι με τον χρόνο, Εθνικισμός και νεωτερικότητα», Αθήνα 2001, σ.20).
[3]
«[…]Η σημαία μας, από το ένα μέρος το φεγγάρι και από το άλλο το Σταυρό[…]» (Θ.Κολοκοτρώνης, Απομνημονεύματα, σ.91). Το σχέδιο του Θ.Κολοκοτρώνη δεν πραγματοποιήθηκε διότι οι Άγγλοι κατέλαβαν την Ζάκυνθο, έδιωξαν τους Γάλλους, συνέλαβαν 400 έλληνες και άρχισαν να στρατολογούν άλλους για να υπηρετήσουν τον δικό τους τον στρατό. Ο Κολοκοτρώνης γράφει: «το σχέδιο εχάλασε με την παρρησία (εννοεί παρουσία) των Άγγλων» (Σ.Καργάκος, Αλβανοί-Αρβανίτες-Έλληνες, σσ.56-7).
Σχετικά με την ανεξαρτησία της Αλβανίας: «Στις 28.11.1913 η προσωρινή κυβέρνηση ανακήρυξε στον Αυλώνα την ανεξαρτησία. Διεθνής διάσκεψη, που έγινε στο Λονδίνο το Δεκέμβριο του 1912, αναγνώρισε (Ιούλιος 1913) την αλβανική ανεξαρτησία υπό την προστασία των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Αργότερα ανακηρύχθηκε η ηγεμονία, που δόθηκε στον Γουλιέλμο του Βιντ (Απρίλιος 1914). Το εύθραυστο οικοδόμημα του Λονδίνου καταστράφηκε με την έκρηξη του Α’Παγκοσμίου Πολέμου. Με τη διακήρυξη του Αργυροκάστρου (1917), η Ιταλία φάνηκε να ενθαρρύνει τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου αλβανικού κράτους. Με τη συμφωνία των Τιράνων (Αύγουστος 1920), η Ρώμη αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Αλβανίας και απέσυρε τα στρατεύματά της από τον Αυλώνα, διατηρώντας το νησί Σάσων, και στις 17 Δεκεμβρίου 1920 η διάσκεψη των πρεσβευτών στο Παρίσι επικύρωσε και πάλι την ανεξαρτησία της χώρας» (Νέος Παγκόσμιος Άτλας,εκδ.Δομή, λήμμα «Αλβανία», σ.23).

[4]

Αριθ.1387.
Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος
Ο Πρόεδρος του Εκτελεστικού

«Επειδή η Αλβανία είναι μέγα και ουσιώδες μέρος και η ένωσίς της με την Επικράτειαν της Ελλάδος ειμπορεί να φέρη τα πλέον καλά αποτελέσματα.
Επειδή το Κοινόν του Σουλίου και διά την πλησιότητα και διά τας σχέσεις τας οποίας έχει μετά των Αλβανών, είναι το αρμοδιώτερον μέσον διά να συνδεθώσι συμφωνίαι μετά των Αλβανών.
Κατά την από ιβ’ Μαΐου υπ’αρ.107 έγγραφον συγκατάθεσιν του Βουλευτικού Σώματος.
Διέταξε και διατάσσει τα ακόλουθα:
α’) Το Κοινόν του Σουλίου έχει την άδειαν να πραγματευθή συμφωνίας, όσον είναι δυνατόν ωφελιμωτέρας, μετά των Αλβανών Χριστιανών τε και Τούρκων.
β’) Αι συμφωνίαι αύται δεν θέλουν διαλαμβάνει περισσότερα προνόμια, αλλ’όσα έχουν οι ίδιοι Σουλιώται.
γ’) Το Κοινόν του Σουλίου έχει την άδειαν να διορίση ένα ή και περισσοτέρους Επιτρόπους διά την πραγματείαν αυτών των συμφωνιών.
δ’) Ο Χιλίαρχος Γεώργιος Πλεισιοβίτσας έχει ομοίως την άδειαν με την γνώμην και την συγκατάθεσιν του Κοινού του Σουλίου να πραγματευθή με τους Τσάμηδες, Χριστιανούς και Τούρκους, κατά τας αυτάς συμφωνίας.
ε’) Ο Εκλαμπρότατος Χουσεΐν-Πασάς και ο Μούρτο Τσάλης, επειδή εφάνησαν αχώριστοι και πιστά ενωμένοι με τους Σουλιώτας, και επειδή έχουν το μέσον του να συντελέσουν εις τας συμφωνίας όπου θέλουν γενή με τους Τούρκους, έχουν την άδειαν να πραγματευθούν κατά τον αυτόν τρόπον με την γνώμην και την συγκατάθεσιν του Κοινού του Σουλίου.
ς’ ) Όλαι αι μετά των ανωτέρω ρηθέντων γενόμεναι συμφωνίαι θέλουν επικυρωθή από την Διοίκησιν.

Εν Κορίνθω τη ιβ’ Μαΐου, αωκβ’.

Α.Μαυροκορδάτος, Πρόεδρος Αθανάσιος Κανακάρης
Αναγνώστης Παπαγιαννόπουλος Ιωάννης Λογοθέτης
Ο Αρχιγραμματεύς της Επικρατείας
Μινίστρος των Εξωτερικών Υποθέσεων
(Τ.Σ.) Θ.Νέγρης

Πηγή: Λαμπρυνίδης Μιχαήλ Γ., Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον. Ύδρα – Σπέτσαι, εν Αθήναις 1907, σ.85.
[5] Κ.Γ.Κωνσταντινίδου, Ανέκδοτος αναφορά Τούρκου φιλέλληνος, περιοδ. «Νέα Εστία», 15 Μαρτίου 1939, αριθ.294.
[6] Κ.Μπίρης, Αρβανίτες, οι Δωριείς του νεώτερου ελληνισμού, Ε’έκδοση (2005),σ.350.
[7] «Yπάρχει έντονη διαφοροποίηση ανάμεσα στους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες από φυλετικής και πολιτισμικής άποψης, ενώ η τόσκικη και η γκέγκικη διάλεκτος παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές, έτσι ώστε οι Γκέγκηδες να θεωρούνται οι πραγματικοί απόγονοι των Ιλλυριών, ενώ οι Τόσκηδες να θεωρούνται απόγονοι εξαλβανισμένων ελληνικών φύλων της Ηπείρου, δηλαδή Ελλήνων οι οποίοι ζώντας ανάμεσα σε αλβανικά φύλα υιοθέτησαν και προσάρμοσαν στις ανάγκες τους την αλβανική γλώσσα, αναμειγνύοντας και στοιχεία από την ελληνική, δημιουργώντας έτσι την αρβανίτικη διάλεκτο» (Πηγή: Livepedia).
[8] Κ.Μπίρης, ό.π., σσ.355-6.
[9]Ολόκληρη η αναφορά του Σπυρομίλιου:

Εκλαμπρότατε στρατάρχα,

Ο πατήρ μου με γράφει από Χειμάρα κατά την κ’Απριλίου ότι πενηνταέξ αγάδες της Λιαπουριάς συνηνώθησαν σφικτά και ενόρκως αναμεταξύ των και τον εκοινοποίησαν τα ακόλουθα:
α’) Ότι είναι έτοιμοι να στήσουν την Ελλ.σημαίαν εις τας επαρχίας με 4.000 στράτευμα.
β’) Να παραδώσουν το φρούριον της Αυλώνος εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν.
γ’) Να καθυποτάξουν εις το Ελλ.Κράτος όλην την επαρχίαν της Αυλώνος και αυτοί να διοικούνται με τους Ελληνικούς νόμους, ζητούν δε,
α’) Θρησκευτικήν ελευθερίαν.
β’) Την διαφύλαξιν της τιμής των χαρεμίων των.
γ’) 200.000 γρ.ανά χείρας προς εξοικονόμησίν των.
Αν η Σεβαστή Κυβέρνησις εγκρίνη τας προτάσεις ταύτας των αγάδων, επιθυμούν να λάβωσιν έγγραφον επικύρωσιν από τον εξοχώτατον Κυβερνήτη και τότε δίδουν ενέχυρα τα τέκνα των και μερικούς από τους εγκρίτους αγάδες. Επειδή δε έχουν πίστην πολλήν εις εμένα ζητούν να πηγαίνω εκεί εφωδιασμένος με γράμματα της Κυβερνήσεως προς τον Ιλιάς αγάν Λέκα, Καδή-Λέκα και λοιπούς αγάδες. Ευρισκόμενος υπό την οδηγίαν σας, εκλαμπρότατε, κρίνω χρέος μου ν’αναφερθώ κατ’ευθείαν προς την εκλαμπρότητά σας, ώστε να διευθύνετε την αναφορά μου όπου ανήκει.
Δεν ηξεύρω αν η πολιτική συγχωρήσει εις την σεβαστήν Κυβέρνησιν να δεχθή τ’ανωτέρω. Δεν λανθάνει όμως εις την φρόνησίν σας, ποία και πόσα καλά μέλλουν να είναι τα επακόλουθα ενός τοιούτου αντιπερισπασμού μέσα εις το κέντρον της Αλβανίας και , μάλιστα, ενώ μετά την επανάστασιν αυτών των αγάδων, θα ευκολυνθή η Χειμάρα και όλα τα λοιπά χριστιανικά χωρία να δράξωσι τα όπλα.
Προσμένω την έγγραφον απόκρισηιν της υμετέρας υψηλότητος και μένω με όλον το σέβας.

Τη 2 Ιουνίου 1829, Τεκέ των Θηβών

Ο ευπειθής Αρχηγός της Φρουράς
Σ.Μήλιος
(Η σχετική αναφορά σώζεται στο αρχείο του Βλαχογιάννη. Ανακοίνωσις Αγγ.Ν.Παπακώστα, εφημ.Καθημερινή 26 Φεβρ.1947, όπως την παραθέτει ο Μπίρης, ό.π.σ.356).

[10] Κ.Μπίρης, ό.π. σσ.356-7.
[11] Οι Λιάπηδες είναι οι κάτοικοι της Λιαπουριάς (της ορεινής περιοχής που ορίζεται από τη Χιμάρα, τον Αυλώνα, το Αργυρόκαστρο και το Δέλβινο). Ζούσαν χωρισμένοι σε φάρες και τις μεταξύ τους διαφορές έλυναν σε συνάξεις που λέγονταν «πλεκεσίες» (από την αλβανική λέξη πλιάκ=γέρος), δηλαδή γερουσίες. Στις κοινωνικές τους συνήθειες ίσχυε ο νόμος της αυτοδικίας, η δε κλοπή, μια και ζούσαν σε χώρα ορεινή και φτωχή, δεν ήταν κάτι-τουλάχιστον παλιά- ατιμωτικό. Γι’αυτό και διακρίθηκαν στη ληστεία, ακόμη και στην πειρατεία (οι φοβεροί Δουκατίνοι πειρατές ήταν Λιάπηδες). Επειδή ήταν σκληραγωγημένοι, χρησιμοποιήθηκαν συχνά ως μισθοφόροι. Ο στρατός του Αλή Πασά, κατά το αλβανικό μέρος του, απαρτιζόταν από Λιάπηδες. Πολλοί Λιάπηδες διακρίθηκαν στον τουρκικό στρατό και στην τουρκική διοίκηση. Ο Αλή Πασάς και ο Μεγάλος Βεζύρης του σουλτάνου Χαμίτ Β’, ο περίφημος Φερήτ Πασάς Βλιώρας, ήταν Λιάπηδες (Σ.Καργάκος, Αλβανοί-Αρβανίτες-Έλληνες,σσ.283-5).
[12] «Ο αριθμός των σπιτιών των επαναστατημένων περιοχών, που παρέχει στο τέλος της η αναφορά, αν λογαριασθή προς έξι ως επτά άτομα κάθε σπίτι, σημαίνει πληθυσμόν περίπου 140.000 κατοίκων. Πρόκειται βέβαια μόνον περί των μωαμεθανών Τόσκηδων, γιατί αυτοί μόνον δεν είχαν την ελληνική εθνικότητα και ζητούσαν να τους αναγνωρισθή»(Κ.Μπίρης, ό.π.σ.363). Ο Μπίρης αποδίδει την ατυχή κατάληξη αυτής της ικεσίας των μωαμεθανών Τόσκηδων προς την ελληνική πολιτεία στον αιφνίδιο και αναπάντεχο θάνατο του πρωθυπουργού Ιωάννη Κωλέττη, στις 1.9.1847, ο οποίος και θα βοηθούσε σίγουρα-κατά τον Κ.Μπίρη- ως ηπειρώτης τους Τόσκηδες, βλ. Κ.Μπίρης, ό.π. σ.363).
[13] Το κείμενο έχει ως εξής:

Εκλαμπρότατοι Πρόεδροι και πρόκριτοι εις τας Αθήνας των χωμάτων Ελλάδος, ο του Μεγαλειοτάτου Όθων ο Βασιλεύς της Ελλάδος, αδελφικώς ασπαζόμεθα και σας ειδοποιούμεν.
Οι προφερόμενοι τον ασπασμόν φέρνομεν τον παράπονόν μας εδαφιαίως, επειδή και εμείναμεν παν πτωχός λαός οι κάτωθεν καζιάδες (σ.σ.επαρχίες) επικράτειαι στον ξυρόν και πετρώδην τόπον, χωρίς καμμίαν επιστήμην, αλλά οπλοφόροι, αφού η Κωνσταντινούπολι εξουσιάστη από τους προτετηρινούς Σουλτάνους έως σήμερον εφερθήκαμεν υποταγμένοι εις τας προσταγάς το αφεντοτόπων Βεζιράδων, Πασάδων, Καϊμεκάμιδων έως Μουσελιμάδων. 33 Σουλτάνους σχεδόν 400 χρόνους εχήσαμεν το αίμα μας εις κάθε αιχμαλωσίαν, όπου τους είχον σταθεί, όμως όποιος δεν αγαπάγει Βασιλεία, αλλ’ούτε θέοτι αγαπάγει’ τα προτετηρινά ουσούλια (σ.σ. συστήματα διοικήσεως) μας έλειψαν και μας έβαλαν νέα όπου δεν υποφέρονται στους τόπους μας’ μας έβαλαν δωδεκάδα εις κάθε καζάν μας και έκριναν χατηρικώς και αδίκως όιχι διά ριζιάν (σ.σ. επιθυμία) Θεού και του προφύτου μας αλλά ζιώρλεν (σ.σ. με το ζόρι) και δυναστικώς ως εντόπιοι και όχι να κρένουν ως όλοι οι Βασιλείς του Ευρώπ. Δια τούτο εγείναμεν αποστάται εις τον Βασιλέα μας όπου τον είχαμεν Βεκύλην (σ.σ. επίτροπο) και Πατέραν των όλων ημάς Μουσουλμάνων και επαραπονεύθημεν τόσες και τόσες φοραίς με αμάν και με δάκρυά μας και δεν μας έδειναν διάστημα, αλλ’ούτε χαρτσουάλι ήγουν αναφοράν, μην ευσπαχνίζωνταν η Βασιλεία διά εμάς τους φακήρ φουκαράδες (σ.σ. η φτωχολογιά), διά τούτο στέλνομεν τον επίτηδες άνθρωπόν μας να μιλήση δια ζώσης φωνής με την εκλαμπρότητάς σας τα δέοντα, αν η Μεγαλειότης της Βασιλείας μας καμπολιέβη ήγον μας δέχεται να γινώμεθα σιούδιτοι (σ.σ.Υπήκοοι) οι κάτωθεν 5 Καζάϊδες με καπιτουλατσιόνη Νόμους (σ.σ.Capitulations, διομολογήσεις), όπου να μας δώση και να του δόσωμεν διά ησυχίαν μας’ διά ριζάν Θεού να σας κακοφανή και διά εμάς ως πλάσι Θεού όπου εγεννήθημεν γυμνοί και θα πεθάνωμεν. Εκ μέρους μεγαλοδυνάμου και αν ελπίδα σωτηρία δεν είναι διά εμάς ας πεθάνωμεν και από σπαθί ανθρώπων’ αν ήπεν ο Θεός, έτσι ας γίνη’ ικητευόμεθα οι κάτωθεν καζάϊδες Αυλώνος, Δέλβινο, Μεναχιέ, Κουρβελιέσσι, Μαλακάστρα, η άνω και η κάτω του Μπερατιού και Τεπελένι και Ντιονίστα όλα 5 καζάϊδες πρακαλούμεν να ευσπλαχνισθή η Βασιλεία σας όχι και δεν μας αγαπάγει έχε ειπεί ο Θεός να αποθάνωμεν’ δεν πλέον αγαπάμαι να ζήσωμεν απάνω εις την γην, και αν η Βασιλεία μας αγαπάγει μας ειδοποιήται να κάμωμεν και άλλες επικράτειες με την ευχαρίστησίν μας και εγγύισιν διά εμπιστοσύνην με όπως η Βασιλεία αγαπάγει.
Ο επιφερόμενος σας λέγη διά ζώσης και να μας απολογηθεήτε ταύτα και του Θεού να γείνη. Οι αγαπητοί σας Πρόεδροι σαϊμπίδες (σ.σ. γαιοκτήμονες) των 5 καζάδων επιφαινόμενοι με τα σφραγιστήρια όλα.
Έχομεν και τα έγγραφα του πρώην Μερχούμ Σανδραζεμέτα (σ.σ. του πρώην βεζύρη Ατά) προς εμάς και ποίος μας κρένη, αλλά εν ημέρα κρίσεως να απολογηθώμεν. Όχι άλλο.
(ακολουθούν 47 σφραγίδες μπέηδων και αγάδων)
Ιδού όπου τα ανωτέρω σφραγιστήρια ως σαϊμπίδες του τόπου μας να τα παρατηρήσετε καλώς και να σας αποκριθώμεν με εγγύϊσιν διά σιγουριτά σας και διά ασφάλειαν.


1847, τη 15 Αυγούστου.- Καζάϊ Κουβρελιέσι.

(Εφημ. «Αιών» 14 Ιουλίου 1880, όπως παρατίθεται από τον Κ.Μπίρη, ό.π. σσ.361-2).
[14] Θ.Α.Πασχίδης, ό.π. σ.14. Βλ.επίσης Αντ.Γεωργίου, Πολιτικόν κάτοπτρον των πολιτικών της Ελλάδος κατά τον εν έτει 1877 ρωσσοτουρκικόν πόλεμον. Οι ελεύθεροι και μη Έλληνες, οι εθνικώς συγγενείς αυτών Αλβανοί μωαμεθανοί και καθολικοί Μιρδίται εξεταζόμενοι υπό εθνικήν συγγενικήν έποψιν και υπό την έποψιν της ελληνικής επαναστάσεως του 1821, και επίκλησιν των πρώτων προς τους δευτέρους εις κοινήν σύμπραξιν προς απόσεισιν του κοινού μετ’αμφοτέρων ασιατικού ζυγού των Χαλντούπιδων, Αθήνα 1880.
[15] Χριστίνα Κουλούρη, Ιστορία και γεωγραφία στα ελληνικά σχολεία (1834-1914), Αθήνα 1988, σ.463. Πρβλ. τη σφοδρή επίθεση εναντίον του «αλβανισμού» σε εγκύκλιο του μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Ανθίμου, του 1879, με αφορμή προσπάθεια να εισαχθεί στα ελληνικά σχολεία της Βορείου Ηπείρου η διδασκαλία της αλβανικής, «αμορφώτου και ακατασκευάστου» γλώσσας (στο Βασίλειος Μπαράς, Το Δέλβινο της Βορείου Ηπείρου και οι γειτονικές περιοχές, σσ.339-40).
[16] Θ.Βερέμης-Γ.Κολιόπουλος, Ελλάς η σύγχρονη συνέχεια, Αθήνα, 2006, β’έκδοση, σ.108. Βλ.επίσης: Ιωάννης Κολιόπουλος, Ιστορία της Ελλάδος από το 1800, τομ.Α’, σσ.73-4.
[17] Βερέμης-Κολιόπουλος, ό.π. σ.96. Για την επιτόπια έρευνα των μελών της διεθνούς επιτροπής βλ.Βασίλειος Κόντης, «Το Ηπειρώτικο ζήτημα και η διευθέτηση των συνόρων», στο «Η συνθήκη του Βουκουρεστίου και η Ελλάδα», Θεσσαλονίκη 1990, σσ.58-63,64.
[18] «Δεν πρέπει να μας ενοχλεί η ιδέα των επιμιξιών, διότι χάρη σε αυτές δημιουργείται το κράμα των ισχυρών λαών. Σημασία έχει η αφομοίωση των ξένων πληθυσμιακών στοιχείων, η δημιουργική ένταξη μέσα στον κύριο ελληνικό σώμα. Οι Αλβανοί, όπως έγραψε ο εθνικός μας ιστορικός Κων/νος Παπαρηγόπουλος, σε μια περίοδο κάμψης του ελληνικού κόσμου, εκράτυναν το μάχιμον της ελληνικής φυλής και της έδωσαν νέα αλκή» (Σ.Καργάκος, ό.π.σ.326).
[19] «Οι Αλβανοί, ακόμα και οι μουσουλμάνοι, πολύ δε περισσότερο οι χριστιανοί φυσικά, εξαιτίας της μακράς συμβίωσης με τους Έλληνες, δεν ήταν ακριβώς «ξένοι», ή όχι τόσο «ξένοι» όσο οι «άλλοι» Έλληνες των βορείων ιστορικών χωρών.Τα νησιά Άνδρος, Ύδρα, Σπέτσες και Πόρος, η Αργολίδα, η Κορινθία, η Αχαΐα, η Αρκαδία, η Μεγαρίδα, η Αττική, η Σαλαμίνα, η Βοιωτία, η Σπερχειάδα και η νότια Εύβοια ήταν τόποι όπου οι Αλβανοί κατοικούσαν σε πυκνές συστάδες χωριών και έκαναν την παρουσία τους αισθητή» (Βερέμης-Κολιόπουλος, ό.π. σ.107).

Το παραπάνω έρχεται σε καταφανή αντίθεση με το όλο πνεύμα του βιβλίου. Σε άλλο σημείο του βιβλίου αναφέρεται ότι«οι γλωσσικές κοινότητες […] δεν αποτελούσαν εθνικές κοινότητες με τη σημερινή σημασία του όρου. Δεν θα μπορούσαν επίσης να χαρακτηριστούν «εθνοτικές» κοινότητες, για τον λόγο ότι η χρήση αυτού του όρου θα περιέπλεκε, χωρίς να υπάρχει ανάγκη, ένα ζήτημα που δεν επιδέχεται ερμηνείες άλλες από τη διαπίστωση την οποία επιτρέπουν οι μαρτυρίες της εποχής, δηλαδή την κατανομή των ομιλούμενων γλωσσών της περιοχής, πριν από τις αλλαγές που προκάλεσε η διείσδυση των εθνικών σχολείων των λαών που διεκδικούσαν τμήματά της. […] Με τους όρους λοιπόν «Έλληνες», «Αλβανοί», «Βούλγαροι» και «Βλάχοι», εννοούνται εδώ εκείνοι που είχαν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική, την αλβανική, τη βουλγαρική ή τη βλαχική, ασχέτως της πιθανής καταγωγής αυτών που ομιλούσαν τις εν λόγω γλώσσες» (σσ.74-5). Έτσι, οι Βερέμης-Κολιόπουλος χαρακτηρίζοντας τους Αρβανίτες ως Αλβανούς, δημιουργούν παρανοήσεις διότι ο όρος «Αλβανός» σήμερα σημαίνει τον Αλβανό στο έθνος. Νομίζω ότι ο όρος «αλβανόφωνος» θα ήταν πιο δόκιμος και δεν θα δημιουργούσε παρανοήσεις.
[20] «Ήσαν δε οι Σουλιώται κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών. Η αλβανική εκράτυνε το μάχιμον της ελληνικής πνεύμα, η δε ελληνική ενεφύσησεν εις την αλβανικήν τα ευγενέστατα αισθήματα της φιλοπατρίας, της φιλομαθείας και της ευνομίας. Τα δύο κάλλιστα προϊόντα του συνδυασμού τούτου υπήρξαν οι Σουλιώται επί της Στερεάς, οι Υδραίοι και οι Σπετσιώται, κατά θάλασσαν» (Κ.Παπαρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ.5β’, σελ.146). Για τους Σουλιώτες γράφει ο Β.Ραφαηλίδης: «Το Σούλι σε όλη την ιστορία του λειτουργούσε σαν κράτος εν κράτει, που αρνιόταν να υποταχτεί στον οποιοδήποτε, Τούρκο,Έλληνα ή εκτός Σουλίου Αρβανίτη. Οι περήφανοι και ανυπόταχτοι Σουλιώτες ήταν τέτοιοι όχι γιατί ήταν Έλληνες ή Αρβανίτες, αλλά διότι ήταν Σουλιώτες, έτσι απλά και καθαρά» (Βασίλης Ραφαηλίδης, «Οι λαοί των Βαλκανίων», σ.232).
[21] «Ο ελβετικός εθνικισμός είναι, όπως γνωρίζουμε, πολυεθνικός. Σχετικά με αυτό το θέμα, αν υποθέταμε ότι οι Έλληνες κάτοικοι των ορεινών, οι κλέφτες, που ξεσηκώθηκαν εναντίον των Τούρκων τον καιρό του Μπάϋρον ήταν εθνικιστές, πράγμα το οποίο είναι ομολογουμένως απίθανο, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι μερικοί από τους πιο αξιοθαύμαστους αγωνιστές τους δεν ήταν Έλληνες αλλά Αλβανοί (Σουλιώτες)» (Eric Hobsbawm, Έθνη και Εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα, Αθήνα, 1994, σ.95). Στην σελίδα 150 γράφει κάτι το οποίο έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το προαναφερθέν απόσπασμα: «Πάντως, ακόμα κι αν περιοριστούμε στην Ευρώπη και τις γειτονικές της περιοχές, συναντούμε το 1914 πολλά κινήματα τα οποία μετά βίας υπήρχαν ή δεν υπήρχαν καθόλου το 1870: μεταξύ των Αρμενίων, των Γεωργιανών, των Λιθουανών και άλλων Βαλτικών λαών και Εβραίων (και με σιωνιστικές και με μη-σιωνιστικές απόψεις), μεταξύ των Μακεδόνων και των Αλβανών στα Βαλκάνια […]».
[22] Είναι αξιοσημείωτοι οι επαμφοτερισμοί της αλβανικής εθνικιστικής ιδεολογίας, όταν στα τέλη του 19ου αιώνα, του αιώνα των «γλωσσικών εθνικισμών», αναζητούσε ερείσματα από την μία γλωσσολογική θεωρία στην άλλη –άλλοτε υιοθετώντας την άποψη ότι τα αλβανικά είναι μια διάλεκτος της αρχαίας Ιλλυρικής κι άλλοτε ανακαλύπτοντας ακόμη αρχαιότερες Πελασγικές καταβολές στα γλωσσικά ιδιώματα των πληθυσμών που διεκδικούσε. Βλ.S.Skendi, The Albanian Awakening, σσ.114-5.
Η ιλλυρική θεωρία για την καταγωγή της αλβανικής γλώσσας στηριζόταν στις έρευνες του Αυστριακού γλωσσολόγου G.Meyer (1850-1900). Η μετέπειτα υιοθέτηση της (προγενέστερης γλωσσολογικά) Πελασγικής θεωρίας του A.Schleicher (1821-1868), που τοποθετούσε ακόμη μακρύτερα τις καταβολές των αλβανικών, άφηνε βεβαίως τους διεκδικούμενους πληθυσμούς έκθετους και σε ομόλογες αξιώσεις του ελληνικού εθνικισμού. Η έμφαση στη γλώσσα δεν είναι φυσικά άσχετη από την κυριαρχία του ρομαντισμού στον 19ο αιώνα, που οδήγησε σε αυτό που ο Arnold Toynbee αποκαλεί «δαίμονα του γλωσσικού εθνικισμού» (A.J.Toynbee, A study of History, τόμος VII, σσ.536-7).
[23] Αλέξανδρος Πάλλης,1851-1935. Ποιητής και λόγιος. Γεννήθηκε στον Πειραιά. Τελείωσε το γυμνάσιο στον Πειραιά και φοίτησε για ένα χρόνο στη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου Αθήνας. Σε ηλικία 18 χρονών εφυγε στην Αγγλία, όπου υπηρέτησε στον οίκο Ράλλη και στη συνέχεια για μερικά χρόνια στην Ινδία. Η κύρια διαμονή του όμως ήταν στο Λίβερπουλ της Αγγλίας. Ανέπτυξε σημαντική εμπορική και κοινωνική δράση, αλλά εκεί που υπερέχει σημαντικά είναι η φιλολογική – κριτική, μεταφραστική και πρωτότυπη δράση του. Το 1885 έκανε κριτική έκδοση της Αντιγόνης του Σοφοκλή. Υπήρξε υποστηρικτής της καθαρεύουσας. Από τη στιγμή όμως που εκδόθηκε το Ταξίδι του Ψυχάρη, τον κέρδισε η δημοτική, της οποίας αναδείχτηκε θερμός υποστηρικτής. Το 1889 εξέδωσε τα Τραγουδάκια για παιδιά που φέρουν και τον τίτλο Ταμπουράς και κόπανος. Το 1894 μετέφρασε τον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ και το 1906 διασκεύασε τον Κύκλωπα του Ευριπίδη. Το 1910 μετέφρασε τα Ευαγγέλια, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση των εχθρών της δημοτικής γλώσσας. Μετέφρασε την Ιλιάδα, βραβεύτηκε από την Εταιρεία των Ελληνικών Σπουδών στο Παρίσι και γνώρισε μεγάλη κυκλοφορία. Δημοσίευσε πολλά άρθρα και μελέτες κυρίως στο περιοδικό Νουμάς καθώς και σε άλλα. Ο Σπύρος Μελάς τον αποκαλεί πρωτοπαλίκαρο του δημοτικού αγώνα (Πηγή: livepedia).
[24] Στο Γεράσιμος Κακλαμάνης, «Η Ελλάς ως κράτος δικαίου» , όπως παρατίθεται από τον Β.Ραφαηλίδη στο «οι λαοί των Βαλκανίων», σσ.233-4.

 

Πηγή: μία δε κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών: Αλβανοί-Αρβανίτες-Έλληνες

*

Συνιστώ μια επίσκεψη στην πηγή και στα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια που υπάρχουν εκεί.

Advertisements

11 σκέψεις σχετικά με το “Αλβανοί-Αρβανίτες-Έλληνες”

  1. Λιγα στοιχεια για τους Αρβανιτες
    που κατεβηκαν κατα τον υστερο Μεσαιωνα στον νοτιο ελλαδικο χωρο,
    και τα οποια και καταδεικνυουν οτι στη μεγαλη τους πλειοψηφεια
    ηταν Ελληνες απο τα Αρβανα
    δηλαδη Αρβανιτες διγλωσσοι
    και για αυτο ομοιοι σε μεγαλο βαθμο με τους ντοπιους
    που βρηκανε στα μερη στα οποια εγκατασταθηκανε
    με κοινη εθνικη συνειδηση-αυτοπροσδιορισμο ηδη απο τα πρωτα χρονια
    και κοινη δραση .

    Η αλβανικη προπαγανδα λεει οτι
    »Ηταν καθαροι Αλβανοι μιλαγανε μονο αλβανικα απλα αφομειωθηκανε με το περασμα των χρονων»
    Ειναι αυτη η αληθεια ομως;;;;
    Μηπως οι περισσοτεροι Αρβανιτες ηταν εξ αρχης Ελληνες στη συνειδηση και τη καταγωγη
    [οι περισσοτεροι εξ αυτων Ελληνες και καποιοι λιγοτεροι Ελληνοαλβανοι]

    Λιγα στοιχεία που αποδεικνυουν τις αλβανικες ανακριβιες.

    Ενα Βενετικο εγγραφο του 1481 αναφερει για τη Μονεμβασιά
    και για οσους φυλαγανε το φρουριο της .
    »’Το μεγαλυτερο μερος των μισθοφορων ειναι
    »Γρετσι και Αλβανιεν Γκρετσι»…
    Δηλαδη οι φρουροι ηταν ντοπιοι Μωραιτες -αμιγως ελληνοφωνοι [Γρετσι] και επιλυδες διγλωσσοι Ελληνες απο τα Αρβανα [Αλβανιεν Γρετσι ] .
    Αυτος ο χαρακτηρισμος αυτων που μιλουσανε τα αρβανιτικα ως »Γρετσι» ειναι ξεκαθαρα εθνοτικος και οχι θρησκευτικος [ πχ Γραιτσοι=ορθοδοξοι ] αφου σε αυτη τη περιπτωση θα τους ονομαζε ολους ως Γρετσι δηλαδη ορθοδοξους και τους ντοπιους και τους επιλυδες .
    Ομως εχει εθνοτικη σημασια για να τους διαχωρισει και για να καταδειξει
    οτι οι μεν ηταν ντοπιοι ελληνοφωνοι »Γραικοι»-Γρετσι και οι δε οι επιλυδες »διγλωσσοι Γραικοι» -Αλβανιεν Γρετσι.
    Τους ονομασε επισης ως »Αλβανιεν Γρετσι» ακριβως για να τους διαχωρισει απο τους προγονους των σημερινων Σκιπεταρων ,τους Αλβανους της Αλβανιας ,τους Σκιπεταρους ,
    οι οποιοι ας μην ξεχναμε ως σημερα αποκαλουν τον εαυτο τους ως »Σκιπεταρ» και τους Ελληνες ως »Γρεκ» και ποτε τον εαυτο τους ως τετοιο .

    ΠΑΡΑΚΑΤΩ..

    Ο Βενετσιανος Μπαρμπαριγο μολις το 1479
    αναφερει μεταξυ αλλων για τα γεγονοτα στο Μωρια οτι..
    »»Η εκβαση του πολεμου θα βλαψει τη Βενετια
    γιατι ,Αρβανιτες και Ρωμιοι [ Αlbanais et Gkrecs ]
    δεν ειναι παρα ενας λαος , που μισει καθε ξενο.»’
    Βλεπουμε εδω οτι αυτοι οι »Αλβανιανς» δηλαδη οι επιλυδες που ομιλουσανε [και] τα αρβανιτικα
    ηταν κατα τον Βενετο τοσο ομοιοι σε ολες τις εκφανσεις της ζωης ,
    και το κυριοτερο
    ειχανε ακριβως ιδια εθνικη συνειδηση και δραση [-»ενας λαος» αναφερει χαρακτηριστικα ]
    με τους ντοπιους [Γκρεκς]
    και μαλιστα οτι »μισουσανε καθε ξενο» δηλαδη αντιπαθουσανε ολους τους ξενους
    προφανως χωρις να θεωρουν ο ενας τον αλλο ως ξενο-
    γιατι πραγματι ηταν »ενας λαος» και αυτο ακριβως αποδεικνυει οτι ειχανε εξ αρχης κοινη εθνικη συνειδηση ,
    ντοπιοι και επιλυδες
    παρα τη διγλωσσια των τελευταιων .

    Ας δουμε τωρα οτι ενω οι Αλβανοι αυτοπροσδιοριζονταν μαζικα ηδη απο τον καιρο της Τουρκοκρατιας ως »Σκιπεταρ» ,λεξη αγνωστη στους Αρβανιτες ,και αποκαλουσανε ως Γραικους τους Ελληνες
    αντιθετα οι Αρβανιτες αποκαλουσανε τον ιδιο τους τον εαυτο ως »Γkρεκ»
    πραγμα που οι σημερινοι αλλα και οι παλιοι Αλβανοι ποτε δεν κανανε
    αλλα αντιθετα αποκαλουσανε ετσι μονο τους Ελληνες.

    Πραγμα πολυ σημαντικο για οσα θα δουμε παρακατω.

    Ας δουμε τα πολυ χαρακτηριστικα στοιχεια αγνωστα στο πολυ κοσμο.

    »»Η Βενετία εχει πολλά μνημεία τα οποία έχουν μεγάλη ιστορική αξία για πολλά έθνη. Φυσικά, για τους Έλληνες, τα μνημεία που σχετίζονται με την ίδρυση και δραστηριότητα της Ελληνικής κοινότητας (Scuola e Nazione Greca η απλούστερα Scuola dei Greci) έχουν πολύ μεγάλη αξία . Τέτοια μνημεία είναι φυσικά ο Αγιος Γεώργιος των Ελλήνων, αλλά και τα κτήρια που σχετίζονται με την ίδρυση και λειτουργία της κοινότητας εκείνης το 1494.

    Οι Μπούιοι/Αρβανίτες ήταν απ’ τα ιδρυτικά μέλη της κοινότητας εκείνης κι ο πολυπληθέστερος πληθυσμός της, στην αρχή τουλάχιστον,αφοτου κατεφυγαν απο τη Πελοπονησο.
    Θα βρείς τα ονόματα των Μπούιων/Αρβανιτών ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη αυτής της κοινότητας τον Νοέμβριο του 1494, όπως θα τους βρείς, λίγο αργότερα, να υπογράφουν και την αίτηση για την ανέγερση του Ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων.

    Η Ελληνική κοινότητα δεν ήταν όμως η μόνη “εθνική” κοινότητα στην Βενετία. Υπήρχαν κι άλλες “εθνικές’ κοινότητες σ’ εκείνη την πόλη. Σε μικρή λοιπόν απόσταση απ’ τα κτήρια που στέγαζαν την Ελληνική Κοινότητα της Βενετίας βρίσκεται ένα άλλο κτήριο-μνημείο. Είναι το κτήριο που είναι γνωστό με την ονομασία “Scuola di Santa Maria degli Albanesi”. Το κτήριο αυτό στέγαζε τα χρόνια εκείνα την Αλβανική Κοινότητα της Βενετίας, την “εθνική” κοινότητα των Αλβανών της Βενετίας οι οποιοι προερχονταν από τους πολεμιστες του Καστριωτη που κατεφυγαν εκει απο τη βορεια Αλβανια.

    Η Αλβανική Κοινότητα της Βενετίας ήταν αρχαιότερη απ’ την αντίστοιχη Ελληνική, ιδρύθηκε το 1447.
    Την εποχή κατά την οποία οι πρώτοι Μπούιοι/Αρβανίτες αποβιβάσθηκαν στην Βενετία, στα τέλη του 15ου αιώνα, η Αλβανική Κοινότητα λειτουργούσε ήδη.

    Σε εκείνο τον μακρινό τόπο οι Μπούιοι/Αρβανίτες, χωρίς κανέναν καταναγκασμό, επέλεξαν, τελείως ανεπηρέαστοι και πολυ πριν την ιδρυση του οποιουδηποτε ελληνικου κρατους , να “συνταχθούν” με τους υπόλοιπους Ελληνες ηδη από τον 15ο αιωνα ,και όχι με τους ηδη κατοικουντες Αλβανούς της Βενετιας.

    Συνεπως ,
    oι Αρβανιτες ,
    πολυ πριν την ιδρυση του ελληνικου κρατους [ που υποτιθετε οτι εξελληνισε
    τους »αλλοεθνεις Αρβανιτες»]
    δρουν αλλα και αυτοπροσδιοριζοντε ως Ελληνες
    και μαλιστα σε ξενο εδαφος ,ιδρυοντας την κοινοτητα των Γραικων στη Βενετια
    και μαλιστα ενω ηδη υπηρχε κοινοτητα Αλβανων στη πολη αυτη.

    Τα λογια περιτευουν …..

    Αυτη η απο παλια ελληνικη εθνικη συνειδηση
    βαθια ριζωμενη στους περισσοτερους Αρβανιτες που βρεθηκαν στον ελλαδικο χωρο
    φαινεται και απο αλλα στοιχεια των Αρβανιτων που βρεθηκαν στην Ιταλια απο το Μωρια .
    Ενας εξ αυτων ο γνωστος Μπλεσης ……

    »»Η αληθεια βέβαια είναι πως ο Μανώλης Μπλέσσης στα κείμενα του αποκαλεί τον εαυτό του και τους ομοίους του Αρβανίτες κι Ελληνες (nostri Greci). Κι αυτό χρειάζεται μια εξήγηση.

    Μπορεί στα μετάγενέστερα χρόνια οι όροι Αλβανός κι Αρβανίτης να έφτασαν να σημαίνουν το ίδιο πράγμα [τον ερχομενο περα απο τα Ακροκεραυνεια ορη κι χρηστη της αρβανιτικης λαλιάς]
    , στην εποχή όμως που έζησε ο Μανώλης Μπλέσσης κι ο Νικόλαος Μάζης αλλά και σε προηγούμενες απ’ αυτούς εποχές οι όροι αυτοί σήμαιναν σίγουρα διαφορετικά πράγματα.
    Οι Νικόλαoς Μάζης και Μανώλης Μπλέσσης θα επέμεναν πως ήταν σίγουρα Αρβανίτες, μάλλον όμως δεν θα δεχόταν όμως ποτέ πως ήταν Αλβανοί.
    Ο Μανώλης Μπλέσσης βέβαια, έγραψε επίσης πως θεωρεί τον εαυτό του Έλληνα και γι’ αυτό οι Σκυπετάροι ιστορικοί δεν θα ασχοληθούν μάλλον ποτέ μαζί του. Ο Νικόλαος Μάζης όμως τι ήταν;
    Αυτό μας φέρνει στον Καίσαρα Μάζη, τον πατέρα του Νικόλαου. Ο Καίσαρας Μάζης, όταν εγκατέλειψε οριστικά την Ελλάδα, ίδρυσε στην Σικελία, μαζί με τους συντρόφους του, ένα χωριό. Θα μπορούσε να το είχε ονομάσει Μάζι (=του Μάζη) όπως έκαναν πολλοί Αρβανίτες αρχηγοί την εποχή εκείνη. Όμως προτίμησε να το ονομάσει Casale dei Greci (=χωριό των Ελλήνων). Απ’ τους κατοίκους αυτού κι άλλων παρόμοιων χωριών στρατολόγησε ο Νικόλαος Μάζης τους εφιππους στρατιώτες του Μακεδονικού Τάγματος.

    Η αναφορά των Αλβανών εθνικιστών στις «περιπέτειες» του λεγόμενου «Βασιλικού Μακεδονικού Τάγματος» έχει σοβαρές αδυναμίες γι’ αυτούς και γι’ αυτό σπάνια κάποιος απ’ αυτούς αναφέρεται σ’ αυτό. Κι αυτό γιατί στα τέλη του 18ου αιώνα, ένας ανώνυμος συγγραφέας, ο οποίος μάλλον είχε πολεμήσει στις παρατάξεις αυτού του τάγματος, έγραψε και δημοσίευσε ένα βιβλίο με τον τίτλο “Dissertazione istorico-cronologica del Regimento Real Macedone, nel quale si tratta della sua origine, formazione e progressi e delle sue vicissitudini che gli sono accadute fino all’anno 1767” (=Πραγματεία ιστορική και χρονολογική του Βασιλικού Μακεδονικού Τάγματος, στην οποία περιέχονται η προέλευση, ο σχηματισμός, η πρόοδος και η παρακμή του, όπως έχουν συμβεί μέχρι το έτος 1767), το οποίο, όπως φαίνεται κι από τον τίτλο αναφέρεται στην ιστορία εκείνου του «Μακεδονικού Τάγματος», μέχρι το 1767.

    Ποιό είναι όμως το ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό; Το πιο ενδιαφέρον ίσως κομμάτι στο βιβλίο αυτό, που αναφέρεται όπως είπαμε στην ιστορία του Μακεδονικού Τάγματος, είναι το πρώτο κεφάλαιο. Το κεφάλαιο αυτό αναφέρεται κι εγκωμιάζει τα διαχρονικά επιτεύγματα του Ελληνικού έθνους στα Ιταλικά εδάφη, θεωρώντας πως τα «κατορθώματα» του Μακεδονικού Τάγματος είναι η συνέχεια των κατορθωμάτων των Ελλήνων που προηγήθηκαν σ’ εκείνα τα Ιταλικά εδάφη. Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας εκείνου του βιβλίου θεωρεί πως αυτοί που συμμετείχαν σ’ εκείνο το Μακεδονικό Τάγμα ήταν Ελληνες κι επιπλέον τους κατονομάζει ως τέτοιους.

    Η ύπαρξη εγκωμιαστικών αναφορών στους Έλληνες σ’ ένα τέτοιο βιβλίο δεν θα μπορούσε βέβαια να γίνει ποτέ αποδεκτή απ’ τους Αλβανούς εθνικιστές»»»

    Aρα βλεπουμε οτι εξ αρχης οι περισσοτεροι Αρβανιτες ειχανε ελληνικη εθνικη συνειδηση.

    Λίγα ακόμα στοιχεία ….
    Οι Μοσχολεων και Μιχαηλ Μπουας
    στη Ναπολη της Ιταλιας αυτη τη φορα
    οχι μονο εγραψανε τα ονοματα τους στην ελληνικη εκκλησια της πολης
    αλλα προσθετουν και το »νατιονις γκρεακε» δηλαδη εθνικοτις ελληνικη .
    Βλεπουμε οτι ο ιΑρβανιτες αυτη οπως ο Μπουας και πολεμησανε εναντιων Αλβανων
    και αυτοπροσδιοριζονταν εντος ιταλικου εδαφους ως Γκρεκς.

    Ο Γαλλος Commines συνομιλησε με τους stradioti που είχαν καταφυγει στην Ιταλία
    Aρβανιτες πολλοι εξ αυτων,
    και γραφει για αυτους
    »Απαντες Ελληνες στο γενος αποσπαστηκαν απο τα φρουρια που κατεχουν οι Βενετοι….»
    Για αλλη μια φορα οχι μονο οι Βενετοι αλλα και οι Γαλλοι
    παρα τη διγλωσσια stradioti , παραδεχονταν-παρατηρουσανε οτι ειχανε ελληνικη καταγωγη.

    »Λογω ακριβως αυτης της προσμιξης ντοπιων και επιλυδων, που συνεβη ηδη στις πρωτες δυο -τρεις γενιες απο την καθοδο τους ,επειδη ακριβως ηταν »ενας λαος»
    εχουμε τις παρακατω παρατηρησεις για τους Αρβανιτες της Ιταλιας που κατεφυγαν εκει .
    »Ελληνικά επώνυμα βρίσκουμε ακόμα και στους σημερινούς Arberesh της Κάτω Ιταλίας και Σικελίας δηλώνοντας έτσι το μέγεθος της επιμιξίας των Αρβανιτών με των ντόπιων όταν ήρθαν στον Μοριά. Αυτή η επιμιξία έγινε μόλις σε διάστημα δύο γενεών(!). Ο Τίτος Γιοχαλάς στην συνεδρία της 6ης Ιουνίου του 1974 στην Ακαδημία Αθηνών και στην ομιλία του με τίτλο « Επόψεις του Ελληνισμού των αλβανικών κοινοτήτων της Σικελίας» αναφέρει αρκετά ελληνικά επώνυμα Αρβανιτών(Arberesh) της Σικελίας. Αναφέρει λοιπόν τα πλέον συνήθη ελληνικά επώνυμα που βρήκε στα βιβλία του αρχείου ελληνόρυθμου ναού της Martorana και είναι τα εξής: Βαπτισμένος, Διαμάντης, Λογοθέτης, Μυστράς, Κυπαρήσιος, Τηνιακός, Λάσκαρις, Παντελεήμονος, Αρκολαίων, Καντιώτης, Φωκάς, Χρυσόπουλος, Παλαμάρης, Παπαδόπουλος, Κυπριώτης,Ραβδάς. Αλλά και σε άλλες αρβανίτικες κοινότητες της Σικελίας συναντάμε τα επώνυμα: Αγιοβλασίτης,Αργυρόπουλος,Χαλκιόπουλος,Καλύβας,Καλογιάννης,Καλογεράς, Καβαδής, Κεφαλάς, Κοντολέων, Δροσερός, Χρυσόπουλος, Γερογιάννης, Μακρής, Πανταλαίων, Παπαδάς, Παλαιολόγος, Παριώτης, Προβατάς, Ροδιώτης, Σκορδίλης, Σκυλίτζης, Σοφιανός, Θεοδωρόπουλος κ.α.»

    Η μιξη αυτη [ ακριβως γιατι ηταν »ενας λαος»] ειναι ολοφανερη ακομα και απο τις ανθρωπολογικες μελετες.
    »’Στις ανθρωπολογικές έρευνες του Θεόδωρου Κ. Πίτσιου,επικαλουμενος τα πορισματα του Βουλγαρου ανθρωπολογου Μποεβ , οι Αρβανίτες αποτελούν αιγιακό πληθυσμό με διαφορετικά μορφολογικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με τους Αλβανούς. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Η εξέταση αυτών των ομάδων (Αρβανιτοφώνων), μία στη Μεσσηνία, μία στην Αργολίδα και δύο στην Κορινθία, έδειξε ότι σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζουν από το συνολικό πληθυσμό της Πελοποννήσου ή από τις γειτονικές ομάδες. Σε κανέναν από τους ενενήκοντα χάρτες γνωρισμάτων που σχεδιάστηκαν, δεν μοιάζουν μεταξύ τους περισσότερο από όσο με τις γειτονικές τους γεωγραφικές ομάδες. Επίσης, στα στατιστικά δενδρογράμματα ,ταυτόχρονης σύγκρισης περισσοτέρων γνωρισμάτων, δεν διαχωρίζονται οι αρβανιτόφωνες ομάδες από τις υπόλοιπες της Πελοποννήσου».
    Αναφερει επισης οτι »’Διαφερουν αρκετα απο τους Γκεκηδες Αλβανους σε μια σειρα μορφολογικων και μετρικων χαρακτηρων».
    Συνεπως οχι μονο δεν διαφερουν απο τα γειτονικα αμιγως ελληνοφωνα
    αλλα διαφερουν κατα πολυ κυριως απο τους Γκεκηδες Αλβανους
    που αποτελουν την πλειοψηφεια της Αλβανικης φυλης ,
    περιπου τα δυο τριτα αυτης και κατοικουν απο τη κεντρικη Αλβανια ως το Κοσσοβο.

    Να δουμε τι αναφερουν κι αλλες Βενετικες αναφορες για τους Αρβανιτες που ειχανε απομεινει στη Πελοπονησσο που αποδεικνυουν οτι οι Αρβανιτοφωνοι στη Πελοπονησσο,
    ουτε ηταν ΄΄ξενοι» ουτε αισθανονταν ουτε αντιμετωπιστηκαν ως τετοιοι ακριβως γιατι ήταν διγλωσσοι Ελληνες

    »’ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΙΞΗ .
    Ο δε διάδοχος του Φραγκίσκος Γριμάνης(1706-1709), αυτά λέει για την Πελοπόννησο γενικά αλλά και για τους Αρβανίτες ειδικότερα προς τη Γερουσία του :
    « Η Πελοπόννησος κατοικείται υπό Ελλήνων και Αλβανών,
    τούτων οι Έλληνες, πολυπληθέστεροι,οικούσι τας πόλεις και καταγίνονται εις το εμπόριον και τη ναυτιλίαν,οι δε Αλβανοί οίτινες τοσούτον έχουσι συγχωνευθή μετά των Ελλήνων, ώστε δεν θεωρούνται αποτελούντες ίδιαν φυλήν αλλ’απλώς διάφοροι τάξιν,
    είσιν ολιγώτερον εύποροι και πεπολιτισμένοι…..»»’
    Απο τη παραπανω αναφορα συμπεραινουμε οτι …
    Οι ντοπιοι ηταν πολυπληθεστεροι των επιλυδων – Αρβανιτων.
    Οι επιλυδες ακριβως γιατι ηταν εξ αρχης »ενας λαος» με τους ντοπιους οπωσ εχουν αναφερει παραπανω οι ιδιοι οι Ενετοι
    ,ειχανε οπως αναφερει χαρακτηριστικα »συγχωνευθει τοσο με τους ντοπιους» ωστε »δεν αποτελουν διαφορετικη φυλη»
    αλλα »διαφορετικη ταξη».
    Μα ειναι λογικο αφου εξ αρχης οπως φανηκε παραπανω ηταν »ενας λαος- μια φυλη»
    ντοπιοι και επιλυδες
    ποσο μαλλον τον 18 αιωνα που γρφτηκε η πηγη αυτη .

    Αρβανιτες στη Πελοπονησο.

    Δεν θα ειχε συμβει αλλωστε αυτη η προσμιξη αν δεν ηταν διγλωσσοι οι περισσοτεροι Αρβανιτες,
    και το κυριότερο δεν αισθανοτανε και δε ηταν »ενας λαος» ντοπιοι και επιλυδες
    και αν δεν »μπορουσανε να συννεοηθουν» και »να τα βρουν»
    λογω υποτιθεμενης
    »αλλοφωνιας»
    και υποτιθεμενης μη ελληνικης εθνικης συνειδησης.

    ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΗΓΗ .
    Ο Βρετανός καθηγητής P. Trudgill ύστερα από επιτόπιες έρευνες διαπιστώνει ότι: «Οι άνθρωποι για τους εαυτούς τους αναφέρονται όχι ως Αλβανοί, αλλά ως Αρβανίτες, λαλούν: Ἀρβανίτης» ( «The people themselves are refferred, not as Albanians, but as Arvanites, sing: Arvanitis».
    Ενω ειναι γνωστο οτι εκτος του Αλβανος που οπως λεει η πηγη δεν δεχονταν ως εθνοτικο προσδιορισμο τους ,ακομα και ο αυτοπροσδιορισμος »Σκιπεταρ»-εθνικο ονομα των Αλβανων
    ηταν αγνωστος σε αυτους,
    οταν ηδη πριν 250 χρονια Γκεκηδες και Τοσκηδες μαζικα ,
    τον χρησιμοποιουσαν ως εθνονυμιο [Βλεπε απομνημονευματα του Σουλιωτη αγωνιστη Κουτσονικα ] .
    Αυτο οπως ειδαμε ισχυει απο την εποχη του Μπουα και του Μπλεση οπου αυτοπροσδιοριζνταν εξισου ως Αρβανιτες και Ελληνες αλλα ποτε ως Σκιπεταροι .

    Oλα αυτα ισχυουν και για τους Αρβανιτες της δυτικης Ηπειρου απογονοι των οποιων ηταν οι Σουλιωτες
    »»Τον Ιούνιο του 1632 οι αρχές του νησιού της Κερκυρας αναφέρουν:
    «…Από τίνος ήλθον ενταύθα από την γειτονικήν Τουρκία περί τους 2.000 Ελληνες Αλβανοί
    εκ των οποίων άλλοι μεν διότι επείνων και εστερούντο εργασίας και άλλοι φεύγοντες την τυραννίαν.» (Κ. Μέρτζιος, «Το εν Βενετία Κρατικόν Αρχείον, Α’ περί Κοσμά του Αιτωλού», Ηπειρωτικά Χρονικά, 1940, τ. 19, σ. 42-44;»’
    Δηλαδη και εδω αυτους τους »αλβανοφωνους» τους καλουν οι Βενετοι ως
    »Ελληνες Αλβανους» ακριβως γιατι ηταν Ελληνες διγλωσοι.

    Ειδαμε οτι οι Αρβανιτες χαρακτηριζονταν απο τους Ενετους
    ως »Γκρεεκς Αλμπανιανς»
    τοσο στη Πελοπονησο οσο και στην Ηπειρο.
    Οι ιδιοι αυτοπροσδιοριζονταν ως Ελληνες και Αρβανιτες [ ποτε ως Σκιπεταρ ]
    και δρουσανε εξ αρχης ως Ελληνες-Γραικοι
    τοσο στη Βενετια
    οσο και στην Ηπειρο[ Σουλιωτες ] και τη Πελοπονησο.

    Ας δουμε λιγα στοιχεια για τη δραση των Αρβανιτων στην Ηπειρο .
    Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι απο το κείμενο “Breve memoria de li discendenti de nostra casa Musachi. Per Giovanni Musachi, despoto d’Epiro” όπως δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο “Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues publiées avec notes et tables généalogiques” του Charles Hopf, Βερολίνο 1873, σελίδες 270 έως 340.

    Στο πρώτο απόσπασμα ο Μουζάκης αναφέρεται στην εκστρατεία του Ιωάννη Καντακουζηνού στην Αλβανία και τον αφανισμό των Αλβανών το 1336 (σελίδα 304).

    «…et il prefato Giovanni Catacusino fa alcuni anni Imperadore, che fè la guerra in Albania et la roino».

    Η μετάφραση έχει ως εξής.

    «…κι ο προαναφερθείς Ιωάννης Καντακουζηνός ήταν σε παλαιότερους χρόνους Αυτοκράτορας, κι αυτός έφερε τον πόλεμο στην Αλβανία και την κατέστρεψε (την μετέτρεψε σε ερείπια)».

    Στο δεύτερο απόσπασμα αναφέρεται πιο αναλυτικά στον αφανισμό των Αλβανών και το σταμάτημα της προέλασης τους (σελίδα 321), απο τον Ιωάννη Καντακουζηνό. Αναφέρεται επίσης και στον τοπικό ηγέτη της Ηπείρου που βρίσκεται πίσω απ’ την καταστροφή των Αλβανών.

    Η μετάφραση έχει ως εξής.

    “…και σ’ αυτούς τους πολέμους ο προαναφερθείς Ανδρέας Μουζάκης ο Δεσπότης έχασε [επίσης] και την πόλη των Ιωαννίνων, την πρωτεύουσα της Ηπείρου κι άλλα μέρη όταν ο προαναφερθείς Αυτοκράτορας Καντακουζηνός ήλθε εκεί από μακριά και διόρισε ως κυβερνήτη αυτής της πόλης έναν “ιδιώτη” (δηλαδή χωρίς προηγούμενα αξιώματα) ευγενή άνδρα που ονομαζόταν ΤΖΙΝΟΣ (η Γκίνος) ΣΠΑΤΑΣ, ο οποίος (δηλαδή ο Τζίνος Σπάτας) ήταν η μεγάλη αιτία για τον “ξεπεσμό” του οίκου του προαναφερθέντα Δεσπότη Μουζάκη αλλά κι [η αιτία για τον “ξεπεσμό”] κι άλλων Αρχόντων (της Αλβανίας). Κι αμέσως μετά ήλθε ο Τούρκος στην προαναφερθείσα Αλβανία και προκάλεσε την καταστροφή της, όπως θ’ ακούσετε, αλλά κι άλλων επαρχιών της Ελλάδας. Αλλά αυτό δεν ήταν καταστροφή μόνο για την Αλβανία αλλά για όλη την Χριστιανοσύνη”.

    Αν κανείς διαβάσει προσεκτικά τα παραπάνω κείμενα, θα καταλάβει πως ο άνθρωπος τον οποίο οι ίδιοι οι πραγματικοί (εθνικά) Αλβανοί (όπως ο συγγραφέας των κειμένων) θεωρούν υπεύθυνο για την καταστροφή τους δεν ήταν άλλος από τον [Αρβανιτη ] Τζίνο Μπούα Σπάτα. Οι Αλβανοί μέχρι να “συναντήσουν” τους Μπούιους/Αρβανίτες των Σπαταίων προέλαυναν ασταμάτητοι, εκμεταλλευόμενοι το χάος που επικρατούσε στην Ηπειρο τα χρόνια εκείνα. Οταν τελικά οι Αλβανοί “συνάντησαν” τους Σπαταίους/Μπούιους/Αρβανίτες συνάντησαν και την “καταστροφή” τους, όπως έγραψε κι ο Μουζάκης, ο οποίος ήταν ένας απ’ αυτούς.

    Δηλαδη και στην Ηπειρο υπηρξε εξ αρχης διαφορετικη δραση μεταξυ Μπουιων Αρβανιτων
    και Αλβανων-προγονων των σημερινων Σκιπεταρων.

    Μα ειναι λογικα ολα τα παραπανω.

    Ας δουμε ποιες περιοχες της σημερινης Αλβανιας
    αδειασανε απο πλυθησμο κατα τον υστερο Μεσσαιωνα
    και τι καταγωγη ειχανε αυτοι [ η πλεοψηφεια αυτων] που φυγανε απο κει
    με βαση παλιοτερες πηγες.

    https://postimg.org/image/499a4kesx/

    Η γνωση της ιστοριας για τα παραλια εκεινα μερη [και μερικως της ενδοχωρα ]
    της κεντρικης και νοτιας σημερινης Αλβανιας ,οι οποιες φαινοντε σχεδον αδειες τον καιρο της απογραφης της τουρκικης ,γιατι απο κει φυγανε οι περισσοτεροι Αρβανιτες,
    οι αναφορες ιστορικων προβυζαντινων αλλα και Βυζαντινων για την παρουσια παμπολλων Ελληνων
    στα μερη εκεινα
    μας οδηγουν στο συμπερασμα οτι τα μερη εκεινα ηδη απο τα αλεξανδρινα χρονια ηταν τουλαχιστον Ελληνοιλλυρικα [ πραγμα λογικο αφου ελληνοσυριακα ηταν μερικως τα παραλια της Συριας τα χρονια εκεινα ποσο μαλλον τα γειτονικα ιλλυρικα παραλια] .
    Σε μερη οπως αυτα που αφησαν και που δειχνει ο παραπανω χαρτης
    [πεδινα-παραλιακα και δευτερευοντως ημιορεινα και ορεινα ] εγκατασταθηκαν και εδω οι Αρβανιτες ,
    ενω συνεχισαν την μακραιωνη ναυτικη ελληνικη παραδοση.

    Στον ελλαδικο χωρο οπως εχει αποδειξει και η επιστημη αλλα και η ιστορικη ερευνα
    προσμιχτηκανε αλλου σε μεγαλο βαθμο
    αλλου σε μικροτερο
    με τους ντοπιους ακριβως γιατι ειχανε κοινη συνειδηση γιατι ειχανε κοινη καταγωγη οπως φανηκε παραπανω απο πολες πηγες .

    Ετσι εξηγειται τοσο η διγλωσσια τους οσο και η φυλετικη και συνειδησιακη ελληνικοτητα τους πολυ πριν την ιδρυση του ελληνικου κρατους και τον νεοελληνικο διαφωτισμο .

    Περαν αυτου τα μερη αυτα [ιδιως τα παραλια ειχαν σε τετοιο βαθμο εξελληνιστει ωστε οι Ρωμαιοι τους δωσανε την ονομασια »’Νεα Ηπειρος» [σε αντιθεση με την παλαια Ηπειρο που ξεκινουσε απο τον Αμβρακικο ως τα Ακροκεραυνεια ορη στο βορα ] η αλλιως τα ειπανε »Ελληνικη Ιλλυρια»’ σε αντιθεση με την »Βαρβαρη Ιλλυρια» που αρχιζε βορειοτερα αυτης [πανω απο το Δυρραχιο ] και η οποια ειχε κρατησει τον ιλλυρικο – μη ελληνικο χαρακτηρα της .

    O Βυζαντινος ιστορικος Προκοπιος αναφερει για τους κατοικους των παραλιων και μερικως της ενδοχωρας της σημερινης νοτιας και κεντρικης Αλβανιας.
    »’Ελληνες εισι ,Ηπειρωτες καλουμενοι ,αχρι Επιδαμνου πολεως» πραγμα που σημαινει οτι ο ελληνικο χαρακτηρας της περιοχης ειχε διατηρηθει ως τον 6μΧ αιωνα .
    Τα ιδια αναφερει και ο Πολυβιος λιγους αιωνες πριν.
    Απο τα μερη εκεινα κατηλθαν οι Αρβανιτες.
    Διγλωσσοι βεβαια , αλλα Ελληνες.

    Τα ορια μεταξυ Παλιας Ηπειρου [καθεαυτο αρχαια Ηπειρος]
    και Νεας Ηπειρου-Ελληνικης Ιλλυριας [εξελληνισμενη΄΄πλεον αρχαιας νοτιας Ιλλυριας ]
    και βαρβαρης Ιλλυριας [αρχαιας κεντρικης και βορειας Ιλλυριας]
    συμφωνα με τους Ρωμαιους

    Βλεπουμε οτι οι Αρβανιτες κατηλθαν απο τις περιοχες της Ρωμαικης Νεας Ηπειρου-
    αρχαια νοτια Ιλλυρια,
    τα παραλια της περιοχης και μερικως την ενδοχωρα [καθολου τυχαιο η ναυτικη παραδοση των Αρβανιτων η οποια απουσιαζει σε πολυ μεγαλο βαθμο απο τους Αλβανους]
    περιοχη η οποια ειχε τοσο εξελληνιστει ηδη κατα την ελληνιστικη περιοδο
    που στα ματια των Ρωμαιων θυμιζε την Παλαια Ηπειρο
    και για αυτο την ονομασανε »Νεα Ηπειρο-Ελληνικη Ιλλυρια» λογω των πολυπληθεστερων Ελληνων .

    Μου αρέσει!

  2. Oι αρχαιοι Ιταλοί ονομάσανε την σημερινη νότια και κεντική Αλβανία
    ως »Νεα Ηπειρο» και »Ελληνική Ιλλυρία»

    για τον ΄ιδιο ακριβώς λόγω που ονομάσανε την νότια Ιταλία ως
    »Μεγαη Ελλάδα».

    Από τα παράλια αυτά την »Ελληνικής Ιλλυρίας΄΄΄
    εφυγαν κάποτε οι Αρβανίτες,
    τα παράλια έκεινα που σε αντιθεση με την ενδοχώρα
    ειναι γεμάτα αρχαιοελληνικά ευρήματα.

    Μου αρέσει!

  3. Σουλιώτες και Αλβανοί.

    Ας δούμε τι γνώμη
    των τότε Αλβανών για τους Σουλιώτες.

    ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΣΚΙΠΕΤΑΡΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ
    ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΕΝΩΠΙΟ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ

    Ο βιογράφος του Αλή Πασά,
    Αχμέτ Μουφίτ, αποκαλεί τους Σουλιότες ως ‘Ρωμαίγους’.

    Ο Βελή πασάς ,γιος του Αλη Πασα, στην αλληλογραφία με τον πατέρα του, ονομάζει τους Σουλιώτες Ρωμέους. Ρομέγους .

    Επισης και ο μουσουλμάνος Αλβανος αξιωματούχος του Αλή Μπεκίρ Τζογαδούρος τους ονομαζει Ρωμαιους
    : «Ακόμη, εφένδη μου, δόστους κι έναν παπάν ότι οι Ρομέγη χωρής παπάν δεν ημπορούν να γκάμουν.»

    ΑΡΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥΣ ΟΝΟΜΑΖΑΝΕ ΡΩΜΙΟΥΣ.

    Να και μία συνθήκη μεταξύ των πολεμιστών του Αλή Πασά και των Σουλιωτών

    »»Συνθήκη της 15ης Ιανουαρίου 1821

    Ημείς οι υπογεγραμμένοι Αγαδο-Αλβανοί και Καπετανέοι Σουλιώται ορκωνόμεθα ο καθείς εις την Πίστιν του, να βαστάξωμεν το παρόν γράμμα στερεόν, βέβαιον και αμετάτρεπτον και ότι, επειδή και ο Αφέντης μας Αλή Πάσσας, πολιορκείται στενά από τον Ισμαήλ και λοιπούς Πασσάδες, να ήμαστε αδέλφια, ένα κορμί και μία ψυχή, και να χύσωμεν το αίμα μας δια το σελαμέτι (σωτηρία) αυτού του Αφεντός και, εάν κανένας από ημάς τους Τουρκους γένη άπιστος και αρνηθή τον όρκον, να ήναι όξω από το ντιν-ισλάμ και να αποθάνη Οβριός ειδέ και από ημάς του Ρωμιους κανένας, να ήναι αρνητής του Χριστού. Αυτά στέργομεν όλοι μας, και, ως άνωθεν, μεθ΄όρκους μας υπογράφομεν
    Σούλι 15 Ιανουαρίου 1821

    Οι Αγάδες Αλβανοί
    (Τ.Σ.)
    Σιλιχτάρ Πόττας
    Άγο Μουχουρδάρης
    Ταχήρ Αμπάζης
    Τσέγκο Βέγης
    Μουρτοτσάλης
    Ελμάς Μέτσης
    Σουλεϊμάν Μέτος
    Λεάζ Λουλέχης
    Κοζτάρ Μίτσανης
    Χασσάν Πελούσης
    Τέμης Σαλίτσας

    Οι Καπεταναίοι Σουλιώται
    Μάρκος Βότσαρης
    Νότης Βότσαρης
    Γεώργιος Δράκος
    Κίτσος Τζαβέλλας
    Γιώτης Δαγγλής
    Λάμπρος Βέϊκος
    Τούσας Ζέρβας
    Νάστος Καραμπίνης
    Κίτσος Διαμαντή Τσαβέλλας
    Κότσης Λώπης»»»

    ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ
    ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΥΜΦΩΝΙΑ.

    Tίποτα δεν εμπόδιζε τους Σουλιώτες
    αν ήταν πράγματι Αλβανοί
    να αυτοπροσδιοριστούν – να υπογράψουν ως τέτοιοι
    πχ
    »’Αλβανοί Σουλιώτες»
    »’Αλβανοί χριστιανοί»;;;
    ενώπιο των »»’συμπατριωτών»» τους μάλιστα.

    Αντί αυτού
    την ώρα που Λιάμπηδες και Τσάμηδες Αλβανοί
    υπογράφουν ενώπιο των Σουλιωτών μάλιστα
    ως Τουρκοι [ θρησκευτικά]
    και Αλβανοί [ εθνοτικά]

    οι Σουλιώτες ενώπο των Αλβανών
    υπογράφουν ως »Σουλιώτες» και »Ρωμιοί» .

    Αυτό λέει πάρα πολλά.

    Μου αρέσει!

  4. Πως εξηγουντε οι παρακατω αναφορες;;;

    Για τους Αρβανιτες της δυτικης Ηπειρου απογονοι των οποιων ηταν οι Σουλιωτες.
    »»Τον Ιούνιο του 1632 οι αρχές του νησιού της Κερκυρας αναφέρουν:
    «…Από τίνος ήλθον ενταύθα από την γειτονικήν Τουρκία περί τους 2.000 Ελληνες Αλβανοί εκ των οποίων άλλοι μεν διότι επείνων και εστερούντο εργασίας και άλλοι φεύγοντες την τυραννίαν.» (Κ. Μέρτζιος, «Το εν Βενετία Κρατικόν Αρχείον, Α’ περί Κοσμά του Αιτωλού», Ηπειρωτικά Χρονικά, 1940, τ. 19, σ. 42-44;»’

    Ειδαμε οτι οι Αρβανιτες χαρακτηριζονταν απο τους Ενετους ως »Γκρεεκς Αλμπανιανς»

    Βεβαια καποιος καλοπροερετος θα πει οτι αναφεροντε ετσι γιατι απλα ηταν »χριστιανοι Αλβανοι»
    μιας και το Γκρεκ ειχε στα λατινικα κειμενα της εποχης συνηθως τη θρησκευτικη χρεια δηλαδη την εννοια του ορθοδοξου,για να τους διαχωρισουν απο τους Αλβανοτσαμηδες-εξισλαμισμενους Αλβανους της δυτικης Ηπειρου….

    Ομως παλιοτερες πηγες τους διαψευδουν
    και καταδεικνυουν οτι οι η ελληνικοτητα των Αρβανιτων παρατηρθηκε ηδη απο την εποχη εκεινη
    καθως το Γκρεκς φαινεται να μην δειχνει θρησκευμα αλλα εθνικοτητα.

    Ενα Βενετικο εγγραφο του 1481 αναφερει για τη Μονεμβασιά
    και για οσους φυλαγανε για λογαριασμο των Ενετων το φρουριο της .
    »’Το μεγαλυτερο μερος των μισθοφορων ειναι »’Γρετσι» και »Αλβανιεν Γκρετσι»…

    Δηλαδη οι φρουροι ηταν ντοπιοι-αμιγως ελληνοφωνοι [Γρετσι] και επιλυδες διγλωσσοι Αρβανιτες [Αλβανιεν Γρετσι ] .
    Αυτος ο χαρακτηρισμος αυτων που μιλουσανε τα αρβανιτικα ως »Γρετσι» ειναι ξεκαθαρα εθνοτικος και οχι θρησκευτικος [ πχ Γραιτσοι=ορθοδοξοι ] αφου σε αυτη τη περιπτωση θα ονομαζε ολους ως Γρετσι δηλαδη ορθοδοξους και τους ντοπιους και τους επιλυδες .
    Ομως εχει εθνοτικη σημασια για να τους διαχωρισει και για να καταδειξει
    οτι οι μεν ηταν ντοπιοι ελληνοφωνοι Γραικοι και οι δε οι επιλυδες διγλωσσοι Γραικοι.

    Ασε που την εποχη εκεινη δεν υπηρχανε »τουρκαλβανοι»-εξισλαμισμενοι Αλβανο για να πεις οτι ηθελε να τους διαχωρισει απο αυτους,
    οχι μονο στη Πελοπονησσο
    αλλα ουτε καν στην Αλβανια.

    Οποτε το »Γκρετσι» εχει εθνοτικη σημασια.

    Και ολα αυτά στον πρωτο καιρο της τουρκοκρατιας πολυ πριν τον νεοελληνικο διαφωτισμο που
    »’μας εκανε» Ελληνες.

    Ειπαμε οτι οι Αρβανιτες Μπουιοι Ιδρυσανε μαζι με αλλους Ελληνες την »Κουνοτητα των Γραικων» στη Βενετια
    και δεν εγκατασταθηκαν στην ηδη υπαρχουσα »Κοινοτητα των Αλβανων».
    Επισης οι Μοσχολεων και Μιχαηλ Μπουας
    στη Ναπολη αυτη τη φορα
    οχι μονο εγραψανε τα ονοματα τους στην ελληνικη εκκλησια της πολης
    αλλα προσθετουν και το »νατιονις γρεακε» δηλαδη εθνικοτις ελληνικη .

    Η ελληνικη τους συνειδηση μαρτυρειτε απο οσους τους γνωρισαν απο κοντα,

    Ο Γαλλος Commines που βρεθηκε και συνομιλησε με τους stradioti ,Aρβανιτες πολλοι εξ αυτων,
    γραφει για αυτους
    »Απαντες Ελληνες [Γρεκς] στο γενος αποσπαστηκαν απο τα φρουρια που κατεχουν οι Βενετοι….»

    Ας δουμε λιγα στοιχεια για τη δραση των Αρβανιτων στην Ηπειρο .
    Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι απο το κείμενο “Breve memoria de li discendenti de nostra casa Musachi. Per Giovanni Musachi, despoto d’Epiro” όπως δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο “Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues publiées avec notes et tables généalogiques” του Charles Hopf, Βερολίνο 1873, σελίδες 270 έως 340.

    Στο πρώτο απόσπασμα ο Μουζάκης αναφέρεται στην εκστρατεία του Ιωάννη Καντακουζηνού στην Αλβανία και τον αφανισμό των Αλβανών το 1336 (σελίδα 304).

    «…et il prefato Giovanni Catacusino fa alcuni anni Imperadore, che fè la guerra in Albania et la roino».

    Η μετάφραση έχει ως εξής.

    «…κι ο προαναφερθείς Ιωάννης Καντακουζηνός ήταν σε παλαιότερους χρόνους Αυτοκράτορας, κι αυτός έφερε τον πόλεμο στην Αλβανία και την κατέστρεψε (την μετέτρεψε σε ερείπια)».

    Στο δεύτερο απόσπασμα αναφέρεται πιο αναλυτικά στον αφανισμό των Αλβανών και το σταμάτημα της προέλασης τους (σελίδα 321), απο τον Ιωάννη Καντακουζηνό. Αναφέρεται επίσης και στον τοπικό ηγέτη της Ηπείρου που βρίσκεται πίσω απ’ την καταστροφή των Αλβανών.

    Η μετάφραση έχει ως εξής.

    “…και σ’ αυτούς τους πολέμους ο προαναφερθείς Ανδρέας Μουζάκης ο Δεσπότης έχασε [επίσης] και την πόλη των Ιωαννίνων, την πρωτεύουσα της Ηπείρου κι άλλα μέρη όταν ο προαναφερθείς Αυτοκράτορας Καντακουζηνός ήλθε εκεί από μακριά και διόρισε ως κυβερνήτη αυτής της πόλης έναν “ιδιώτη” (δηλαδή χωρίς προηγούμενα αξιώματα) ευγενή άνδρα που ονομαζόταν ΤΖΙΝΟΣ (η Γκίνος) ΣΠΑΤΑΣ, ο οποίος (δηλαδή ο Τζίνος Σπάτας) ήταν η μεγάλη αιτία για τον “ξεπεσμό” του οίκου του προαναφερθέντα Δεσπότη Μουζάκη αλλά κι [η αιτία για τον “ξεπεσμό”] κι άλλων Αρχόντων (της Αλβανίας). Κι αμέσως μετά ήλθε ο Τούρκος στην προαναφερθείσα Αλβανία και προκάλεσε την καταστροφή της, όπως θ’ ακούσετε, αλλά κι άλλων επαρχιών της Ελλάδας. Αλλά αυτό δεν ήταν καταστροφή μόνο για την Αλβανία αλλά για όλη την Χριστιανοσύνη”.

    Αν κανείς διαβάσει προσεκτικά τα παραπάνω κείμενα, θα καταλάβει πως ο άνθρωπος τον οποίο οι ίδιοι οι πραγματικοί (εθνικά) Αλβανοί (όπως ο συγγραφέας των κειμένων) θεωρούν υπεύθυνο για την καταστροφή τους δεν ήταν άλλος από τον [Αρβανιτη ] Τζίνο Μπούα Σπάτα. Οι Αλβανοί μέχρι να “συναντήσουν” τους Μπούιους/Αρβανίτες των Σπαταίων προέλαυναν ασταμάτητοι, εκμεταλλευόμενοι το χάος που επικρατούσε στην Ηπειρο τα χρόνια εκείνα. Οταν τελικά οι Αλβανοί “συνάντησαν” τους Σπαταίους/Μπούιους/Αρβανίτες συνάντησαν και την “καταστροφή” τους, όπως έγραψε κι ο Μουζάκης, ο οποίος ήταν ένας απ’ αυτούς.

    Μου αρέσει!

  5. ενα ακομα στοιχεια συμβιωσης αρβανιτοφωνων [διγλωσων για την ακριβεια ,οι περισσοτεορι απο αυτους ] αλλα με διαφορετικη εθνικη συνειδηση.

    Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Αλβανοί εθνικιστές προσπαθούσαν απεγνωσμένα να επιτύχουν την προσάρτηση της Ηπείρου στο προτεινόμενο απ’ αυτούς κράτος της Αλβανίας. Για τον σκοπό αυτό είχαν εκδώσει διάφορα προπαγανδιστικά κείμενα στα οποία ισχυρίζονταν πως σχεδόν όλη η Ηπειρος κατοικούνταν απο Αλβανούς. Ένα απο τα κείμενα αυτά ήταν η “Εκκληση της Αλβανίας” (The Plea of Albania) το οποίο δημοσιεύθηκε στην Μεγάλη Βρεταννία στα τέλη του 1912. Την εποχή εκείνη η Ηπειρος ήταν ακόμη υπο Οθωμανική κατοχή.

    Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από τα “στατιστικά” στοιχεία που συνόδευαν την “Εκκληση της Αλβανίας” όπως δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο “Albania’s Greatest Friend” το οποίο αναφέρεται στα έργα και τις ημέρες ενός σημαντικού φιλο-Αλβανού Βρεταννού πολιτικού, του Audrey Herbert. Το κείμενο δημοσιεύεται στην σελίδα 83 του παραπάνω βιβλίου κι αναφέρεται στα “στατιστικά” στοιχεία για την Θεσπρωτία (Τσαμουριά), όπως τα “έβλεπαν” οι Αλβανοί εθνικιστές συγγραφείς του κειμένου.

    “The sanjak of Chameria has a population of 75,000 Albanians, of which 18,000 are Albanian “Grecisants” (pseudo Greeks).

    The sanjak of Chameria is divided into different kazas, of which:-

    Kaza of Reshadie (Chameria) has 16,000 Albanians.
    Kaza of Margalitch has 26,000 Albanians.
    Kaza of Filat has 20,000 Albanians
    Kaza of Paramithia has 13,000 Albanians.”

    Η μετάφραση είναι περίπου η ακόλουθη.

    “Η περιοχή της Τσαμουριάς έχει έναν πληθυσμό απο 75,000 Αλβανούς, από τους οποίους 18,000 είναι Αλβανοί “Γραικομάνοι” (ψευδο-Γραικοί).

    Η περιοχή της Τσαμουριάς διαιρείται σε διαφορετικά διαμερίσματα, απο τα οποία:-

    Το διαμέρισμα Reshadie (Τσαμουριά) έχει 16,000 Αλβανούς.
    Το διαμέρισμα Μαργαριτίου έχει 26,000 Αλβανούς.
    Το διαμέρισμα Φιλιατών έχει 20,000 Αλβανούς
    Το διαμέρισμα της Παραμυθιάς έχει 13,000 Αλβανούς.”

    Όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει ακόμη κι οι ίδιοι οι Αλβανοί εθνικιστές ήταν αναγκασμένοι να παραδεχθούν, με κάποια δυσαρέσκεια βέβαια, πως ανάμεσα στους, πραγματικούς η και φανταστικούς, Αλβανούς της Θεσπρωτίας υπήρχε κι ένα σημαντικό κομμάτι το οποίο, αν και αρβανιτόφωνο, επέμενε για την Ελληνική καταγωγή του. Κι αυτό σε μια εποχή κατά την οποία η Θεσπρωτία ήταν ακόμη υπό Οθωμανική (Τουρκική) κατοχή και η υποτιθέμενη “καταπίεση” του Ελληνικού κράτους δεν φόβιζαν κανέναν….»’

    Μου αρέσει!

  6. Το ποίημα/θρήνο που έγραψε ο (Αρβανίτης) Μανώλης Μπλέσσης για να θρήνησει την πτώση της Κύπρου στους Οθωμανούς το 1570 αναφέρεται, ανάμεσα σε άλλα ονόματα εφιππων στρατιωτών, και σε κάποιον στρατιώτη Λιόπεση που έχασε την ζωή του υπερασπίζοντας την Λευκωσία. Ας το δούμε αυτό.

    Το κείμενο που ακολουθεί είναι απ’ το ποίημα/θρήνο του Μανώλη Μπλέσση για την “απώλεια” της Λευκωσίας (Manoli Blessi, La Presa di Nicosia), όπως δημοσιεύθηκε στα “Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας”, Τόμος 9, σελίδα 262, του Κωνσταντίνου Σάθα. Αναφέρεται σε ορισμένους απ’ τους νεκρούς έφιππους στρατιώτες που “χάθηκαν” στην μάχη της Λευκωσίας.

    «Dove è Stigni, e chel Canacchi,
    Mexsa, Lopossi, et Borbatti,
    con Andruzzo dal mustacchi,
    Petro Bua, cum Stamatti,
    chie andama como ‘l gatti,
    al buscade andavan stretti?»

    Ας το μεταφράσουμε…

    «Που είναι ο Στίνης κι εκείνος ο Κανάκης,
    Ο Μέξας (Μέξης), ο Λιόποσσης (Λιόπεσης) κι ο Μπορμπάτης (Μπαρμπάτης),
    με τον Ανδρούτσο με το μουστάκι (τον μουστακάτο),
    ο Πέτρος Μπούας, με τον Σταμάτη,
    οι οποίοι μαζί (αντάμα) σαν γάτοι,
    πηγαιναν αγκαλιασμένοι στα καρτέρια (σκοπιές η ενέδρες);»

    Στη δυτικη Ηπειρο τωρα…..

    Οι Τουρκοτσάμηδες, με την υποστήριξη των Οθωμανών, ήρθαν σε σύγκρουση με τους Μαζαρακαίους (Αρβανίτες) που ήταν ήδη εγκατεστημένοι εκεί (αυτοί είναι κι ο λόγος που στα παλιά Οθωμανικά κατάστιχα η περιοχή της Θεσπρωτίας αναφέροτανε αρχικα ως Μαζαρακιά).

    Αυτό προκάλεσε την αντίδραση των Μπούιων (Αρβανιτών) της Κέρκυρας, οι οποίοι, με την βοήθεια των Βενετών, αποβιβάσθηκαν στην Θεσπρωτία και κατέστρεψαν ολοσχερώς το Μαργαρίτι το 1572.
    Το ποίημα του (Αρβανίτη) Μανώλη Μπλέση “Sopra la presa de Margaritin” αναφέρεται κι εξυμνεί αυτό το γεγονός….

    Η αλήθεια βέβαια είναι πως ο Μανώλης Μπλέσσης στα κείμενα του αποκαλεί τον εαυτό του και τους ομοίους του Αρβανίτες κι Ελληνες (nostri Greci). Κι αυτό χρειάζεται μια εξήγηση.

    Ο Μανώλης Μπλέσσης βέβαια, έγραψε επίσης πως θεωρεί τον εαυτό του Έλληνα και γι’ αυτό οι Σκυπετάροι ιστορικοί δεν θα ασχοληθούν μάλλον ποτέ μαζί του. Ο Νικόλαος Μάζης όμως τι ήταν;
    Αυτό μας φέρνει στον Καίσαρα Μάζη, τον πατέρα του Νικόλαου. Ο Καίσαρας Μάζης, όταν εγκατέλειψε οριστικά την Ελλάδα, ίδρυσε στην Σικελία, μαζί με τους συντρόφους του, ένα χωριό. Θα μπορούσε να το είχε ονομάσει Μάζι (=του Μάζη) όπως έκαναν πολλοί Αρβανίτες αρχηγοί την εποχή εκείνη. Όμως προτίμησε να το ονομάσει Casale dei Greci (=χωριό των Ελλήνων). Απ’ τους κατοίκους αυτού κι άλλων παρόμοιων χωριών στρατολόγησε ο Νικόλαος Μάζης τους εφιππους στρατιώτες του Μακεδονικού Τάγματος.

    Η αναφορά των Αλβανών εθνικιστών στις «περιπέτειες» του λεγόμενου «Βασιλικού Μακεδονικού Τάγματος» έχει σοβαρές αδυναμίες γι’ αυτούς και γι’ αυτό σπάνια κάποιος απ’ αυτούς αναφέρεται σ’ αυτό. Κι αυτό γιατί στα τέλη του 18ου αιώνα, ένας ανώνυμος συγγραφέας, ο οποίος μάλλον είχε πολεμήσει στις παρατάξεις αυτού του τάγματος, έγραψε και δημοσίευσε ένα βιβλίο με τον τίτλο “Dissertazione istorico-cronologica del Regimento Real Macedone, nel quale si tratta della sua origine, formazione e progressi e delle sue vicissitudini che gli sono accadute fino all’anno 1767” (=Πραγματεία ιστορική και χρονολογική του Βασιλικού Μακεδονικού Τάγματος, στην οποία περιέχονται η προέλευση, ο σχηματισμός, η πρόοδος και η παρακμή του, όπως έχουν συμβεί μέχρι το έτος 1767), το οποίο, όπως φαίνεται κι από τον τίτλο αναφέρεται στην ιστορία εκείνου του «Μακεδονικού Τάγματος», μέχρι το 1767.

    Ποιό είναι όμως το ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό; Το πιο ενδιαφέρον ίσως κομμάτι στο βιβλίο αυτό, που αναφέρεται όπως είπαμε στην ιστορία του Μακεδονικού Τάγματος, είναι το πρώτο κεφάλαιο. Το κεφάλαιο αυτό αναφέρεται κι εγκωμιάζει τα διαχρονικά επιτεύγματα του Ελληνικού έθνους στα Ιταλικά εδάφη, θεωρώντας πως τα «κατορθώματα» του Μακεδονικού Τάγματος είναι η συνέχεια των κατορθωμάτων των Ελλήνων που προηγήθηκαν σ’ εκείνα τα Ιταλικά εδάφη. Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας εκείνου του βιβλίου θεωρεί πως αυτοί που συμμετείχαν σ’ εκείνο το Μακεδονικό Τάγμα ήταν Ελληνες κι επιπλέον τους κατονομάζει ως τέτοιους.

    Η ύπαρξη εγκωμιαστικών αναφορών στους Έλληνες σ’ ένα τέτοιο βιβλίο δεν θα μπορούσε βέβαια να γίνει ποτέ αποδεκτή απ’ τους Αλβανούς εθνικιστές, οι οποίοι συνηθίζουν να θεωρούν ως σημείο αναφοράς τους Αρμπερέσηδες της νότιας Ιταλίας.

    Μου αρέσει!

  7. Καθολου τυχαιο οτι τοσο ο Αλβανοφιλος ερευνητης Σουφλαυ οσο
    και και η προφανως μη ελληνοκεντρικη-μη εθνικιστρια ερευνητρια Ψιμουλη
    αναφερουν ως νοτιο ακρο του αλβανικου λαου [ ως πλειοψηφων σωμα]
    τα περιχωρα του Μπερατιου κατα ,η καλυτερα , ως και τα Υστεροβυζαντινα χρονια,
    το Μπερατι το οποιο βρισκετε σημερα μεταξυ νοτιας και κεντρικης Σκιπεριας.

    Σε οτι αφορα το Μπερατι,αρχαια Αντιπατρεια.

    ¨¨Απ’ το βιβλίο του Αλβανου Marin Barleti
    “De Scodrensi obsidione et expugnatione” που εκδόθηκε στα 1504. Στα επισημασμένα αποσπάσματα αναφέρεται μία πόλη με το όνομα Alba Graeca (Albam Greacam quae in Epirus est = την Ελληνική Alba η οποία είναι στην Ήπειρο).
    Αυτή λοιπόν η Alba Graeca που αναφέρεται στο κείμενο της παραπάνω εικόνας είναι στην πραγματικότητα το σημερινό Μπεράτι, η πρωτεύουσα της μεσαιωνικής Σπαθίας η Σπατανίας.

    Καθολου τυχαια η ονομασια Γκρεκα,
    που δινει στην πολη ,
    δηλαδη την χαρακτηριζει ¨¨ελληνικ稨
    ουτε οτι ονομαζει τη περιοχη εκεινη ως Ηπειρο.
    Για τα χρονια εκεινα μιλαμε βεβαια δηλαδη τα ‘υστεροβυζαντινα
    και οχι για το σημερα που λεγεται και ειναι Αλβανια
    η τα αρχαια χρονια που ηταν νοτια Ιλλυρια.

    Ποιες ειναι οι διαφορες ,οι ιστορικογεωγραφικες
    μεταξυ νοτιας Σκιπεριας αλλα και της παραλιας κεντρικης Σκιπεριας
    με την υπολοιπο αλβανοφωνο κοσμο εντος η εκτος Αλβανιας.

    Θρησκεια
    Στις περιοχες αυτες επιβιωνουν ως σημερα χριστιανορθοδοξα χωρια κατι που σχεδον εκλειπει απο ολη την υπολοιπη Σκιπερια -Κοοσοβο Τεττοβο κλπ

    Γλωσσα
    Στις περιοχες αυτες λαλουνταν μεχρι και την εποχη του Χοτζα πολλες γλωσσες πχ ρωμεικα βλαχικα,
    η και σε μορφη διγλωσσιας [πχ ρωμεικα και αλβανικα]
    και οχι μονο τα σκιπ οπως μιλιοτανε στην υπολοιπη Αλβανια.

    Συνειδηση
    Ειναι οι περιοχες που υπηρχε αλλου λιγοτερο αλλου περισσοτερο και [η μονο κατα τοπους ] ρωμεικη εθνικη συνειδηση
    σε αντιθεση με την υπολοιπη Σκιπερια που υπηρχε μονο συνειδηση Σκιπεταρ [και λιγοτερο και πιο περιορισμενα ‘Τουρκοσκιπεταρ’ αν και ειναι αδοκιμος ο ορος ].
    Και καθολου τυχαιο επισης οτι η γλωσσα δεν κανει απαραιτητα την συνειδηση.η καταγωγη .
    Πχ ο Αλη Πασας μιλουσε εξισου ελληνικα και αλβανικα αλλα ποτε δεν εδρασε ως Ελληνας ουτε οι Ελληνες τον θεωρησανε Ελληνα ,
    ενω απο την αλλη
    οι περισοτεροι απο τους γνωστους »αυτονομιστες» του 1914 [πχ Σουλιος ,Δουλης ,Ζωγραφος,Πουτετσης κλπ]
    καταγονταν απο χωρια που δεν ανηκουν στα 102 σημερινα ελληνοφωνα χωρια της Σκιπεριας [ οπως τα αναγνωριζε ο βασιλιας της Αλβανιας Ζογκ],
    δηλαδη καταγοτανε απο χωρια διγλωσσα της νοτιου Αλβανιας [οπως πχ ηταν οι Σουλιωτες]

    Πολιτισμικα
    Ειναι αυτες οι περιοχες που υπηρχανε αρκετα κοινα πολιτισμικα με τον Ηπειρωτικο ελληνισμο στοιχεια [φουστανελες κλαρινα ,εν μερει οι χοροι]
    σε αντιθεση με την υπολοιπη Σκιπερια οπου αυτα παρατηρουντε πολυ λιγοτερο και μαλιστα μονο σε περιοχες της Τοσκεριας και οχι βορειοτερα .

    Αρχαιολογια
    Ειναι οι δυο περιοχες που εχουν ανακαλυφθει πολλα αρχαιοελληνικα μνημειο ,αλλα και αλεξανδρινης ως και βυζαντινης περιοδου
    σε αντθεση με την υπολοιπη Αλβανια που αυτα παραειναι λιγοστα και περιορισμενα οταν δεν υπαρχουν καν .
    Για τον λογο αυτο επι Χοτζα τα βαφτιζα Ιλλυρικα ενω απο το 1990 και μετα απλως Ρωμαικα[Λατινικα ]
    ενω πολυ λιγα απο αυτα ηταν αυθεντικα ρωμαικα.
    Γενικα οτιδηποτε αλλο εκτος απο αρχαιοελληνικα η ελληνιστικα η βυζαντινα και οι λογοι δυστυχως ειναι προφανεις [δυστυχως για το καθεστως Χοτζα που ηταν αριστερο οχι για τους σημερινους που δεν εει κανενας και πολλες απαιτησεις .

    Προς υποστηριξη των παραπανω ομως ,
    για το γεωγραφικο χωρο καταγωγης των περισσοτερων Αρβανιτων
    απο τα παραλια και την ενδοχωρα της ¨¨Νεας Ηπειρου¨¨η ¨¨Ελληνικης Ιλλυριας ¨¨
    οπως την ονομαζαν οι Ρωμαιοι κατακτητες, τη περιοχη εκεινη

    ¨¨Το κείμενο που ακολουθεί είναι απ’ το βιβλίο “Athenes, Ancienne et Nouvelle” του Guillet de la Guilletiere, 1676, σελίδα 89.

    Ils sont en par……. Magnottes sont sur mer…”

    Ας το μεταφράσουμε…

    Ενα μέρος τους προέρχεται … απ’ τα μέρη που είναι κοντά στην Απολιμένα και την Σαπόζα κι ένα άλλο απ’ την περιοχή της Ηπείρου κοντά στα βουνά της Χειμάρας. Είναι γενναίοι απ’ την φύση τους, αποφασιστικοί κι ακούραστοι…..¨¨

    Το όνομα Απολιμένα είναι στην πραγματικότητα μια παραφθορά του ονόματος της αρχαίας Απολλωνίας (η Πογιάνας η Μπογιάνας). Κι αυτό σημαίνει πως ένα μέρος των Αρβανιτών της Αττικής προερχόταν απ’ την περιοχή η οποία σήμερα έχει το, λατινικό και σχεδόν Ιταλικό, όνομα Φίερι.

    Το όνομα Σαπόζα είναι στην πραγματικότητα η Σόπεζα στην σημερινή κεντρική Αλβανία, βόρεια της πόλης Φίερι. Το αρχαιότερο όνομα της ήταν Σπαλάτο ενώ σήμερα λέγεται Κριεκούκι κι αποτελεί τμήμα της περιοχής της Μουζακίας.

    Καθολου τυχαιο το Κριεκουκι της περιοχης
    οπως και το Καραβαγιασι
    το οποιο το συναντουμε στην Πατρα ως Καραβοστασι, πρωην διγλωσση περιοχη.

    Ο επίσης υποτιμητικός όρος Λάλας που χρησιμοποιουν οι Τοσκηδες ως πριν λιγα χρονια ,
    εχει συγκεκριμενη σημασία κι υπόβαθρο. Για να βρούμε τι σημαίνει αυτός ο όρος θα καταφύγουμε σ’ ένα Σκυπετάρικο λέξικό.

    Πράγματι στο λεξικό της Σκυπεταρικής γλώσσας “Fjalor i gjuhës së sotme shqipe” του Androkli Kostallari, Τόμος 1 (A-M), σελίδα 944 περιέχεται ο παρακάτω ορισμός για τον όρος “Λάλας”.

    «ΛΑΛΑΣ

    1. όνομα των παλαιών κατοίκων της Μουζακίας (= περιοχή της κεντρικής Αλβανίας βόρεια της πόλης Φίερι).
    2. υποτιμητικό όνομα με το οποίο αποκαλούν οι πλούσιοι τους φτωχούς χωρικούς της Μουζακίας.
    3. όνομα με το οποίο οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Μουζακίας αποκαλούν τους (Ορθόδοξους) Χριστιανούς κατοίκους.»

    Ευτυχώς , στην Σκυπεταρική γλώσσα διασώζεται, έστω και με υποτιμητικό τρόπο, το “Λάλας”, δηλαδή το “ιδιαίτερο” όνομα των παλαιών Χριστιανών κατοίκων της Μουζακίας.
    Απ’ αυτούς τους “Λαλαίους” προερχόταν κι ένα μέρος των Ελλήνων Αρβανιτών της Αττικής, σύμφωνα με τον “μύθο” που διέσωσαν εκείνοι οι Καθολικοί μοναχοί και δημοσίευσε ο Guillet de la Guilletiere.

    Καθολου τυχαιο οτι αναφερουν ως λαλ
    τους ¨¨παλαιους κατοικους της περιοχης¨¨
    δηλαδη σε αυτους που κατοικουσανε εκει μαζικα
    πριν την φυγη των περισσοτερων νοτιοτερα
    και την μετεπειτα εκει την εγκαταδταση Αλβανων’Σκιπεταρων μουσουλμανων,
    αλλα και το οτι καλουν ως σημερα ετσι οσους απο τους παλαιους απεμειναν εκει [κρατωντας και την πιστη τους.
    Δηλαδη οσοι απο τους παλαιους κατοικους απομεινανε εκει
    κρατησανε την πιστη τους και για αυτο
    ηταν φτωοτεροι των πλουσιων Τοσκ μουσουλμανων
    οι οποιοι και καλουν ως σημερα ολους εκει στην περιοχη ως Λαλ οπως κανουν και οι Λιαμπηδες.
    Θελω να πω οτι παροτι μιλανε εκει τα τοσκικα ,τοσκηδες και Λιαμπηδες τους καλουν ως σημερα Λαλ και οχι δικους τους .
    Δηλαδη οτι η λαλια δεν σημαινει απαραιτητα ιδια φαρα οπως εχει δειξει και η ιστορια
    Πχ και οι Σκοπιανοι μιλανε Βουλγαρικα αλλα δεν τους λες Βουλγαρους αμαξερεις ιστορια ,
    Ημιβουλγαρους , ισως αλλα οχι Βουλγαρους.
    Αν και το σωστοτερο ειναι οτι οι Βουλγαροι μιλανε τα σλαβικα των Σκοπιων και οχι το αντιθετο.

    Μου αρέσει!

  8. Οπως θα φανει παρακατω
    ειναι φυση αδυνατο να ηταν οι Σουλιωτες »καθαροι Αλβανοι»
    οταν τετοιοι δεν ηταν οι περισσοτεροι μουσουλμανοι Τσαμηδες
    ειδικα στα δυτικα ορια της Τσαμουριάς
    δηλαδη στην περιοχη με την οποια συνορευε η επαρχια Σουλιου.
    και απο την οποια προερχονταν οι πρωτοι Σουλιωτες.

    Λιγα στοιχεια

    Ο αγωνιστης του 1821 Σουλιωτης Κουτσονικας
    αναφερει για τις περιοχες Λιαπουριας ,Μαλλακαστρας,Τοσκεριας κλπ
    οτι σε αυτες
    »»λαλειτε η αλβανικη γλωσσα»
    ενω για τη Τσαμουρια αναφερει
    οτι »’λαλειτε κυριως η αλβανικη γλωσσα»
    πραγμα που σημαινει οτι λαλουντανε [λιγοτερο] και μια αλλη γλωσσα
    η ελληνικη
    Συνεπως και αυτος μας δινει την εικονα μιας εν πολλοις αλβανοφωνης μεν αλλα και διγλωσσης σε αρκετα χωρια περιοχης .

    Ο ερευνητης Βολντκαμφ αναφερει και αυτος…
    »’Οι Τσαμηδες ,ανδρες και γυναικες , εκτος απο τα αλβανικα εκφραζοντε με ανεση και στα απλοελληνικα».
    Εδω ο Βολντκαμφ αναφερει και αυτος οτι ανδρες και γυναικες στη Τσαμουρια μιλανε και τα απλοελληνικα ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΑΝΕΣΗ πραγμα που ηταν εμφανες στη Παραμυθια και στα νοτια αυτης απο τους μουσουλμανους ποσο μαλλον απο τους χριστιανους της περιοχης .

    Ενω ο προφανως μη εθνικιστης Μπαλτσιωτης αναφερει μεταξυ αλλων για τη Τσαμουρια.
    »’Although the langue-vehiculaire of the area was Albanian, a much higher status was attributed to the Greek language, even among the Muslims themselves»
    Δηλαδη οτι ακομα και οι μουσουλανοι της περιοχης της Τσαμουριας μιλαγανε και τα ελληνικα .

    Eνω και ο Ηπειρωτης ερευνητης Χριστοβασιλης πριν 1 αιωνα
    σημειωνε στο εργο του οτι
    πολλοι μουσουλμανοι της Τσαμουριας μιλαγανε εξισου και τα ελληνικα
    αναφερομενος δηλαδη στη διγλωσσια αρκετων εξ αυτων ,ιδιως στην επαρχία Παραμυθιάς οπως εχει σημειωθεί]

    Ο Περαιβος αναφερει για αυτους…
    »»….. μολονότι ομιλούσι την αλβανικήν διάλεκτον, ως φυσικήν αλλά και μετά την απλοελληνικήν, εκφράζονται όμως ορθώς άνδρες τε και γυναίκες και μάλιστα όσοι κατοικούν τα πέριξ της Παραμυθίας. »»
    Αναφερει οτι ειδικα οι μουσουλμανοι της Παραμυθιας και της επαρχιας της
    εκφραζοντε-μιλανε »’ορθως» μαλιστα
    ,ανδρες και γυναικες, μαλιστα
    την απλοελληνικη δημοτικη

    Ο Γουιλλιαμ Εατον αναφερει λιγα χονιαι πριν ,μεταξυ αλλων….
    »» Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι
    της Παραμυθιάς και της επαρχίας της είχαν ως μητρική γλώσσα την ελληνική …..»»’
    Αρα και αυτος αναφερει οτι οι μουσουλμανοι της επαρχιας Παραμυθιας ,δηλαδη του ανατολικου τμηματος της λεγομενης Τσαμουριας , ηταν διγλωσσοι τουλαχιστον . Δηλαδη του τμηματος που συνορευε με το ορεινο Σουλι.
    Οποτε το να μιλαγανε ελληνικα οι Παραμυθυιωτες μουσουλμανοι και οχι οι Σουλιωτες
    ειαι λιγο αναπαραγωγη γειτονικων εθνικισμων

    Ενα μερος των μετεπειτα Αλβανοτσαμηδων ηταν απογονοι οχι μονο Αλβανων αλλα και Ρωμιων….
    αναφερει ο Αραβαντινος για τους εξισλαμισθεντες της Τσαμουριας
    ”Οι πλειονες Αλβανικης φυλης οντες”’».
    Πραγμα που σημαινει οτι ενα μερος των προγονων τους ηταν Ρωμιοι καιενα μικροτερο Τουρκοι [ στις πολεις κυριως οι τελευτειοι ]

    Eνω ο Πουκεβιλ ανεφερε και αυτος για τη διαφορα των γυναικων των Αλβανοτσαμηδων απο τις Αλβανιδες και την ομοιοτητα τους με τις Ελληνιδες
    »»Οι Τσάμισες έχουν ελληνική προσωπική γωνία, μεγάλα μαύρα μάτια και μακριά καστανά μαλιά. ..»’

    Για τη »φυλετικη» υποσταση των Τσαμηδων μουσουλμανων και τη διαφορα τους απο τις βορειοτερες φυλες εγιναν και αλλες τετοιες αναφορες….
    »’Η καθαρότητα της φυλής έχει λιγότερο σχολαστικά διατηρηθεί απ’ ότι με τις βόρειες φυλές,…»»[ Σκοτσέζος διπλωμάτης και περιηγητής, James Henry Skene ]

    Ο Αγγλος Γουντχαουζ της συμμαχικης αποστολης που εζησε στη δυτικη Ηπειρο κατα τη κατοχη αναφερει μεταξυ αλλων για τους Τσαμηδες μουσουλμανους στο βιβλιο του »Μηλον της εριδος»’
    »Οι Τσαμηδες ειναι φυλετικα , εν μερει Αλβανοι εν μερει Ελληνες και εν μερει Τουρκοι.»’

    Αρα ουτε οι Τσαμηδες ηταν »καθαροι Αλβανοι΄» οπως φανταζοντε οι διδαφοροι φυλετιστες.

    Ας δουμε για το Σουλι.

    Γραφει ο Λαμπρινιδης…

    »»Μεταξύ δε των διαφόρων πατριών, αίτινες εκεί μετανάστευσαν από της δης’ ιδίως δεκαετηρίδος του ΙΖ’ αιώνος μέχρι των αρχών του IH’ μνημονεύονται η του «Ζέρβα» εξ ομωνύμου της Λάκκας Λελόβου χωρίου Ζερβό• η του Δράκου εκ του παρά την Καμαρίναν χωρίου Μαρτινιών, ένθα μόνη ανέκαθεν η Ελληνική γλώσσα ομιλείται• η του Τζαβέλα εκ Δράγανης• η του Μπούσμπου εκ Κορίστιανης• η των Πασσάτων εκ Βασταβέτζ• η του Δαγκλή εκ Φαναριού κ.λ.π.» (Ι. Λαμπρίδης, 1971, τ. 10, σ. 20;)

    Βλεπουμε οτι ο Λαμπρινιδης διαχωριζει το χωριο της Πρεβεζας με την ονομασια Μαρτινιανο
    λεγοντας οτι εκει μιλιεται μονο η ελληνικη
    διαχωριζοντας το ετσιαπο τα υπολοιπα χωρια στα οποια δεν λαλουνταν »μονο η ελληνικη»
    αλλα και μια αλλη γλωσσα ,η αρβαντικη

    Για να καταλαβουμε την καταγωγη των Σουλιωτων ….

    Ο Σουλιωτης Κουτσονικας συμφονοντας με τον Λαμπρινιδη
    αναφερει οτι στις επαρχιες Πρεβεζης,Αρτης , Ιωαννινων»λαλειτε η ελληνικη»
    στις επαρχιες Φαναριου ,Σουλιου και Λακκας Σουλιου »’λαλειτε η ελληνικη και αλβανικη»
    στην επαρχια Τσαμουριας »λαλειτε κυριως η αλβανικη »
    στην επαρχια Λιαμπουριας »»λαλειτε η αλβανικη »’ δηλαδη μονο η αλβανικη και καμια αλλη.

    Οι Σουλιωτες ειχανε προγονους απο τη δυτικη Τσαμουριας[Δραγανη,Γαρδικη,περιχωρα Παραμυθιας κλπ].οπου τα χωρια της περιοχης αυτης
    οπως ειδαμε παραπανω
    ηταν αμιγως διγλωσσα,
    αλλα και απο
    τα διγλωσσα χωρια του Φαναριου και της Λακκας Σουλιου
    και τα ελληνοφωνα της επαρχιας Πρεβεζης
    και τα ελληνοφωνα και τα διγλωσσα[βλαχοφωνα στα ανατολικα ]της επαρχιας των Ιωαννινων.

    Ετσι εξηγηται η κατοπινη τους πορεια.

    Τωρα αν παμε στις παραδοσεις των Τσαμηδων για καταγωγη απο τους αρχαιους γιγαντες Γελιμι
    και στις παραδοσεις των Τζαβελαιων για Γραικους προγονους τοτε τα παραπανω επιβεβαιωνοντε ακομα περισσοτερο.

    Μου αρέσει!

  9. Αν οι Σουλιώτες του 1821 [και οι λοιποί χριστιανοι της περιοχής ]
    δεν ξέρανε »»καν ελληνικα»» οπως ειπε ενας πρωην πολιτικος τοτε

    α]Ο Μαρκο Μπότσαρης δεν θα εγραφε το λεξικό της ρωμείκης και αρβανίτικης απλής.
    Ούτε σε αυτό το λεξικό το 1/4 το »αρβανίτικων» λέξεων του λεξικού
    θα ήταν ελληνικές η ελληνικής ρίζας
    κάτι που στα τόσκικα αλβανικά συμβαινει σε ποσοστό κάτω του 1/10.
    Πράγμα που δείχνει το μεγάλο επηρεασμό των αρβανίτικων της περιοχής από τα ρωμέικα,
    και που δείχνει ότι φυσικά γνώριζαν και ρωμέικα .

    Β]Ο Τζαβέλας
    δεν θα έγραφε το ιδιόχειρο ημερολόγιο του στα ρωμείκα και μάλιστα με τόσα Ηπειρωτικά στοιχεία σε αυτό.
    Και όμως αυτό έκανε.

    «Απριλίου 20.
    ʺΣύρε πάρε τους άλλους, μου λέγει , να πάτε και αν θελήσης κατόπι έλαʺ.
    Και κινήσαμαν στις 20 τʹ Απριλίου από το νησί (των Ιωαννίνων) και κοιμηθήκαμαν στο Λευτεροχώρι Απριλίου 20 και στις 21 αλλαχτήκαμαν (=αλλαγή με άλλους ομήρους) και πάγει ο Γηώργος Σέχος και μεις ήρθαμαν στου Σούλι
    Απριλίου 22 (1793).
    Εγό ο φότος τζαβέλας
    κάνο θύμηση»»»»’

    Γ]Οι ενθυμήσεις στις ορθόδοξες εκκλησίες της Τσαμουριάς [ως γνωστόν οι ενθυμήσεις πέρα από τα »’όποια»’ λόγια στοιχεία , γράφονταν κυρίως στη γλώσσα της εκάστοτε περιοχής ]
    δεν θα ήταν γραμμένες στα ρωμείκα της περιοχής ,αλλά , αν όχι στην αλβανική [ που έτσι κι αλλίώς δεν ήταν γραπτή γλώσσα τότε ]
    θα γράφονταν τότε »’στη καλύτερη »’ περίπτωση
    στην »ελληνιστική κοινή» επίσημη γλώσσα της εκκλησίας πράγμα που δεν συνέβη.

    Μια ενθύμηση από τη Κρήτη…
    »’1770 εποίγασι υ Τούρκυ σα σφακιά κε κάψασιντα κεκάμασι μεγάλο κακό. »’

    Μια ενθύμηση από τη Τσαμουριά….
    <>.

    Όπως βλέπουμε στις ενθυμήσεις χρησιμποιείτε κυρίως η ντόπια λαλιά
    είτε στη Κρήτη
    έιτε στη Τσαμουριά.

    Δ]Το κυριότερο όλων ότι
    ο Σουλιώτης Κουτσονίκας
    αλλά και ο Παργινός Αραβαντινός και ο Περαιβός ,
    αγωνιστές του 1821 όλοι τους ,
    Σουλιώτης ο πρώτος και σύντροφοι των Σουλιωτών οι αλλοί δύο
    δεν θα έγραφαν στα απομνημονεύματά τους
    ότι το Σούλι είναι δίγλωσσο.
    Κάτι θα ξέρανε παραπάνω από εμάς σήμερα.

    Κάτι ακόμα που συμπληρώμει όλα τα παραπάνω.

    Ο Κοσμάς ο Αιτωλός πέρασε από μέρη της Τσαμουριάς.

    Συγκεκριμένα και αποδεδειγμένα από τα χριστιανικά και μεικτά χωριά
    στη περιοχή του Μαργαρίτιου και της Παραμυθιάς
    -νότια και δυτική Τσαμουριά .

    Είναι γνωστό ότι οι επιστολές του [που έστειλε σε χριστιανικά χωριά της Τσαμουριάς τα οποία υποτίθετε δεν μιλάγανε γρί ελληνικά ] ήταν γραμμένες στα ελληνικά.
    Θα πει καποιος καλόπιστος ότι »»ηταν η μόνη γραπτη γλώσσα , τα ελληνικά τα ξέρανε ο παππάς και οι προεστοί ,αυτοί τα διαβάζανε κλπ»’

    Αλήθεια όμως σε αυτά τα χωριά δεν έστελνε μόνο επιστολές αλλά δίδασκε κιόλας.
    Σε ποιά γλώσσα δίδασκε;;;

    Μου αρέσει!

  10. Oνόματα και επώνυμα
    των Σουλιωτισών
    που δεν γνωρίζανε
    »»γρι ελληνικά »»
    και που εγκαταστάθηκαν σε Ναυπακτία ,Αγρίνιο κλπ
    μετά την επανάσταση.

    248. Φώτω Τζούκαινα, χήρα 43
    5. Δεσπούλα, γυνή του 18

    98. Ανδριάνα Π. Ντζάμου, χήρα 20
    338. Αθανασία Δράκαινα , χήρα 35

    310. Αικατερίνα Βλάχα 45
    261. Αγγελική, γυνή του 30
    42. Σόφω Κοντούλη, πενθερ., χήρα
    296. Πηνελόπη, θυγ.
    342. Ελένη, γυνή του 32
    174. Χάϊδω, γυνή του 30

    311. Τασά Φυλάκτω 25

    84. Δημήτρω, μητέρα του 70
    85. Δέσπω Σίταινα, Τζαμαλή χήρα 50
    290. Αικατερ. Μάρκου Αγρίμη, χήρα 30
    76. Μητέρα του, Ζωΐτσα 60
    299. Χρύσω, γυνή του 25
    312. Δέσπω Γ. Κολιούκα, χήρα 45363. Μαρούλα, γυνή του
    144. Μηλιά, γυνή του 30
    245. ΚίτσοΠρίφταινα Μαρία, χήρα 45
    151. Κυριακούλα, γυνή του 30
    374. Γεωργούλα, γυνή του 30

    224. Ζαχάρω Ιω. Σίχα, χήρα 45
    396. Ζωΐτσα, γυνή του 25
    174. Χάϊδω, γυνή του 30
    397. Φώτω, θυγ. 2
    415. Αρχόντω Π. Μπατούση 35
    443. Κρυστάλλω, γυνή του 50

    Τελικά το να μην γνωρίζανε γρι ελληνικά οι Σουλιώτισσες
    αποκλείεται γιατί

    τα βαφτιστικά τους ονόματα ήταν ούτως η άλλως ελληνικα-ελληνικης ρίζας.

    Τα περισσοτερα από τα επώνυμα τους ήταν ελληνικά-ελληνικής ρίζας.

    Ενώ τα γυναικεία ονοματα μετατρέπονταν με το χαρακτηριστικό ελληνικό -»ω»
    πχ Ασήμω,Δέσπω κλπ
    πράγμα που γινότανε σε όλο τον ελλαδικό χώρο [ ακόμα και στη Κρήτη]

    Η Γυναίκα έπαιρνε πολλές φορές ως επώνυμο το όνομα η επώνυμο του άνδρα
    πχ Αθανασία Δράκαινα [Αθανασία ,η γυναλικα του Δράκου]
    όπως επίσης γινότανε σε όλη την Ελλάδα [ακόμα και στη Κρήτη ]

    Αυτά όλα οι »»αλλόγλωσσσες Σουλιώτισσες»»
    που δεν μιλάγανε
    »»γρί ελληνικά»’ .

    Μου αρέσει!

  11. Ο Κοσμας ο Αιτωλος
    απευθηνθηκε σχεδον παντα

    ειτε σε αμιγως ελληνοφωνους πλυθησμους
    [Επαρχιες Πωγωνιου ,Ιωαννινων Κονιτσας ,Αρτας ,Πρεβεζης αλλα και Δροπολης,Αγιων Σαραντα, δηλαδη τα σημερινα αναγνωρισμενα μειονοτικα χωρια της Αλβανιας ]

    ειτε σε διγλωσσους πλυθησμους
    που μιλουσανε εξισου
    η εστω κατανοουσανε οι περισσοτεροι τα ρωμεικα [Επαρχιες Τσαμουριάς ,Τεπελενιου ,καποια χωρια βορεια της Αυλωνας ,βλαχοχωρια ανατολικης Πινδου κλπ]
    δηλαδη
    ειτε αμιγως διγλωσσους που μιλαγανε μεταξυ τους συγχρονως ελληνικα και αρβανιτικα η [ και] βλαχικα
    ειτε που ειχαν ως δευτερη γλωσσα τα ελληνικα.

    Ετσι αν μελετησουμε τα χωρια τα οποια επισκεφτηκε
    και τις μαρτυριες που εχουμε απο τις τοπικες παραδοσεις
    θα καταλαβουμε σε ποιες περιοχες της Ηπειρου και Αλβανιας
    μιλιοτανε περισσοτερο η λιγοτερα τα ρωμεικα

    Γιατι δεν μιλιοτανε μονο στα 97 χωρια τα οποια αναγνωριζε ως μειονοτικα η κυβερνηση Χοτζα
    Γιατι ο Χοτζα δυστυχως για το αριστερο κινημα στα βαλκανια
    λειτουργησε ατυχως
    με ορους
    »εθνους κρατους» με οτι δυσαρεστο αυτο συνεπαγεται
    και μαλιστα τοσο αφομειοωτικο οσο τα μη αριστερα εθνη κρατη της εποχης του
    Ετσι σημερα στην Αλβανια ολοι οι παλαι ποτε διγλωσσοι [περισσοτερο η λιγοτερο ] πλυθησμοι
    μετα απο τρεις γενιες Χοτζα μεταβληθησαν σε αμιγως αλβανοφωνους.

    Ετσι σημερα οι περισσοτεροι βλαχοι της Αλβανιας οχι απλα δεν μιλανε αλλα δεν εχουν καν γνωση της βλαχικης
    ενω πολλα ορθοδοξα χωρια του νοτου που ηταν διγλωσσα πριν 100 χρονια
    και αυτα σημερα οχι απλα δεν μιλανε αλλα πολες φορες δεν εχουν γνωση της ελληνικης.

    Γιατι θυμιζοντας εποχες 4ης Αυγουστου
    η ομιλια της ελληνικης εκτος της λεγομενης »’αναγνωρισμενης ζωνης-97 χωρια,
    επεσυρε τουλαχιστον κρατηση στο τμημα
    ως και την κατηγορια του »φιλογκρεκ»’που επεσυρε τουλαχιτον μονιμη φυλακιση.

    Ολοι οι μελετητες και ειδικα οι ντοπιοι Ηπειρωτες [ Κουτσονικας ,Αραβαντινος κλπ] κανανε λογο
    οτι μεταξυ των αμιγως ελληνοφωνων επαρχιων κ
    kαι των αμιγως αλβανοφωνων
    υπηρχε αναμεσα τους
    οχι παντα , αλλα συνηθως
    μια ζωνη διγλωσσων χωριων
    η χωριων μεικτης καταγωγης .
    Πχ δεν συνεβαινε μονο στη Τσαμοθυριά αλλα και στη νοτια Αλβανια [ Επαρχιες Ριζας ,Ζαγοριας Λουτζεριας , μεμονωμενα χωρια σε Πρεμετη και Κορυτσα,η πλειοψηφεια των χωριων της Χειμαρας ]

    Ελληνοαλβανοι και Τουρκοαλβανοι

    Αναφερει για τα 3 αρβανιτικα χωρια της Φλωρινας ο Παυλος Μελας στην τελευταια του εκθεση
    ¨¨¨…¨….και Λεχοβο ,καθ αμιγως ελληνοαλβανικα ,ειναι πιστα και αφοσειωμενα προς ημας…¨¨
    Βλεπουμε οτι τα χαρακτηριζει ελληνοαλβανικα και αναφερει και των αρχηγο τους τον Ζηση Δημουλιο που ηταν εχθρος με τους Βουλγαρους και τους Βουλγαροφρονες της περιοχης και συμμαχησε με το σωμα του Μελα…

    Ενω παρακατω αναφερει ¨¨¨¨….Ολοι Τουρκοι και Τουρκαλβανοι κατοικοι ειναι ……¨¨¨¨

    Και τα χαρακτηριστικο ειναι οτι τα χωρια αυτα
    δεν ζουσαν εντος ελληνοφωνου περιβαλλοντος
    για να πει κανεις οτι επειδη περιβαλονταν απο ελληνοφωνους , ετσι εξελληνιστηκανε,
    αλλα κυριως απο Σλαβοφωνους ,αλλοι Βουλγαρικης και αλλοι ρωμεικης συνειδησης.¨
    Οποτε η συνειδηση τους δεν ηταν απορια καποιου εξελληνισμου απο τον περιγυρο
    η απο καποιο εθνος κρατος
    αλλα την ειχανε λογω καταγωγης .

    Αλλωστε πολλα χωριᨨ¨ελληνοαλβανων¨¨¨της Κορυτσας κλαψανε για τον Παυλο Μελα.

    ¨¨Ζονιες βαν ε για θανε
    Καπεταν Παυλο Μελανε
    Ε βρανε Ζονιε ε βρανε
    Καπεταν Παυλο Μελανε κλ𨨨¨

    Αλλωστε Ελληνοαλβανοι στη καταγωγη υπαρχουν και εντος Αλβανιας

    Σε οτι αφορα τις μεικτες καταγωγες
    που παρατηρηθηκαν σε συγκεκριμενες περιοχες του ΗπειρωτοΑλβανικου χωρου.

    Η περιοχη της Λουντζης ειναι μια τετοια χαρακτηριστικη περιοχη ανθρωπων μεικτης καταγωγης
    Βρισκετε μεταξυ Αργυροκαστρου και Τεπελενιου.

    Ας δουμε λιγα στοιχεια

    Published in R. King, N. Mai, S. Schwandner-Sievers (eds.), The New Albanian Migration.
    Brighton-Portland, Sussex Academic Press (2005), p. 173-194.

    https://halshs.archives-ouvertes.fr/file/index/docid/165725/filename/de_Rapper_2005a.pdf

    Λιγα χαρακτηριστικα αποσπασματα απο την παραπανω εργασια …….

    ¨¨¨¨ Είναι επίσης γνωστό ότι, σε αυτό το τμήμα των Βαλκανίων, και
    πίσω στους Οθωμανικούς χρόνους, οι εθνοίμοι «Έλληνες» και «Ορθόδοξοι Χριστιανοί» ήταν σε μεγάλο βαθμό
    συνώνυμ﨨¨¨

    ¨¨¨¨Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι, στο πλαίσιο του κουμπέτ, οι περισσότεροι δήλωσαν
    οι ίδιοι ως Έλληνες: αναμνήσεις από το κουμπέτ που δείχνουν ότι στην Κωνσταντινούπολη οι Lunxhots ήταν
    ζώντας μαζί με άλλους ορθόδοξους χριστιανούς από την Ελλάδα και πηγαίνοντας στον ίδιο
    εκκλησίες και ήταν μέρος της ελληνικής μειονότητας εκεί. Και στην Αμερική, φάνηκε ευκολότερο,
    ή περισσότερο νόημα, να δηλώσουν τους εαυτούς τους ως Έλληνες και όχι ως Αλβανοί.¨¨
    Βλεπουμε οτι στο εξωτερικο -στη ξενιτεια δρουσαν και αυτοχαρακτηριζονταν ως Ελληνες.

    ¨¨¨¨Μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα
    οι Lunxhots κινήθηκαν μεταξύ δύο ακραίων θέσεων όσον αφορά την εθνοτική υπαγωγη
    Από τη μία πλευρά, υπήρξαν όσοι εντάχθηκαν στο αλβανικό εθνικό κίνημα,
    και προσπάθησαν να διαδώσουν ένα συναίσθημα της ύπαρξης Αλβανών
    Lunxhéri……
    . Από την άλλη πλευρά ήταν εκείνοι που
    επέμεινε στην ελληνικότητα των Lunxhots και αντιτάχθηκε στην ανάπτυξη μιας
    Αλβανική εθνική ταυτότητα μεταξύ των χριστιανών¨¨
    Δηλαδη οι περισσοτεροι συνεχισαν να αισθανονται Ελληνες [αρα αισθανονταν Ελληνες απο παντα]
    ενω λιγοστοι προσπαθουσαν να δημιουργησουν αισθημα »αλβανισμου» στους κατοικους.

    ¨¨¨¨Το 1913 και πολλές οικογένειες εγκατέλειψαν την περιοχή
    κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,
    να αποφύγουν να γίνουν πολίτες του νέου Αλβανικού
    κατάσταση.
    Αυτοί οι άνθρωποι καλούνται απο την αλβανικη προπαγανδα ως ¨¨φιλογκρεꨨ¨.¨¨¨¨
    Βλεπουμε οτι μεγαλο μερος των κατοικων τους ως τα 1913 αισθανονταν τοσο Ελληνες πολεμωντας για την αυτονομια της Βορ.Ηπειρου και τελικα εγκατελειψαν τη περιοχη.

    ¨¨Και πάλι στις ιστορίες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου,
    Οι Λιαμπηδες (και οι μουσουλμάνοι γενικά, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων του Libohovë και του Lazarat) είναι
    πάντα συνδεδεμένο με τους Ballists (η κακή πλευρά, από την άποψη του Lunxhots) του οποίου
    ο κύριος σκοπός της μάχης ήταν να επιτεθεί στους χριστιανούς Lunxhots ως Χριστιανοί παρά ως
    Παρτιζάνες.¨¨¨¨

    ¨¨¨¨ Ως αποτέλεσμα , ακούμε σήμερα
    από τους Lunxhots…
    «Το 1945 δημιουργήθηκε μια μουσουλμανική ζώνη ασφαλείας μεταξύ Δροπολης και Λουντζης
    για να σταματήσει Ελληνισμός του Λουξέρι.
    Εκείνη την εποχή, ο κίνδυνος εξελληνισμού ήταν πραγματικός στο Lunxheri ».
    Στο χωριό Këllëz ανεφεραν «η Lunxheri περιβάλλεται από μια μουσουλμανική ζώνη ασφαλείας από τον Enver
    Hoxha, ο οποίος ήταν ο ίδιος μουσουλμάνος ».¨¨¨¨
    Δηλαδη ακομα και το καθεστως Χοτζα προσπαθησε μεσω εποικισμων
    να σιγουρεψει την συνειδισιακη αλλοιωση της περιοχης
    μεσω της αποκοπης της απο τις υπολοιπες νοτιοτερες ,και μειονοτικες, περιοχες και την προσμιξεις χριστιανων και μουσουλμανων

    ¨¨¨¨¨¨Λόγω των αναχωρήσεων του φίλογρεκ το 1914
    και της πολιτικής αλβανισμού που ανέλαβε
    το αλβανικό κράτος από τη δημιουργία του,
    η αίσθηση εθνικής [185]……….
    Πρέπει να σημειωθεί ότι όταν οι άνθρωποι αφήνουν στην άκρη το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας, για
    Για παράδειγμα, για να μιλήσουν τα οικογενειακά τους ιστορικά, τα πράγματα γίνονται πολύ λιγότερο σαφή:
    Πχ η μετατοπιση από τη μια εθνική ταυτότητα σε μια άλλη δεν είναι σπάνια ,
    Έτσι, πολλές οικογένειες αναγνωρίζουν μια ελληνική καταγωγή λίγες γενιές πριν……¨¨¨¨
    Δηλαδη παροτι αισθανοντε και ειναι σημερα Αλβανοι
    κανουν συχνα λογο για προγονους Αλβανους και Ελληνες ,για ελληνικη ριζα της οικογενειας κλπ

    Και καταληγει ο συγγραφεας
    ¨¨¨¨Πρέπει να είσαι Αλβανός για να είσαι Lunxhot, όπως πρέπει
    να είσαι Χριστιανός, αλλά αυτό δεν αρκεί.
    Όλα είναι σαν να χτίστηκε η εθνότητα σε αυτη την
    αντίφαση, να είσαι ταυτόχρονα Αλβανός και Έλληνας ή μάλλον να είναι εν δυναμει
    Έλληνες που επέλεξαν να είναι Αλβανοί.¨¨¨¨
    Ακριβως αυτο,
    Και Ελληνες και Αλβανοι.

    Τι ειναι και τι ηταν τελικα η Λουντζερια ;;;;

    Mια ως επι το πλειστον μεικτης καταγωγης περιοχη
    η οποια ηταν διγλωσση , κυριως στα νοτιοτερα χωρια,
    και κυριως αλβανοφωνη στο βορειοτερο τμημα της
    που συνορευε με την αλβανοφωνη Λιαμπουρια στα δυτικα και το αλβανοφωνο Τεπελενι βορεια
    και την ελληνοφωνη Δροπολη στα νοτια.

    Μια περιοχη πουσυμμετειχε εξισου με τους υπολοιπους Ηπειρωτες σε ολους τους αγωνες
    το 1821-29 το 1913 αλλα και το 19140 εν πολλοις κλπ

    Μια περιοχη που οπως αναφερθηκε παραπανω
    παρα την αναπτηξη του αλβανικου εθνικου κινηματος
    πριν 150 χρονια περιπου
    , συνεχιζε,
    η πλειοψηφεια των κατοικων, να αισθανεται Ελληνες και οι κατοικοι τους στο κουρμπετι
    στην Πολη και αλλου
    συνεχιζαν να εντασοντε στις εκαστοτες ελληνικες κοινοτητες των εκαστοτε πολεων και στην Αμερικη να αυτοπροσδιοριζοντε ως Γραικοι.

    Μια περιοχη στην οποια διεξηχθησαν πολες αψιμαχιες κατα το 1913 ’14
    και που οταν τελικα επιδικαστηκε στο αλβανικο κρατος
    μεγαλο μερος των κατοικων της προσεφυγε στο ελλαδικο κρατος ,εγκαταλειποντας την.
    Αυτοι ονομαστηκαν απο την αλβανικη ιστοριογραφια ως ¨¨φιλογκρεꨨ¨.¨

    Μια περιοχη την οποια οι κατοικοι ενταχθηκαν εξ αρχης στο ΕΑΜ Αλβανιας οπως και η μεγαλη πλειοψηφεια των ελληνοφωνων νοτιοτερα,
    και μια περιοχη στην οποια επιτιθονταν συνεχως οι Μπαλιστες δηλαδη οι φασιστες στους οποιους ειχανε αρχικα ενταχθη οι αλβανομουσουλμανοι.
    Βεβαια αργα η γρηγορα ολοι ενταχθηκαν στο ΕΑΜ.

    Μια περιοχη με ισχυρη αλβανικη εθνικη συνειδηση σημερα
    τις οποιας ομως οι κατοικοι οταν αναφεροντε στους προγονους τους
    κανουν λογο εξισου για Αλβανους και Ελληνες κλπ

    Μια περιοχη ΑλβανοΕλληνων η αλλιως εν δυναμει Ελληνων που επιλεξανε να ειναι Αλβανοι
    οπως σωστα σημειωσε ο συγγραφεας.

    Καποτε ειχανε ρωμεικη συνειδηση
    Σημερα σκιπεταρικη.

    Μια γειτονικη της Λιουντζης περιοχη
    με παρομοιο με αυτη παρελθον ηταν αυτη της Ζαγοριάς.

    Ας δουμε ενα υπομνημα που εστειλαν οι κατοικοι της το 1913
    και ενα γραμμα ενος Ζαγορισιου πριν 5 γενιες στους χωριανους του
    και θα καταλαβουμε πολλα για το παρελθον των περιοχων αυτων.

    ..Στις 16 Ιουνίου 1913, οι αντιπρόσωποι των «τμημάτων Ρίζης και Ζαγοριάς» έστειλαν ένα υπόμνημα προς τις Μεγάλες Δυνάμεις.
    Χρησιμοποιούν ιστορικά, γεωγραφικά και εθνολογικά επιχειρήματα για να τεθούν τα σύνορα «της Ελληνικής Ηπείρου και της Αυτονόμου Αλβανίας, της οποίας σχεδιάζεται η δημιουργία».
    Μεταξύ άλλων αναφέρονται και στο φαινόμενο της διγλωσσίας (που με το καθεστώς του Τζάτζη , επι Χοτζα μεταβλήθη σε αποκλειστική αλβανογλωσσία): «Η στενότης των σχέσεων μετά των Αλβανών εισήγαγε την χρήσιν εκτός της Ελληνικής και της Αλβανικής γλώσσης … το εξαγώμενον εκ της χρήσεων της αλβανικής γλώσσης εις τα βόρεια της Ηπείρου καταπίπτει προ της πραγματικότητος της Εθνικής συνειδήσεως των χριστιανών».
    Παρακάτω, προχωρούν στην έκδοση ψηφίσματος μέσω του οποίου ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να εξοπλίσει και να εκπαιδεύσει όλους τους άνδρες από 20 – 40 ετών και μάλιστα τα χωριά τους θα αναλάβουν όλα τα έξοδα. Οι αντιπρόσωποι αυτών των περιοχών εξέλεξαν πενταμελή επιτροπή
    για να τηλεγραφήσει τις αποφάσεις τους στον Ελευθέριο Βενιζέλο:
    1. Ντίλιος Κ. Βασίλειος, εκ Λαμπόβου
    2. Χαρίτος Πέτρος, εκ Νίβανης
    3. Χατζηβασιλείου Θωμάς, εκ Μικράς Τσέτας Λαμπόβου
    4. Μαρκόπουλος Θεοδώσιος, εκ Λέκλης
    5. Γιάσσου Αναστάσιος, εκ Σέπερης….
    Κατι χαρακτηριστικο ειναι η διατηρηση επωνυμων σε οπουλος κσι ακης αλλα στην αλβανοποιημενη μορφη -οπουλι ,-ακ ,
    κατι που συμβαινει ως σημερα στην νοτια Ιταλια
    με επωμνυα σε καταληξεις οπως
    άκης(-ace, -acci,-achi,-aci), -όπουλος(-opolli,-opulo,-opullo,-pollo κτλ), -εας( -ea), -ούδης(-oudi), -άς (à), -ιώτης(iotti,-iota,-iatti,-otto), -αίος(-eo), -ανός(-anò)

    Ενα ακομα τρανταχτο παραδειγμα για το πως καποιοι πρωην »μη Αλβανοι»
    εξελιχθηκαν σε Αλβανοι
    με κινητρα ομως ιδιοτελη τις περισσοτερες φορες….

    »»Από ένα γράµµα που προέρχεται από τον αποδηµούντα στην Tolosa της Αµερικής, Μ. Μάρκο από το Τόποβο και στέλνεται στον πατέρα του, βλέπουµε ότι στις αρχές του 20ου αι. οι Ζαγορίσιοι ως προς τη συνείδηση ήταν διηρηµένοι σε δύο στρατόπεδα.
    Χαρακτηριστικό του γράµµατος είναι το παρακάτω …..
    «σας παρακαλώ να µου γράφετε αλβανικά, διότι και εγώ αγαπώ πολύ να γράφω αλβανικά,……
    Για να ζηταει απο τους δικους του να του γραφουν στα αλβανια σημαινει οτι ως τοτε του γραφανε στα ελληνικα
    αν και αυτο ειναι το λιγοτερο μια ςκαι ολοι οι νοτιοι Αλβανοι γραφανε στα ελληνικα….
    Παρακατω αναφεροντε πιο ενδιαφεροντα στοιχεια προς τους χωριανους του.

    »’Σας παρακαλώ όπως αφήσετε τον Ελληνικό φανατισµόν,»’
    Αρα μεχρι τοτε στο χωριο τους υπηρχε »ελληνικος φανατισμος» δηλαδη εντονη ρωμεικη συνειδηση.
    Τους παρακινουσε ομως να τον εγκαταλειψουν και εξηγουσε τους λογους

    »»….αφήσετε την Μεγάλην Ιδέα, διότι δεν µας δίδει ψωμι….»»»
    Αυτα ακριβως ηταν σε πολες περιπτωσεις τα κινητρα που κανανε πολλους διγλωσσους χριστιανους , στις Αμερικες και τις Ρουμανιες, να το ριξουν στον Αλβανισμο.

    Ενα ακομα γραμμα των Κατωλαμποβιωτων αυτη τη φορα
    την ιδια περιοπου εποχη.

    ..Κάποιοι Κατωλαµποβίτες στα µέσα Σεπτεµβρίου του 1910 έστειλαν επιστολή534 στον πρόξενο Αργυροκάστρου Χαλκιόπουλο, στην οποία ανέφεραν ενδιαφέροντα ζητήµατα όπως:
    «-προ δέκα µηνών οι φατρίες προελθούσες εξ ατοµικών λόγων ανήλθαν µέχρι του σηµείου ώστε εξερράγη αγώνας τροµερός που αποβλέπει στην εξόντωση µας, αγώνας ζωής ή θανάτου…κατά της πατρίδας …….
    -εµείς οι άµοιροι παιδείας, τελείως παρασυρθήκαµε αφ’ενός µεν υπό επιτηδείων προσώπων, αφ’ετέρου δε καταπιεσθήκαµε υπό της άλλης µερίδας
    Η αλλη μεριδα ειναι οσοι ειχαν εναγκαλησθη τα αλβανικο εθνικο κινημα …
    »’…..τόσο ώστε απελπισθέντες πλέον και µη ευρίσκοντας άλλη διέξοδο, διότι θελή- σαµε να έλθοµε σε συνεννόηση µε το εθνικό µας κέντρο
    Εδω βλεπουμε οτι ως εθνικο κεντρο εννοουσανε την Ελλαδα.
    »……αλλά αδύνατον, τούτο διατεθέν ύπουλος και τεχνηέντως υπό των εκάστοτε επιτηδείων, όχι µόνο µας απέπεµψε και δεν µας δέχτηκε, αλλά και τους δυστυχείς διδασκάλους που είχαµε διορίσει, απέπεµψε εν ώρα χειµώνος.
    ΕΔΩ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΟΦΡΟΝΩΝ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟ ΚΕΙ ΜΕΡΙΑ ΠΑΡΟΤΙ ΩΣ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ.
    ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ .

    »»Και έτσι ριφθήκαµε στο κίνηµα της 20ης Μαρτίου 1909 ή του Αλβανισµού. Και ότι υποπέσαµε στον αλβανισµό όχι εκ πεποι- θήσεως και ελευθέρης βουλήσεως αλλά καταπιεσθέντες από της άστοργης διαγωγής του τότε προξένου και της τότε Μητροπόλεως χάρη της µερίδας των επιτηδείων.»’
    ΕΔΩ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΦΙΛΑΡΓΡΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΑΡΚΕΤΟΥ ΕΚ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΦΡΟΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙ ΑΓΚΑΛΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΟΠΩΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ….

    Παρακατω αναφερουν κατι πολυ ενδιαφερον
    »Μη νοµίζετε ότι ο Ντίλιος έχει συναίσθηση εθνισµού …..»’
    Εδω αναφερουν για εναν συντοπιτη τους οτι δεν εχει συναισθηση εθνισμου και εξηγουν το λογο…
    ‘…….όταν ανακηρύχθηκε το οθωµανικό σύνταγµα περιφερόνταν διάφορα χωριά Λιούντζης υπέρ του αλβανισµού…..»»’
    Εδω απλα αποδεικνυεται οτι στην σε μεγαλο ποσοστο διγλωσση , τα χρονια εκεινα , Λιουντζη
    δεν μπορει να υπηρχε »αλβανικη εθνικη συνειδηση»
    γιατι αν υπηρχε
    ο Ντιλιος δεν θα γυριζε στα χωρια για την διακυρυτει, δεν θα υπηρχε δηλαδη αναγκη για κατι τετοιο.

    Ενω για τη γλωσσα της περιοχης εχουμε τα παρακατω.
    »»Ως προς το θρήσκευµα όλοι οι κάτοικοι ήταν και είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και ως προς την γλώσσα µιλούσαν την αλβανική παραφθαρµένη και λιγότερο την ελληνική µέχρι που µετά το 1913 περιορίστηκε τόσο πολύ που εγκαταλήφθηκε ,[ ιδιως κατα την κομμουνιστικη εποχη οπου και απαγορευονταν η ομιλια της ελληνικης εκτος της λεγομενης μειονοτικης ζωνης ,σημειωση δικη μου ]..
    Η µη σωστή χρήση της αλβανικής γλώσσας939 στην περιοχή της Ζαγοριάς, όπως και στις γύρω αλβανόφωνες περιοχές…..»’
    939. Vasil Bici, Ceshtje te dygjuhesise ne shkollat e pakicave, σελ. 70

    Ενω στο χαρτη του Φοντουλη οσο και σε αυτον του Αραβαντινου
    οι περιοχες αυτες αναφεροντε ως διγλωσσες η ως εχουσες δευτερη γλωσσα τα ελληνικα
    σε αντιθεση με τις αμεσως βορειοτερες [Τεπελενι ,Κλεισουρα κλπ]
    που αναφεροντε ως αμιγως αλβανοφωνες.

    ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΛΒΑΝΙΑ στα 1913-14

    ¨ Στις 12 Οκτωβρίου 1913 ο Εσάτ πασάς συγκρότησε στο Δυρράχιο
    τη λεγόμενη «Γερουσία τής κεντρικής Αλβανίας» ως αντίβαρο στην κυβέρνηση τής
    Αυλώνας. …..¨¨¨
    Εδω βλεπουμε οτι οι περισσοτεροι κατοικοι της κεντρικης Αλβανιας δεν θελανε να ενταχθουν
    σε μια ανεξαρτητη Αλβανια
    οπως ειχε αυτα ανακυρυχθει μολις στην Αυλωνα.
    Ας δουμε τι θελανε και ειχανε αυτονομησει τη περιοχη τους…..

    ¨¨Το κύριο αίτημά τους ήταν η απομάκρυνση τού «γκιαούρη» ηγεμόνα Wied και η
    εγκατάσταση στον αλβανικό θρόνο μουσουλμάνου πρίγκιπα.
    Το σύνθημά τους ήταν
    «Dum babën» (στη διάλεκτο τής κεντρικής Αλβανίας σημαίνει «Θέλουμε τον πατέρα
    μας», δηλ. τον σουλτάνο)
    18¨¨¨¨
    Εδω βλεπουμε οτι θελανε για αρχηγο τους τον Οθωμανο αυτοκρατορα
    τον οποιο αποκαλουσανε »’μπαμπα»’ τους οπως κανανε και οι Ανατολιτες Τουρκοι
    ¨

    ¨¨Οτιδήποτε σχετιζόταν με το ανεξάρτητο αλβανικό κράτος, οι ισλαμιστές το θεω-
    ρούσαν βέβηλο προς τη θρησκεία τους. Σε κάθε περιοχή, πόλη ή χωριό που καταλάμ-
    βαναν, κατέβαζαν την αλβανική σημαία
    και ύψωναν την τουρκική.¨¨
    Εδω εχουμε τα αισθηματα τους τα οποια ηταν πρωτα φολοοθωμανικα φιλοτουρκικα
    και δευτερευοντως αλβανικα η οτιδηποτε αλλο.

    ¨¨¨¨Από την πρωτεύουσα τού κράτους, στην οποία κυμάτιζε η τουρκική σημαία, απηύθυναν χαιρετισμό στον σουλτάνο,¨¨¨
    Δηλάδη οι κατοικοι της κεντρικης Αλβανιας ,η πλειοψηφεια τους,
    υψωσανε την τουρκικη σημαια
    στο Δυρραχιο κανοντας το πρωτευουσα του κρατους τους.

    ¨¨¨¨Την ίδια στιγμή συγκρότησαν την
    Γερουσία τής κεντρικής Αλβανίας
    υπό την ηγεσία τού Μουσταφά Ντρόκι, η πρώτη πράξη τής οποίας
    ήταν να φροντίσει την αποστολή αντιπροσωπείας υπό τον Χατζή Αλή στον σουλτάνο,
    προκειμένου να τού προσφέρει το στέμμα τής Αλβανίας183.¨¨
    Δηλαδη θελανε να κανουν ηγεμονα της χωρας τους
    -της ημιαυτονομης περιοχης τους-
    τον ιδιο τον Σουλτανο και ολο αυτα το 1913 οταν γινοτανε προσπαθειες
    να γινει η Αλβανια ανεξαρτητη. στην Αυλωνα

    Τουρκαλβανοι δεν ηταν παντα και απλα »εξισλαμισμενοι Αλβανοι»
    αλλα πολλες φορες απογονοι εξισλαμισμενων Αλβανων και Τουρκων εποικων
    πχ Αλη Πασας και Εμβερ Χοτζα ειχανε προγονους οχι μονο Αλβανους αλλα και Ανατολιτες εποικους;

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
    ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑ

    https://ikee.lib.auth.gr/record/285338/files/GRI-2016-17641.pdf

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s