Από την καλύβα

Ατομικότητα και συλλογικότητα στα ελληνικά πανηγύρια 

panoyr120807-022Τσάμικο είναι ένας χορός στον οποίο προηγείται ένας μαινόμενος και ακολουθούν κάμποσοι ηλίθιοι, έγραψε ένας Γάλλος διπλωμάτης (νομίζω ο Εδμόνδος Αμπού), λίγο μετά την Επανάσταση του ’21.

Στους ποντιακούς χορούς δεν υπάρχει περιθώριο για ανάλογους ορισμούς: χορεύουν όλοι ισότιμα, σε όποια θέση κι αν βρίσκονται.

Στους χορούς της παλιάς Ελλάδας κυριαρχεί η επιθυμία ανάδειξης του ατόμου. Οι άλλοι είναι απαραίτητοι, προκειμένου να διακριθεί ο ένας, η χορευτική δεινότητα του ενός. Η κοινότητα κερδίζει, επειδή διαθέτει ξεχωριστά άτομα.

Οι χοροί των εξ Ανατολής Ελλήνων εκφράζουν την απόλυτη αξία της ομάδας, της κοινότητας. Κανείς δεν ξεχωρίζει υπερβολικά, όλοι κινούνται στα προκαθορισμένα βήματα, χωρίς αυτοσχεδιασμούς. Το άτομο αντιλαμβάνεται την ύπαρξή του μέσα από τη δύναμη της ομογενοποιημένης ομάδας.

Τρέχα γύρευε τώρα, ποια πολύχρονα δεδομένα διαμόρφωσαν αυτές τις δυο κυρίαρχες αντιλήψεις. Ωστόσο, υπάρχει ένας ελληνικός τόπος όπου ο χορός υποδηλώνει μιαν αξιοπρόσεκτη σύζευξη (αρμονία;) ανάμεσα στην ανάγκη έκφρασης του ατομικού και στην αποδοχή της αναγκαιότητας του συλλογικού: η Κρήτη.

panoyr120807-055

Πηγή: Ατομικότητα και συλλογικότητα στα ελληνικά πανηγύρια | Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s