Επίκαιρα σχόλια

Ο Τσίπρας, ο Μπελογιάννης και οι συλλογικές μας παρεξηγήσεις

egkainia-tou-mouseiou-mpelogianni

Όταν είμαστε νέοι παρακολουθήσαμε τον μέχρι θανάτου (δήθεν) αγώνα μεταξύ Παπανδρέου Β’ και Μητσοτάκη Α’ με επίκεντρο την «αποστασία» του 1965. Ο οποίος κατάληξε, μετά τον θάνατο του ενός και την πολιτική συνταξιοδότηση του άλλου, στην απόλυτη ταύτιση των τάχα ασύμπτωτων πολιτικών τους χώρων: στο ΝΔΣΟΚ. Σήμερα η διαμάχη έχει μεταφερθεί ακόμα πιο πίσω, στον Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940. Εδώ και χρόνια ο Εμφύλιος εμφανίζεται ως η μητέρα των μαχών, ενώ στην πραγματικότητα είναι το άλλοθι της απόλυτης αμηχανίας. Όχι για τότε, αλλά για τώρα. 

Είναι προφανές ότι σε κάθε περίπτωση το παρελθόν χρησιμοποιείται για να εξυπηρετηθεί το παρόν. Για την ακρίβεια, όταν δεν μπορείς να μιλήσεις πειστικά για το παρόν και το μέλλον, είσαι υποχρεωμένος να επανέρχεσαι στο παρελθόν. Στο οποίο προβάλεις όλες τις αδυναμίες , τις ιδεοληψίες και την αμηχανία του παρόντος. Ακυρώνοντας έτσι όσες πραγματικές πιθανότητες υπάρχουν για μια πραγματική ανάταξη: την έξοδο της Ελληνικής Δημοκρατίας και των πολιτών της από το θανατηφόρο σπιράλ της κρίσης.

Χθες, μας έτυχε ο Μπελογιάννης. Μια εμβληματική φυσιογνωμία του Εμφυλίου, τόσο με τη δράση του, κυρίως όμως με τη στάση του στην πορεία προς την καταδίκη και το εκτελεστικό απόσπασμα. Η μία πλευρά, αυτή που εξέφρασε ο Τσίπρας, τον ανάδειξε σε εθνικό και λαϊκό ήρωα – πρότυπο, χωρίς σκιές. Η άλλη, αμήχανη αλλά και αποφασισμένη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τον περιέγραψε ως τυπικό εκπρόσωπο της επικίνδυνης και απειλητικής σταλινικής δικτατορίας, ο οποίος καλώς δικάστηκε και εκτελέστηκε. Οι πλέον εγγράμματοι αυτής της όχθης θυμήθηκαν και τις προσωπικές του ευθύνες στις εμφύλιες σφαγές αμέσως μετά την απελευθέρωση ή το ρόλο που έπαιξε στο διάστημα 1946-49. Και μια τρίτη, μειοψηφική αλλά θορυβώδης ομάδα, κατάγγειλε σε όλους του τόνους τον Τσίπρα ως καταχραστή της Ιστορίας και διακήρυττε ότι ο Μπελογιάννης είναι «δικός της».

Από όλους λείπει το ίδιο: μια σοβαρή, υπεύθυνη, ρεαλιστική, επεξεργασμένη πρόταση για το σήμερα και το αύριο της χώρας. Σε δεύτερο επίπεδο, απουσιάζει ο στοχασμός για τον Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940. Και πίσω απ’ αυτά, είναι κραυγαλέα η απουσία οποιουδήποτε σεβασμού στην τραγικότητα του προσώπου, δηλαδή του ίδιου του Μπελογιάννη.

Με αυτούς τους όρους, αμφιβάλλω αν το νέο μουσείο στην Αμαλιάδα έχει να προσφέρει κάτι θετικό στην αυτογνωσία και την αυτοκατάφαση των νέων ανθρώπων. Οι παλαιότεροι είναι (είμαστε) έτσι κι αλλιώς καμένα χαρτιά.

Advertisements

5 thoughts on “Ο Τσίπρας, ο Μπελογιάννης και οι συλλογικές μας παρεξηγήσεις”

  1. ΕΜΦΥΛΙΟΣ στη Βουλή για τον Μπελογιάννη και σκληρή κόντρα ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ
    Παρέμβαση Παπαρήγα: «Τσακώνεστε σε ξένο αχυρώνα»

    «Εμφύλιος» για τον… εμφύλιο έγινε σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής, ύστερα και από την «εμπρηστική» ομιλία του Βουλευτή της Χρυσής Αυγής Παναγιώτη Ηλιόπουλου.

    Και μπορεί η Ολομέλεια να συνεδριάζει σήμερα για την πρόταση σύστασης προανακριτικής επιτροπής σχετικά με την διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών του Γιάννου Παπαντωνίου, αλλά «τα αίματα άναψαν» όχι σχετικά με το ίδιο ζήτημα, αλλά για την χθεσινή εκδήλωση εγκαινίων του Μουσείου Νίκου Μπελογιάννη, στα οποία παραβρέθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, όπως επίσης ο Γ.Γ. του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας και ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων Βασίλης Λεβέντης.

    Τασούλας (ΝΔ): Ο Μπελογιάννης είναι ήρωας αλλά για την παράταξή του

    Ο βουλευτής της ΝΔ Κώστας Τασούλας ανέφερε ότι ο Μπελογιάννης είναι λαμπρός αγωνιστής και ήρωας του κόμματός του, αλλά δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ήρωας της Δημοκρατίας άρα και της άλλης πλευράς. «Ο θάνατος του Μπελογιάννη ήταν μια σκληρή πράξη, η θανατική καταδίκη είναι μια σκληρή πράξη . Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η προσπάθεια επιβολής κομμουνιστικής δικτατορίας συνιστά πράξη υπέρ της δημοκρατίας» τόνισε προκαλώντας τις διαμαρτυρίες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

    «Πριν λίγο ο κ. Τασούλας νομιμοποίησε και δικαίωσε την εκτέλεση του Νικου Μπελογιάννη. Να δικαιώνεται το εμφυλιακό κράτος μετά απο μια τέτοια πρωτοβουλία, ποιος μπορεί να κατηγορεί την Αριστερά για διχασμό; Να χειροκροτεί η ΝΔ είναι θλιβερό» σχολίασε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θ. Δρίτσας, ενώ «αντικομμουνιστικό παραλήρημα» χαρακτήρισε την τοποθέτηση του κ. Τασούλα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Παπαφιλίππου.

    Αποστάσεις από την διαμάχη, ασκώντας εμμέσως κριτική στη ΝΔ, πήρε ο βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Βασίλης Κεγκέρογλου. «Η Χρυσή Αυγή έχει τους λόγους της που τα λέει όλα αυτά. Οι υπόλοιποι όμως τι λόγο έχουν; Διαπράττουν μεγάλο σφάλμα, στρατηγικής σημασίας» επισήμανε,

    Σε δική του παρέμβαση ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Τζαβάρας υποστήριξε: « Γίνεται σκόπιμα μια σύγχυση. Δικαιολογημένα η εκτέλεση Μπακογιπάνη συνήγειρε τα πλήθη. Ακόμη και ο Ντε Γκολ είπε «όχι» στην εκτέλεση, την οποία ήθελε τοο παρακράτος όμως. Αλλά ο εμφύλιος στην Ελλάδα δεν εχει τη γοητεία του ισπανικού. Ο ελληνικός εμφύλιος ήταν για να μην γίνει Λαϊκή Δημοκρατία η Ελλάδα. Ποιος δικαιώθηκε; Απ´ όλες τις πλευρές υπήρξαν ήρωες και κακοποιοί. Δεν πρέπει αυτή η μελανή σελίδα της ιστορίας, ο εμφύλιος να αποτελέσει στιγμή πολιτιστικής κληρονομιάς».

    Βούτσης: Εκφράζω την έκπληξή μου για τις ομιλίες βουλευτών της ΝΔ

    «Μόνο από επώνυμους αρθρογράφους της Καθημερινής, της Εστίας και κάποια περιθωριακά έντυπα της Άκρας Δεξιάς υπήρχαν κάποιες αντιδράσεις για αυτή την πρωτοβουλία. Εκφράζω την έκπληξη μου με τις δυο ομιλίες έγκριτων συναδέλφων» υποστήριξε ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, μιλώντας από τα έδρανα των βουλευτών (όπως είναι υποχρεωμένος από τον κανονισμό όταν επιθυμεί να εκφράσει την προσωπική του άποψη). Ο κ. Βούτσης πρόσθεσε ότι μένει έκπληκτος «για μια συνηγορία για μια εκτέλεση που έγινε κάτω απο τη δημόσια κατακραυγή επιφανών εκείνης της περιόδου», αλλά και γιατί δεν είχε διατυπωθεί καμία ένσταση στην απόφαση της Βουλής να τιμήσει τον Μπελογιάννη..

    «Ο Φράνκο είχε τιμήσει τους νεκρούς του εμφυλίου. Εμείς ακόμη το κάνουμε. Η ενέργεια της Βουλής ήταν πολυ σωστή» παρενέβη από την πλευρά του και ο βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και αντιπρόεδρος της Βουλής Δ. Κρεμαστινός.

    Παπαρήγα: «Τσακώνεστε σε ξένο αχυρώνα»

    Από την δική της σκοπιά αντιμετώπισε το ζήτημα η πρώην ΓΓ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία η οποία χαρακτήρισε «απαράδεκτο σήμερα, με μια συγκεκριμένη ημερήσια διάταξη, να θίγεται αυτό το θέμα». Όπως πρόσθεσε για ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ « τσακώνονται σε ξένο αχυρώνα». Η κ. Παπαρήγα ανέφερε ακόμα: «Δεν περιμένω ποτέ να δικαιωθεί ο αγώνας του ΕΑΜ σε αυτό το κοινοβούλιο. Το μόνο που μπορεί να επιβραβεύσει είναι το καρότο και το μαστίγιο απεναντι στον λαό».

    Η κόντρα πάντως επεκτάθηκε και εκτός του κοινοβουλίου, με αφορμή την χθεσινή ανακοίνωση της ΟΝΝΕΔ που κατηγόρησε τον κ. Τσίπρα ότι εκφράζει «μετεμφυλιακά συμπλέγματα» και ότι «υιοθετεί την εκδικητική συνθηματολογία του ακροατηρίου του «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, Μελιγαλάς»».

    Αντιδράσεις και για την ΟΝΝΕΔ

    «Κατάπτυστο» χαρακτήρισε το σχόλιο της ΟΝΝΕΔ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος, ενώ πρόσθεσε ότι «ο Νίκος Μπελογιάννης το μόνο που αξίζει είναι τιμή».

    «Η ΟΝΝΕΔ σε ανακοίνωση της στοχοποεί τα εγκαίνια του Μουσείου, αφιερωμένου, στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη, επενδύοντας σε μια εμφυλιοπολεμική ρητορική. Είναι προφανές ότι κάποιοι, ηγεμονευόμενοι πλήρως από την ακροδεξιά ατζέντα τμήματος της ΝΔ είναι είτε ιστορικά αναλφάβητοι είτε εσκεμμένα παραχαράκτες» απάντησε στην ΟΝΝΕΔ και η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ.

    http://www.star.gr/politiki/363990/emfylios-sth-boylh-gia-ton-mpelogiannh

    Μου αρέσει!

  2. Τι τιμούν στον Μπελογιάννη οι δημοκράτες;
    Όλοι οι πολιτικοί χώροι εκμεταλλεύονται τα σύμβολα και την Ιστορία
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ
    28.03.2017 – 15:37
    http://www.athensvoice.gr/politiki/ti-timoyn-ston-mpelogianni-oi-dimokrates

    Η εκδήλωση με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα θέτει ξανά στο δημόσιο διάλογο τους τρόπους με τους οποίους γίνεται από όλους τους πολιτικούς χώρους η εκμετάλλευση των συμβόλων και της Ιστορίας. Είναι μια συζήτηση που δεν αφορά μόνο τα κομμουνιστικά ή τα αριστερά σύμβολα.

    Άκουσα πολλούς δημοκράτες να τιμούν τον Νίκο Μπελογιάννη. Τι όμως τιμούν αυτοί στον Μπελογιάννη; Θα μπορούσαν και θα έπρεπε να τιμούν ένα άνθρωπο που αγωνίστηκε κατά των ναζί και έναν άνθρωπο που έπεσε για τις ιδέες του. Θα μπορούσε αυτός και οι άλλοι τρεις σύντροφοί του να αποκηρύξουν τις ιδέες τους για να επιζήσουν. Δεν το έκαναν προς τιμήν τους και προς τιμή μιας αγνοούμενης πολιτικής συνείδησης σήμερα. Σε μια εποχή που κάποιοι αλλάζουν κόμματα μόνο και μόνο γιατί κάποια άλλα τους υπόσχονται την επανεκλογή τους, σε μια εποχή που κυριαρχεί το μοντέλο της πολιτικής και των πολιτικών χωρίς ιδέες, δεν είναι και λίγο να υπάρχουν άνθρωποι που έδωσαν και τη ζωή τους γι’ αυτές. Θα μπορούσαμε επίσης να φανταστούμε να τιμούν ένα άλλο αστικό κράτος που δεν θα ήταν εκδικητικό και τόσο υποτελές, ώστε να επιδείξει τη μεγαλύτερη αρετή της δημοκρατίας. Την ανοχή. Μέχρι εδώ όμως. Τελεία. Γιατί κατά τα άλλα!

    Ας δούμε πρώτα τι τιμούν οι γραφικοί. Τις προάλλες, επίκληση στον Μπελογιάννη και τον άλλο εκτελεσμένο τον καθηγητή Μπάτση άκουσα να γίνεται από υποστηρικτές του Σώρρα. Μιλούσαν για τους δύο ως Έλληνες που ήθελαν την αυτοδύναμη βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας, όπως και ο Σώρρας (sic). Κάτι παρόμοιο συμβόλιζε και η παρουσία του κ. Λεβέντη στην εκδήλωση, ο οποίος τίμησε τον ήρωα «που ανήκει στον ελληνικό λαό και σε κανένα κόμμα». Κοινοτοπίας το ανάγνωσμα.

    Οι κομμουνιστές με τη σειρά τους τιμούν αυτονόητα ένα άνθρωπο που εξέφρασε απόλυτα τις αξίες τους υπέρ της «δικτατορίας του προλεταριάτου» και του σταλινισμού. Ο κ. Τσίπρας τι τιμά; Αυτός μιλώντας στην εκδήλωση υποστήριξε πως «ο Μπελογιάννης και οι εκατοντάδες Μπελογιάννηδες» εκτελέστηκαν γιατί πρώτον επιδίωκαν την «εθνική συνεννόηση που θα εδραίωνε τη δημοκρατία στη χώρα μας», και δεύτερον επειδή αντιτάχθηκαν σε όσους ήθελαν «μετά από την Κατοχή να κυβερνούν στην ουσία τη χώρα μας οι ξένες δυνάμεις με τους αντιπροσώπους τους εδώ και όχι οι νόμιμα εκλεγμένες από τον λαό κυβερνήσεις». Ο κ. Τσίπρας για να καλύψει τις στροφές «360 μοιρών» του, αλλά και για να πείσει ότι είναι δυνατόν να μετεξελιχθεί σε «αριστερό» σοσιαλδημοκράτη, έσπευσε να ιδιοποιηθεί την ιστορία του Μπελογιάννη. Αυτό εξόργισε, και δικαίως, το ΚΚΕ. Την ιστορία του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού δεν θα επιτρέψει να του την κλέψουν άλλοι.

    Αλήθεια, αν επικρατούσε ο Νίκος Μπελογιάννης και το κόμμα του τι εθνική συνεννόηση θα προέκυπτε; Μήπως σαν αυτή που προέκυψε στις χώρες του υπαρκτού; Μήπως πάλι θα προέκυπτε αυτοδύναμη εθνική και οικονομική ανάπτυξη; Αστείο να το λέμε όταν γνωρίζουμε πλέον τι ήταν η «οικονομική συνεργασία» της Σοβιετικής Ένωσης με τις υπόλοιπες κομμουνιστικές χώρες. Παραθέτω εδώ μόνο ένα ανέκδοτο που ψιθυριζόταν σε αυτές τις χώρες, για να καταλάβουμε: Ο Μάο ζητά από τον Στάλιν ένα δισεκατομμύριο δολάρια, πενήντα εκατομμύρια τόνους κάρβουνο και πολύ ρύζι. Ο Στάλιν συμφωνεί αλλά μετά γυρνώντας προς τους «συμβούλους» του, λέει «Δολάρια εντάξει. Κάρβουνο, εντάξει. Το ρύζι όμως πού θα το βρει ο Μπιέρουτ;». Ο τελευταίος ήταν ο ηγέτης της κομμουνιστικής Πολωνίας την εποχή του σταλινισμού. Αλλά μήπως, αν επικρατούσαν οι ιδέες του Μπελογιάννη, θα είχαμε «εκλεγμένους από τον λαό ηγέτες»; Βεβαίως. Τόσο εκλεγμένους όσο ήταν οι Χόνεκερ, Μπρέζνιεφ, Ζίβκοφ και τα άλλα παιδιά.

    Ο Μπελογιάννης ήταν ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚΕ που, παρά το γαρίφαλο και το χαμόγελό του, ποτέ δεν έπαψε να στηρίζει τον σταλινισμό και τη «δικτατορία του προλεταριάτου». Ένα πρόσωπο που ποτέ δεν συγκινήθηκε από τις δίκες της Μόσχας, τον λιμό της Ουκρανίας, τις φυλακίσεις, εκτοπίσεις, εξορίες και εκτελέσεις των συντρόφων του στη Ρωσία και στις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες «μυήθηκαν» στα αγαθά του σταλινισμού. Ήταν ένα πρόσωπο που χάθηκε από το μίσος των άλλων προς αυτόν, αλλά και με άσβεστο το δικό του μίσος, με χαμόγελο, προς όλους τους άλλους που δεν πίστευαν σε αυτά που πρεσβεύει ο ίδιος και ο Στάλιν. Δυστυχώς, δεν έχουμε κανένα στοιχείο να μας πείθει ότι δεν θα ανταπόδιδε στους «εχθρούς» του τα ίδια με αυτά που έκαναν αυτοί σε αυτόν. Μέχρι να πεθάνει δεν έδειξε κάτι τέτοιο.

    Το μόνο «λάθος» που αναγνώρισε ο ίδιος ήταν αυτό που ο Ζαχαριάδης έκανε σε αυτόν μη αναγνωρίζοντας την επιστολή Πλουμπίδη με την οποία αυτός αναλάμβανε την ευθύνη για την υπόθεση κατασκοπείας. Κανένα λάθος όμως δεν αναγνώρισαν και οι δυο στο κοινό τους ίνδαλμα, τον Στάλιν, για όλα όσα αυτός έκανε σε εκατομμύρια άλλους. Η εκ των υστέρων ανάγνωση των γεγονότων από τη σύντροφό του Έλλη Παππά, τιμά την ίδια, εξοργίζει το ΚΚΕ, αλλά δεν αλλάζει τα γεγονότα. Ο Τάκης Λαζαρίδης όμως, ανήλικος τότε θανατοποινίτης που του χαρίστηκε η ζωή και έζησε πολλά χρόνια στη φυλακή, στο βιβλίο του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε, σύντροφοι» (Πελασγός) πάει την κριτική σε πολύ μεγαλύτερο βάθος.

    Τέλος, ο φανατισμός του Μπελογιάννη δεν αφορούσε μόνο τα τεκταινόμενα στη Σοβιετική Ένωση. Στο βιβλίο του Παντελή Μούτουλα «Πελοπόννησος 1940- 1945» (Βιβλιόραμα), αυτός αναφέρει ότι η γραμμή που επικράτησε στην Πελοπόννησο, εκεί στην Αμαλιάδα που όλοι τον τίμησαν, και ειδικά στην Λακωνία, ήταν η γραμμή του Μπελογιάννη για την περίφημη «αλληλέγγυα ευθύνη». Σύμφωνα με αυτήν, «παραδειγματική τιμωρία» (θάνατο) άξιζαν από το 1943 όχι μόνο οι ταγματασφαλίτες αλλά «και τα συγγενικά τους πρόσωπα». Όλοι γνωρίζουμε πού κατέληξε αυτό στη διάρκεια του Εμφυλίου.

    Τι ήταν τελικά ο Νίκος Μπελογιάννης;

    Ένας υποστηρικτής του ολοκληρωτισμού της «δικτατορίας του προλεταριάτου».
    Ένας αταλάντευτα στρατευμένος σε μια ιδεολογία που είχε χάσει κάθε παλιό της μήνυμα για ατομική χειραφέτηση.
    Και ένας ο οποίος εκτελέστηκε στη μετεμφυλιακή περίοδο, πράγμα που θα έπρεπε να αποφύγει η τότε ελλιπής αστική μας δημοκρατία και το οποίο ζητούσαν τότε από την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα οι συνεργαζόμενοι Δημοκράτες Σοσιαλιστές όπως ο Γεώργιος Καρτάλης. Δεν ήθελαν τη θανατική ποινή του Μπελογιάννη γιατί ήσαν δημοκράτες, αλλά για τον ίδιο λόγο απεχθάνονταν τις ιδέες του.
    Θα μπορούσε να εκφράζει ένα τέτοιο πρόσωπο, όπως ο Μπελογιάννης, τους σημερινούς δημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες; Φυσικά και όχι.

    Μου αρέσει!

  3. Η «αλληλέγγυα ευθύνη» που αναφέρει ο Σιακαντάρης φυσικά δεν ήταν επινόηση του Μπελογιάννη. Ίσχυε πολύ πριν (και βέβαια σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής) για όλους. Και παρέμεινε ισχυρή (και κάλυμμα άπειρων δολοφονιών και άλλων πράξεων βίας) ΚΑΙ από τη νικήτρια παράταξη, ως το τέλος του Εμφυλίου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s