Επίκαιρα σχόλια

Η Νέα Δημοκρατία και η διαχείριση της ιστορικής μνήμης

istoriki-minmi

Σε σημερινό άρθρο του ο Σάκης Μουμτζής επιχειρεί να αναλύσει την αφωνία της Νέας Δημοκρατίας στην αναστήλωση του πατρικού του Ν.Μπελογιάννη. Και με αυτή την ευκαιρία να φωτίσει τους λόγους για τους οποίους η ΝΔ σε ολόκληρη την ιστορική – πολιτική της διαδρομή, δηλαδή σε όλο το διάστημα της Μεταπολίτευσης και μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσε να ξεφύγει αφενός από την αμηχανία με την οποία στέκεται μπροστά σ΄εκείνη την περίοδο και, κυρίως, από το σοβαρότερο πρόβλημά της που είναι κυρίως η ιδεολογική υποτέλεια που την χαρακτηρίζει και συμπυκνώνεται στο περίφημο «τιμάμε την Αριστερά και τους αγώνες της».

Στην ανάλυση του Μουμτζή αναφέρονται ως αιτίες που δημιούργησαν διαχρονικά αυτήν την αμηχανία και την ιδεολογική υποτέλεια:

  • Οι προσωπικές βιωματικές εμπειρίες του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος διαδέχτηκε τον Ευάγγελο Αβέρωφ, ο οποίος έδωσε την τελευταία μάχη γι΄αυτήν την ταραγμένη δεκαετία, το 1982, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης (από την οποία συζήτηση η ΝΔ είχε αποχωρήσει)
  • Η επανασυγγραφή της ιστορίας του εμφυλίου πολέμου, από τους ιστορικούς και τους διανοούμενους της Αριστεράς, την δεκαετία του 1980 τότε που το αφήγημα των νικητών απαξιώθηκε πλήρως, καθώς υπήρξε ένα από τα βασικά ιδεολογήματα της δικτατορίας.

Ο συγγραφέας καταλήγει στα ακόλουθα μελαγχολικά συμπεράσματα:

Έκτοτε, η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει την δεκαετία του 1940-50 ως μηδέποτε υπάρξασα. Δεν είναι μόνον η αμηχανία με την οποία στέκεται μπροστά σ΄εκείνη την περίοδο, είναι κυρίως η ιδεολογική υποτέλεια που την χαρακτηρίζει και συμπυκνώνεται στο περίφημο «τιμάμε την Αριστερά και τους αγώνες της».

Συνεπώς, όσοι ανάμεναν μια πιο δυναμική παρέμβαση της φιλελεύθερης παράταξης για το μουσείο Μπελογιάννη, κακώς έπεσαν από τα σύννεφα. Η έκπληξη θα ήταν, αν όντως συνέβαινε.

Πηγή: http://www.liberal.gr/arthro/127060/apopsi/s-moumtzis/i-diacheirisi-tis-istorikis-mnimis-apo-tin-nea-dimokratia.html

Θεωρώ ότι η αμηχανία της ΝΔ στη διαχείριση της δεκαετίας του 1940 δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητη. Γιατί η ΝΔ υπήρξε και είναι ακόμα η ιστορική συνέχεια της παράταξης, η οποία συμπεριλαμβάνοντας το προδικτατορικό κέντρο, είχε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική ιστορία. Ενδεικτικά:

  • Ενσωμάτωσε στις τάξεις της τους πολιτικούς και οικονομικούς δοσιλόγους της Κατοχής, ακόμα και τους άμεσους συνεργάτες των κατακτητών. Με ελάχιστες εξαιρέσεις όλοι αυτοί δεν έμειναν απλά ατιμώρητοι αλλά κυριολεκτικά έδωσαν τον τόνο ή το χρώμα στις επόμενες δεκαετίες
  • Δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει, μετά τη Βάρκιζα, τους έξαλλους αντικομμουνιστές (τους οποίους εμπεριείχε) και τους παρακρατικούς συμμορίτες, οι οποίοι με τη δράση τους συνέβαλαν αποφασιστικά στο να ξεσπάσει ο γενικευμένος Εμφύλιος 1946-49
  • Ανέχτηκε την ύπαρξη και τη σχεδόν ανοιχτή λειτουργία ενός πανίσχυρου και ανεξέλεγκτου παρακράτους, το οποίο όχι μόνο ευθύνεται για εγκλήματα (σκευωρία των αεροπόρων, δολοφονία Λαμπράκη κλπ) αλλά οδήγησε στην ίδια τη δικτατορία 1967-74, η οποία με τη σειρά της ευθύνεται για την τραγωδία της Κύπρου
  • Καλλιέργησε ένα νοσηρό πολιτικό κλίμα, από τη λήξη του Εμφυλίου ως το 1967, κύρια συνισταμένη του οποίου ήταν ο αντικομμουνισμός, ως προκάλυμμα μιας χυδαίας (καθόλου ιδεολογικής) χρησιμοθηρίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο διάφοροι ατάλαντοι ή απλά απατεώνες έκαναν καριέρες και περιουσίες, ταυτόχρονα όμως έστρωσαν το χαλί για να περάσει η Χούντα

Αλλά και στη Μεταπολίτευση η ΝΔ του Κ. Καραμανλή, παρά τα όσα προσέφερε στην ομαλή μετάβαση στη Δημοκρατία, έκανε επιλογές οι οποίες βρήκαν αντίθετη μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, με κορυφαία την ουσιαστική ατιμωρησία (και πάλι) όσων στήριξαν τη Χούντα και έδρασαν υπέρ της αλλά και την ενσωμάτωσή τους στη μεγάλη δεξιά παράταξη. Σημειωτέον ότι πολλοί απ’ αυτούς ήταν τα ίδια πρόσωπα που είχαν δράσει με τον τρόπο που αναφέρθηκε στα προδικτατορικά χρόνια.

Δεν είναι περίεργη λοιπόν η αμηχανία. Αλλά γιατί να εκδηλώνεται ακόμα και σήμερα, που έχουν φύγει οι γενιές των αμαρτωλών δεκαετιών;

Η απάντηση έχει να κάνει με την ίδια τη φύση της ΝΔ ως κόμμα – εκφραστής της παράταξης και με τον τρόπο που αντιλαμβανόταν (και αντιλαμβάνεται ακόμα) την κατοχή και τη νομή της εξουσίας. Και, φυσικά, τον τρόπο με τον οποίο άσκησε αυτή την εξουσία όλο το διάστημα στο οποίο βρέθηκε στην κυβέρνηση, από το 1974 και μετά και, κυρίως, από το 1990 και μετά. Η ΝΔ υπήρξε και είναι ένας συνασπισμός πολιτικών κοτζαμπάσηδων οι οποίοι σε όλες τις περιόδους που ήταν στην κυβέρνηση έδρασαν χρησιμοθηρικά (και υπό τη ολέθρια επιρροή του ΠΑΣΟΚ, το οποίο μιμήθηκαν μέχρι ταυτίσεως) και καθόλου ιδεολογικά.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, τις ιστορικές και τις άμεσα χρησιμοθηρικές, το περίεργο θα ήταν να αφήσουν το γάμο και να τρέχουν για τα πουρνάρια μιας εν πολλοίς ανούσιας αντιπαράθεσης για τη δεκαετία του 1940, με τη την Αριστερά.

Ήταν αναμενόμενο, τις εποχές των παχιών αγελάδων η ΝΔ να μην ασχολείται με ανούσια θέματα. Το επιχείρημα του Μουμτζή  ότι η ΝΔ είχε ελάχιστους, εκείνην την εποχή διανοουμένους ισχύει, κατά τη γνώμη μου, από λίγο έως καθόλου. Οι διανοούμενοι δεν έλειψαν ποτέ σ’ αυτούς που πραγματικά τους χρειάζονται. Η ΝΔ, ως πριν λίγα χρόνια, δεν διέθετε τέτοιους γιατί απλά δεν τους χρειαζόταν. Τώρα που τους χρειάζεται, διαθέτει και με το παραπάνω. Το ότι οι περισσότεροι προέρχονται από την Αριστερά (όπου έμαθαν άριστα να διχοτομούν τις ιδεολογικές τρίχες κατά μήκος) είναι απλή λεπτομέρεια.

Η ουσία όμως είναι ότι η παρουσία τους στον ευρύτερο χώρο της ΝΔ μάλλον προκαλεί ζημιά παρά βοηθά τη συντηρητική παράταξη: Οι διανοούμενοι αυτοί εκφέροντας και καλλιεργώντας έναν ρηχό και πολλές φορές ευτελή και ουσιαστικά απολίτικο αντικομμουνιστικό (στην πραγματικότητα αντι- συριζαϊκό) λόγο δεν βοηθάνε καθόλου στη στρατηγική ανάγκη της ΝΔ να γίνει επιτέλους κόμμα αρχών, από κόμμα πολιτικών κοτζαμπάσηδων. Η πολιτική συγκυρία είναι ιδανική για να επιχειρηθεί η μετατροπή της ΝΔ σε ένα μεγάλο σύγχρονο κόμμα εξουσίας, αλλά προφανώς θα περάσει ανεκμετάλλευτη.

Κλείνοντας οφείλω να σημειώσω ότι η ΝΔ δεν είναι το μοναδικό παράταιρο, δηλαδή ξεπερασμένο και παλιομοδίτικο κόμμα της πολιτικής μας σκηνής. Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ όμως αγγίζουμε το σκληρό πυρήνα του προβλήματος, ο οποίος δεν είναι τα κόμματα αλλά η ίδια η κοινωνία που τα δημιουργεί και τα συντηρεί ως έχουν.

Advertisements

1 thought on “Η Νέα Δημοκρατία και η διαχείριση της ιστορικής μνήμης”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s