Επίκαιρα σχόλια

2 Μαΐου 2017

2016-01-28T131130Z_328843128_D1BESJTRXAAB_RTRMADP_3_BRITAIN-ART
Αν κρίνω από τις αμήχανες αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και τα άρθρα των μουτζαχεντίν που στάζουν ξινίλα (πχ στο πρόταγκον) τότε η συμφωνία είναι τόσο καλή (ή τόσο λιγότερο κακή) όσο θα μπορούσε να είναι, δεδομένων των συνθηκών. Προσωπικά είμαι ακόμα μια φορά στους χαμένους, εξαιτίας της μείωσης του αφορολόγητου, ενώ κανένα από τα αντίμετρα που ακούστηκαν δεν με αφορά – αν υποθέσουμε ότι θα έχω υγεία και δουλειά τα επόμενα χρόνια. Μεσομακροπρόθεσμα (που έλεγαν και οι πασόκοι) έχω να κερδίσω αφού (υποτίθεται ότι) η χώρα μου δεν θα καταρρεύσει, οπότε υπάρχει μια αμυδρή προοπτική τα παιδιά μου να ζήσουν εδώ και να μη γίνουν μετανάστες (στο μικρό επίπεδο) ενώ (στο μεγάλο) η 200η επέτειος του ιδρυτικού 1821 μπορεί και να μη γιορταστεί σε συνθήκες μαύρες κι άραχλες, αλλά με κάποια φαναράκια ελπίδας ν’ αχνοφέγγουν.

 

Προς το παρόν όλο αυτό δεν είναι παρά διαχείριση της καταστροφής και μάλιστα κακή – αν είχαμε πραγματική κοινωνία πολιτών (πρωτίστως) και αντίστοιχη ηγεσία (δευτερευόντως) θα είχαμε βγει από το λάκκο με τα σκατά ήδη από το 2011. Δεν συνέβη, αλλά η ζωή συνεχίστηκε – κι αυτό δεν θα σταματήσει.

 
Εξαιτίας της κοινωνικής μας αναπηρίας υποστήκαμε, η μεγάλη πλειοψηφία, μια ασύμμετρη δέσμη από απανωτές υποτιμήσεις, στο εισόδημα και την αξιοπρέπειά μας. Μας τις επέβαλαν οι δανειστές, θέλοντας να σώσουν πρώτ’ απ’ όλα τα λεφτά τους και δευτερευόντως την Ελλάδα, με τον τρόπο που αυτοί θεωρούσαν σωστό. Δηλαδή με το μείγμα των νεοφιλελεύθερων δογμάτων, που περιέχει ισχυρή δόση ποντικοφάρμακου για τα κράτη και τους πολίτες που είναι υποχρεωμένοι να το καταπιούν.
 
Δεν είχαμε καμιά πραγματική δυνατότητα να αποφύγουμε τη συνταγή τους, γιατί ποτέ, από το 2009 ως σήμερα, δεν προτείναμε και δεν διεκδικήσαμε εμείς οι ίδιοι ένα συμφωνημένο και ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση (η περίπτωση Βαρουφάκη δεν ήταν ούτε συμφωνημένη, ούτε σοβαρή) Έτσι δεν αποφύγαμε τις μεγάλες ζημιές, στη χώρα και τα νοικοκυριά. Με αποκλειστικά δική μας συλλογική υπαιτιότητα.
 
Σήμερα έχουμε τις ενδείξεις μιας συμφωνίας, πάντα στα μέτρα των δανειστών, με την οποία οφείλουμε να πορευτούμε για τα επόμενα χρόνια. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Μπορεί στα δύσκολα χρόνια που έχουμε μπροστά μας να σοβαρευτούμε ως κοινωνία και ως πολίτες. Τουλάχιστον να ξεφύγουμε από το στυλ «τρία πουλάκια κάθονται». Αυτό είναι το σημαντικότερο προαπαιτούμενο για το μέλλον.
 
Δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα συμβεί, αλλά έχω κάθε λόγο να το προσπαθήσω, στο βαθμό που μου αναλογεί.
Πίνακας: Pregnant Girl,  του Lusian Freud. 
Advertisements

1 thought on “2 Μαΐου 2017”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s