Χούντα

Η Ελλάδα και η αμερικανική τύφλωση 

Ηλίας Νικολακόπουλος

(2010)

Προετοιμάζοντας την επίσκεψή του στην Ελλάδα το 1999, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον είχε παραδεχθεί με δηλώσεις του πως «όταν η χούντα ανέλαβε τον έλεγχο (της χώρας) οι ΗΠΑ επέτρεψαν στα ψυχροπολεμικά τους συμφέροντα να υπερισχύσουν του συμφέροντος- ή μάλλον της υποχρέωσής τους- να υποστηρίξουν τη δημοκρατία».

Ηταν η πρώτη φορά, 25 χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, που οι ΗΠΑ αποδέχονταν επίσημα έστω και ένα περιορισμένο μερίδιο ευθύνης για τον ρόλο τους στην Ελλάδα κατά τη δεκαετία του ΄60. Παραδοχή που παρέμενε πάντως στα όρια του αυτονόητου, αφού απλώς αναγνώριζε την αγαστή και χωρίς ταλαντεύσεις συνεργασία της κυβέρνησης των ΗΠΑ με το δικτατορικό καθεστώς. Ενας έμμεσος τρόπος ώστε να παρακαμφθούν τα πιο κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την ενεργό ανάμειξη των ΗΠΑ στην ελληνική πολιτική, τον ρόλο τους στην πολιτική κρίση του 1965-67, καθώς και στην τραγωδία της Κύπρου. Πρόκειται για την ερμηνευτική εκδοχή της «αποχής», σύμφωνα με την οποία η αδιατάρακτη συνεργασία της Ουάσιγκτον με αυταρχικά καθεστώτα την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου προέκυψε ως «αναγκαίο κακό», καταδικαστέο βέβαια με βάση τις σημερινές αντιλήψεις, αλλά πάντως ερμηνεύσιμο με όρους ρεαλιστικής πολιτικής.

 

 

 

 

 

Με την εκδοχή αυτή της «αποχής» την οποία προωθούν και οι επίσημες αμερικανικές δημοσιεύσεις διαλέγεται το βιβλίο της Αριστοτελίας Πελώνη «Ιδεολογία κατά ρεαλισμού. Η αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα 1963-1976» από τις Εκδόσεις Πόλις. Στο πλαίσιο αυτό εξετάζει την αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα σε τρία διακριτά επίπεδα- το συστημικό, το κρατικό και το ατομικό- χρησιμοποιώντας, εκτός από τις δημοσιευμένες πηγές, το εξαιρετικά ενδιαφέρον αρχείο προφορικών συνεντεύξεων (Οral Ηistories Collection του ΑDSΤ) με αμερικανούς διπλωμάτες που υπηρέτησαν στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Αγκυρα ή στις αντίστοιχες διευθύνσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Το βασικό της συμπέρασμα είναι ότι, ενώ σε συστημικό επίπεδο η αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα εμφανίζεται ως «ρεαλιστική» για τα συμφέροντα των ΗΠΑ στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, η εφαρμογή της στην πράξη όχι μόνον προκάλεσε μια διπλή τραγωδία σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και έβλαψε τα μακροπρόθεσμα αμερικανικά συμφέροντα, προκαλώντας και εμπεδώνοντας έναν αντιαμερικανισμό που διατηρείται σταθερά μέχρι σήμερα. Η αντιμετώπιση της Ελλάδας κατά τη δεκαετία 1965-1974 με τις μυωπικές αγκυλώσεις του εμφυλίου πολέμου και των αρχών της δεκαετίας του ΄50- όταν ο αμερικανός πρέσβης Πιουριφόι παρενέβαινε χυδαιότατα στην εσωτερική πολιτική- μετέτρεψε μια δήθεν ορθολογική επιλογή σε ανορθολογικό αταβισμό.

Μελετώντας μάλιστα και το ατομικό επίπεδο η συγγραφέας αναδεικνύει την απόλυτη ανεπάρκεια του αμερικανικού διπλωματικού προσωπικού, το οποίο (με ελάχιστες εξαιρέσεις) λειτουργούσε με «γνωστικές προδιαθέσεις» (στην πράξη παρωπίδες) που το εμπόδιζαν να αντιληφθεί τους μετασχηματισμούς της ελληνικής κοινωνίας. Αντιμετώπιζαν την Ελλάδα με τα στερεότυπα των προηγούμενων δεκαετιών, τους έλληνες πολιτικούς με την αλαζονεία της υπερδύναμης και αρνούνταν να καταβάλουν την παραμικρή διανοητική προσπάθεια ώστε να κατανοήσουν τις αλλαγές που είχαν σημειωθεί. Μοιραίοι άνθρωποι, γραφειοκράτες με περιορισμένη αντίληψη και έμμονες ιδέες, βρέθηκαν να επηρεάζουν τη ζωή της Ελλάδας για περισσότερο από μια δεκαετία. Η φανατισμένη αντιπαλότητα με τον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου, που τεκμηριώνεται αναλυτικά στο βιβλίο (σελ. 193-272), αποτελεί το πιο κραυγαλέο παράδειγμα.

 

 

 

 

 

 

 

Καθοριστικός ήταν ο ρόλος του αμερικανικού παράγοντα στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (στη φωτό βομβαρδισμένο το Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία) και στην τουρκική εισβολή που ακολούθησε, καθώς η CΙΑ είχε αναλάβει την «καθοδήγηση» του Ιωαννίδη. Τα επίσημα όμως αρχεία στις ΗΠΑ παραμένουν κλειστά…

 

 

 

 

 

Ανεπαρκείς διπλωμάτες, γραφειοκράτες με περιορισμένη αντίληψη και έμμονες ιδέες βρέθηκαν να επηρεάζουν τη ζωή της Ελλάδας για περισσότερο από μία δεκαετία

«Ο τρελός γέρος και το νεαρό κάθαρμα»

Η άνοδος τον Νοέμβριο του 1963 της Ενωσης Κέντρου (Ε.Κ.) στην εξουσία, ύστερα από 11 χρόνια δεξιάς κυριαρχίας, μπορεί να βρισκόταν σε συνάφεια με τις ευρύτερες επιλογές της προεδρίας Κέννεντυ στις ΗΠΑ, κατέλαβε όμως εξ απροόπτου την αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας, οι προεκλογικές αναφορές της οποίας προέβλεπαν άνετη επικράτηση του Κων. Καραμανλή. Οι πυκνές εξελίξεις που ακολούθησαν μέσα σε λίγους μήνες- δολοφονία Κέννεντυ, αποχώρηση Καραμανλή από την πολιτική, θάνατοι του Σοφοκλή Βενιζέλου και του βασιλιά Παύλου, εκλογικός θρίαμβος του Γεωργίου Παπανδρέου τον Φεβρουάριο του 1964 και είσοδος του Ανδρέα Παπανδρέου στην πολιτική- υπονόμευσαν τις έως τότε σταθερές με τις οποίες λειτουργούσαν οι διπλωματικές και άλλες αμερικανικές υπηρεσίες στην Ελλάδα. Η κυπριακή κρίση που ξέσπασε τον Δεκέμβριο του 1963, το συνακόλουθο ενδεχόμενο ενός ελληνοτουρκικού πολέμου και η αμερικανική μεσολαβητική παρέμβαση αποτέλεσαν το πεδίο όπου καταγράφηκε η πρώτη σύγκρουση της νέας αμερικανικής πολιτικής (υπό τον πρόεδρο Τζόνσον πλέον) με τους δύο Παπανδρέου, καθώς και με τον Μακάριο.

Από τον Ατσεσον… Την αμερικανική μεσολάβηση ανέλαβε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Ντιν Ατσεσον με εμπειρία της περιοχής, καθώς είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εξαγγελία το 1947 του δόγματος Τρούμαν, γεγονός που καθόριζε όμως και τις «γνωστικές προδιαθέσεις» του. Για τον Ατσεσον ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν ένας «ξεμωραμένος» και «φλύαρος» γέρος τον οποίο επηρέαζε ο γιος του. Αντίστοιχα όμως και ο Αν. Παπανδρέου, διαμορφωμένος με αναφορές στην (αντίπαλη προς τον Ατσεσον) ριζοσπαστική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος, αναφέρει γι΄ αυτόν πως «δεν έκρυβε την υπερβολική του αυταρέσκεια που έφτανε τα όρια του ναρκισσισμού», ενώ «τα συμπτώματα του γεροντικού ξεμωράματος ήσαν αδιάψευστα». Η στάση που υιοθέτησε, λίγα χρόνια αργότερα, ο Ατσεσον υπερασπιζόμενος τη χούντα και επηρεάζοντας προς την κατεύθυνση αυτή την κυβέρνηση Τζόνσον, μάλλον δικαιώνει την κρίση του Ανδρέα Παπανδρέου. Αρθρογραφώντας στους «Νew Υork Τimes» τον Δεκέμβριο του 1967 ο Ατσεσον ανέφερε ότι οι Ελληνες «τόσο οι αρχαίοι όσο και οι σύγχρονοι παρουσίαζαν σοβαρά προβλήματα όποτε πειραματίζονταν με μη αυταρχική εξουσία». Και προσέθετε: «Κανένας φίλος της Ελλάδας δεν θα επιθυμούσε να τη δει να επιστρέφει στη συνταγματική διακυβέρνηση των δύο Παπανδρέου, του τρελού γέρου και του νεαρού καθάρματος, που την οδηγούσαν στο χάος» (σελ. 223-224).

Από τα τέλη του 1964 και μετά ο Α. Παπανδρέου αναγορεύτηκε στον υπ΄ αριθμόν ένα εχθρό για τους αμερικανούς διπλωμάτες που ασχολούνταν με την Ελλάδα. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ετοίμασε ειδική ψυχαναλυτική μελέτη για την «παρανοϊκή προσωπικότητα» του Ανδρέα, ενώ ο επιτετραμμένος (και επικεφαλής της αμερικανικής πρεσβείας στη διάρκεια των Ιουλιανών)  Νorbert Αnschutz τον χαρακτήριζε «φιλόδοξο, ανήθικο και συναισθηματικά ασταθή». Συμπλήρωνε μάλιστα πως αν ο Αν. Παπανδρέου κέρδιζε την εξουσία «θα έβγαζε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και θα στρεφόταν προς το σοβιετικό μπλοκ» (σελ. 204), εικασία με την οποία ο Αnschutz προφανώς δικαιολογούσε την άμεση εμπλοκή του στην αποστασία και την εξαγορά βουλευτών.

Η δαιμονοποίηση του Α. Παπανδρέου την περίοδο που ακολούθησε την αποστασία προσέλαβε υστερικές διαστάσεις και τον Ιανουάριο του 1967 ο αμερικανός πρέσβης Φιλίπ Τάλμποτ ζήτησε από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ να οργανώσει η CΙΑ ειδική επιχείρηση για να περιοριστεί η επιρροή του Α. Παπανδρέου σε περίπτωση εκλογών. Το αίτημα απορρίφθηκε γιατί προφανώς κρίθηκε πως η μόνη αποτελεσματική επιχείρηση ήταν η ματαίωση των εκλογών και η κήρυξη δικτατορίας. Και όταν αυτό πράγματι συνέβη, ο Τάλμποτ (παρ΄ όλο που από άλλους το περίμενε και άλλοι του προέκυψαν) δεν δίστασε να εκφράσει την ικανοποίησή του. «Η αποτυχία του πραξικοπήματος θα αποτελούσε περιέργως ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή» έγραφε στις 23 Απριλίου σημειώνοντας ότι οι πραξικοπηματίες ανέλαβαν «να εξαγνίσουν την κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας». Και ύστερα από τρεις εβδομάδες διέκρινε ένα «αίσθημα ανακούφισης σε όλη την Ελλάδα» για το «δημοφιλές καθεστώς» που είχε επιβάλει η χούντα (σελ. 212-217).

…στον Νίξον. Ο απόλυτος εναγκαλισμός της δικτατορίας από την αμερικανική κυβέρνηση ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1969 με την ανάληψη της εξουσίας από τον Ρίτσαρντ Νίξον, τον θλιβερότερο πρόεδρο των ΗΠΑ κατά τον 20ό αιώνα. Ηδη τον Μάρτιο του 1969 ο Νίξον και ο Κίσινγκερ δέχτηκαν στην Ουάσιγκτον σε επίσημη συνάντηση τον Στ. Παττακό, ο οποίος τους ανέλυσε την επικινδυνότητα του κομμουνισμού με αναφορά στους μύθους του Αισώπου (!). Ακολούθησε η πλήρης αποκατάσταση της στρατιωτικής συνεργασίας και η τοποθέτηση τον Ιανουάριο του 1970, ως πρεσβευτή στην Αθήνα του (ανοιχτά φιλοχουντικού) Ηenry Τasca, ο οποίος αποτελούσε προσωπική επιλογή του Τομ Πάππας (σελ. 238-239). Ο Τasca αντιμετώπιζε ως νόμιμη κυβέρνηση ακόμη και τα ανδρείκελα του Ιωαννίδη, ενώ ο ευθύνες του για το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου (με τις πράξεις αλλά και με τις παραλείψεις του) είναι τεράστιες.

Αλλά και ο επόμενος πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο Jack Κubisch ο οποίος αντικατέστησε τον Τasca που απομακρύνθηκε κακήν κακώς μετά την πτώση της δικτατορίας, δεν διακρινόταν για την ιδιαίτερη ευθυκρισία του. Θεωρούσε πως ο Αν. Παπανδρέου ήταν ο «αντιπαθέστερος Ελληνας μετά τον Ιωαννίδη και τον Παπαδόπουλο» και σχολιάζοντας το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Νοεμβρίου 1974 υποστήριζε ότι ο Αν. Παπανδρέου «έχει γίνει πολιτικός εξόριστος στην ίδια του την πατρίδα» (σελ. 215). Η αμερικανική τύφλωση σε όλο της το μεγαλείο.

Οι σιωπές των αρχείων

Η δήλωση του προέδρου Κλίντον, το 1999, που θεωρήθηκε η έμμεση «συγγνώμη» για την πολιτική που ακολούθησαν οι ΗΠΑ απέναντι στη χούντα, προσέφερε επίσης και το ερμηνευτικό πλαίσιο για τις σχετικές επιλογές (τα «ψυχροπολεμικά τους συμφέροντα»). Προς την ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν στη συνέχεια και οι επίσημες (και σαφώς επιλεκτικές) δημοσιεύσεις αμερικανικών διπλωματικών εγγράφων (FRUS), αρχικά για την περίοδο 1964- 1968 και σχετικώς πρόσφατα για την περίοδο 1969-1976. Παρουσιάζουν αναλυτικά την επίσημη αμερικανική πολιτική, επιχειρώντας να περιχαρακώσουν τις ευθύνες της αποκλειστικά και μόνο στη διακρατική συνεργασία με το δικτατορικό καθεστώς, παρακάμπτοντας και υποβαθμίζοντας άλλες ουσιαστικότατες όψεις της.

Οπως όμως είναι πλέον πολλαπλά τεκμηριωμένο, ο σταθμός της CΙΑ και η επίσημη αμερικανική διπλωματική αποστολή στην Αθήνα λειτουργούσαν ως δυο παράλληλες «πρεσβείες» με κατά περίπτωση εναλλασσόμενη πρωτοκαθεδρία.

Είναι π.χ. γνωστό ότι η CΙΑ διέθετε πλήρη ενημέρωση για τις κινήσεις της χούντας πριν από τις 21 Απριλίου, αλλά η τελευταία γνωστή ενημέρωση προς τον αρμόδιο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ χρονολογείται τον Δεκέμβριο του 1966. Εκτοτε, παρά τις συνεχείς οχλήσεις του Χαρ. Λαγουδάκη, ακολούθησε σιωπή. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι επί τέσσερις μήνες ο σταθμός της CΙΑ στην Αθήνα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Ομως τα αντίστοιχα αρχεία παραμένουν ερμητικά κλειστά. Γιατί προφανώς μόνον έτσι ο (πραγματικός) αιφνιδιασμός της αμερικανικής πρεσβείας στις 21 Απριλίου μπορεί να εκληφθεί ως η μόνη αμερικανική αντίδραση στο πραξικόπημα.

Αντίστοιχες παρατηρήσεις μπορούν να γίνουν και για την αμερικανική πολιτική στο ζήτημα της Κύπρου, όσον αφορά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή.

Παρ΄ όλο που στο ζήτημα αυτό οι πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει υποδεικνύουν την ενεργό παρέμβαση της CΙΑ (στην οποία ο αμερικανός πρεσβευτής είχε εκχωρήσει τις επαφές με τον Ιωαννίδη) και πάλι τα σχετικά αρχεία παραμένουν κλειστά.

Δυστυχώς όμως οι προηγούμενες επισημάνσεις για επιλεκτική δημοσιοποίηση των πηγών θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με ειρωνεία και υπεροψία από τους υπευθύνους των αμερικανικών αρχείων. Αυτοί τουλάχιστον έχουν δώσει στη δημοσιότητα έναν μεγάλο όγκο εγγράφων και έχουν συλλέξει πλήθος προφορικών μαρτυριών, τη στιγμή που τα αρχεία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών παραμένουν κλειστά και ο φάκελος της Κύπρου ύστερα από 35 χρόνια, επτασφράγιστο μυστικό.

Πηγή: Η Ελλάδα και η αμερικανική τύφλωση – Ελλάδα – Επικαιρότητα – Τα Νέα Οnline

Advertisements

5 thoughts on “Η Ελλάδα και η αμερικανική τύφλωση ”

  1. Ο Νικολακόπουλος βρίσκει, με αφορμή την βιβλιοκριτική για το βιβλίο της Πελώνη, για να βάλει μέσα στο άρθρο του και τις δικές του απόψεις, οι οποίες εκτός από αστήρικτες, σε πολλά σημεία καταλήγουν να διαστρέφουν πλήρως το πως είχαν τα πράγματα. Ειναι το είδος του άρθρου όπου μισές αλήθειες ανακατεύονται με μπόλικη συνωμοσιολογία για να προκύψει το γνωστό (και παρα πολύ φθαρμένο πλέον) μείγμα – “την χούντα την έβαλαν οι αμερικάνοι”.
    Έτσι, για να αποκτήσει λίγο γούστο η όλη υπόθεση, θα αρχίσω να παραθέτω τα αποσπάσματα από αμερικάνικα ντοκουμέντα που θα διαψεύδουν τα οσα λέει.

    Ένα ενδεικτικό σημείο είναι το παρακάτω, όπου ενω ξεκινάει σωστά το συμπερασμα στο οποίο καταλήγει είναι τελείως αυθαίρετο. (Για τις παραπομπές στα αγγλικά χρησιμοποιώ το άρθρο προς το οποίο παρέπεμψα χθες.)

    «Η δαιμονοποίηση του Α. Παπανδρέου την περίοδο που ακολούθησε την αποστασία προσέλαβε υστερικές διαστάσεις και τον Ιανουάριο του 1967 ο αμερικανός πρέσβης Φιλίπ Τάλμποτ ζήτησε από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ να οργανώσει η CΙΑ ειδική επιχείρηση για να περιοριστεί η επιρροή του Α. Παπανδρέου σε περίπτωση εκλογών. Το αίτημα απορρίφθηκε γιατί προφανώς κρίθηκε πως η μόνη αποτελεσματική επιχείρηση ήταν η ματαίωση των εκλογών και η κήρυξη δικτατορίας.»

    Είναι αλήθεια ότι όντως έγιναν σκέψεις για την οργάνωση μίας επιχείρησης από την CIA ώστε η ΕΚ να χάσει τις εκλογές. H επιχείρηση αυτή συνίστατο στο να δοθούν μυστικά κονδύλια σε υποψήφιους του αντίπαλου κόμματος σε περιφέρειες όπου η μάχη προβλέπονταν αμφίρροπη για την ΕΚ, έτσι ώστε να ηττηθούν οι υποψήφιοι της ΕΚ, και αρα να αποδυναμωθεί η ΕΚ ή ακόμα και να χάσει. Το σχέδιο ήταν πολύ πιο μετριοπαθές από κάτι τόσο δραστικό όπως είναι ένα πραξικόπημα αλλά παρόλα αυτά δεν πήρε την έγκριση από την Ουάσινγκτον. Πιο συγκεκριμένα, η επιτροπή για μυστικές επιχειρήσεις του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (η περίφημη επιτροπή 303) συμφώνησε ότι ο ΑΠ φαίνονταν να είναι εχθρικός ως προς τα αμερικάνικα συμφέροντα αλλά από την άλλη η Επιτροπη 303 αναρρωτήθηκε μήπως τελικά αποδίδονταν στον Παπανδρέου πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από όση έπρεπε. Όπως και να ‘χει, η επιτροπή 303 δεν πήρε απόφαση η ίδια και παρέπεμψε το θέμα στον υπουργό εξωτερικών Dean Rusk. Aυτός αρνήθηκε να εγκρίνει την επιχείρηση της CIA με το σκεπτικό ότι τα όποια δυνητικά πολιτικά οφέλη ήταν μικρότερα από το πολιτικό κόστος, σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά. Οπότε, το ίδιο το αμερικάνικο υπουργείο εξωτερικών απέρριπτε την επιχείρηση χειραγώγησης των εκλογών που σχεδίαζε η CIA διότι θεωρουσαν οι αρμόδιοι ότι εγκυμονούσε κινδύνους.

    Εδω μερικά αποσπάσματα,
    [The National Security Committee on Covert Action (the 303 Committee) concurred with
    the Embassy that “Andreas Papandreou had been observed for a sufficient period to realistically
    place him in a camp definitely hostile to U.S. Interests.”54 But the 303 Committee asked: “Was the threat that great? . . . Was it not possible that we were attributing more potential to Andreas than he deserved?”55 The matter was deferred largely to Secretary of State Dean Rusk, who voted down the operation on the grounds that “the possible political gain is outweighed by the security risks.”56 ]
    (σ. 13, οι αριθμοί παραπέμπουν στα διπλωματικά έγγραφα από όπου είναι παρμένες οι φράσεις)

    Ο Νικολακόπουλος παρόλα αυτά προχωράει σε ένα τελείως αυθαίρετο συμπέρασμα και ουσιαστικά μας ζητάει να δεχτούμε πως ενω η αμερικάνικη ηγεσία απέρριψε μία πολύ λιγότερο δραστική μαύρη επιχείρηση της CIA λόγω των κινδύνων που εγκυμονούνταν εαν κάτι τελικά δεν πήγαινε καλά, παρόλα αυτά δεν είχε πρόβλημα να υποστηρίξει κάτι πολύ πολύ πιο δραστικό όπως είναι κοτζάμ στρατιωτικό πραξικόπημα! (Για το οποίο βέβαια πουθενά δεν υπάρχουν μαρτυρίες, αλλά αυτό είναι άλλου παπα ευαγγέλιο…)

    Άλλο ένα σημείο όπου ο έλεγχος χάνεται εντελώς είναι το παρακάτω,
    “Και όταν αυτό πράγματι συνέβη, ο Τάλμποτ (παρ΄ όλο που από άλλους το περίμενε και άλλοι του προέκυψαν) δεν δίστασε να εκφράσει την ικανοποίησή του.”

    Πρώτα από όλα τον Νικολακόπουλο δεν φαίνεται να τον απασχολεί το ότι ο αμερικάνος πρέσβης δεν είχε ιδέα για το ποιοί τελικά ήταν αυτοί που έκαναν το πραξικόπημα. Κάτι βέβαια που θα ήταν αδύνατο αν οι ΗΠΑ όντως βρίσκονταν πίσω από αυτό, σε αυτή την περίπτωση ο πρέσβης θα γνώριζε τα πάντα (όπως και ο σταθμάρχης της CIA, άλλος ένας που δεν είχε ιδέα γύρω από το τι γίνονταν). Αυτή η άγνοια εξηγείται βέβαια εξαιρετικά εύκολα από την υπόθεση ότι οι ΗΠΑ δεν ήταν τελικά πίσω από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Αυτή όμως η υπόθεση μας χαλάει τη σούπα οπότε κάνουμε πως δεν την είδαμε.. 😉

    Ένα δεύτερο σημείο είναι ότι ακόμα και αν δεχτούμε ότι ο αμερικάνος πρέσβης όντως εξέφρασε ικανοποιήση για το γεγονός του παρξικοπήματος, αυτό ούτε για αστείο δεν έχει την αποδεικτική ισχύ που νομίζει ο Νικολακόπουλος γύρω από αυτή την υποτιθέμενη σύμπραξη των αμερικάνων. Ο αμερικάνος πρέσβης θα μπορούσε κάλλιστα να είναι, π.χ., ένας κολλημένος υπερσυντηρητικός μαλάκας ο οποίος θα έβρισκε του γούστου του τους πραξικοπηματίες και έτσι δεν θα είχε λόγο να μην νιώθει κάποια ικανοποίηση για το γεγονός του πραξικοπήματος τους. Δηλαδή, για να το πω αλλιώς – αντιπαθώ κάποιον, τον βλέπω να παθαίνει κάτι κακό, και χαίρομαι για αυτό, δεν σημαίνει όμως ότι αυτό που έπαθε το έπαθε εξαιτίας μου, κατόπιν δικής μου παρέμβασης. Η ικανοποίηση που νιώθω δεν αποδεικνύει κάποια δική μου υπαιτιότητα στο να πάθει ότι έπαθε και το οποίο με χαροποιεί.

    Εξέφρασε όμως όντως ο αμερικάνος πρέσβης ικανοποίηση για το πραξικόπημα, όπως ισχυρίζεται ο Νικολακόπουλος?

    Για να δούμε λίγο τι λένε τα αρχεία..
    (Από το ίδιο άρθρο)

    Σε τηλεγράφημά του στο υπ.εξ, στις 11 Φεβρουαρίου 1967, ο πρέσβης έλεγε:
    “Upsurge of Andreas’ strength is deepening dichotomy in Greek public life to degree his incipient success might set off rightist counterrevolutionary attempts with prospectively adverse consequences for Greece and for the Alliance. What we don’t need in NATO now is a Greek military dictatorship.”53
    (σ. 13)

    “Αυτό που δεν θέλουμε στο ΝΑΤΟ τώρα είναι μία ελληνική στρατιωτική δικτατορία”, έλεγε ο αμερικάνος πρέσβης στις 11 Φεβρουαρίου του 1967.

    Μήπως όμως ο πρέσβης άλλαξε γνώμη αργότερα? Για να δούμε.

    Σε τηλεγράφημά του στις 24 Μαρτίου προς το υπ.εξ έλεγε:
    “In our view, any effort by Palace and by Right to postpone elections could play right into
    hands of Andreas Papandreou and Left, unless it were carefully engineered to avoid
    appearance of direct involvement by King. This, however, would be extremely difficult
    to accomplish. Even more dangerous would be establishment of a dictatorship—a view
    that we have expressed to many Greek personalities, including King, over past several
    months.101”
    (σ. 22)”

    Τζίφος πάλι! Καμία ικανοποίηση δεν έχει νιώσει ακόμα ο αμερικάνος πρέσβης για το ενδεχόμενο δικτατορικής εκτροπής. Ασε που λέει και πόσο επικίνδυνη θα ήταν η εγκαθίδρυση μίας δικατορίας, άποψη που, όπως επισημαίνει, έχει εκφράσει σε διάφορους, συμπεριλαμβανομένου και του βασιλιά.

    Για να δούμε όμως και τι έλεγε μετά το πραξικόπημα, για να δούμε πόση ικανοποίηση και χαρά ένιωθε τότε. Στις 23 Απριλίου, σε τηλεγράφημά του προς το αμερικάνικο υπ.εξ έλεγε ότι:
    “From our vantage point here, what is essential is to get Greece pointed again in direction of some kind of government with consent of governed. . . . [A]vowed steps toward restoration of constitutional rule would give promise of way out from present dictatorial deadend.”127
    (σ. 27)

    Τίποτα και εδω, άφαντη η ικανοποίηση του αμερικάνου πρέσβη για το στρατιωτικό πραξικόπημα. Και επιπλέον, λέει πως κάτι θα πρέπει κάτι να κάνουν ώστε να στρέψουν την Ελλάδα προς την κατεύθυνση της απόκτησης μίας δημοκρατικής κυβέρνησης. Πολύ περίεργες έγνοιες από αυτούς που υποτίθεται σχεδίασαν το πραξικόπημα.

    Στις 25 Απριλίου, σύμφωνα με τηλεγράφημα του πρέσβη προς το υπ.εξ, ο πρέσβης δήλωσε στον βασιλιά ότι:
    “we remain exceedingly uncomfortable at having Greek ally under military dictatorship”129
    (σ. 27)

    Δήλωση που δεν δείχνει ακριβώς ικανοποίηση εκ μέρους των αμερικάνων για το πραξικόπημα.

    “Οπως όμως είναι πλέον πολλαπλά τεκμηριωμένο, ο σταθμός της CΙΑ και η επίσημη αμερικανική διπλωματική αποστολή στην Αθήνα λειτουργούσαν ως δυο παράλληλες «πρεσβείες» με κατά περίπτωση εναλλασσόμενη πρωτοκαθεδρία.
    Είναι π.χ. γνωστό ότι η CΙΑ διέθετε πλήρη ενημέρωση για τις κινήσεις της χούντας πριν από τις 21 Απριλίου, αλλά η τελευταία γνωστή ενημέρωση προς τον αρμόδιο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ χρονολογείται τον Δεκέμβριο του 1966. Εκτοτε, παρά τις συνεχείς οχλήσεις του Χαρ. Λαγουδάκη, ακολούθησε σιωπή. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι επί τέσσερις μήνες ο σταθμός της CΙΑ στην Αθήνα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Ομως τα αντίστοιχα αρχεία παραμένουν ερμητικά κλειστά.”

    Συνωμοσιολογίας το ανάγνωσμα. Εδω πλέον παραδίδεται πλήρως ο Νικολακόπουλος, η απώλεια ελέγχου είναι πλήρης.
    Ούτε ένα από οσα λέει παραπάνω ο δεν μπορεί να σταθεί όρθιο.
    Και αυτό με τα αρχεία, στο τέλος, κάπου κατανταει κωμικό. Έχει παραδεχτεί η CIA την συνενοχή της σε άλλα πραξικοπήματα, στην Λατινική Αμερική, για παράδειγμα. Μόνο τα αρχεία που αφορούν την Ελλάδα είναι που τα κρατάει ερμητικά κλειστά. Είμαστε ιδιαίτεροι εμείς, έχουμε και ωραίο ήλιο, ωραία θάλασσα, είμαστε αλλιώς.

    Μου αρέσει!

  2. Τι γραφουν για τηνανατροπη/αντικατασταση Παπαδοπουλου απο τον Ιωαννιδη, το πραξικοπημα στην Κυπρο και την τουρκικη εισβολη.;
    Ο Δρουσιωτης και αλλοι υποστηριζουν οτι οι Αμερικανοι δεν ειχαν καμια αναμειξη στο πραξικοπημα εναντιον του Μακαριου αλλα διευκολυναν την τουρκικη εισβολη ή εστω δεν εκαναν τπτ για να τη σταματησουν, μοναδικος τους στοχος ηταν η αποτροπη ελληνοτουρκικου πολεμου.

    Ψιλοασχετο μια και ανεφερε ο Ν. τον Ατσεσον κυκλοφορησε βιβλιο κυπριου που υποστηριζε οτι ηταν δυνατη η ενωση χωρις ανταλλαγματα στους Τουρκους πιο πολλα απο το Βερεμη εδω
    http://www.kathimerini.gr/757264/opinion/epikairothta/politikh/enas-istorikos-grifos-poy-perimenei-lysh

    Μου αρέσει!

  3. «Τι γραφουν για τηνανατροπη/αντικατασταση Παπαδοπουλου απο τον Ιωαννιδη, το πραξικοπημα στην Κυπρο και την τουρκικη εισβολη.;»

    Για την ανατροπή Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη ήταν εσωτερικό ζήτημα, δεν πιστοποιείται καμία αμερικάνικη ανάμειξη από τα διπλωματικά ντοκουμέντα. Υπάρχει ακομα και βίντεο (κυκλοφορεί και στο youtube) όπου ο ίδιος Παττακός παραδέχεται ότι μερικές μέρες πριν το πραξικόπημα του Ιωαννίδη τον είχε καλέσει o αμερικάνος πρέσβης, ο Τασκα, όπου του είχε πεί ότι κάτι ακούγονταν για πραξικόπημα του ταξίαρχου Ιωαννίδη. Ο Παττακός το είπε στον Παπαδόπουλο αλλά ο τελευταίος δεν πίστεψε ότι η φήμη είχε βάση – «Ο Μίμης είναι αρσακειάδα», όπως είχε πει χαρακτηριστικά πει. Στις 25 Νοεμβρίου 1973 η «αρσακειάδα» τον ανέτρεπε και τον έστελνε αδιάβαστο.

    «Ο Δρουσιωτης και αλλοι υποστηριζουν οτι οι Αμερικανοι δεν ειχαν καμια αναμειξη στο πραξικοπημα εναντιον του Μακαριου»

    Όντως, από τα διαθέσιμα ντοκουμέντα (και είναι πλέον πολλά) δεν διαφαίνεται αναμειξή τους πίσω από το πραξικόπημα για την ανατροπή του Μακάριου. Την μαλακία την έκανε ο Ιωαννίδης, πιστεύοντας ότι έτσι θα πετύχαινε την ένωση με την Ελλάδα, και αρα το δικτατορικό καθεστώς, που μετά την εξέγερση του πολυτεχνείου η αποδοχή του από την κοινωνία ήταν στον βυθό, θα αποκτούσε κάποια αποδοχή από την κοινωνία. Επιπλέον, ο Ιωαννίδης φαίνεται να πίστευε πως θα έμπαζε έτσι από την πίσω πορτα την Κύπρο στο ΝΑΤΟ, και αρα θα είχε και την αποδοχή των αμερικάνων. Ξέχασε όμως να υπολογίσει και τους τούρκους. Ίσως είχε την εντύπωση ότι θα τους συγκρατούσαν οι αμερικάνοι.

    «…αλλα διευκολυναν την τουρκικη εισβολη ή εστω δεν εκαναν τπτ για να τη σταματησουν»

    Δεν την διευκόλυναν αλλά όντως δεν έκαναν και τίποτα για να την αποτρέψουν – είναι γνωστή και η πίεση του Κίσσινγκερ στον τότε βρετανό υπ.εξ ώστε να τον αποτρέψει από την απόφαση να χτυπήσει με το βρετανικό πολεμικό ναυτικό τα τουρκικά στρατεύματα που είχαν κάνει απόβαση στην Κύπρο. Αυτή η στάση του Κίσσινγκερ οδήγησε σε ρήξη ακόμα και μέσα στους κόλπους του αμερικάνικου υπ.εξ, γιατί πολλοί διπλωματικοί υπάλληλοι που ασχολούνταν με το θέμα, ακόμα και ο τότε αμερικάνος πρέσβης στην Ελλάδα, ήταν υπερ του να κάνουν κάτι οι αμερικάνοι για να αποτρέψουν την τουρκική εισβολή ή τουλάχιστον για να την περιορίσουν αφότου αυτή είχε ξεκινήσει. Τελικά όμως υπερίσχυσε ο Κίσσινγκερ, και δεν έκαναν απολύτως τίποτα (στο όλο θέμα με την Κύπρο αναφέρεται και ο Miller στο δικό του βιβλίο).
    Πάντως ούτε και εκεί δεν φαίνεται πως υπήρχε κάποια μυστική συνωμοσία.

    Για όποιον ενδιαφέρεται, ένα λεπτομερειακό άρθρο για τις ελληνοαραβικές σχέσεις την περίοδο της χούντας, το οποίο προς το τέλος του περιέχει και αναφορές για την στάση των αμερικάνων προς την δικτατορία Ιωαννίδη, είναι το παρακάτω, του Πάνου Κουργιώτη (μία συντομευμένη εκδοχή αυτού του άρθρου υπάρχει αναρτημένη και στις Σημειώσεις). Το άρθρο καταδεικνύει την κατά βάση αρνητική γνώμη των αμερικάνων απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς του Ιωαννίδη.

    ΟΨΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΑΡΑΒΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (1967 – 1974)

    http://www.academia.edu/12556965/ΕΛΛΗΝΟ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ_and_ΕΛΛΗΝΟ-ΑΡΑΒΙΚΕΣ_ΣΧΕΣΕΙΣ_1967-1974_

    (Oι αναφορές στην στάση των αμερικάνων προς την δικτατορία του Ιωαννίδη ξεκινάνε από την σελίδα 16, με πολλές παραπομπές φυσικά στα αμερικάνικα διπλωματικά έγγραφα της περιόδου.)

    Μου αρέσει!

  4. Επιπλέον, σε σχέση με αυτή την θεωρία που σέρνεται εδω και χρόνια, ότι τον Παπαδόπουλο τον ανέτρεψαν οι αμερικάνοι, ένα πολύ καλό άρθρο είναι το παρακάτω του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη.

    Το Ελληνικό δικτατορικό καθεστώς στη συγκυρία του Μεσανατολικού πολέμου του 1973

    http://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/15332

    Το άρθρο αναλύει βήμα βήμα και με πολλές λεπτομέρειες μία μία τις διάφορες υποθέσεις που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξουν την θέση ότι ο Παπαδόπουλος ανατράπηκε από τους αμερικάνους, και καταλήγει να τις καταρρίψει όλες. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι δεν είναι δυνατόν με βάση τα διαθέσιμα ιστορικά τεκμήρια να τεκμηριωθεί κάποια ανάμειξη των αμερικάνων στην ανατροπή του Παπαδόπουλου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s