Χούντα

«Συμβουλευτική» της Χούντας: παιγνίδια με τον διάβολο

συμβ

Τι ήταν η «Συμβουλευτική»; 

Η Συμβουλευτική επιτροπή Νομοθετικής Εργασίας ή όπως σπανίως αναφέρεται Συμβουλευτική Επιτροπή Καταρτίσεως Νομοθετικών Διαταγμάτων ήταν ένα νομοθετικό όργανο που συγκροτήθηκε στην Ελλάδα το 1970 κι έως το 1973 από την Χούντα των Συνταγματαρχών, στα πλαίσια διαφόρων μέτρων φιλελευθεροποίησης που αναγκάστηκε να πάρει η Χούντα μετά από διεθνής πιέσεις. Η Συμβουλευτική επιτροπή θα είχε τον ρόλο βουλής με αρμοδιότητα την επεξεργασία νομοθετημάτων και συμβουλευτικού χαρακτήρα στην διακυβέρνηση. Στην πραγματικότητα ήταν όργανο της χούντας και τα μέλη εκλέχτηκαν όχι από την πλειοψηφία του λαού αλλά από εργατικές κι άλλες οργανώσεις που ελέγχονταν από τους συνταγματάρχες, στην ουσία διορίστηκαν.

Στις 10 Απριλίου του 1970 ο Παπαδόπουλος ανακοίνωσε τον σχηματισμό της Συμβουλευτικής Επιτροπής. Αποτελείτο από 2 σώματα, το «Κεντρικό Γνωμοδοτικό Συμβούλιο» και το «Επαρχιακό Γνωμοδοτικό Συμβούλιο». Το Κεντρικό Συμβούλιο συνήλθε στην Αθήνα, στο κτίριο του Κοινοβουλίου. Στις 17 Νοεμβρίου 1970 ανακοινώθηκαν οι 526 υποψήφιοι και στις 29 Νοεμβρίου διεξάγονται οι εκλογές όπου εκλέγονται οι 92 από τους οποίους ο Γεώργιος Παπαδόπουλος επιλέγει τους 46 και ορίζει ακόμα 10 της επιλογής του, όχι αποκλειστικά από τους εκλεγμένους. Στην ψηφοφορία ψήφισαν τα ελεγχόμενα από την χούντα διοικητικά συμβούλια της ΠΑΣΕΓΕΣ (αγροτών), ΓΣΣΕ (εργατών), ΑΣΒΕ (Βιοτεχνών), ΤΕΕ (τεχνιτών), ΣΕΕΣ (εμπόρων), ΣΕΔΣ (δικηγόρων), ΠΝΟ (ναυτικών), ΠΙΣ (ιατρών), ΣΕΒ (βιομηχάνων), τα Συνδικάτα, όλα τα δημοτικά συμβούλια, και μερικοί ακόμα εκλέκτορες. Συνολικά οι εκλέκτορες ήταν 1.240. Στις 12 Δεκεμβρίου 1971, διεξήχθηκαν οι δεύτερες εκλογές για νέα Συμβουλευτική Επιτροπή με περισσότερα μέλη, και με περισσότερες αρμοδιότητες. Εκλέκτορες στις δεύτερες εκλογές ήταν 10.666.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE_%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82_%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82

Γράφει ο Ιός:

Αλλά τι ήταν αυτή η «Συμβουλευτική Επιτροπή»; Πρόκειται για ένα σώμα διορισμένο από τη χούντα, με αρμοδιότητα να «εκφέρει γνώμην επί της αρχής και του εν γένει περιεχομένου των εις αυτήν παραπεμπομένων υπό του Πρωθυπουργού σχεδίων Νομοθετικών Διαταγμάτων». Στην πραγματικότητα ήταν ένα σώμα υποτακτικών της δικτατορίας, με μοναδική σκοπιμότητα να εμφανιστεί μια βιτρίνα «εκδημοκρατισμού» του χουντικού καθεστώτος. Η θέση του μέλους της «Συμβουλευτικής» ήταν έμμισθη, με «μηνιαία αποζημίωση» όχι μεγαλύτερη από τις απολαβές Γενικού Γραμματέα Υπουργείου, συν τα οδοιπορικά και -στην περίπτωση του προέδρου- έξοδα παραστάσεως (Ν.Δ. 959/1971).

Τη δημιουργία της «Επιτροπής» εξήγγειλε στις 10.4.70 ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος σε συνέντευξη Τύπου, ως μέτρο φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος. Οπως εξήγησε στους ξένους και Ελληνες δημοσιογράφους, ο Παπαδόπουλος χρησιμοποίησε τον όρο «Συμβουλευτική Επιτροπή», γιατί θεωρούσε τη λέξη Βουλή «ολίγον κακόηχον». Εξηγώντας τον τρόπο που θα συγκροτήσει την Επιτροπή, ο δικτάτορας επαναλάμβανε στις 26.11.70 ότι η ονομασία «Μικρά Βουλή» είναι «άστοχος» για τη Συμβουλευτική: «Δεν πρόκειται περί Βουλής –μικράς ή μεγάλης. Είναι απλώς ένα σώμα το οποίον αποστολήν έχει να υποβοηθή συμβουλευτικώς την Εθνικήν Κυβέρνησιν». Εξηγώντας στα μέλη της Συμβουλευτικής το λόγο που τους μάζεψε, ο Παπαδόπουλος τους ανέλυσε τους σκοπούς της «Επαναστάσεως» καταχειροκροτούμενος (22.1.71).

Σήμερα κανείς πιά δεν θυμάται τη Συμβουλευτική. Η ιστορία την κατέγραψε ως μια αποτυχημένη προσπάθεια της χούντας να χρησιμοποιήσει μια ομάδα ανδρεικέλων για να κοροϊδέψει τον ελληνικό λαό και τη διεθνή κοινή γνώμη. Σύσσωμος ο δημοκρατικός πολιτικός κόσμος αντέδρασε από την πρώτη στιγμή στη νόθα αυτή «φιλελευθεροποίηση». Πρώτα πρώτα η Αριστερά και οι αντιστασιακές οργανώσεις που απέρριψαν κάθε ιδέα συμμετοχής σε αυτό το φιάσκο («Η αποδοχή της ηγετικής και ρυθμιστικής θέσης της στρατοκρατίας ισοδυναμεί με πολιτικό θάνατο για οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα ή πολιτικό παράγοντα», Κομμουνιστική Επιθεώρηση, Ιούνης 1971). Ο ιστορικός του ΚΚΕ Σταύρος Ζορμπαλάς περιγράφει την Συμβουλευτική στο κεφάλαιο «Αδίστακτος δήμιος της δημοκρατίας» του βιβλίου του για τη δικτατορία: «Διέλυσαν (σ.σ. οι δικτάτορες) την παλιά βουλή που ασκούσε κάποιο αμυδρό έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία και στη θέση της έβαλαν τη μίνι-βουλή, που στο πρότυπο της βουλής του Φράνκο και της φασιστικής συντεχνιακής βουλής της Πορτογαλίας αποτελούνταν από διορισμένους και άβουλους εκπροσώπους του καθεστώτος με αποκλειστικά συμβουλευτική για τους δικτάτορες γνώμη» («Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα», εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1987, σ. 200).

Αλλά οι πιο έντονες καταγγελίες για τη Συμβουλευτική Επιτροπή προέρχονται από τον συντηρητικό πολιτικό κόσμο, τον οποίο υποτίθεται ότι θα προσέλκυε ο ελιγμός των συνταγματαρχών. Στις γνωστές του δηλώσεις από το Παρίσι κατά της δικτατορίας που δημοσιεύτηκαν στη «Βραδυνή» και τη «Θεσσαλονίκη» (23.4.73), ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναφέρει μεταξύ των στοιχείων «παραπλανήσεως της διεθνούς κοινής γνώμης και εμπαιγμού του ελληνικού λαού», το γεγονός ότι «συνέστησε την Συμβουλευτικήν Επιτροπήν, η οποία δεν προβλέπεται καν από το Σύνταγμα για να δημιουργήση την εντύπωσιν ότι περιορίζει την αυταρχικότητα του καθεστώτος και να αποκτήση ένα κομματικό όργανο. Και ενώ απαγορεύει την πολιτική δραστηριότητα εις όλους τους Ελληνας, αναπτύσσει η ίδια έντονον προσπάθειαν καταδημαγωγήσεως του λαού και διασυρμού του πολιτικού κόσμου».

Η αντίδραση του δημοκρατικού πολιτικού κόσμου στη Συμβουλευτική Επιτροπή καταγράφεται από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της. Με δηλώσεις του ο Δημήτρης Παπασπύρου, τελευταίος πρόεδρος της νόμιμης βουλής (1965-1967), αναφερόμενος στα μέλη της Συμβουλευτικής, μίλησε τον Ιανουάριο του 1972 για «υποτελείς», «εγκαθέτους» και «μη ελεύθερους Ελληνες». Κάποιο μέλος της Συμβουλευτικής κατέθεσε μήνυση εναντίον του για εξύβριση και ασκήθηκε δίωξη. Σε υπεράσπιση του Παπασπύρου έκανε εκτενή δήλωση ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, όπου μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι «μόνο υποτελείς και εγκάθετοι, δηλαδή τεταγμένοι να επιδοκιμάζουν τον αφέντην των, άρα εστερημένοι της ιδιότητος του ελευθέρου και υπερηφάνου Ελληνος πολίτου ήτο δυνατόν να χειροκροτήσουν ή να ανεχθούν τας στρεφομένας εναντίον ολόκληρου του πολιτικού κόσμου της χώρας και εμμέσως εναντίον ολόκληρου του ελληνικού λαού ύβρεις και συκοφαντίας» (σ.σ. του Παπαδόπουλου).

Στο ημερολόγιό του ο Γεώργιος Ράλλης έχει καταγράψει την πρώτη του εντύπωση από τη Συμβουλευτική: «Πρόκειται για όργανο της κυβερνήσεως και φαντάζομαι ότι δόθηκε τόση έμφαση στη δημιουργία της Επιτροπής, από τη μια μεριά για να προκληθεί η εντύπωση πως έχουμε κάποια πρόοδο προς το αντιπροσωπευτικό σύστημα και από την άλλη για να δελεαστούν και υποβάλουν υποψηφιότητα νέοι άνθρωποι. Παρά τις προσπάθειες, όμως, αυτές, οι υποψήφιοι για τη ‘μικρή Βουλή’, μολονότι ο μισθός είναι μεγάλος, ήταν ελάχιστοι και στη μεγάλη τους πλειοψηφία ασήμαντοι» (25.1.71).

Ανάλογες είναι οι εκτιμήσεις και ξένων συγγραφέων που ασχολήθηκαν με την ιστορία της χούντας, όπως ο Κρις Γούντχαουζ, ο οποίος εκτιμά ότι η Συμβουλευτική Επιτροπή υπήρξε το «μόνο μέτρο της χούντας που μπορεί να χαρακτηριστεί κυριολεκτικά φασιστικό» (“The Rise and Fall of the Greek Colonels”, Granada, London, 1985, σ. 85).

Πηγή: http://www.iospress.gr/ios2007/ios20070930.htm

Γράφει ο Νικόλαος Μέρτζος:

Οφείλω, όμως, να απολογηθώ.
1ον Διετέλεσα πράγματι κατά την δικτατορία μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής. Σε τούτο με προέτρεψε ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας ο οποίος τότε αγωνιζόταν να συμβάλουμε στην ειρηνική μετάβαση της δικτατορίας στο ομαλό δημοκρατικό καθεστώς διότι μας κατείχε η αγωνία ότι διαφορετικά η επάνοδος στη Δημοκρατία θα είχε τίμημα μιαν εθνική τραγωδία. Τούτο μαρτυρούν όλες οι τότε δημόσιες παρεμβάσεις μου και πρωτοβουλίες μου που δημοσιεύθηκαν στα επίσημα πρακτικά και στον Τύπο. Το επίμονο αίτημά μου να προσαρμόζονται στο Κράτος Δικαίου όλοι οι αναγκαστικοί νόμοι, ο πανίσχυρος Στυλιανός Παττακός κατήλθε από το βήμα και εγκατέλειψε την αίθουσα. Δυστυχώς αποτύχαμε και συνειδητά αποδέχθηκα να πληρώσω το χρέος μου.
2ον Την αποστολή μου αυτή γνώριζαν εκ των προτέρων οι πλείστοι πολιτικοί ηγέτες, οι οποίοι αμέσως μετά την Μεταπολίτευση με προστάτευσαν και με τίμησαν ως στενό συνεργάτη τους όλα τα επόμενα 25 συνεχή χρόνια. Το 1975, κατά την δεξίωση προς τιμήν του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν στη Θεσσαλονίκη, ο αείμνηστος Πρόεδρος Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής με τοποθέτησε στην υποδοχή ώστε να δημοσιοποιήσει στην κοινωνία την απόλυτη εμπιστοσύνη του.

Πηγή: https://www.voria.gr/article/i-apantisi-mertzou-stis-epikrisis-gia-tin-parasimoforisi-tou

(1.6.2017. Τίτλος: Η απάντηση Μέρτζου στις επικρίσεις για την παρασημοφόρησή του)

Τίθεται το ερώτημα αν ο Νικόλαος Μέρτζος έχει δίκιο, ότι η συμμετοχή του στη «Συμβουλευτική» έγινε με προτροπή του Αβέρωφ (το διατυπώνει ευθέως) και με τη σιωπηλή έγκριση του Κωνσταντίνου Καραμανλή  και «των πλείστων πολιτικών ηγετών» (το υπονοεί σαφώς) Αν ισχύουν αυτά τότε όλη η φιλολογία για την αντίδραση του συντηρητικού πολιτικού κόσμου (βλ. πιο πάνω απόσπασμα Ιού) πρέπει να αντιμετωπίζεται με περισσότερο σκεπτικισμό.

Και η ατομική ευθύνη του προσώπου; Ο Ν. Μέρτζος χρησιμοποιεί τη λέξη απολογία και μια περίεργη φράση:

Δυστυχώς αποτύχαμε και συνειδητά αποδέχθηκα να πληρώσω το χρέος μου.

Προφανώς δεν υπήρξε καμιά συνειδητή επιλογή για πληρωμή χρέους. Αυτό που υπήρξε ήταν η υποχρεωτική περιθωριοποίηση και η ματαίωση της προοπτικής για μια λαμπρή σταδιοδρομία στην τοπική και την κεντρική πολιτική σκηνή, εξαιτίας των παιγνιδιών με το διάβολο, επί Χούντας. Και η Εύα έριξε το φταίξιμο στον πονηρόν όφι. Το μήλο όμως το είχε φάει η ίδια.

Advertisements

3 thoughts on “«Συμβουλευτική» της Χούντας: παιγνίδια με τον διάβολο”

  1. Από τον Ιό (σύνδεσμος στο ποστ)

    Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι ενδεικτικά των απόψεων που διατύπωνε ο σημερινός Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στο βήμα της «Συμβουλευτικής Επιτροπής», όπου είχε τοποθετηθεί από το δικτατορικό καθεστώς. Ο Νικόλαος Μέρτζος υπήρξε εισηγητής στο χουντικό νομοσχέδιο «περί οργανισμού του υπουργείου Εσωτερικών» (21.4.71), όπου ενώπιον του Στυλιανού Παττακού εξύμνησε τις προσπάθειες της κυβέρνησης (δηλαδή της χούντας) και αντιπαρέβαλε το πραξικόπημα στις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις:

    «Η Επανάστασις της 21ης Απριλίου κατέβαλε και καταβάλλει εργώδη, νομίζω, προσπάθειαν διά να απαλύνη τας δυσχερείας και να εξοβελίσει τα αγκάθια, που μακρά και κακίστη συνήθεια είχε παρεμβάλει μεταξύ του κοινού και της διοικήσεως».

    Μιλώντας σε άλλο νομοσχέδιο «περί επαγγελματικών σωματείων» (14.5.71), με το οποίο η χούντα ήθελε να διευθετήσει την απαγόρευση των απεργιών, ο κ. Μέρτζος εμφανίζεται πάλι ενθουσιώδης: «Το σχέδιον Ν.Δ. είναι άρτιον και το σημαντικώτερον είναι ότι είναι διαποτισμένον από βαθείας δημοκρατικάς αρχάς, πράγμα που δεν αποτελεί προσωπικήν διαπίστωσιν αλλά των ιδίων των εργαζομένων μετά των οποίων ήλθον εις επαφήν εις τρεις συνελεύσεις εις Θεσσαλονίκην και την Χαλκιδικήν, αι οποίαι εξέφρασαν την απόλυτον ικανοποίησίν των και τας ευχαριστίας των προς την Κυβέρνησιν».

    Σε άλλο νομοσχέδιο περί του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (15.6.71), ο κ. Μέρτζος «εξαίρει» την πολιτική της κυβέρνησης: «Αυτή η χειρονομία της Κυβερνήσεως προς τα ασθενέστερα στρώματα του ελληνικού λαού νομίζω ότι δέον να εξαρθή εις την ουσίαν της».

    Οσο περνάει ο χρόνος, ο κ. Μέρτζος εκφράζεται όλο και πιο θερμά για τη χούντα και τον δικτάτορα. Αγορεύοντας στις 14 Ιουλίου 1971 υποστηρίζει: «Διότι αφ’ ενός μεν επείγει ο πλήρης εκσυγχρονισμός του κράτους – πράγμα που αποτελεί βασικόν στόχον της Επαναστάσεως, άνευ πλήρους επιτεύξεως του οποίου αύτη δεν δικαιούται να θεωρήση εαυτήν ως εκπληρώσασαν τας προς το Εθνος ευθύνας της – αφ’ ετέρου δε το πλέγμα των ληφθεισών και των ληφθησομένων αποφάσεων θα πρέπει να έχη τοιαύτην δομήν και ελαστικότητα, ώστε να ανθέξη εις την δοκιμασίαν του χρόνου και να οδηγήση το Κράτος εις επίπεδον οργάνου ανταξίου των μεγάλων οραματισμών του Εθνους, τους οποίους αναγλύφως εκφράζει ο αρχηγός της Επαναστάσεως και Πρωθυπουργός της χώρας κ. Γεώργιος Παπαδόπουλος».

    Ενδιαφέρουσες είναι οι θέσεις που εκφράζει ο κ. Μέρτζος ενώπιον του διαβόητου Γεωργαλά για το νομοσχέδιο περί δημοσιογραφικού επαγγέλματος που ετοίμαζε η χούντα για να θεσμοθετήσει τη φίμωση του Τύπου (25.8.71).

    «Κύριοι Συνάδελφοι, έχω την τιμήν, αλλά και την βαρείαν ευθύνην, να είμαι ο μόνος Δημοσιογράφος μεταξύ υμών. Θα ήθελα να ομιλήσω διά το δημοσιογραφικόν επάγγελμα. Προτιμώ να αφήσω τον λόγον περί των Δημοσιογράφων εις την Κυβέρνησιν. Η υπεύθυνος Κυβέρνησις απευθυνομένη διά του Κυβερνητικού επί του Τύπου Εκπροσώπου της, την 17.12.70 προς όλας τας οργανώσεις του Τύπου, ωμίλησε περί ετοίμου σχεδίου Ν.Δ. περί Δημοσιογραφικού επαγγέλματος και εξέφρασε τας αντιλήψεις της περί του πώς θα πρέπει να είναι ωργανωμένον το Δημοσιογραφικόν επάγγελμα και περί του του τι είναι οι Δημοσιογράφοι. Αι θέσεις αυταί, κύριοι Συνάδελφοι, είναι διαυγείς και δημοκρατικαί. Αναφέρομαι εις αυτάς».

    Και για όσους τυχόν δεν κατάλαβαν, ο κ. Μέρτζος κάνει τις θέσεις του ακόμα σαφέστερες: «Αυτήν την στιγμήν δεν υπερασπίζομαι τους δημοσιογράφους, αλλά αυτήν την Κυβέρνησιν. Δεν υπερασπίζομαι τας αρχάς, αι οποίαι επισήμως διετυπώθησαν διά του Κυβερνητικού εκπροσώπου, αλλά αυτήν ταύτην την Επανάστασιν». Στο τέλος της ομιλίας του ο κ. Μέρτζος ισχυρίζεται ότι η χούντα παραχώρησε ελευθεροτυπία (!) και μάλιστα «εναντίον αυτού του εαυτού της». Και καταλήγει: «Διότι η Επανάστασις είναι η αλήθεια και η αλήθεια δεν φοβείται τίποτε».

    Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, που η «Επανάστασις» αναγνώρισε τις υπηρεσίες αυτού του «μόνου δημοσιογράφου» στο σώμα αυτό των «εγκαθέτων». Στο τέλος του ίδιου χρόνου (1971) ο κ. Μέρτζος «εκλέχτηκε» γραμματέας της «Συμβουλευτικής Επιτροπής» και στη συνέχεια αντιπρόεδρός της.

    Μου αρέσει!

  2. Ν. Μέρτζος: από τον Παπαδόπουλο στον Μητσοτάκη

    Συντάκτης: Δημήτρης Ψαρράς
    Υπάρχει ακόμα χρόνος να αφουγκραστεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τις διαμαρτυρίες των αγωνιστών της αντιδικτατορικής αντίστασης και να ανακαλέσει την απόφασή του να βραβεύσει με το παράσημο Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος τον 81χρονο Νικόλαο Μέρτζο.

    Ούτε ο ίδιος ο Προκόπης Παυλόπουλος μπορεί πλέον να επικαλεστεί άγνοια ούτε ο αρμόδιος υπουργός Νίκος Κοτζιάς μπορεί να συνεχίζει να καλύπτεται πίσω από τον τυπικό χαρακτήρα της υπογραφής του που θα συνοδεύει το σχετικό επίσημο έγγραφο.

    Ν. Μέρτζος, Αχ. Καραμανλής, Γ. Μπουτάρης, Β. Παπαγεωργόπουλος, Αντ. Σαμαράς Ολοι στα πόδια του «Εθνάρχη»: από αριστερά, Ν. Μέρτζος, Αχ. Καραμανλής, Γ. Μπουτάρης, Β. Παπαγεωργόπουλος, Αντ. Σαμαράς | EUROKINISSI
    Και οι δύο πολιτειακοί παράγοντες θα χρεωθούν προσωπικά την υπόθεση αυτή, αν δεν ανακαλέσουν την απόφασή τους μέχρι την προσεχή Τετάρτη, κατά την οποία έχει οριστεί η βράβευση του κ. Μέρτζου, παρά το γεγονός ότι πλέον όλοι γνωρίζουν ότι πρόκειται για τον αντιπρόεδρο της διαβόητης «Συμβουλευτικής Επιτροπής», δηλαδή του θεσμικού εκτρώματος που δημιούργησε η χούντα υπό τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, προκειμένου να γελοιοποιήσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία.

    Σύμφωνα με τον Κρις Γουντχάους, η συγκρότηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής υπήρξε «το μόνο μέτρο της χούντας που μπορεί να χαρακτηριστεί κυριολεκτικά φασιστικό» («The Rise and Fall of the Greek Colonels», Granada, Λονδίνο 1985, σ. 85).

    Ποιον συμβούλευε η Συμβουλευτική;

    Ο Μέρτζος διορίστηκε από τον Παπαδόπουλο μέλος της πρώτης, 56μελούς Συμβουλευτικής Επιτροπής (11.1970). Τον επόμενο χρόνο εξελέγη από τον χουντικό μηχανισμό μέλος (12.12.71), εν συνεχεία γραμματέας (10.8.71) και τέλος β’ αντιπρόεδρος (20.1.72) της δεύτερης, 75μελούς Συμβουλευτικής.

    Για το πλαίσιο αυτής της Βουλής-μαϊμού που σκαρφίστηκε η χούντα αρκεί να διαβάσει κανείς το ομόφωνο ψήφισμα των μελών της στις 2.6.1973, όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται τα ακόλουθα:

    «Η αποφασιστικότης της προελθούσης εκ της Εθνικής Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967 ηγεσίας και ιδία του Αρχηγού Αυτής Γεωργίου Παπαδοπούλου εξασφαλίζει την εσωτερικήν ειρήνην, προϋπόθεσιν της ανεξαρτησίαν της χώρας, βασικόν συντελεστήν της ευρωπαϊκής ειρήνης και κατά συνέπειαν της παγκοσμίου τοιαύτης.

    »Κύριον συντελεστήν της επιτυχίας της υπερεξαετούς εθνικής διακυβερνήσεως αποτελεί η συμβολή του ελληνικού λαού εις το έργον της Εθνικής Επαναστάσεως, η Πίστις αυτού προς την Ιστορικήν αποστολήν της και η εμπιστοσύνη του προς το πρόσωπον του Αρχηγού αυτής Γεωργίου Παπαδοπούλου. [… Τα μέλη της Συμβουλευτικής] εκδηλώνουν την αμέριστον εμπιστοσύνην, τον σεβασμόν και την αγάπην του Σώματος προς τον προσωρινόν Πρόεδρον της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας Γεώργιον Παπαδόπουλον».

    Μη φανταστεί κανείς ότι ο κ. Μέρτζος υπήρξε απλός παρατηρητής των εργασιών αυτού του φασιστικού σώματος. Στα πολύτομα «Πρακτικά» της Συμβουλευτικής περιλαμβάνεται πλήθος παρεμβάσεών του με ύμνους στον Παπαδόπουλο και το δικτατορικό καθεστώς.

    ντοκουμέντο: ύμνοι της Συμβουλευτικής Επιτροπής στη δικτατορία και τον Παπαδόπουλο Nτοκουμέντο: ύμνοι της Συμβουλευτικής Επιτροπής στη δικτατορία και τον Παπαδόπουλο |
    ● Στις 21.4.71, τέταρτη επέτειο από το πραξικόπημα, ενώπιον του Στυλιανού Παττακού εξύμνησε τις προσπάθειες της χούντας και αντιπαρέβαλε το πραξικόπημα στις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις: «Η Επανάστασις της 21ης Απριλίου κατέβαλε και καταβάλλει εργώδη, νομίζω, προσπάθειαν διά να απαλύνη τας δυσχερείας και να εξοβελίσει τα αγκάθια, που μακρά και κακίστη συνήθεια είχε παρεμβάλει μεταξύ του κοινού και της διοικήσεως».

    ● Παρόμοιους ύμνους στον δικτάτορα ανέπεμπε και λίγους μήνες αργότερα, στις 14.7.1971: «Διότι αφ’ ενός μεν επείγει ο πλήρης εκσυγχρονισμός του κράτους –πράγμα που αποτελεί βασικόν στόχον της Επαναστάσεως, άνευ πλήρους επιτεύξεως του οποίου αύτη δεν δικαιούται να θεωρήση εαυτήν ως εκπληρώσασαν τας προς το Εθνος ευθύνας της– αφ’ ετέρου δε το πλέγμα των ληφθεισών και των ληφθησομένων αποφάσεων θα πρέπει να έχη τοιαύτην δομήν και ελαστικότητα, ώστε να ανθέξη εις την δοκιμασίαν του χρόνου και να οδηγήση το Κράτος εις επίπεδον οργάνου ανταξίου των μεγάλων οραματισμών του Εθνους, τους οποίους αναγλύφως εκφράζει ο αρχηγός της Επαναστάσεως και Πρωθυπουργός της χώρας κ. Γεώργιος Παπαδόπουλος».

    ● Με τον διαβόητο Γεωργαλά παρόντα στη Συμβουλευτική, ο Μέρτζος υμνούσε την πολιτική της χούντας για τη φίμωση του Τύπου (25.8.71): «Κύριοι Συνάδελφοι, έχω την τιμήν, αλλά και την βαρείαν ευθύνην, να είμαι ο μόνος Δημοσιογράφος μεταξύ υμών. Θα ήθελα να ομιλήσω διά το δημοσιογραφικόν επάγγελμα. [… αλλά] προτιμώ να αφήσω τον λόγον περί των Δημοσιογράφων εις την Κυβέρνησιν.

    »Η υπεύθυνος Κυβέρνησις απευθυνομένη διά του Κυβερνητικού επί του Τύπου Εκπροσώπου της, την 17.12.70 προς όλας τας οργανώσεις του Τύπου, ωμίλησε περί ετοίμου σχεδίου Ν.Δ. περί Δημοσιογραφικού επαγγέλματος και εξέφρασε τας αντιλήψεις της περί του πώς θα πρέπει να είναι ωργανωμένον το Δημοσιογραφικόν επάγγελμα και περί του τι είναι οι Δημοσιογράφοι. Αι θέσεις αυταί, κύριοι Συνάδελφοι, είναι διαυγείς και δημοκρατικαί. Αναφέρομαι εις αυτάς».

    Και για όσους τυχόν δεν κατάλαβαν, ο κ. Μέρτζος κάνει τις θέσεις του ακόμα σαφέστερες: «Αυτήν την στιγμήν δεν υπερασπίζομαι τους δημοσιογράφους, αλλά αυτήν την Κυβέρνησιν. Δεν υπερασπίζομαι τας αρχάς, αι οποίαι επισήμως διετυπώθησαν διά του Κυβερνητικού εκπροσώπου, αλλά αυτήν ταύτην την Επανάστασιν». Στο τέλος της ομιλίας του ο κ. Μέρτζος ισχυρίζεται ότι η χούντα παραχώρησε ελευθεροτυπία (!) και μάλιστα «εναντίον αυτού του εαυτού της». Και καταλήγει: «Διότι η Επανάστασις είναι η αλήθεια και η αλήθεια δεν φοβείται τίποτε».

    ● Για τη λειτουργία της Συμβουλευτικής και τον ιδιαίτερο ρόλο του Ν. Μέρτζου αποκαλυπτικό είναι το άρθρο του «Ελληνικού Βορρά» (2.4.1972), το οποίο περιγράφει συνάντηση της Συμβουλευτικής με τους Παπαδόπουλο και Παττακό: «Επηκολούθησεν ανταλλαγή ειλικρινών φιλοφρονήσεων και ο κ. Ν. Μέρτζος, απευθυνόμενος προς τα μέλη της Συμβουλευτικής υπεγράμμισε την μεγάλην ευθύνην των έναντι των ελπίδων της κυβερνήσεως και του λαού προς αυτούς και τους εκάλεσε, μετά το προσκλητήριον του κ. πρωθυπουργού να αποδείξουν ότι δύνανται πράγματι να ενσαρκώνουν τον δημοκρατικόν διάλογον μεταξύ κυβερνήσεως και λαού».

    Και το άρθρο κατέληγε: «Είναι οπωσδήποτε προφανές ότι ο κ. Γ. Παπαδόπουλος προσπαθεί να δώση φτερά εις την Συμβουλευτικήν Επιτροπήν, που αποτελεί προσωπικόν του δημιούργημα». Το ενδιαφέρον είναι ότι ο κ. Μέρτζος υπήρξε διευθυντικό στέλεχος του χουντικού «Ελληνικού Βορρά», ο οποίος ανήκε στον πεθερό του…

    Η κρυφή γοητεία ενός χουντικού

    Ολα αυτά (θα έπρεπε να) είναι γνωστά σε όλους. Πώς λοιπόν να δικαιολογηθεί η εμμονή του κ. Παυλόπουλου να βραβεύσει έναν τέτοιον άνθρωπο; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Ο κ. Μέρτζος επί δεκαετίες υπήρξε άνθρωπος του «κράτους των εθνικοφρόνων», της ιδιόμορφης και διχαστικής μετεμφυλιακής συγκρότησης της ελληνικής πολιτικής ζωής. Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε πριν από τη δικτατορία, με τη συμμετοχή του στην ακροδεξιά απόφυση της καραμανλικής ΕΡΕ στον χώρο της νεολαίας, δηλαδή στην ΕΚΟΦ.

    Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, ο Μέρτζος πλήρωσε μαζί με τον άλλο αρχιεΕΚΟΦίτη της Θεσσαλονίκης, τον Λάκη Ιωαννίδη, την ανοιχτή συνεργασία με τη χούντα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απέφυγε να «αξιοποιήσει» ανοιχτά και τους δύο και τους απέκλεισε από τους συνδυασμούς του νέου του κόμματος, της Νέας Δημοκρατίας.

    Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι έπαψε να χρησιμοποιείται από το νέο κόμμα της Δεξιάς ως «σύμβουλος», ειδικευμένος σε ζητήματα εφαρμοσμένης εθνικοφροσύνης. Σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία του, υπήρξε «εξ απορρήτων στενός συνεργάτης των αειμνήστων Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευαγγέλου Αβέρωφ-Τοσίτσα».

    Δεν είναι γνωστό ποιες ήταν ακριβώς οι «απόρρητες» συμβουλές του συνεργάτη της χούντας στους δυο πολιτικούς που πρωταγωνίστησαν στην αποκατάσταση της ελεγχόμενης δημοκρατίας το 1974. Γνωρίζουμε όμως κάτι σημαντικότερο.

    Ως σύμβουλος του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για τα εθνικά θέματα την περίοδο 1990-1993, ο Μέρτζος σχεδίασε και οργάνωσε την αδιέξοδη στρατηγική της ακροδεξιάς αναδίπλωσης για το «Μακεδονικό», την οποία δεν πίστευε ούτε ο Μητσοτάκης. Ο Μέρτζος ήταν εκείνος που συνέταξε την ιδρυτική διακήρυξης (17.1.92) της «Επιτροπής Μακεδόνων» που οργάνωσε το πρώτο εθνικιστικό συλλαλητήριο (Θεσσαλονίκη 14.2.92).

    Εκείνο που καθώς φαίνεται έπεισε τον κ. Παυλόπουλο να τιμήσει τον Μέρτζο είναι ότι αυτός υπήρξε επί δεκαετίες ένας από τους στυλοβάτες του «κράτους των εθνικοφρόνων». Και ναι μεν ο σημερινός Πρόεδρος διατηρεί γνωστές σχέσεις με το βαθύ κράτος της Δεξιάς. Αλλά η συναίνεση του υπουργού Εξωτερικών στη σκανδαλώδη βράβευση παραμένει ακατανόητη.

    Οσο για τον σεβασμό του Ν. Μέρτζου στους κανόνες της δημοκρατίας και στη δημοσιογραφία, αρκεί να θυμίσουμε ότι όταν από τη στήλη του «Ιού» σχολιάσαμε την πολιτική του διαδρομή και υπαινιχθήκαμε ότι αυτή ήταν ασύμβατη με την κατάληψη τότε της θέσης του προέδρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, εκείνος απάντησε με έναν ειρωνικό λίβελο και την κατακλείδα: «χέστηκα» (εφ. «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 30.9.2007).

    Αν λοιπόν ταιριάζει ένας «Φοίνικας» στον κ. Μέρτζο, αυτός δεν είναι το παράσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά το τσουρουφλισμένο πουλί του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

    https://www.efsyn.gr/arthro/n-mertzos-apo-ton-papadopoylo-ston-mitsotaki

    Μου αρέσει!

  3. Η τέφρα της 21ης Απριλίου

    efimerida_kyvernisis.jpg
    Το διάταγμα για την παρασημοφόρηση του Ν. Μέρτζου με ημερομηνία 21/4/2017

    06.06.2017
    Συντάκτης: Δημήτρης Ψαρράς
    Η απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας να ανακαλέσει την παρασημοφόρηση του Νικολάου Μέρτζου που είχε προγραμματιστεί για αύριο, 7 Ιουνίου, ήταν μια επιβεβλημένη πράξη του ίδιου του Προκόπη Παυλόπουλου και του αρμόδιου υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά.

    Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν στις τάξεις των αγωνιστών της αντιδικτατορικής αντίστασης, η κινητοποίηση μεγάλης μερίδας των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και τα δημοσιεύματα που θύμισαν το παρελθόν του κ. Μέρτζου στη χουντική Συμβουλευτική Επιτροπή δεν επέτρεψαν την πραγματοποίηση μιας τελετής που θα αποτελούσε πρόκληση για τη δημοκρατία.

    Η δημόσια «απολογία» του κ. Μέρτζου δεν προσέθεσε κανένα νέο στοιχείο στην υπόθεση. Αυτή τη φορά ο παλαίμαχος δημοσιογράφος δεν εμφανίστηκε με το προκλητικό ύφος που είχε χρησιμοποιήσει πριν από λίγα χρόνια, όταν από τη στήλη του «Ιού» της «Ελευθεροτυπίας» είχαμε θυμίσει τη συνεργασία του με τη χούντα, με αφορμή την τοποθέτησή του στη θέση του προέδρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών («Ο κ. πρόεδρος και η χούντα», 30/9/2007).

    Τώρα ο κ. Μέρτζος επιχείρησε να αποδώσει τις ενέργειές του σε υπόδειξη του Ευάγγελου Αβέρωφ και καλύφθηκε πίσω από τη φιλία με την οποία τον περιέβαλαν (κατά δήλωσή του βέβαια) κάποιοι ιστορικοί ηγέτες της Αριστεράς. Είναι δυστυχώς όλοι πεθαμένοι, εκτός από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, ο οποίος ασφαλώς θα δώσει τη δική του απάντηση.

    Βέβαια υπήρξαν και ορισμένοι -πέραν των γνωστών ακροδεξιών ιστολογίων- οι οποίοι επιχείρησαν να υπερασπιστούν τον κ. Μέρτζο, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα την εφημερίδα «Δημοκρατία» που δοκίμασε να ξεκινήσει εκστρατεία υπέρ του χουντικού δημοσιογράφου με πρωτοσέλιδο άρθρο («Κάτω τα χέρια από τον Νίκο Μέρτζο», 31/5/2017) και ένα σημείωμα στο Protagon («Αξίζει το παράσημο ο Ν. Μέρτζος;», 4/6/2017). Αλλά τα πεπραγμένα του κ. Μέρτζου στη «Συμβουλευτική» του Παπαδόπουλου είναι τόσο κραυγαλέα, ώστε οι προσπάθειες αυτές ναυάγησαν προτού καλά καλά εκδηλωθούν.

    Η αλήθεια είναι ότι η υπόθεση δεν έχει λήξει. Η διπλωματική (ή προσχηματική) δικαιολογία περί «αναβολής» της παρασημοφόρησης «λόγω του βεβαρημένου προγράμματος του Προέδρου της Δημοκρατίας» αφήνει ανοιχτό το ζήτημα. Διότι η παρασημοφόρηση έχει ήδη συντελεστεί από τη στιγμή που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα με την υπογραφή του κ. Κοτζιά.

    Δεν αρκεί δηλαδή η παραπομπή της τελετής στις ελληνικές καλένδες. Απαιτείται ανάκληση της απόφασης με νέο Προεδρικό Διάταγμα. Οχι τίποτα άλλο, αλλά η αρχική απόφαση φέρει ημερομηνία 21 Απριλίου 2017.

    http://www.efsyn.gr/arthro/i-tefra-tis-21is-aprilioy

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s