Κατοχή, Πρόσωπα

Γ. Παπανδρέου: Υπόμνημα προς τις κυβερνήσεις Ελλάδος και Βρετανίας (Ιούλιος 1943)

images

Πηγή:  Γεώργιος Παπανδρέου, Η απελευθέρωσις της Ελλάδος

Επιμέλεια: Grenade

Άθηναι, ‘Ιούλιος 1943

Τόν ‘Απρίλιον τού 1941 οί Γερμανοί είσήλθον εις τάς ‘Αθήνας, καί ήρχισε διά την ‘Ελλάδα ή τραγική περίοδος τής Κατοχής. Καθολική ύπήρξεν ή ‘Αντίστασις τού Ελληνικού Λαού. Ό Γεώργιος Παπανδρέου, συλληφθεις υπό τών ‘Ιταλικών Αρχών Κατοχής τόν Μάρτιον τού 1942, ένεκλείσθη είς τάς φύλακας «Άβέρωφ», έπι τρίμηνον. Μετά τήν άποφυλάκισίν του ήλθεν είς επαφήν μέ άπεσταλμένους τού Βρεττανικού Στρατηγείου τής Μέσης ‘Ανατολής, πρός το όποιον άπέστελλεν έκθέσεις έπι τής καταστάσεως είς τήν Ελλάδα. Τόν Ιούλιον τού 1943, ένώ άκόμη έξηκολούθει αδυσώπητος ό Συμμαχικός πόλεμος έναντίον τού Ναζισμού και ή Ελλάς έστέναζεν υπό το πέλμα τής Γερμανικής Κατοχής, ό Γεώργιος Παπανδρέου, είς εν αληθώς προφητικόν κείμενον, προσδιώριζε τό μέλλον κατά τρόπον ό όποιος εύρε βραδύτερον πλήρη έπαλήθευσιν. Τό κείμενον αυτό, τό όποιον κατωτέρω δημοσιεύεται, άπεστάλη πρός τό Βρεττανικόν Στρατηγεΐον τής Μέσης Ανατολής, καθώς καί πρός τήν ‘Ελληνικήν καί τήν Βρεττανικήν Κυβέρνησιν.

’Ανταποκρίνομαι ευχαρίστως είς τήν έπιθυμίαν σας όπως σας εκθέσω, εντός του πλαισίου της γενικής καταστάσεως, τήν εθνικήν θέσιν τής Ελλάδος καί είδικώτερον τήν κατάστασιν του Εθνικού μας άγώνος.

                Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΙς τήν άνάπτυξιν τών γνωμών μου διά τήν έθνικήν καί πολιτικήν ζωήν τής Ελλάδος άναχωρώ άπό τήν πεποίθησιν ότι ή ταυτότης τών συμφερόντων τής ’Αγγλίας καί τής Ελλάδος, διά πρώτην φοράν είς τήν ιστορίαν των, είναι απόλυτος.

Είς τό παρελθόν ή πολιτική τής ’Αγγλίας άπέναντι τής Ελλάδος, έπηρεαζομένη άπό τάς σχέσεις της πρός  την Τουρκίαν, όταν αυτή άπετέλει τόν κληρονομικόν μας εχθρόν, είχε ταλαντεύσεις καί αντιφάσεις.

Ή ‘Αγγλία ήθελεν ίσχυράν Τουρκίαν άπέναντι της Ρωσίας, αλλά δεν έπεθύμει μεγάλην ένίσχυσιν τής Τουρκίας διά νά μή ένοχλήται εις την Αίγυπτον, καί ούτε ήδύνατο νά τίθεται όλοσχερώς αντιμέτωπος τής Τουρκίας διά νά μή θίγη τον Ινδικόν φιλοτουρκισμόν. Τοιουτοτρόπως ήναγκάζετο ν’ άκολουθή πολιτικήν συμβιβασμών, ή οποία ώδήγει είς ταλαντεύσεις και αντιφάσεις.

Σήμερον όμως σχηματίζεται νέα μορφή του παγκοσμίου άνταγωνισμού. Δύο παγκόσμια μέτωπα διαμορφούνται: Ό Κομμουνιστικός Πανσλαβισμός και ό Φιλελεύθερος Άγγλοσαξονισμός. Καί ενώ τό περιεχόμενον τής άντιθέσεως των κοινωνικών των καθεστώτων όσημέραι θά έλαττούται, επειδή άμφότεραι αί παρατάξεις θά συγκλίνουν πρός τόν Σοσιαλισμόν, θά παραμένη ώς κύριον καί, βαθμιαίως, ως αποκλειστικόν περιεχόμενον τής άντιθέσεως τό μέγα θέμα τής Ελευθερίας: ατομικής, πολιτικής, εθνικής.

Ή Γερμανία, ώς παγκόσμιος άπειλή, έπαυσε πλέον ύφισταμένη. Φαίνεται άκόμη είς τόν ορίζοντα, όπως τό ειδωλον τού ήλιου μετά τήν δύσιν…

Καί εις τήν νέαν αύτήν φάσιν τής παγκοσμίου Ιστορίας, τήν πάλην του Φιλελευθέρου Άγγλοσαξονισμού πρός τόν Κομμουνιστικόν Πανσλαβισμόν, ολόκληρος βεβαίως ή Ευρώπη—με τήν συμμετοχήν καί τών σημερινών εχθρών, έπειτα άπό τήν έκρίζωσιν του ‘Ιταλικού Φασισμού, καθώς καί τού Παγγερμανισμού, τού οποίου ή πλέον έξαλλος έκδήλωσις ύπήρξεν ό Χιτλερισμός— θά είναι φυσικός σύμμαχος τής Αγγλίας, διά νά υπεράσπιση τήν έθνικήν της άνεξαρτησίαν καί τάς πολιτικάς της ελευθερίας.

Κατ’ εξοχήν όμως ώς σύμμαχοι τής ‘Αγγλίας προορίζονται ή Ελλάς καί ή Τουρκία, φυσικοί άντίπαλοι των προχωρημένων φυλακίων τού Πανσλαβισμού είς την Βαλκανικήν καί φυσικοί φρουροί της εξόδου προς την Μεσόγειον.

Ή πεποίθησις όμως περί τής άπολύτου ταυτότητος των συμφερόντων της ‘Αγγλίας καί τής Ελλάδος θ’άπετέλει βαρύ πολιτικόν σφάλμα εάν έπρόκειτο νά όδηγήση εις τό συμπέρασμα έχθρότητος καί προκλήσεως τής Ελλάδος προς την Ρωσίαν.

Επειδή, καί υπό τάς δυσμενεστέρας διά τήν Ρωσίαν συνθήκας, μετά τό πέρας του σημερινού πολέμου τερματίζεται ή αμυντική της περίοδος, άφού άπό κανένα πλέον δεν θ’ απειλήται, διά νά καταστή αυτή ή ίσχυροτέρα επιθετική δύναμις, ή απειλή τής Εύρώπης.

Καί μόνον μωροί κυβερνήται θά ή το δυνατόν νά οδηγήσουν ένα μικρόν Κράτος, όπως ή Ελλάς, είς πολιτικήν έχθρότητος καί προκλήσεως απέναντι τής ίσχυροτέρας Ευρωπαϊκής Δυνάμεως, διά νά τό εκθέσουν είς κρίσιμους κινδύνους, προς άντιμετώπισιν των όποιων δέν θά είναι καθόλου βέβαιον ότι θά είχεν είς πάσαν περίπτωσιν τήν συμπαράστασιν τής ’Αγγλίας, ή όποια βεβαίως τήν σύγκρουσιν προς τήν Ρωσίαν δεν θά έξαρτήση άπό τάς περιπέτειας οίουδήποτε μικρού Κράτους, όσονδήποτε φιλικού, άλλ’ άπό τήν γενικωτέραν έκτίμησιν των παγκοσμίων της συμφερόντων.

Δύο επομένως πρέπει νά είναι, μετά τόν πόλεμον, αί ιθύνουσαι γραμμαί τής εθνικής μας πολιτικής:

α) Ή έπίγνωσις τής άπολύτου ταυτότητος των συμφερόντων μας προς τήν ‘Αγγλίαν, καί β) ή έπίγνωσις ότι ή Ρωσία γίνεται τό Ισχυρότερον Κράτος τής Ευρώπης, άπέναντι τού όποιου επιβάλλεται πολιτική πλήρους προσοχής καί φρονήσεως.

Ή διπλή αυτή έπίγνωσις πρέπει σταθερώς νά έμπνέη την εθνικήν μας πολιτικήν.

               Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ

Έπί μίαν είκοσιπενταετίαν (1910-1936) 6 πολιτικός βίος τής Ελλάδος δεσπόζεται θετικώς καί άρνητικώς άπό τήν μεγάλην προσωπικότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου. Βενιζελισμός ώς θέσις, Άντιβενιζελισμός ώς άρνησις. Καί ό Άντιβενιζελισμός άργότερον γίνεται Κωνσταντινισμός καί Βασιλισμός, έπειτα άπό τήν ιστορικήν διαφωνίαν Βενιζέλου καί Βασιλέως Κωνσταντίνου κατά τήν διάρκειαν του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Καθ’ όλην τήν διάρκειαν τής γενεάς ό πολιτικός βίος τής Ελλάδος εξαντλείται είς τάς δύο αύτάς μεγάλας παρατάξεις. Ο,τι παραμένει έκτος αυτών είναι μεμονωμένοι προσωπικότητες καί όμάδες. Τό Κομμουνιστικόν Κόμμα καθ’ όλην αυτήν τήν περίοδον άπετέλει μίαν θορυβώδη μέν, άσήμαντον όμως μειοψηφίαν. Είς τήν μεγαλυτέραν του δύναμιν έφθασε κατά τάς έκλογάς του 1936, συγκέντρωσαν 60.000 ψήφων έπί 1.200.000, ήτοι 15 βουλευτάς έπί 300. Τό 1936 άποτελεί τό κρίσιμον έτος του πολιτικού βίου τής Χώρας. Οί άρχηγοί καί των δύο μεγάλων κομμάτων (Βενιζέλος-Τσαλδάρης) άποθνήσκουν, δέν παρέχεται όμως ό χρόνος είτε προς φυσιολογικήν έπιλογήν διά τού άγώνος των νέων ήγετών των δύο μεγάλων κομμάτων, είτε πρός δημιουργίαν νέων πολιτικών σχηματισμών, διότι κηρύσσεται ή Δικτατορία τής 4ης Αύγούστου 1936, τά κόμματα διαλύονται καί αί πρώται πολτικαί δυνάμεις τού τόπου εκτοπίζονται βιαίως άπό τόν δημόσιον βίον διά ν’ άποσταλούν είς τάς φυλακάς καί τήν εξορίαν.

Τοιουτοτρόπως έπηκολούθησε στασιμότης καί νέκρωσις τού πολιτικού βίου μέχρι τής Κατοχής, μετά τήν οποίαν έξεδηλώθη ποιά τις ζωογόνησις καί συνεργασία τού πολιτικού κόσμου. Ή συνεργασία αύτή ώς κύριον θέμα είχε τήν ένίσχυσιν τού Εθνικού Άγώνος εναντίον τής Κατοχής καί τήν βοήθειαν τού Λαού πρός έξασφάλισιν τής υλικής του ύπάρξεως κατά την διάρκειαν τής δουλείας. Άλλ’ είχεν έπίσης και ώς θέμα την όμόφωνον πλέον άπόφασιν όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων, εκτός μεμονωμένων —εντελώς ασήμαντων—εξαιρέσεων, όπως απαρτίσουν τόν Δημοκρατικόν Συνασπισμόν μέ πρόγραμμα τήν οριστικήν λύσιν του Καθεστωτικού ζητήματος τής Χώρας υπό του Λαού διά δημοψηφίσματος, κατά τήν ενέργειαν του οποίου άπαντα τά πολιτικά κόμματα άνελάμβανον τήν ύποχρέωσιν νά υποστηρίξουν τό Δημοκρατικόν Πολίτευμα.

           ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΝ ΚΟΜΜΑ

Τό Κομμουνιστικόν Κόμμα τής Ελλάδος είναι άπό τά ώριμώτερα κομμουνιστικά κόμματα τής Ευρώπης, έμποτισμένον άπό τήν θεωρίαν και τήν τακτικήν του κομμουνισμού. Καί οί τρεις μεγαλοφυείς άρχηγοί του οδηγούν τήν πορείαν του: Ό Μάρξ, ό μεγαλοφυής τής Θεωρίας, ό Λένιν, ό μεγαλοφυής τής Επαναστατικής Όργανώσεως, και ό Στάλιν, ο μεγαλοφυής του Επαναστατικού Ρεαλισμού.

Όταν ή ’Ιταλία έπετέθη εναντίον τής Ελλάδος (28 ’Οκτωβρίου 1940), τό Κ.Κ.Ε. έλαβε θέσιν υπέρ του πολέμου εναντίον του Φασισμού. Τούτο ώφείλετο εις τό γεγονός δτι τό σύμφωνον Ρωσίας-Γερμανίας δεν είχεν έπεκταθή καί εις τον άλλον συνέταιρον του Άξονος, τήν ‘Ιταλίαν, ή οποία μάλιστα είχε στείλει καί σώμα είς τήν Φινλανδίαν έναντίον τής Ρωσίας.

[Βραδύτερον διεπιστώθη ότι το Κ.Κ.Ε. είχε λάβει, διαδοχικώς, αντιφατικήν στάσιν έναντι τού Έλληνοΐταλικοΰ πολέμου. Ο Αρχηγός του Κ.Κ.Ε., Ζαχαριάδης, μόλις ήρχισεν ή έπίθεσις τής ’Ιταλίας έναντίον τής ’Ελλάδος, άπέστειλε τήν 2-11-40, άπό τάς φύλακας όπου εκρατείτο, επιστολήν προς τό Κ.Κ.Ε., είς τήν οποίαν έγραφε: «Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει ή Κυβέρνηση Μεταξά, δλοι μας πρέπει νά δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις δίχως επιφύλαξη.»

‘Επειτα όμως άπό δύο περίπου μήνας, είς τάς 15-1-41, έγραψε δευτέραν επιστολήν, ή όποια άνήρει την πρώτην.

«Εγραψεν: «Ό Μεταξάς έκαμε φασιστικό κατακτητικό πόλεμο. Η μοναρχοφασιστική δικτατορία συνέχισε τόν πόλεμο για λογαριασμό οχι του Λαού τής ’Ελλάδας μά τής πλουτοκρατίας καί τού ’Αγγλικού ‘Ιμπεριαλισμού. Μετά τό διώξιμο τών ‘Ιταλών από την ‘Ελλάδα τό αίμα τών φαντάρων μας χύνεται άδικα. Σήμερα ό ‘Εγγλέζικος ’Ιμπεριαλισμός εισπράττει μέ τό αίμα τών παιδιών τής Ελλάδας τούς τόκους τών κεφαλαίων του. Λαός και Στρατός πρέπει νά πάρουνε στα χέρια τους τη διαχείριση τής χώρας και τού πολέμου μέ σκοπό εθνική ανεξαρτησία, εσωτερικό λαϊκό αντιφασιστικό και άντιπλουτο- κρατικό καθεστώς, ολόπλευρη προσέγγιση στην Ε.Σ.Σ.Δ. καί Βαλκανική συνεργασία. Ο Λαός τής ’Ελλάδας είναι ξένος, ενάντιος στόν ιμπεριαλιστικό πόλεμο Αγγλίας, Γερμανίας και Σία. Θέλει χωριστή, έντιμη, άμεση ειρήνη μέ τη μεσολάβηση τής Ε.Σ.Σ.Δ. 01 Λαοί καί φαντάροι τής Ελλάδας καί ’Ιταλίας δέν είναι εχθροί μά άδέλφια, καί ή συναδέλφωσή τους στο μέτωπο θά σταματήση τόν πόλεμο πού κάνουν οί εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες του. Κάθε μέλος – στέλεχος όργάνωσης αύτή τη γραμμή πρέπει νά μπάση στις μάζες καί, όργανώνοντάς τες γύρω σ’ αύτή, νά τήν επιβάλει νικηφόρα.»

Καί αί δύο έπιστολαί έχουν δημοσιευθή είς τόν «Ριζοσπάστην», έπίσημον όργανον τού Κ.Κ.Ε. ]

Μετά τήν έπίθεσιν καί τήν κατοχήν τής Ελλάδος υπό τής Γερμανίας (27 Απριλίου 1941), τό Κ.Κ.Ε. έξεδήλωσεν άμέριστον συμπάθειαν υπέρ τών Γερμανών. Είχε πιστεύσει ότι τό σύμφωνον Ρωσίας-Γερμανίας ήτο πραγματικόν και διαρκές. Ύπεστήριζεν δτι «ό κοινός εχθρός είναι ό ’Αγγλικός ’Ιμπεριαλισμός και Καπιταλισμός, διότι τά κοινωνικά καθεστώτα Γερμανίας καί Ρωσίας ήσαν συγγενή», ύπ’ αύτό δε τό πνεύμα συνέτασσεν άρθρα τά όποια, προσφερόμενα διά του κομμουνιστικού γραμματέως του, υιοθετεί ο τότε υπουργός τών Εσωτερικών καί έδημοσίευε μέ τήν υπογραφήν του. Υπάρχουν μάλιστα καί ενδείξεις δτι κατεβλήθησαν τότε προσπάθειαι άκόμη καί σχηματισμού Κυβερνήσεως τής αριστερός προς συνεργασίαν μέ τήν Γερμανικήν Κατοχήν. Άλλ’ αί προσπάθειαι δεν επρολαβαν νά εύοδωθούν, διότι μετά δίμηνον άπό τής εισόδου τών Γερμανών (27 ’Απριλίου – 22 Ίουνίου 1941) έξεδηλώθη ή αιφνιδιαστική έπίθεσις τής Γερμανίας κατά τής Ρωσίας, ή δποία διέλυσε τάς παραισθήσεις καί έτοποθέτησεν όριστικώς πλέον τό Κ.Κ.Ε. έναντίον τής Κατοχής. Έκτοτε άνέπτυξεν όλην την συνωμοτικήν του δραστηριότητα υπέρ του απελευθερωτικού άγώνος, εις τον όποιον κατώρθωσε νά προβαδιση χάρις εις τήν μακράν επαναστατικήν του παράδοσιν καί όργάνωσιν.

Οι απώτεροι μετακατοχικοί πολιτικοί σκοποί του Κ.Κ.Ε. έπέρασαν από δυο στάδια. Κατά τήν πρώτην περίοδον ήσαν επαναστατικοί. Έπίστευεν ότι, όπως ό πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έφερε τον κομμουνισμόν είς μίαν χώραν, τήν Ρωσίαν, ό δεύτερος έπρεπε νά τον έπεκτείνη, τουλάχιστον, είς όλην τήν Ευρώπην. Καί οί ήγέται του ήτοιμάζοντο νά παίξουν τον Ιστορικόν ρόλον ενός μικρού Λένιν καί Τρότσκυ. Ή επαναστατική πρόθεσις τής πρώτης περιόδου άποδεικνύεται: Πρώτον, άπό τό άρχικόν πρόγραμμα τού ΕΑΜ. «Ό Λαός, έγραφε, θά πάρη και θα κρατήση στά χέρια του τις ελευθερίες του.» Δεύτερον, άπό τό γεγονός ότι εις τήν ύπαιθρον τά αντάρτικά σώματα τού ΕΛΑΣ κατήργουν τάς τοπικάς άρχάς, ακόμη καί τήν είρηνοδικειακήν δικαιοσύνην, καί έγκαθίστων σοβιέτ. Καθώς, επίσης, καί άπό τό γεγονός ότι άφώπλιζαν συστηματικώς τά άλλα Εθνικά Σώματα διά νά διατηρήσουν τήν μονοπώλησιν τής υλικής ενόπλου δυνάμεως, τήν όποιαν νά χρησιμοποιήσουν διά τήν επιβολήν «τής Κυβερνήσεως τού ΕΑΜ», δηλαδή τού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Ή περίοδος αύτη διήρκεσε μέχρι τής νίκης τής Τύνιδος.Τότε μόνον έπείσθησαν οτι ή άναμενομένη νίκη δεν έπρόκειτο νά είναι Ρωσική αλλά Συμμαχική, καί μάλλον Αγγλική διά τήν Ελλάδα. Τότε έφθασε καί ή άπόφασις τής καταργήσεως τής Γ’Διεθνούς, ή όποια τούς είδοποίησεν ότι αυτή είναι καί ή γνώμη τού Στάλιν, ότι δηλαδή ή πορεία του πολέμου δεν έδικαίωσε τάς άρχικάς προσδοκίας των, ότι ή Ρωσία είναι καθημαγμένη και επομένως δεν δύναται νά επιχείρηση νέον πόλεμον κατά των Συμμάχων πρός βιαίαν κατάκτησιν τής Ευρώπης. Έπεβάλλετο έπομένως ή προσωρινή συνεργασία και ή άντικατάστασις των πολεμικών επαναστατικών μέ ειρηνικά πολιτικά μέσα πρός κατάκτησιν τής Ευρώπης.

Μέ την ωριμότητα ή οποία χαρακτηρίζει τό Κομμουνιστικόν Κόμμα τής Ελλάδος προσδιωρίσθησαν αμέσως οί νέοι πολιτικοί του σκοποί: Όχι πλέον κυβέρνησις του ΕΑΜ άλλα συμμετοχή εις Οικουμενικήν, ενέργεια πολιτειακού δημοψηφίσματος και έκλογαί Συντακτικής Συνελεύσεως. Όχι πλέον άντίθεσις άλλά συνεργασία μέ τό ’Αγγλικόν Άρχηγεΐον τής Μέσης ’Ανατολής καί τους εκπροσώπους του. Έπιπλέον τό Κ.Κ.Ε. ιδρύει τό «’Ομοσπονδιακόν Κόμμα τής Λαϊκής Δημοκρατίας», τού οποίου διατυπώνει ένα πρόγραμμα μίνιμουμ διά την πραγματοποίησιν τού «Άστικοδημοκρατικού Μετασχηματισμού» τής Χώρας, καί είς τό όποιον καλεί πρός ενταξιν όλα τά κόμματα όσα θ’ άπεδέχοντο τό μετριοπαθέστατον πρόγραμμά του.

Αυτή είναι ή νέα πολιτική τού Κ.Κ.Ε., ή φαινομενική έγκατάλειψις τών επαναστατικών, δικτατορικών του σκοπών. Κάτω άπό τήν άθώαν επιφάνειαν ποιος δόλος ύποκρύπτεται;

Εις τήν άπόφασιν την όποιαν τό Κ.Κ.Ε. έλαβε «παμψηφεί» διά τήν έγκρισιν τής καταργήσεως τής Γ’ Διεθνούς (2 ’Ιουνίου 1943) ό δόλος αυτός αποκαλύπτεται σαφώς: «Ή Λαϊκή Δημοκρατία, γράφει ή άπόφασις, θά έχη στήν άρχή κοινοβουλευτική μορφή.» «Μόνον έχθροι τού Κ.Κ.Ε., προσθέτει, μπορούν νά υποστηρίζουν πώς έγκατέλειψε τούς σκοπούς του. Τελικός στρατηγικός μας σκοπός παραμένει πάντοτε ή κατάργηση τών τάξεων, πού θά πραγματοποιηθή μέ τήν κατάληψη τής έξουσίας άπό τήν εργατική τάξη. Οί σημερινές και οί αμέσως μεταπολεμικές συνθήκες μάς επιβάλλουν νά περάσουμε από τό μεταβατικό σταθμό τής Λαϊκής Δημοκρατίας, για τον Άστικοδημοκρατικό Μετασχηματισμό, έπειτα από τον όποιο θά προχωρήσουμε στην κατάληψη τής εξουσίας από την έργατική τάξη στο συντομώτερο χρονικό διάστημα.»

Είναι λοιπόν φανερόν ότι θεωρούν τάς έκλογάς τής Συντακτικής Συνελεύσεως ώς τάς πρώτας και τελευταίας έκλογάς, έπειτα άπό τάς όποιας σχεδιάζουν νά προχωρήσουν «στην κατάληψη τής εξουσίας άπό τήν έργατική τάξη», πού σημαίνει βεβαίως δικτατορίαν τού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Ποια μέσα σχεδιάζουν νά χρησιμοποιήσουν διά τήν πραγματοποίησιν των σκοπών των;

Θά προσπαθήσουν, πρώτον, νά καταλάβουν βιαίως τήν εξουσίαν μετά τήν Κατοχήν, όχι διά νά επιβάλουν άμέσως τήν Σοβιετικήν Δημοκρατίαν άλλά διά νά έπιδείξουν τήν ύλικήν των δύναμιν καϊ διά νά σχηματίσουν αυτοί τήν Οικουμενικήν Κυβέρνησιν και νά υπαγορεύσουν τήν σύνθεσίν της κατά τό συμφέρον των. Θά επιδιώξουν κυρίως νά έπηρεάσουν τήν σύνθεσιν τού Στρατού. «Δεν είμεθα, γράφουν είς τήν τελευταίαν καταστατικήν των άπόφασιν, άντίπαλοι τού Στρατού. Θά άξιώσουμε όμως νά τον ξεκαθαρίσουμε άπό τά φασιστικά, άντιλαΐκά στοιχεία του, ώστε νά μείνουν μόνον τά παιδιά τού Λαού.» Καί φυσικά θά χαρακτηρίζουν ώς «άντιλαΐκά» στοιχεία όλα όσα δέν θά άποδέχωνται τάς διαταγάς των. Είς τό κείμενον πού έστειλαν πρός τούς πολιτικούς άρχηγούς διά τήν συμμετοχήν των είς τήν Οικουμενικήν Κυβέρνησιν προσθέτουν ώς όρον «τήν έμπρακτον καί μετά πάσης εύρύτητος ικανοποίησιν τών εθνικών μας άγωνιστών». Καί βεβαίως δέν εννοούν μόνον τήν παροχήν τών δικαιοτάτων ηθικών καί υλικών άμοιβών, άλλά τήν άξίωσιν όπως πυρήν του νέου στρατού τής έλευθερουμένης Ελλάδος είναι τά αντάρτικά σώματα, ώστε νά διατηρηθή ή επαναστατική σύνθεσις καί πολιτική έξάρτησις του νέου Στρατού από τό Κ.Κ.Ε. Το ίδιον βεβαίως θά επιδιώξουν και διά τά Σώματα ’Ασφαλείας, Χωροφυλακήν καί ’Αστυνομίαν. Καί εις τήν εξωτερικήν των πολιτικήν, επίσης, υπό τό ίδιον πνεύμα προσδιορίζουν τήν πορείαν των. Γράφουν: «Θά κάμουμε τήν Ελλάδα πολιτικά καί οικονομικά ανεξάρτητη από κάθε ξένη ιμπεριαλιστική Δύναμη»—ύπονοούντες, φυσικά, τήν ‘Αγγλίαν. Αυτά είναι τά μέσα με τά όποια σχεδιάζουν, χρησιμοποιούντες τόν υπό τής πορείας τού πολέμου ύπαγορευθέντα μεταβατικόν σταθμόν, νά φθάσουν είς τήν πραγματοποίησή «τού τελικού των στρατηγικού σκοπού», ό όποιος παραμένει πάντοτε, και μάλιστα «στο συντομώτερο χρονικό διάστημα», έσωτερικώς μέν Σοβιετική Δημοκρατία, ήτοι δικτατορία τού Κ.Κ.Ε., καί έξωτερικώς υπαγωγή τής Ελλάδος είς τό Ρωσικόν σύστημα των Σοβιετικών Δημοκρατιών.

                   ΤΙ ΔΕΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ

Είναι προφανές ότι ή έκβασις τού σημερινού πολέμου θά δημιουργήση κατάστασιν άνευ προηγουμένου είς τήν Ευρώπην.

Είς τόν καιρόν τού Ναπολέοντος ή Γαλλία είχε πληθυσμόν 30 εκατομμυρίων επί Εύρώπης 180 εκατομμυρίων, ήτοι μόλις τό έκτον. Τό ίδιον συνέβη βραδύτερον καί με τήν Γερμανίαν τού Βίσμαρκ, τού Κάΐζερ καί τού Χίτλερ, όταν ύποκατέστησε τήν Γαλλίαν είς τήν ηγεμονικήν φιλοδοξίαν τής Εύρώπης (Γερμανία 60-70 εκατομμύρια έπί Εύρώπης 400-500 εκατομμυρίων). Σήμερον, διά πρώτην φοράν είς τήν Ιστορίαν τής Εύρώπης, ό νέος πρωταγωνιστής τής ευρωπαϊκής σκηνής, ή Ρωσία, έχει δύναμιν αυτάρκη απέναντι τής Εύρώπης. Έπί 500 εκατομμυρίων πληθυσμού της Ευρώπης ή Ρωσία έχει πληθυσμόν 200-250 εκατομμύρια, μέ έτησίαν αύξησιν 5 περίπου εκατομμυρίων, εις ένα τόπον πού αποτελεί τό έκτον τής Γης καί διαθέτει απεριορίστους δημογραφικάς καί οικονομικός δυνατότητας. Αυτή είναι ή πρώτη, ή μοναδική είς τήν ιστορίαν τής Ευρώπης Ιδιοτυπία: ή αυτάρκεια τής δυνάμεως. Καί ή δεύτερα ιδιοτυπία είναι ότι, ενώ είς τό παρελθόν αί ηγεμονικάς φιλοδοξίαι των Ευρωπαϊκών Κρατών έπροκάλουν τήν φυσικήν άντίδρασιν και συνένωσιν τών απειλούμενων, διά πρώτην φοράν ή άπειλητική δύναμις, αντί νά προκαλή δέος, τουναντίον διαθέτει δύναμιν έλξεως, χάρις είς τό κοινωνικόν της καθεστώς.

Μόνον ή καθολική αμυντική όργάνωσις έναντι του κολοσσού ή μπορεί νά θέση φραγμούς είς τήν κοσμοκρατορικήν διάθεσιν ή όποια κατείχε και τόν Πανσλαβισμόν και τόν Κομμουνισμόν, και ή όποια καθίσταται ακάθεκτος μετά τήν ένωσίν των. Μόνον μία Εθνική Κίνα και μία Σοσιαλιστική Πανευρώπη ήμπορούν ν’ άποτελέσουν άποτελεσματικά μέσα άμύνης. Και ή Πανευρώπη οφείλει νά είναι Σοσιαλιστική, διότι μόνον τοιουτοτρόπως μετατίθεται τό κέντρον τής κοινωνικής άκτινοβολίας — ή δύναμις έλξεως—άπό τήν Ρωσίαν είς τήν Ευρώπην, είς τρόπον ώστε ή Ρωσία νά παραμείνη υλική απειλή και όχι ηθική δύναμις, κίνδυνος και όχι προσδοκία.

Μόνον μέσα είς τήν Σοσιαλιστικήν Πανευρώπην, επίκουρου μένην άπό τήν ηθικήν και υλικήν δΰναμιν του Φιλελευθέρου Άγγλοσαξονισμού, ήμπορεί και ή Ελλάς νά εύρη τό αίσθημα τής ασφαλείας της άπέναντι τοΰ καταθλιπτικού κινδύνου του Κομμουνιστικού Πανσλαβισμού.

’Αλλά αυτό είναι θέμα και γενικώτερον και άπώτερον. Εκείνα πού επιβάλλονται σήμερον διά τήν πλήρη ευόδωσιν του Εθνικού μας Άγώνος, ό όποιος άποτελεί διά τάς καρδίας των Ελλήνων τό άγιον θέμα, καθώς και διά την προπαρασκευήν ομαλού πολιτικοί) μέλλοντος τής Χώρας είναι, κατά την γνώμην μας, τά ακόλουθα:

α) Νά ένισχυθη, παραλλήλως πρός τό ΕΑΜ καί ΕΛΑΣ, καί ή άθρόα άνάπτυξις των εθνικών άνταρτικών σωμάτων διά τής έγκαταστάσεως εις τάς ’Αθήνας κέντρου διευθύνσεως του άγώνος. Τοιουτοτρόπως καί ό έθνικός άγων ένισχύεται, καί διά τής ύπάρξεως ισοδυνάμων άντιπάλων σωμάτων — εθνικών καί κομμουνιστικών—, «άντιπάλου δέους», παρέχονται πληρέστεραι, εκ τής δυνάμεως τών πραγμάτων, εγγυήσεις διά την ομαλήν πορείαν τής πολιτικής μας ζωής.

β) Νά καταβληθή προσπάθεια όπως πεισθή ό Βασιλεύς Γεώργιος ότι δεν συμφέρει ούτε είς τήν Ελλάδα ούτε είς τον εθνικόν μας αγώνα, άλλ’ ούτε και είς τον ίδιον, ή άμεσος έπάνοδός του, άλλ ότι οφείλει νά άναμείνη τήν λαϊκήν ετυμηγορίαν έπι του πολιτεύματος. Έφ’ όσον ό Βασιλεύς δεν είχεν άποδεχθή τήν ύπαρξιν καθεστωτικού ζητήματος καί τήν λαϊκήν λύσιν του, συζήτησις βεβαίως δεν ήτο δυνατή. ’Αφού όμως, με τήν ραδιοφωνικήν όμιλίαν του, έδέχθη νά τεθή υπό τήν κρίσιν τού Λαού, οφείλει πλέον νά συναγάγη και τό συμπέρασμα ότι πρέπει νά τήν άναμείνη.

Ή άμεσος επιστροφή του θά δημιουργήση τήν άνησυχίαν τής νοθεύσεως τού πολιτειακού άγώνος καί θά παράσχη είς τό Κομμουνιστικόν Κόμμα τήν παράκλητον ευκαιρίαν, είτε τής υλικής άντιστάσεως, είτε ταραχών, είτε δημαγωγίας, ή όποία θά είχεν ως άποτέλεσμα τον περισπασμόν τής Κοινής Γνώμης άπό τό εθνικόν μας θέμα, επί μεγάλη βλάβη καί τής ένότητος καί τής πληρότητος τού Εθνικού μας Άγώνος.

γ) Νά έπέλθη έγκαίρως πλήρης συνεννόησις της Κυβερνήσεως Κάιρου καί τών ενταύθα πολιτικών αρχηγών όχι μόνον κατ’ αρχήν άλλά καί επί τών συγκεκριμένων θεμάτων τής συνθέσεως καί τής πολιτικής της μετακατοχικής Οικουμενικής Κυβερνήσεως.

Ανευ αυτής τής πλήρους προσυνεννοήσεως είναι βέβαιον ότι θά δημιουργηθούν χάσματα χρονικά και φθοράς προσωπικοί, αι οποίαι θά παράσχουν άσφαλώς εις τό Κομμουνιστικόν Κόμμα την ευκαιρίαν τής ηθικής καί υλικής έπικρατήσεως, ή βαρύτατη και αληθώς Ιστορική ευθύνη τής όποιας θά βαρύνη εις άκέραιον και τον ενταύθα πολιτικόν κόσμον και την Κυβέρνησιν τού Καΐρου.

Advertisements

1 thought on “Γ. Παπανδρέου: Υπόμνημα προς τις κυβερνήσεις Ελλάδος και Βρετανίας (Ιούλιος 1943)”

  1. ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΜΑΧΙΚΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟΝ

    Άθήναι, ’Ιανουάριος 1944
    Τον ’Ιανουάριον τού 1944 ό Γεώργιος Παπανδρέου άπέστειλεν έκθεσιν πρός την Ελληνικήν Κυβέρνησιν και το Συμμαχικόν Στρατηγείον. Εις την εκθεσιν αυτήν προσδιορίζεται μέ πλήρη σαφήνειαν ή πολιτική γραμμή τήν όποιαν ό ίδιος, μετά τρίμηνον, ήκολούΰησεν ώς Κυβερνήτης τής Χώρας και τής όποιας ή σταθερά εφαρμογή ώδήγησε τελικώς εις τήν Άπελευθέρωσιν τού ’Ελληνικού Λαού.

    Θεωρούμεν εθνικόν καθήκον νά έκθέσωμεν τήν κατά- στασιν, δπως σήμερον εμφανίζεται, καί νά χαράξωμεν τήν πολιτικήν γραμμήν ή όποια, κατά τήν γνώμην μας, πρέπει ν’ Ακολουθηθή πρός τό συμφέρον του Συμμαχικού Άγώνος, μέ τόν όποιον άπολύτως συμπίπτουν τά συμφέροντα τής Πατρίδος μας.
    Ποια είναι ή σημερινή πραγματική κατάστασις τής υποδούλου Ελλάδος;
    ’Απίστευτος είναι ή τραγωδία του Ελληνικού Λαού καί πρό παντός τής υπαίθρου. Σφαδάζει έν μέσφ των ερειπίων καί των φλογών. Χίλια τουλάχιστον χωριά έχουν παραδοθή είς τάς φλόγας, ανω τού εκατομμυρίου Ελλήνων λιμοκτονούν, γυμνητεύουν καί στεγάζονται είς τά σπήλαια. Καθημερινώς Αναγγέλλονται όμαδικαί εκτελέσεις, δπως ή φρίκη τών Καλαβρύτων, δμηροι περισυλ- λέγονται, αί φυλακαί άσφυκτιούν, καθώς καί τά στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Καί ώς νά μή ήρκει ή απάνθρωπος βαρβαρότης τού Κατακτητού, έχομεν καί τήν κόλασιν τού εμφυλίου πολέμου. «Οσοι σωθούν Από τήν αίμοβόρον μανίαν τού Κατακτητού κινδυνεύουν Από την άδελφοκτόνον μανίαν των κομμουνιστικών οργανώσεων… Άλλόφρονες πλέον οί κάτοικοι ζητούν καταφύγια άλλοι είς τά σπήλαια, άλλοι είς γειτονικός πόλεις καί, δσοι δύνανται, είς την Πρωτεύουσαν, δπου μεταφέρουν τούς θρήνους καί τάς οίμωγάς της υπαίθρου.
    Ευνόητος επομένως είναι, υπό τοιαύτας συνθήκας, ή διαμορφωθεΐσα ψυχολογική κατάστασις τού Ελληνικού Λαού. Εύρίσκεται είς κατάστασιν άπογνώσεως. Καί ή άπόγνωσις κινδυνεύει νά τον όδηγήση είς σύγχυσιν.
    «Αγωνιών, διερωτάται:
    Πώς, καί πότε, θά σωθή από την βαρβαρότητα του Κατακτητού;
    Καί πώς, καί πότε, θά σωθή επίσης από τά εγκλήματα καί την κατατυράννησιν των δυναμικών οργανώσεων τού ΕΑΜ, «σπονδυλική στήλη» τών οποίων, ηγετική δύναμις είναι τό Κομμουνιστικόν Κόμμα, τό όποιον, ένφ αποτελεί έλαχίστην μειοψηφίαν του Ελληνικού Λαού, ασκεί μολαταύτα, διά τών όργανώσεών του, τρομοκρατίαν ;
    Διότι πρέπει νά γνωσθή δτι τό ΕΑΜ έπέρασεν άπό τρεις φάσεις. Κατ’ άρχάς υπήρξε, πράγματι, μεγάλη εθνική, ηθική, λαϊκή δύναμις… Έπροκάλεσε, μέ τήν έμφάνισίν του, τήν μέθην τής άπελευθερώσεως καί έστηρίχθη δχι απλώς είς τήν συγκατάθεσιν αλλά είς τόν ενθουσιασμόν, είς τήν ψυχικήν κατάκτησιν τού Λαού, καί ιδίως τής Νεότητος. Βαθμιαίως δμως έγι- νεν ή άποκάλυψις τών πολιτικών του σκοπών. Ό Λαός άντελαμβάνετο δτι ή σημαία τού «Εθνικού Άγώνος ¿χρησιμοποιείτο υπό τής κομμουνιστικής ηγεσίας τού ΕΑΜ διά τήν προετοιμασίαν τής μετακατοχικής δυναμικής έπικρατήσεως — διά τήν βιαίαν κατάληψιν τής εξουσίας έκ μέρους τού Κομμουνιστικού Κόμματος. Καί τότε ήρχισεν ή δευτέρα φάσις, αί άμφιβολίαι καί αί επικρίσεις τού Λαού, διά τήν κατάπνιξιν τών οποίων ή Κομμουνιστική ηγεσία του ΕΑΜ, αφού είχε προνοήσει νά προβή, επί ποινή θανάτου, είς τόν πλήρη αφοπλισμόν των κατοίκων, κατέφυγεν είς τήν βίαν, είς την καταδυνάστευσή καί την δίωξιν του Λαού. Καί τότε τό ΕΑΜ είσήλθεν είς τήν τρίτην φάσιν, ή οποία πλέον έχει δια- μορφωθή όριστικώς. Έπαυσε νά είναι εθνική, ηθική, λαϊκή δύναμις, έγινε λαομίσητον. Καί άποτελεί πλέον τήν ένοπλον όργάνωσιν τής ελάχιστης μειοψηφίας, ή όποια άσκεί απηνή, αιματηρόν τρομοκρατίαν εναντίον τής μεγάλης πλειοψηφίας.
    Είς τήν κρίσιμον αυτήν ψυχολογικήν στιγμήν ό Κα- τακτητής καί τά όργανά του προσφέρουν γενναιοφρόνως τήν προστασίαν των. Λέγουν πρός τόν Λαόν:
    «Υπεύθυνοι διά τήν δυστυχίαν σου είναι οί Σύμμαχοι. Αυτοί χρηματοδοτούν καί αυτοί οπλίζουν τά στίφη των άνταρτών, τά όποια σε δυναστεύουν καί προκαλούν τήν έρήμωσιν τής υπαίθρου. Ματαίως περιμένεις άπό τούς Συμμάχους βοήθειαν. Τουναντίον, μέ τήν πολιτείαν των οδηγούν είς τήν καταστροφήν σου. Έλα νά πολεμήσωμεν μαζί τόν κοινόν εχθρόν τής Ευρώπης, τόν Κομμουνισμόν.»
    Είς τήν ραδιοφωνικήν του προσφώνησιν τής πρώτης τού έτους 1944, ό Γερμανός Στρατιωτικός Διοικητής τής Ελλάδος είπε:
    « Φρουρούμεν τό ελληνικόν έδαφος. Ό Γερμανός στρατιώτης προστατεύει κατ’ άμεσον τρόπον τήν ύπαρξιν καί τήν τάξιν τού Ελληνικού Λαού καί τού Ελληνικού Κράτους είς τόν άγώνα εναντίον τού εξωτερικού ώς καί τού εσωτερικού εχθρού. Διά τόν λόγον αυτόν ό Γερμανός στρατιώτης προσδοκά ότι ό εθνικήν συνείδησιν έχων Έλλην θά τεθή παρά τό πλευρόν του είς τόν άγώνα εναντίον τού κοινού εχθρού, τού Κομμουνισμού. Ό βοηθών ημάς βοηθεί τόν εαυτόν του. Ό άντιτιθέμενος πρός ή μας θά έξοντωθή.»

    Ό Πρόεδρος της Κυβερνήσεως τής Κατοχής είπεν:

    «Οι έκ συστήματος έπιβουλευόμενοι τής εθνικής μας ένότητος επιδιώκουν νά έκμεταλλευθούν την περιπέτειαν τής Πατρίδος μας υπό τό προσωπείον των «Απελευθερωτών», διά νά δυνηθοΰν νά έπιβάλουν την ειδεχθή τυραννίαν των. Εις την πρόκλησίν των άπηντήσαμεν ώς έμ πρέπει, καί θά φέρωμεν τον αγώνα είς πέρας. Έχομεν ασφαλή δεδομένα νά πιστεύωμεν ότι ή μεγάλη πλειοψη- φία του Ελληνικού Λαοΰ, κατανοήσασα την σημασίαν του άγώνος μας, περιβάλλει αυτόν μέ άμέριστον ύποστήριξιν…»
    Και είς μεν την μεγάλην πλειοψηφίαν του Ελληνικού Λαοΰ, παρά τά «άσφαλή δεδομένα» καί την ματαίαν ελπίδα του ’Οργάνου τής Κατοχής, τά κηρύγματα ταύτα ούδεμίαν ευτυχώς ευρίσκουν άπήχησιν. Είναι όμως τόσον σκληρά ή δοκιμασία του Λαοΰ μας ώστε νά μή προκαλοΰν καί την περιφρόνησιν την οποίαν μέχρι τούδε συνήντων. Καί μάλιστα μικρά, έλαχίστη μερίς αρχίζει δυστυχώς καί νά κάμπτεται. Παράδειγμα, τά Τάγματα ’Ασφαλείας — είς τά όποια μέχρι πρό τίνος ούδείς έδέ χετο νά καταταγή, εκτός ευτελών μισθοφόρων — παρελάσαντα τήν πρώτην τού έτους έχειροκροτήθησαν υπό μερίδος τών θεατών. Καί συνέβη τούτο, καί διότι βεβαίως ή τιμία στολή τών εύζώνων ένεθύμισεν ημέρας πατριωτικής δόξης — ένώ θά έπρεπε νά κατάθλιψη ή παρουσία των υπό τοιαύτας συνθήκας — αλλά επίσης διότι παρειχο ν τό αίσθημα τής ασφαλείας έναντι τής τρομοκρατίας τοΰ Κομμουνισμού…
    Καί ό κίνδυνος είναι ακόμη μεγαλύτερος είς τήν ύπαιθρον, από τήν οποίαν αρχίζουν ν’ άκούωνται εκκλήσεις πρός τήν Κυβέρνησιν Κατοχής όπως σταλοΰν καί εκεί Τάγματα ’Ασφαλείας πρός κατάλυσιν τής κομμουνιστικής καταδυναστεύσεως…
    Είς τό απατηλόν αυτό κήρυγμα τού Κατακτητού καί τών οργάνων του ή Εθνική Ηγεσία άπαντα: Προφυλαχθήτε άπό την σύγχυσιν! Συγκρατήσατε την οργήν σας. ’Αποτελεί προδοτικόν παραλογισμόν ή συνεργασία μέ τόν Κατακτητήν, έστω καί εναντίον τής Βίας του Κομμουνισμού. Εχθρός είναι ό Κατακτητής. Αυτός είναι ό τύραννος, καί αυτός επίσης είναι ό δημιουργός τής έξαθλιώσεως, άπό την οποίαν παράγεται ή απειλή τής άναρχικής τρομοκρατίας. Εναντίον αυτού καί μόνον πρέπει νά συγκεντρωθούν όλαι αί έθνικαί μας δυνάμεις. Εναντίον αυτού πρέπει νά έπικαλεσθώμεν την επικουρίαν των Συμμάχων μας…
    Καί είς τό ερώτημα τού άγωνιώντος Λαού: Εναντίον τής σημερινής Κομμουνιστικής Κατοχής τής υπαίθρου, καί τής εγκληματικής δράσεως, καί εναντίον τής άπειλουμένης αυριανής βιαίας καταλήψεως τής Εξουσίας έκ μέρους τού Κομμουνιστικού Κόμματος ποιος θ’ άντιταχθή; Ή Εθνική Ηγεσία άπαντά επίσης: Οί Έλληνες καί οί Σύμμαχοι! Ηνωμένοι όλοι οί «Ελληνες όσοι αγαπούν τήν Ελευθερίαν — καί είναι ή μεγίστη πλειοψηφία—θ’ άντιταχθούν εναντίον οίασδήποτε τυραννίας καί θά έπικαλεσθούν τήν επικουρίαν των Συμμάχων μας — όλων των Συμμάχων — οί όποιοι καί μέ τόν Χάρτην τού ’Ατλαντικού καί μέ τάς άποφάσεις τής Τεχεράνης μας ύπεσχέθησαν όχι μόνον Εθνικήν αλλά επίσης καί Πολιτικήν Ελευθερίαν, Λαϊκήν Κυριαρχίαν, μετά τήν πραγματικήν άπόκτησιν τής οποίας οί Λαοί θ’αποφασίσουν κατά συνείδησιν καί διά τό Πολίτευμα καί διά τό Κοινωνικόν Καθεστώς καί διά τήν Κυβέρνησιν τής άρεσκείας των.
    ’Αλλά οί λόγοι τής ‘Εθνικής Ηγεσίας, οί όποιοι έπι- στεύθησαν μέχρι τούδε, φοβούμεθα ότι δέν άρκούν πλέον. Πρέπει νά έπικουρηθούν καί άπό τά πράγματα. Πρέπει καί οί Σύμμαχοι, μέ τήν πολιτείαν των, νά άποδείξουν ότι αυτοί είναι πράγματι οί έγγυηταί όχι μόνον των Εθνικών, άλλά καί των Λαϊκών Ελευθεριών μας, καί τώρα, καί εις τό μέλλον… Καί ευτυχώς είναι απολύτως εις θέσιν νά τό πράξουν…
    Διότι είναι πλάνη — καί επί του σημείου τούτου έφιστώμεν Ιδιαιτέρως την προσοχήν σας — είναι βαρεία πλάνη νά νομίζεται ότι υπάρχουν εις την Ελλάδα αυτοδύναμοι δυναμικοί οργανώσεις, οπωσδήποτε καί άν όνομάζωνται — είτε ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, είτε ΕΔΕΣ, είτε άλλως—, αί όποίαι θά ήμπορούσαν νά έπιζήσουν χωρίς την υλικήν καί ήθικήν επικουρίαν των Συμμάχων.
    Φθάνει επί όλίγας ημέρας τό Συμμαχικόν ραδιόφωνον νά καταγγείλη μίαν όργάνωσιν ώς άπειθούσαν εις τάς έντολάς τού Συμμαχικού Στρατηγείου καί ώς υπεύθυνον βλάβης τού Συμμαχικού Άγώνος, φθάνει τό Συμμαχικόν Στρατηγεΐον νά έπαναλάβη την κατηγορίαν είς προκηρύξεις του ριπτομένας είς την ύπαιθρον, διά νά παραλύση άμέσως ή καταγγελλομένη όργάνωσις καί νά διαλυθή υπό τάς άράς τού Ελληνικού Λαού…
    ’Αντί λοιπόν οί Σύμμαχοι νά δίδουν την έντύπωσιν άδυναμίας καί νά φαίνωνται ότι αναγκάζονται νά αναγνωρίσουν καί νά ένισχύσουν ύφισταμένας δήθεν πραγματικός καταστάσεις — τάς οποίας, ούσιαστικώς, οί ίδιοι έδημιούργησαν μέ την ήθικήν καί υλικήν των επικουρίαν—, θά έπρεπεν, έν έπιγνώσει τής κυριαρχικής των δυνάμεως, άλλά καί διά τούτο τής ακεραίας ευθύνης των, νά υπαγορεύσουν αυτοί έπιτακτικώς καί άποφασιστικώς τούς όρους των είς τάς δυναμικός οργανώσεις, επί απειλή όχι απλώς διακοπής ενισχύσεων άλλά καί δημοσίας καταγγελίας ενώπιον τού «Εθνους…
    Ή σημερινή στιγμή είναι πράγματι κρίσιμος. Εύρισκόμεθα είς τό σημείον τής καμπής:
    «Η αί δυναμικαί — τρομοκρατικοί — οργανώσεις θά εξακολουθήσουν ένισχυόμεναι, άνευ όρων, άπό τούς Συμμάχους, καί τότε μέρος τού Ελληνικού Λαού θά κινδυ- νεύση νά παρασυρθή είς τόν προδοτικόν παραλογισμόν
    τής έπικλήσεως τής προστασίας του Κατακτητού καί των οργάνων του.
    «Η οί Σύμμαχοι θά άναλάβουν άποφασιστικώς οί ίδιοι την προστασίαν τού Ελληνικού Λαού και θά του παράσχουν αυτοί τό αίσθημα τής ασφαλείας και διά τό παρόν και διά τό μέλλον, οπότε ό Καιακτητής καί τά όργανά του θά περιέλθουν καί πάλιν είς την σκληράν ηθικήν των άπομόνωσιν καί θά συναντούν, όπως έκτοτε, άντιμέτωπον ολόκληρον τόν Ελληνικόν Λαόν…
    Καί τό αίσθημα τής ασφαλείας θά παρασχεθή έκ μέρους των Συμμάχων είς τόν Ελληνικόν Λαόν εάν, τή έπεμβάσει των, τερματισθούν όριστικώς αί σημεριναί παρεκτροπαί καί δημιουργηθή νέα πραγματική κατάστασις.
    Αί υφιστάμενοι παρεκτροπαί των δυναμικών μας οργανώσεων ήμπορούν νά συνοψισθούν είς τρεις κατηγορίας.
    α) ’Απερίσκεπτος διεξαγωγή τού Εθνικού Άγώνος.
    β) Εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των δυναμικών οργανώσεων.
    γ) Τρομοκρατική κατοχή τής υπαίθρου έκ μέρους τών οργανώσεων τού ΕΑΜ.
    Πρέπει επομένως καί αί τρεις παρεκτροπαί νά έκλείψουν, διά ν’ άποκατασταθή τό αίσθημα τής άσφαλείας τού Ελληνικού Λαού καί νά ύπηρετηθή όμοθύμως ο Εθνικός Άγων εναντίον τού Κατακτητού…
    Συγκεκριμένως:

    α) Ή διεξαγωγή του Εθνικού Άγώνος πρέπει νά καταστή λελογισμένη καί υπεύθυνος.
    Καί ό άνταρτικός πόλεμος είναι επίσης πόλεμος καί οφείλει νά διεξάγεται σύμφωνα μέ τήν στοιχειώδη αρχήν τού πολέμου, ότι πρέπει νά επιδιώκεται ή μεγίστη ζημία τού εχθρού μέ τήν μικροτέραν δυνατήν θυσίαν. Διά τούτο πρέπει νά άποφεύγωνται αί απερίσκεπτοι ένέργειαι
    όσαι, μέ άσήμαντον ζημίαν τού εχθρού, οδηγούν εις ιό ολοκαύτωμα τής υπαίθρου… Πρέπει επομένως νά καταρτισθή, κατ’ εντολήν του Συμμαχικού Στρατηγείου, υπεύθυνον σχέδιον δράσεως, τό όποιον νά τηρήται αύστηρώς καί επί τή βάσει του όποιου θά πλήττωνται πράγματι οί πολεμικοί σκοποί του εχθρού καί θά υπηρετούνται θετικώς οί σκοποί τού Συμμαχικού μας Αγώνος.
    β) Πρέπει νά λήξη όριστικώς ό εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των δυναμικών μας οργανώσεων καί, ιδίως, των Αντάρτικών σωμάτων. Οί Σύμμαχοι πρέπει νά απειλήσουν ότι εν περιπτώσει έπαναλήψεως τού εμφυλίου πολέμου όχι μόνον θά διακόψουν πρός τούς ενόχους πάσαν υλικήν των ένίσχυσιν αλλά καί θά τούς θεωρήσουν εχθρούς τού κοινού Συμμαχικού «Αγώνος καί θά τούς καταγγείλουν ενώπιον τού «Έθνους.
    Καί πρέπει, φυσικά, νά γίνη ένα τό Αρχηγείον τού Εθνικού μας Αγώνος. Οπως μία είναι ή Πατρίς, μία οφείλει νά είναι ή Ελληνική Κυβέρνησις καί εν τό ’Αρχηγείον τού Αγώνος μας. Καί τό Ένιαίον αυτό Αρχηγείον οφείλει νά έξαρτάται πολεμικώς μέν Από τό Συμμαχικόν Στρατηγεΐον τής Μεσογείου καί πολιτικώς από τήν «Ελληνικήν Κυβέρνησιν, όπως όλοι οί στρατοί τών δημοκρατικών χωρών—πολιτικώς—έξαρτώνται Από τάς Κυβερνήσεις των.
    γ) Πρέπει νά λήξη επίσης ή τρομοκρατική κατοχή τής υπαίθρου έκ μέρους τών δυναμικών όργανώσεων τού ΕΑΜ. Διότι σήμερον, μόλις καί όπου ή Γερμανική Κατοχή Αποσύρεται, δεν πνέει ό άνεμος τής Ελευθερίας Αλλά εγκαθίσταται Αμέσως νέα, επίσης σκληρά, Κατοχή: τού Κομμουνιστικού Κόμματος…
    Πρέπει λοιπόν ν’ άξιωθή ή άμεσος άπελευθέρωσις τών πληθυσμών τής υπαίθρου. Καί πρέπει τό Κομμουνιστικόν Κόμμα νά είδοποιηθή καί νά έννοήση ότι δικαιούται καί οφείλει νά καταστή εθνικόν πολιτικόν κόμμα το όποιον Αποβλέπει, καθώς καί τά άλλα κόμματα, εις την πειθώ τής πλειοψηφίας διά νά φθάση εις την Κυβέρνησιν, άλλα δέν δικαιούται νά είναι ένοπλος συνωμοσία, ή όποια δυναστεύει τόν Λαόν καί ενεδρεύει πρός βιαίαν κατάληψιν τής ’Αρχής… Διότι οί Σύμμαχοι — όλοι οί Σύμμαχοι — έχουν άνειλημμένην ύποχρέωσιν νά καταλύσουν πάσαν Βίαν ή οποία έσκευωρήθη υπό τό σκότος τής Δουλείας καί ν’ αποδώσουν εις τούς Λαούς πλήρη Ελευθερίαν.
    Μόνον τοιουτοτρόπως ό Ελληνικός Λαός, άπελευθε- ρούμενος αμέσως, όπου ό Κατακτητής άποσύρεται, θ’ Απόκτηση επίσης τό αίσθημα τής Ασφαλείας καί διά τό μέλλον.
    Αυτή είναι ή πολιτική ή οποία, κατά τήν γνώμην μας, υπαγορεύεται Από τό γενικώτερον συμφέρον τού Συμμαχικού Άγώνος, καθώς καί τού Ελληνικού Λαού.
    Καί τήν πολιτικήν αυτήν, φρονούμεν, οφείλει ν’ ακολουθήση σταθερώς ή Ελληνική Κυβέρνησις, έπιδιώ- κουσα τήν Αποδοχήν της, πρός τό κοινόν συμφέρον, έκ μέρους των μεγάλων Συμμάχων μας.
    Προτού περάνωμεν τήν έκθεσίν μας θεωρούμεν ιερόν χρέος νά τονίσωμεν επίσης τήν έπείγουσαν Ανάγκην ηύξημένων Αποστολών τροφίμων καί φαρμάκων…
    Είναι τόσον τραγικαί αί συμφοραί καί αί στερήσεις τού Ελληνικού Λαού — τού Ήρωος καί τού Μάρτυρος — ώστε άμεσος καί άμέριστος πρέπει νά έκδηλωθή υπέρ αυτού ή βοήθεια των Συμμάχων μας.

    Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ

    Μάϊος 1944
    Την 17 Μαΐου 1944 ήρχισε τό Συνέδριον τού Λιβάνου, το όποιον έπερατώθη την 20 Μαΐου.
    Κατ’ αυτό παρέστησαν καί έλαβον μέρος : ό Πρόεδρος τής Κυβερνήσεως Γεώργιος Παπανδρέου* Σοφοκλής Βενιξέλος, Κ. Ρέντης, Γ. ’Εξηντάρης καί Γ. Βασιλειάδης, έκ μέρους του Κόμματος τών Φιλελευθέρων* Δ. Λόντος, έκ μέρους του Λαϊκού Κόμματος* Σπ. Θεοτόκης, έκ μέρους τού ’Εθνικού Λαϊκού Κόμματος’ Π. Ρούσος, έκ μέρους τού Κομμουνιστικού Κόμματος* Γ. Σακαλής, έκ μέρους τού Προοδευτικού Κόμματος’ Άλ. Μυλωνάς, τού ‘Αγροτικού Δημοκρατικού Κόμματος’ Ί. Σοφιανόπουλος, τής Ένώσεως Αριστερών* Π. Κανελλόπουλος, τού ’Εθνικού Ενωτικού Κόμματος* Φ. Δραγούμης, ’Ανεξάρτητος* Ά. Σβώλος, Πρόεδρος τής Πολιτικής Επιτροπής ’Εθνικής Άπελευθερώσεως (Π.Ε.Ε.Α.)* Α. Άγ· γελόπουλος, μέλος τής Π.Ε.Ε.Α.* Ν. ’Ασκού- τσης, μέλος τής Π.Ε.Ε.Α.* Μ. Πορφυρογένης, Γενικός Γραμματεύς τού ΕΑΜ* ’Υποστράτηγος Σ. Σαράφης, αρχηγός τού ΕΛΑΣ* Δημ. Στρατής, μέλος τού ΕΑΜ’ Κ. Πυρομάγλου, ύπαρχηγός τού ΕΔΕΣ* ‘ Αντισυνταγματάρχης Σ. Μεταξάς καί Λοχαγός Ί. Μ εταξάς, μέλη τού ΕΔΕΣ* Γ. Καρτάλης, αντιπρόσωπος τής Ε.Κ.Κ.Α.* Υποστράτηγος Κ. Βεντήρης καί Α. Σταθάτος, έκ μέρους τών ’Εθνικών δυναμικών οργανώσεων.
    Τό κείμενον τού λόγου τού Γεωργίου Παπανδρέου δημοσιεύεται είς την παρούσαν έκδοσιν πληρέστερον, έπί τή βάσει τών έπισήμων στενογραφημένων πρακτικών:

    Κατά την έναρξιν του Συνεδρίου, ό Πρόεδρος τής Κυβερνήσεως Γεώργιος Παπανδρέου έχαιρέτισε τούς παρι- σταμένους εκπροσώπους τών πολιτικών κομμάτων καθώς καί τών Απελευθερωτικών εθνικών οργανώσεων: «Τό γεγονός, είπεν, ότι συναντώμεθα είς την μακρινήν καί φιλόξενον αυτήν χώραν καί ότι έρχόμεθα Από τόσον διαφόρους προελεύσεις, Αποδεικνύει πόσον κρίσιμοι είναι αί περιστάσεις τής Πατρίδος μας. Ό Έλληνικός Λαός στενάζει σήμερον υπό τόν ζυγόν δύο άπανθρώπων τυράννων, των Γερμανών καί των Βουλγάρων. Καί όμως εις καμμίαν άλλην ώραν τής ιστορίας του δεν είχεν ήρωικώτερον εθνικόν φρόνημα καί μεγαλυτέραν προθυμίαν αυτοθυσίας. Οί βάρβαροι Κατακτηταί πλήττουν τό σώμα, άλλα γιγαντώνουν την ψυχήν τού Λαού μας. Δεν είναι ό ξένος Κατακτητής αλλά, δυστυχώς, ό εμφύλιος πόλεμος ό όποιος υπονομεύει θανασίμως τό μέλλον μας. Διότι πλήττει την ψυχήν του Λαού μας καί προσβάλλει τήν τιμήν τού Έθνους. Ή κατάπαυσις τού εμφυλίου πολέμου καί ή συνένωσις όλων τών εθνικών μας δυνάμεων εναντίον τών βαρβάρων επιδρομέων πρός άπελευθέρωσιν τής Πατρίδος αποτελεί τόν λόγον τής συναντήσεώς μας.»
    Ό Γ. Παπανδρέου αναπτύσσει κατόπιν ότι, άναλαβών τήν προεδρίαν τής Κυβερνήσεως, έταξεν ως κυρίαν Αποστολήν του τήν πραγματοποίησιν τής Εθνικής Ένώσεως καί ότι διετύπωσεν είς τάς προγραμματικός του δηλώσεις τάς γενικάς γραμμάς τού εθνικού προγράμματος, είς τήν πραγμάτωσιν τού οποίου θά έπρεπε νά χωρήση ή μέλ- λουσα Κυβέρνησις τής Εθνικής Ένώσεως. Πρός θετικήν διεξαγωγήν τών συζητήσεων προτείνει νά τεθή ώς βάσις τό Εθνικόν τούτο Πρόγραμμα, επί τού όποιου έκαστος τών εκπροσώπων νά έκφέρη τήν γνώμην του.
    Ό Γ. Παπανδρέου προβαίνει είς εύρυτέραν άνάπτυξιν τών προγραμματικών του δηλώσεων.
    Τό πρώτον κεφάλαιον άφορά τήν άνασύνταξιν τών ενόπλων δυνάμεων τής Μ. ’Ανατολής. Ό Πρωθυπουργός χαρακτηρίζει ώς έγκλημα κατά τού Έθνους τήν τελευταίαν στάσιν.
    «Θά παρακαλέσω τόν Σοφ. Βενιζέλον, λέγει, ό όποιος ύπήρξεν ‘Υπουργός τών Ναυτικών καί Πρόεδρος τής Κυβερνήσεως κατά τάς ημέρας έκείνας, νά δώση μίαν πλήρη εικόνα τής εγκληματικής στάσεως, ή οποία έβλαψε τόν συμμαχικόν άγώνα, εξυπηρέτησε τόν εχθρόν καί έτραυμάτισε βαρύτατα την τιμήν τής Ελλάδος.»
    Ό Γ. Παπανδρέου άνακοινοί δτι ένεργείται ήδη σύντονος άνάκρισις προς άνεύρεσιν των υποκινητών τής στάσεως, οί όποιοι θά τιμωρηθούν αύστηρώς, καί προσθέτει:
    «Ύπεσχέθην μέ την προκήρυξίν μου ότι θά έπιδιωχθή άμέσως ή άνασύνταξις, ή πειθάρχησις καί ή έμπνευσις των ελληνικών δυνάμεων. Είμαι εις την εύχάριστον θέσιν να σας πληροφορήσω ότι ή επαγγελία μου πραγματοποιείται. Ή Κυανόλευκος κυματίζει καί πάλιν. Μονάδες τού Στόλου μας ήρχισαν ήδη τιθέμεναι είς πολεμικήν ενέργειαν. Και ό Στρατός τής ξηράς άνασυντάσσεται, καί σύντομος είναι ό χρόνος κατά τόν όποιον θά εύρεύή ενώπιον τού εχθρού διά νά ανανέωση τό ’Αλβανικόν έπος.»

    Ο Πρωθυπουργός εισέρχεται κατόπιν είς τήν έξέτασιν τού αντάρτικού άγώνος είς τά βουνά τής Ελλάδος καθώς καί τής τρομοκρατίας ή όποια άσκείται είς τήν έλληνικήν ύπαιθρον:
    «Κόλασις είναι σήμερον ή κατάστασις τής Πατρίδος μας, λέγει. Σφάζουν οί Γερμανοί. Σφάζουν τά Τάγματα ’Ασφαλείας. Σφάζουν καί οί Άντάρται. Σφάζουν καί καίουν…
    »Τί θά άπομείνη από τήν άτυχή αύτήν χώραν;
    »Ή ευθύνη τού ΕΑΜ είναι ότι δεν άπέβλεψε μόνον είς τόν άπελευθερωτικόν άγώνα, άλλά ήθέλησε νά προετοιμάση τήν μεταπολεμικήν δυναμικήν του έπικράτησιν. Διά τούτο έπεδίωξε, πρώτον, τήν μονοπώλησιν τού Εθνικού Άγώνος. Δέν επιτρέπει είς κανένα άλλον νά άνέβη είς τά βουνά καί νά πολεμήση τόν Κατακτητήν—εμποδίζει μέ ποινήν θανάτου τούς «Έλληνας νά εκπληρώσουν τό πατριωτικόν των καθήκον…
    » Παλαιόν παράδειγμα ό παριστάμενος συνταγματάρχης Σαράφης, καί πρόσφατον ό άπουσιάζων συνταγματάρχης Ψαρρός…
    »Και έπεδίωξε, δεύτερον, τήν τρομοκράτησίν και την έξόντωσιν των Αντιπάλων του. Έταύτισεν εαυτό με τό Κράτος. Οί Αντίπαλοι του ΕΑΜ έθεωρήθησαν εχθροί τής Πατρίδος. ’Αλλά τούτο ήμπορεί νά συμβαίνη μόνον εις τόν Φασισμόν, όπου τό κόμμα ταυτίζεται με τό Κράτος. Εις τάς δημοκρατίας όμως — καί ημείς θέλομεν νά είμεθα δημοκρατία, καί Αγωνιζόμεθα δι’ αυτό — εις τάς δημοκρατίας τό κόμμα δεν υποτάσσει, αλλ’ υποτάσσεται εις τό Κράτος. Καί ό Στρατός δέν Ανήκει εις τό κόμμα, Αλλά είς τό Έθνος.
    » Με την τρομοκρατικήν αυτήν δράσιν τού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έδημιουργήθη, δυστυχώς, τό ψυχολογικόν κλίμα τό όποιον έπέτρεψεν είς τούς Γερμανούς νά επιτύχουν εις τό τρίτον έτος τής δουλείας ό,τι δεν είχαν κατορθώσει κατά τά δύο πρώτα έτη— την κατασκευήν των Ταγμάτων ’Ασφαλείας, προορισμός τών όποιων είναι ό εμφύλιος πόλεμος…
    »Τοιουτοτρόπως έδημιουργήθη πλέον φαύλος κύκλος, εντός τού οποίου δοκιμάζεται ό Λαός μας. ’Αντάρτικά σώματα, έθνικαί οργανώσεις καί τάγματα Ασφαλείας εξουδετερώνονται Αμοιβαίως. Ή βοήθεια τήν όποιαν παρέχουν οί Σύμμαχοι είς τάς Αγωνιζομένας ομάδας Αποβαίνουν μάταιαι, καθώς επίσης Αποβαίνουν μάταιαι καί αί ανιστόρητοι θυσίαι τού Ελληνικού Λαού. Καί μόνον οί Γερμανοί κατορθώνουν νά μένουν Απερίσπαστοι, καγχάζοντες είς βάρος καί τών Ελλήνων καί τών Συμμάχων…
    »Αυτός είναι ό φαύλος κύκλος Από τόν όποιον όφείλομεν τό ταχύτερον νά έξέλθωμεν. Καί πρός τούτο είς μόνον υπάρχει τρόπος: Ή κατάργησις τού ταξικού και ή δημιουργία Εθνικού Στρατού.
    » Ποιος θά είναι ό συγκεκριμένος τρόπος δέν αποτελεί βεβαίως θέμα δημοσίας συζητήσεως. Όταν όμως σχη- ματισθή Εθνικός Στρατός, όταν ή τρομοκρατία είς τήν ελληνικήν ύπαιθρον καταργηθή, καί Αποκατασταθή πλή-
    ρως ή προσωπική ασφάλεια και ή πολιτική ελευθερία, τότε όχι μόνον καθίσταται άδύνατος ή περαιτέρω αύξησις των Ταγμάτων ‘Ασφαλείας, άλλα καθίσταται άσφαλής καί ή άχρήστευσις των ύφισταμένων. Διότι δεν υπάρχει Έλλην ό όποιος θά διενοείτο νά τεθή άντιμέτωπος Ελληνικού Στρατού ύπακούοντος εις τάς διαταγάς όχι οργανώσεων, κομμάτων καί τάξεων, άλλά τής ενιαίας Πατρίδος. Αυτό είναι τό συμπέρασμα εις τό όποιον οδηγεί ή αντικειμενική έκτίμησις τής σημερινής καταστάσεως.
    » Τό εθνικόν μας συμφέρον, καθώς καί τό συμφέρον του κοινού συμμαχικού άγώνος, επιβάλλει τήν άμεσον έξοδον άπό τόν δημιουργηθέντα φαύλον κύκλον καί τήν δημιουργίαν Εθνικού Στρατού ύπακούοντος εις τάς δια- ταγάς τής Κυβερνήσεως.
    » Τοιουτοτρόπως οί Γερμανοί θά εύρεθούν καί πάλιν, μόνοι καί ολίγοι όπως είναι, αντιμέτωποι ολοκλήρου τού ηρωικού Έθνους.»
    Τό πέμπτον κεφάλαιον των προγραμματικών δηλώσεων άναγράφει τήν «έξασφάλισιν, κατά τήν προσεχή άπό κοινού μετά των συμμαχικών δυνάμεων Άπελευθέρωσιν τής Πατρίδος, τής τάξεως καί τής Ελευθερίας τού Ελληνικού Λαού, είς τρόπον ώστε, άπηλλαγμένος καί υλικής καί ψυχολογικής βίας, ν’ άποφασίση κυριάρ- χως καί διά τό Πολίτευμα, καί διά τό Κοινωνικόν καθεστώς, καί διά τήν Κυβέρνησιν τής άρεσκείας του.
    »Έφ’όσον θά ύπάρχη Κυβέρνησις Εθνικής Ένώ- σεως, είναι προφανές ότι ή Κυβέρνησις θά είναι είς θέ- σιν νά έγγυηθή καί νά τηρήση τήν Τάξιν καί τήν Ελευθερίαν.
    »Έάν όμως έπρόκειτο νά εύρεθούν οί Έλληνες είς κατάστασιν εμφυλίου πολέμου, ύποστηρίζομεν ότι δέν άποτελεΐ άπλώς δικαίωμα, αποτελεί ύποχρέωσιν των Συμμάχων πρώτον ν’ άποκαταστήσουν τήν Ελευθερίαν καί κατόπιν ν’ άπομακρυνθούν. Διότι ή έπέμβασις άρχίζει μόνον Από την στιγμήν κατά την όποιαν ή Ελευθερία όντως ύφίσταται…
    » Και ή αρχή αυτή πρέπει νά Ισχύση όχι μόνον Απέναντι τής Ελλάδος, άλλα Απέναντι όλων των Λαών τής Ευρώπης. Πρέπει νά άναχθή εις θεμελιώδη καί γενικήν Αρχήν των Συμμάχων. Πιστεύω ότι ή Ελευθερία είναι Αδιαίρετος — εθνική καί πολιτική. Θά ήτο προδοσία των τυραννουμένων Λαών εάν οί Σύμμαχοι τούς έξησφάλιζαν μόνον τήν έκδίωξιν τών Γερμανών διά νά τούς παραδώσουν κατόπιν εις οίανδήποτε εσωτερικήν ένοπλον δύναμιν ή οποία νά έπιβάλη τήν ίδικήν της τυραννίαν.
    » Οί Λαοί τής Ευρώπης, είς Αντάλλαγμα τών σκληρο- τάτων δοκιμασιών των, έχουν τό δικαίωμα ν’ Αξιώσουν τήν πλήρη Απελευθέρωσιν. Καί μόνον μετά τήν άποκατάστασιν καί τής εθνικής κυριαρχίας καί τής πολιτικής ελευθερίας ανακύπτει καί τό δικαίωμα καί ή ύποχρέωσις τών ξένων νά μή άναμιγνύωνται είς τά εσωτερικά τών Λαών.»
    Καί ο Πρωθυπουργός, Αφού Ανέπτυξε συντόμως καί τά Αλλα κεφάλαια τού Εθνικού του Προγράμματος, έπέρανεν:
    «Ή Εθνική Ένωσις μεταξύ όλων τών πολιτικών κομμάτων τής Χώρας καί τών εθνικών Απελευθερωτικών οργανώσεων ύφίσταται ήδη καί είναι πλήρης.
    »Τό μόνον ζήτημα είναι αν είς αυτήν πρόκειται νά συμμετάσχη καί τό ΕΑΜ.
    »Καί τό κύριον έπίμαχον θέμα είναι τό στρατιωτικόν, τό θέμα της υλικής δυνάμεως. Ή ώρα είναι ιστορική καί όφείλομεν νά όμιλήσωμεν είλικρινώς καί Απεριφράστως.Έάν τό ΕΑΜ — τό όποιον άρχικώς με τό σύνθημα τής Άπελευθερώσεως είχε συγκινήσει εύρύτατα στρώματα τού Λαού καί είχε προκαλέσει τον ενθουσιασμόν τής νεότητος, τό όποιον όμως σήμερον, μετά τήν άπο- κάλυψιν τών πολιτικών του σκοπών καί τήν χρησιμοποί-
    ησιν των μέσων τής τρομοκρατίας, Αποτελεί μίαν μικράν ώργανωμένην και ένοπλον μειοψηφίαν Απέναντι τής μεγάλης άνοργανώτου και άφωπλισμένης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού— εάν, λοιπόν, τό ΕΑΜ έχη την πρόθεσιν νά χρησιμοποίηση την υλικήν του δύναμιν, την όποιαν Απέκτησε χάρις εις τόν πατριωτισμόν του Λαού καί την έπικουρίαν των Συμμάχων μας, ώς όργανον εμφυλίου πολέμου καί έξοντώσεως των Αντιπάλων του καί αύριον, μετά τό πέρας του πολέμου, υπό τό ψευδώνυμον τής Λαϊκής Δημοκρατίας, ώς όργανον δυναμικής έπικρατήσεως επί τής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαου, τότε βεβαίως δεν υπάρχει στάδιον συνεννοήσεως. Τό καθήκον μας τότε είναι νά συναγείρωμεν τό «Εθνος καί νά έπικαλεσθώμεν τήν έπικουρίαν όλων των μεγάλων Συμμάχων μας, και των κυβερνήσεων καί τής δημοσίας των γνώμης, εις τόν διπλοΰν Αγώνα καί κατά του εξωτερικού είσβολέως καί κατά του εσωτερικού έχθροΰ. Διότι ό Ελληνικός Λαός δεν κάμνει επιλογήν τυράννων.
    Αρνείται τήν Τυραννίαν…
    »Έάν όμως τό ΕΑΜ έχη λάβει άπόφασιν νά έγκατα- λείψη τούς σκοπούς τής δυναμικής έπικρατήσεως καί νά άρκεσθή είς τά πολιτικά μέσα τής πειθοΰς διά την μελλοντικήν πολιτικήν του έπικράτησιν, καί αν, κατά συνέπειαν, δέχεται ν’ αποξενωθή πάσης επιρροής επί των ένόπλων μας δυνάμεων, εάν δέχεται τήν κατάργησιν και του ΕΛΑΣ καθώς καί των αλλων Αντάρτικών σωμάτων καί τήν δημιουργίαν Εθνικού Στρατού, ό όποιος θά άνήκη μόνον είς τήν Πατρίδα καί θά ύπακούη είς τάς διαταγας τής Κυβερνήσεως, τότε ή συμμετοχή καί τού ΕΑΜ είς τήν Εθνικήν μας Ένωσιν θά ήμπορή νά θεωρήται γεγονός.
    »Έν τοιαύτη περιπτώσει θά άνέκυπτε τό ερώτημα:
    Ποία θά είναι ή έννοια τής συνεργασίας καί ποίαι θά είναι αί συνέπειαι αυτής έν σχέσει πρός τό παρελθόν;
    δέν ή μπορεί νά σημαίνη οΰτε άμνήστευσιν ούτε λήθην του παρελθόντος. Έκαστος θά διαιηρήση Ακεραίους και τούς τίτλους καί τάς εύθύνας του καί ενώπιον τής Ιστορίας καί ενώπιον του Λαού. Καθώς επίσης καί ενώπιον τής Δικαιοσύνης, όταν πρόκειται δι’ εγκλήματα κοινού δικαίου.
    Ή σημερινή συνεργασία μας θά αφορά τό μέλλον καί θά άποβλέπει εις τήν κοινήν προσπάθειαν διά τήν πρα- γμάτωσιν των δύο μεγάλων σκοπών μας — τήν Άπελευ- θέρωσιν τής Πατρίδος καί τήν άποκατάστασιν τής Λαϊκής Κυριαρχίας.
    »’Από τάς συνομιλίας αύτών τών ημερών μέ τούς πα- ρισταμένους εκπροσώπους καί τού Κομμουνιστικού Κόμματος καί τού ΕΑΜ καί τής Πολιτικής Επιτροπής έχω αποκομίσει τήν έντύπωσιν ότι έρχονται μέ τήν πρόθεσιν δχι νά άντιταχθούν αλλά νά ένταχθούν εις τό Έθνος.
    »Έάν αί προσωπικαί μου εντυπώσεις επιβεβαιωθούν καί άπό τούς υπευθύνους των λόγους, καί έάν οί λόγοι των μετουσιωθούν εις θετικάς καί όριστικάς πράξεις, τότε θά ήμπορέσωμεν Ασφαλώς Από τον μακρινόν αυτόν τόπον νά στείλωμεν εις τήν δούλην Πατρίδα τό μέγα μήνυμα — ότι ή πλήρης Εθνική μας Ένωσις συνετελέσθη… «Οτι ό εμφύλιος πόλεμος παύει όριστικώς, καί ήνωμέναι αί Έθνικαί μας Δυνάμεις θά στραφούν εναντίον τών βαρβάρων κατακτητών διά νά τούς εκδιώξουν Από τήν πολυφίλητον γήν μας… Και ότι, ακόμη, ή προσεχής ήμερα τής Άπελευθερώσεως δέν πρόκειται νά είναι εφιάλτης, αλλά Άνάστασις…
    » Μέ τήν χαρμόσυνον αυτήν προσδοκίαν χαιρετίζω τήν παρουσίαν σας.»

    Πηγή: Η Απελευθέρωσις της Ελλάδος

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s