ΔΣΕ

Ιός: Ο στρατός-φάντασμα της εθνικοφροσύνης

Ιός

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ / ios@enet.gr

Το δίδυμο του βαθέος «εθνικού κράτους»

Το συγκλονιστικό ντοκουμέντο που αποκαλύπτουμε σήμερα εντοπίστηκε σε φάκελο του Αρχείου Βασιλικών Ανακτόρων, στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (φ. 439, «Εκθέσεις Μαρκεζίνη – Ζαλοκώστα 1944-1946. Top Secret»). Ο φάκελος αυτός περιέχει τις εκθέσεις που έστελναν τακτικά επί διετία (18.11.1944 – 7.7.1946) στον εξόριστο βασιλιά Γεώργιο Β’, στο Λονδίνο, δυο από τις κεντρικότερες -και συνάμα σκοτεινές- φυσιογνωμίες του εθνικόφρονος κόσμου της εποχής.

* Ο ένας ήταν ο Σπύρος Μαρκεζίνης, νομικός σύμβουλος τότε του Γεωργίου, μετέπειτα υπερυπουργός Συντονισμού επί Παπάγου (1952-54) και διορισμένος πρωθυπουργός της χούντας το 1973. Ο δεύτερος ήταν ο βιομήχανος και λογοτέχνης Χρήστος Ζαλοκώστας, συγγραφέας μεταξύ άλλων και της πρώτης συγκροτημένης (αν και σε μεγάλο βαθμό παραπλανητικής) εθνικόφρονος αφήγησης για την Κατοχή και την Αντίσταση.

* Παιδικοί φίλοι και γείτονες, Μαρκεζίνης και Ζαλοκώστας υπήρξαν στην Κατοχή στελέχη της δεξιάς φιλοβασιλικής οργάνωσης «Εθνική Δράσις», ουσιαστικά όμως οι αθέατοι συντονιστές του πλέγματος των «εθνικών οργανώσεων» που στήθηκε μεταξύ δωσιλογισμού και ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για την καταπολέμηση της επιρροής του τελευταίου στη ριζοσπαστικοποιημένη ελληνική κοινωνία. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η «Οικονομική Επιτροπή» της Ε.Δ. που δημιουργήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1943, με πρόεδρο τον Αντώνιο Μπενάκη, με σκοπό τη χρηματοδότηση των αντιεαμικών μηχανισμών από τους ντόπιους καπιταλιστές.

* Σύμφωνα με έκθεση του Κωνσταντίνου Βεντήρη (16.12.43), «ευρέθη τρόπος να προκληθή η ιδιάζουσα προσοχή των ενταύθα κεφαλαιούχων επί της ανάγκης της σοβαράς ενισχύσεως των Εθνικών Οργανώσεων». Συγκεκριμένα, αποφασίστηκε «η διάθεσις υπό των κεφαλαιούχων τούτων ωρισμένων οικονομικών πόρων, κατανεμομένων υπό αρμοδίας σχετικής τεχνικής επιτροπής, εις τας διαφόρους οργανώσεις» («Αρχείο Εμμ. Τσουδερού, Αθήνα 1990, τ. Γ1, σ. 746). Από έκθεση του Αριστείδη Πηλαβάκη (28.6.44) πληροφορούμαστε, πάλι, πως οι οργανώσεις αυτές «συνδέονται από το κοινόν αντιεαμικόν αίσθημα το οποίον τας εμπνέει και ιδίως από λόγους οικονομικούς, διότι τροφοδοτούνται από το κοινόν ταμείον τής υπό τον Αντώνιον Μπενάκην διαχειριστικής επιτροπής» (όπ.π., τ. Γ2, σ. 945). Στο βιβλίο του ο Ζαλοκώστας μιλά γι’ αυτή την επιτροπή σε πρώτο πρόσωπο (σ. 32), ενώ στο δικό του ο Μαρκεζίνης διεκδικεί δάφνες «αφανούς καθοδηγητού» της μητρικής οργάνωσης (τ. Α’, σ. 310).

* Ολα αυτά ήταν λίγο-πολύ γνωστά. Από το Αρχείο των Ανακτόρων διαπιστώνουμε, ωστόσο, πως αυτός ο μηχανισμός (ή, εν πάση περιπτώσει, ο σκληρός πυρήνας του) διατηρήθηκε σε λειτουργία και μετά την Απελευθέρωση, με στρατηγικό στόχο την πάταξη του «εσωτερικού εχθρού» και την επαναφορά της μοναρχίας. Ο συντάκτης της έκθεσης που δημοσιεύουμε -και όχι μόνον αυτής- μιλά έτσι σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο για να περιγράψει σχεδιασμούς, κινήσεις και διαβήματα του εν λόγω μηχανισμού. Ως εσωτερικός δε εχθρός, νοούνται τόσο το ΚΚΕ και το ΕΑΜ όσο και οι «συνοδοιπόροι» τους οπαδοί της αβασίλευτης δημοκρατίας.

* Ο φάκελος περιέχει 72 έγγραφα, απ’ τα οποία 55 είναι εκθέσεις προς τον Γεώργιο (27 του Μαρκεζίνη και 28 του Ζαλοκώστα) και 15 ανώνυμες γραπτές «οδηγίες» του βασιλιά προς τον Μαρκεζίνη. Οι εκθέσεις των Μαρκεζίνη – Ζαλοκώστα γράφονταν ως επί το πλείστον ταυτόχρονα, αποστέλλονταν προφανώς με τον ίδιο «αγγελιαφόρο» και ακολουθούν έναν αυστηρό καταμερισμό εργασίας. Ο μεν Μαρκεζίνης ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τις πολιτικές ζυμώσεις και ίντριγκες («το προσφιλές μου παρασκήνιον», σύμφωνα με τα λόγια του), ενώ ο Ζαλοκώστας επιβλέπει και συντονίζει την οργανωτική συγκρότηση της «κοινωνικής δεξιάς», του αντικομμουνιστικού αγώνα και της λευκής τρομοκρατίας.

* Στη μεταπολεμική «Ιστορία» του, ο ίδιος ο Μαρκεζίνης τσιτάρει επιλεκτικά αποσπάσματα από τις δικές του αναφορές προς τον Γεώργιο, αναφέροντας παρεμπιπτόντως ότι «τις εκθέσεις εκείνες συνόδευαν ενίοτε και εκθέσεις του Χρ. Ζαλοκώστα, που ανεφέροντο ιδίως στα στρατιωτικά πράγματα της εποχής» (τ. Α’, σ. ΙΧ). Από μια πρόχειρη αντιπαραβολή, διαπιστώσαμε, πάντως, μια τουλάχιστον εσκεμμένη αλλοίωση: ο όρος «ταγματαλίτες» που ο Μαρκεζίνης χρησιμοποιεί στην έκθεση της 7.7.46, επηρεασμένος προφανώς από το κλίμα της εποχής, στο βιβλίο μετατρέπεται επί το κοσμιότερον σε «ταγματασφαλίτες» (τ. Β’, σ. 236)

Διαβάστε

Χρήστος Ζαλοκώστας

  • «Το χρονικό της σκλαβιάς» (Αθήνα 1997, εκδ. «Εστία»).Η πρώιμη εκδοχή της αθηναϊκής δεξιάς για την Κατοχή και την Αντίσταση. Πρωτοδημοσιευμένη το 1949, ξεχειλίζει από πραγματολογικές ανακρίβειες που διαστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα. Εν-διαφέρουσα, παρ’ όλα αυτά, ως κατάθεση για τον τρόπο σκέψης και τη λειτουργία του επιτελείου των «εθνικών οργανώσεων».

    Σπύρος Μαρκεζίνης

    «Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος» (3 τ., Αθήνα 1994, εκδ. «Πάπυρος»).

    Αχρωμη αφήγηση της περιόδου 1936-1975, με υπερπροβολή των παρασκηνίων της πολιτικής ελίτ και πλήρη απουσία της ελληνικής κοινωνίας. Οι εκθέσεις του συγγραφέα προς το Γεώργιο αποτελούν βασική πηγή, χωρίς φυσικά την παραμικρή αναφορά στη συγκρότηση των παρακρατικών συμμοριών το 1946.

    Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας

    «Ετσι άρχισε ο Εμφύλιος» (Αθήνα 1986, εκδ. «Γλάρος»).

    Λεπτομερής καταγραφή της «λευκής τρομοκρατίας» στην Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα από το επίσημο υπόμνημα των ανταρτών προς τον ΟΗΕ (1947).

    Κων/νος Αντωνίου

    «Ιστορία Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής 1833-1965» (4 τ., Αθήναι 1965).

    Εμπεριστατωμένη ημιεπίσημη ιστορία του βασικού σώματος καταστολής του νεοελληνικού κράτους, από τα χρόνια του Οθωνα ώς τις παραμονές των Ιουλιανών. Διακριτική αναφορά στην απομάκρυνση του ανώτερου διοικητή Χωροφυλακής Κεντρ. Μακεδονίας, το 1946, επειδή αρνήθηκε να εφαρμόσει το δολοφονικό πρόγραμμα του «Κομιτάτου».

    Τάσος Κωστόπουλος

    «Η λευκή τρομοκρατία» (στο συλλογικό έργο «Ιστορία των Ελλήνων», εκδ. «Δομή», Αθήνα 2006, τ. 13ος, σ. 557-585).

    Ανατομία της αντιεαμικής εκστρατείας του 1945-46, με έμφαση στο σχεδιασμό και συντονισμό της από το σκληρό πυρήνα του εθνικόφρονος κρατικού μηχανισμού.

    Τα ίχνη του «Κομιτάτου»

    Η έμπρακτη λειτουργία του Κομιτάτου δεν καταγράφεται φυσικά, στις εκθέσεις των Ζαλοκώστα και Μαρκεζίνη προς τον εξόριστο βασιλιά. Τα αποτυπώματά της είναι, ωστόσο, κάτι παραπάνω από ευδιάκριτα:*Κατ’ αρχάς, η σαφής κλιμάκωση της παρακρατικής δράσης αμέσως μετά τη σύσταση του Κομιτάτου: «Από τον Ιούλιο του 1946, ένα κύμα βίας χωρίς προηγούμενο σάρωσε την Ελλάδα», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Χάιντς Ρίχτερ («From Varkiza to Civil War», Λονδίνο 1986, σ. 525).

    Σύμφωνα με βρετανικές στατιστικές, ώς τον Σεπτέμβριο του 1946 ο ρυθμός των πολιτικών δολοφονιών αυξήθηκε κατά 150% (D. Close [επιμ.], «Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος», Αθήνα 1997, σ. 132).

    *Στο βιβλίο του στρατηγού Ζαφειρόπουλου, τη συνεκτικότερη μέχρι σήμερα εξιστόρηση του Εμφυλίου από κυβερνητικής πλευράς, συναντάμε μια συνθηματική αναφορά σε μη κατονομαζόμενα «εξαιρετικά μέτρα, άτινα ελήφθησαν υπό της Διοικήσεως του Β’ Σ.Σ.» τον Ιούλιο του 1946 «και άτινα εξήρχοντο του πλαισίου της νομιμότητος, δεδομένου ότι και ο συμμοριτισμός ήτο εκτός Νόμου», συναντάμε («Ο αντισυμμοριακός αγών», Αθήναι 1956, σ. 190).

    *Η σοβαρότερη σχετική πληροφορία περιέχεται όμως στην ημιεπίσημη Ιστορία της Χωροφυλακής του απόστρατου συνταγματάρχη Κων/νου Αντωνίου: «Κατά τα μέσα Ιουλίου 1946», διαβάζουμε, «το Γ’ Σώμα Στρατού προέβη εις την οργάνωσιν και τον εξοπλισμόν 200 αντικομμουνιστών, ους κατένειμεν εις 8 εικοσιπενταμελείς ομάδας δι’ αντισυμμοριακήν δράσιν εν τη περιφερεία του Σώματος Στρατού, ίνα δε μη το Σώμα εκτίθεται εκάλει εις Θεσσαλονίκην τους Διοικητάς Χωροφυλακής, εν αγνοία του Ανωτέρου Διοικητού, και τοις παρέδιδεν οπλισμόν κ.λπ. διά τας ομάδας ταύτας, εις τους άνδρας των οποίων κατέβαλεν μηνιαίας αποδοχάς εκ. δρχ. 250.000» («Ιστορία Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής», Αθήναι 1965, τ. Γ’, σ. 2139).

    *Χωρίς ιδιαίτερες διευκρινίσεις, ο ίδιος μας πληροφορεί επίσης για τις ενδοϋπηρεσιακές τριβές που προκάλεσε η δρομολόγηση του δολοφονικού προγράμματος. Επειτα από θυελλώδη σύσκεψη υπό τον συντονιστή του Κομιτάτου ταξίαρχο Πεντζόπουλο, που διακήρυξε πως «δεν πρέπει να κωλυθώμεν εκ των Νόμων» (26.7.46), ο ανώτερος διοικητής Χωροφυλακής Κεντρικής Μακεδονίας Γρηγόριος Δημουλάς ξεκαθάρισε στο Αρχηγείο του ότι «δεν εννοεί ν’ ανεχθή έκνομον δράσιν και ότι η Χωροφυλακή δεν πρόκειται να δράση κατά προηγηθέντα παραδείγματα άλλων Τμημάτων κατά την διάρκειαν της κατοχής». Πέντε μέρες μετά, την 1η Αυγούστου, απομακρύνθηκε εσπευσμένα από τη θέση του κατ’ εντολήν των Πεντζόπουλου και Βεντήρη.

    «Δεν δύναμαι να εκταθώ επί της βαθυτέρας εννοίας ούτε επί περισσοτέρων λεπτομερειών της ομιλίας» του υπαρχηγού του ΓΕΣ, σημειώνει ο Δημουλάς στην αναφορά του (27.7.46), «διά να μη καταλείπω εν επισήμω εγγγράφω γραπτά μνημεία δυνάμενα να δημιουργήσωσι δυσχερείας εις την Διοίκησιν». Ευτυχώς για την Ιστορία, οι εμπνευστές του σχεδίου δεν είχαν παρόμοιες ευαισθησίες…

    Ο στρατός-φάντασμα της εθνικοφροσύνης

    Εξήντα χρόνια μετά τον Εμφύλιο, ένα ντοκουμέντο αποκαλύπτει την προσωπική εμπλοκή υπουργών, πολιτικών, στρατηγών και δημοσιογράφων στο παρακρατικό επιτελείο που στήθηκε για την εξολόθρευση της (νόμιμης ακόμη) αριστεράςΕξήντα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα, η δημόσια συζήτηση γι’ αυτόν εξακολουθεί να διχάζει όχι μόνο πολίτες και πολιτικούς, αλλά και την εγχώρια επιστημονική κοινότητα.

    Το ζήτημα ιδίως της «εμφύλιας βίας» αναδείχθηκε, τα τελευταία χρόνια, σε ιστοριογραφικό μήλον της έριδος, με την εμφάνιση ενός «αναθεωρητικού» ρεύματος που επαναφέρει στο προσκήνιο το ψυχροπολεμικό σχήμα των «τριών γύρων», μεταθέτοντας την έναρξη του Εμφυλίου στα χρόνια της Κατοχής και θεωρώντας την ΕΑΜική Αντίσταση ως αποκλειστικά υπεύθυνη για το ξέσπασμά του (βλ. «Ιός», 5.12.2004).

    Ενα κεντρικό επιχείρημα αυτής της αναπαλαιωμένης προσέγγισης εστιάζεται στην απαλλαγή της εθνικόφρονος πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας της εποχής από κάθε ευθύνη για την παρακρατική «λευκή τρομοκρατία», που έσπρωξε το ΚΚΕ στην επανάληψη του ένοπλου αγώνα. Οι αγριότητες του 1945-46 κατά των άοπλων αριστερών, υποστηρίζεται, δεν υπήρξαν τίποτα περισσότερο από αποκεντρωμένες αυθόρμητες αντεκδικήσεις των κατά τόπους εθνικοφρόνων για την «κόκκινη βία» που είχαν ήδη υποστεί από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ επί Κατοχής.

    Δημοσιεύουμε σήμερα ένα αποκαλυπτικό ντοκουμέντο που αποδεικνύει περίτρανα την ανεδαφικότητα αυτής της ανάλυσης. Πρόκειται για το άκρως απόρρητο «Σημείωμα επί της Δημοσίας Τάξεως» που έστειλε στις 7 Ιουλίου 1946 στον βασιλιά Γεώργιο ο βουλευτής Χρήστος Ζαλοκώστας, επιτελικό στέλεχος της αντιεαμικής δεξιάς καθ’ όλη τη δεκαετία του ’40 (βλ. δίπλα).

    Το έγγραφο εντοπίστηκε στο Αρχείο των Βασιλικών Ανακτόρων, στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, και αποτελούσε μέρος της τακτικής ενημέρωσης του εξόριστου -ακόμη- μονάρχη απ’ το ακροδεξιό επιτελείο που προετοίμαζε παρασκηνιακά την επιστροφή του. Αντί του Ζαλοκώστα, που την τελευταία στιγμή αναχώρησε για τη Μακεδονία, την αναφορά μονόγραψε τελικά ο στενός του φίλος και συνεργάτης Σπύρος Μαρκεζίνης.

    Αντικείμενο του εγγράφου είναι η απόφαση της κυβέρνησης Τσαλδάρη για τη δημιουργία έμμισθων παρακρατικών συμμοριών, διοικούμενων από αξιωματικούς με πολιτικά και επιφορτισμένων με την εξολόθρευση των νόμιμων στελεχών της αριστεράς σε όλη την Κεντρική και Βόρειο Ελλάδα.

    Η εκστρατεία αυτή εμφανίζεται τυπικά ως «αμυντική» κίνηση, ανάσχεσης των ανταρτοομάδων του ΚΚΕ και του ΝΟΦ (που δεν έχουν ακόμη συγκροτηθεί στον ενιαίο «Δημοκρατικό Στρατό»). Στην πραγματικότητα, ωστόσο, αποτελεί κίνηση προληπτικής εκκαθάρισης του εδάφους από τον νόμιμο «εσωτερικό εχθρό». Η συγκρότηση και δράση των συμμοριών συνδυάζονται, άλλωστε, ρητά με το επικείμενο, τότε, δημοψήφισμα για το πολιτειακό, ώστε να εκβιαστούν αποτελέσματα ευνοϊκά για την παλινόρθωση της μοναρχίας.

    Για λόγους χώρου δημοσιεύουμε εδώ το τμήμα του «σημειώματος» που αφορά το σχεδιασμό της παρακρατικής δράσης, μαζί με σχολιασμένα αποσπάσματα του υπόλοιπου εγγράφου. Το πλήρες ντοκουμέντο, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να το αναζητήσουν στην ιστοσελίδα του «Ιού» (http://www.iospress.gr).

    «Αναρχικοί» προ των πυλών

    Η έκθεση Ζαλοκώστα ξεκινά με τη (λανθασμένη) εκτίμηση ότι «ευθύς μετά τας εκλογάς της 31 Μαρτίου το ΚΚΕ έλαβε νέας οδηγίας εκ Μόσχας και ήρχισε τακτικήν επιθετικήν».

    **«Αι πληροφορίαι μας έως τότε», γράφει, «ήσαν ότι το ΚΚΕ έδρα εις χωριστούς τομείς από το Αυτονομιστικόν Μακεδονικόν Κίνημα. Πράγματι το μεν ΚΚΕ περιωρίζετο από του Αξιού μέχρι της Θράκης, το δε ΝΟΦ (το σλαβικόν ΕΑΜ) έδρα από του Αξιού μέχρι των Αλβανικών συνόρων. Κατά τον χειμώνα του 1945 (Οκτώβριος-Φεβρουάριος 1946) αι ετοιμασίαι αμφοτέρων των αναρχικών τούτων οργανώσεων ΚΚΕ και ΝΟΦ περιωρίζοντο εις την δημιουργίαν πυρήνων και συνδέσμων εις όλην την ύπαιθρον, την αποθήκευσιν όπλων και πολεμοφοδίων εν πάση μυστικότητι, την ίδρυσιν εκ νέου της Επιμελητείας του Αντάρτη και την συσσώρευσιν τροφών. […] Μόνον τέλη Φεβρουαρίου αρχίζουν να εμφανίζωνται ένοπλοι συμμορίαι εις όλην την ύπαιθρον και μολονότι δεν κακουργούν πουθενά τονώνουν το ηθικόν των κομμουνιστών χωρικών και εκφοβίζουν τους εθνικόφρονας διά της παρουσίας των. […] Οπωσδήποτε τόσον το ΚΚΕ όσον και η ΝΟΦ φαίνονται νομοταγείς και ουδέν έγκλημα διαπράττουν».

    **Απεναντίας, «μετά τας εκλογάς (τέλη Απριλίου) η κατάστασις αλλάζει αποτόμως. Αι δύο χωρισταί ζώναι της Β. Ελλάδος εννούνται υπό γιουγκοσλαβικήν διοίκησιν, οι ξένοι πράκτορες διευθύνουν μέχρι του Εβρου, δημιουργείται εις Σκόπια κοινόν Αρχηγείον, το οποίον δεν τηρεί καν τα προσχήματα. Χωρίς καμμίαν επιφύλαξιν, και μάλιστα επιδεικτικώς, εφοδιάζουν τους Σλάβους αρχηγούς, οι οποίοι εισέρχονται εις το έδαφός μας με ταυτότητας και πιστοποιητικά βεβαιούντα τους Ελληνας της Μακεδονίας οπαδούς των ότι είναι οι μέλλοντες αρχηγοί τους, ούς δέον να υπακούουν τυφλώς, εντεταλμένους να επιτύχουν την αυτονόμησιν της Μακεδονίας».

    **Ολη αυτή η περιγραφή είναι, βέβαια, σε μεγάλο βαθμό αποκύημα της φαντασίας είτε του ίδιου του Ζαλοκώστα είτε των κατά τόπους πληροφοριοδοτών του («των παλαιών μας πρακτόρων της Επιτροπής Συντονισμού Εθνικού Αγώνος»). Από το διαθέσιμο σήμερα αρχειακό υλικό γνωρίζουμε π.χ. πως η συνεννόηση ΚΚΕ-ΝΟΦ για την ενοποίηση των ανταρτοομάδων τους επιτεύχθηκε μόλις στα τέλη του 1946.

    Η κυβέρνηση Τσαλδάρη (1946). Το «Κομιτάτο» ιδρύθηκε με απόφαση του ίδιου του πρωθυπουργού και είχε πρόεδρο τον υπουργό Στρατιωτικών Πέτρο Μαυρομιχάλη.

    Η κυβέρνηση Τσαλδάρη (1946). Το «Κομιτάτο» ιδρύθηκε με απόφαση του ίδιου του πρωθυπουργού και είχε πρόεδρο τον υπουργό Στρατιωτικών Πέτρο Μαυρομιχάλη.

    Οσο για τα περί «Σλάβων αρχηγών», «ξένων πρακτόρων» και «γιουγκοσλαβικής διοίκησης» του δεύτερου αντάρτικου, δεν αξίζει καν να σχολιαστούν.

    **Πιο ενδιαφέρουσα είναι η περιγραφή της πολιτικής και στρατιωτικής διάστασης του κινδύνου: «Εις δύο τρίγωνα, το έν Εδέσσης – Βερροίας – Γιδά, το άλλο Σερβίων – όρος Χάσια – όρος Ολυμπος, η χωροφυλακή εξεμηδενίσθη. Πρώτον προσεβλήθησαν οι απομονωμένοι σταθμοί χωροφυλακής, δυνάμεως 3-5 μόνον ανδρών, οι χωροφύλακες εφονεύθησαν, οι σταθμοί ενεπρήσθησαν. Κατόπιν προσεβλήθησαν μεγαλύτερα κέντρα, όπου χωρίς η επιτυχία των αναρχικών να είναι πάντοτε πλήρης, εν τούτοις επετύγχανον να φονεύουν μερικά όργανα της τάξεως και να τραυματίζουν άλλα. Οσάκις εκινούντο κατά των συμμοριών μεγάλα αποσπάσματα χωροφυλακής και εκύκλωναν αυτάς, πάντοτε οι αναρχικοί διά του βαρέως οπλισμού αυτών έσπαζαν τον κλοιόν και διέφευγον».

    **Ως αιτίες αυτού του «καταντήματος», η έκθεση θεωρεί την άρνηση του βρετανού εκπαιδευτή των Σωμάτων Ασφαλείας Τσαρλς Ουίκαμ να εξοπλίσει τη Χωροφυλακή με πολυβόλα, την «αναξιότητα ή εσκεμμένη συνοδοιπορεία πολλών συνταγματαρχών Ανωτάτων Διοικητών Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδος, ανηκόντων εις την δημοκρατικήν παράταξιν» και τη «θαυμασία προπαγάνδα κατά χωρία του Κ.Κ.Ε»:

    «Υστερα από κάθε επίθεσιν των συμμοριών εις περιφέρειαν τινα προσήρχοντο τάχα λαϊκοί φίλοι ή γύναια της ΕΠΟΝ προς τα όργανα της τάξεως και τους προέτρεπαν «να μη σκοτώνωνται άδικα για το χατήρι των κεφαλαιοκρατών». Η προπαγάνδα δε αυτή τοσούτω μάλλον εγίνετο πιστευτή, καθ’ όσον το κράτος ουδεμίαν σύνταξιν εξαιρετικήν απένεμεν εις τας οικογενείας των θυμάτων του καθήκοντος, εμάνθανον δε οι χωροφύλακες ότι αι οικογένειαι των φονευομένων συναδέλφων τους επένοντο». Αποτέλεσμα: «Ολη η Μακεδονία ευρίσκετο εν επαναστάσει και οι Αγγλοι δεν το εννοούσαν ή, τολμώ να το εκστομίσω, ηρέσκοντο να ενταθούν κάπως τα εσωτερικά μας βάσανα».

    Ωσπου, «η πυρκαϊά έφθασε μέχρι Λαμίας» και το ΚΚΕ, αφού «εξήρθρωσε την κρατικήν μηχανήν εις την ύπαιθρον και τα χωρία, ετοιμάζει επιθέσεις εντός των πόλεων διορίσαν επιτρόπους διά τας αστικάς ταραχάς».

    Το νέο «Μακεδονικό Κομιτάτο»

    **Οπως γνωρίζουμε σήμερα, το καλοκαίρι του 1946 το ΚΚΕ δεν είχε ακόμη δρομολογήσει οριστικά την επιλογή του ένοπλου αγώνα και, πολύ περισσότερο, δεν είχε καταρτίσει το παραμικρό σχέδιο «αστικών ταραχών».

    Ενδεχομένως ο Ζαλοκώστας καταγράφει απλώς τον πανικό της πιο συντηρητικής μερίδας της αστικής τάξης απέναντι στις εξελίξεις. Ισως, πάλι, μεγιστοποιεί τους κινδύνους, ώστε να νομιμοποιήσει την εγκαθίδρυση του παρακρατικού επιτελείου.

    **Η πρώτη, ανεπιτυχής κρούση έγινε στον πρωθυπουργό και τον υπουργό Δημοσίας Τάξεως: «Εγγράφως εζητήσαμεν από τον κ. Κ. Τσαλδάρην και τον κ. Σπ. Θεοτόκην την 17 Μαΐου, σχεδόν προ διμήνου να εγκρίνουν αφ’ ενός μεν την διανομήν όπλων εις εθνικόφρονας πολίτας εγνωσμένης τιμιότητος και φρονημάτων, αφ’ ετέρου την δημιουργίαν συμμοριών ιδικών μας εκ Ποντίων κυρίως αγωνιστών. Τα μέτρα ταύτα δεν ενεκρίθησαν μολονότι ήτο πρόδηλος η χρησιμότης αυτών».

    **Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το σκεπτικό της εισήγησης: «Η ανάγκη της οργανώσεως ιδικών μας συμμοριών επιβάλλεται υπό της διαπιστώσεως ότι δεν είναι δυνατόν να πολεμηθή είς στρατός-φάντασμα παρά δι’ άλλου στρατού-φαντάσματος. Τούτο απεδείχθη διά των επιχειρήσεων του Γ’ Σώματος Στρατού εις το όρος Πάικον όπερ εκύκλωσαν 2.500 στρατιώται χωρίς να ανεύρουν ούτε έναν αντάρτην, ούτε ένα όπλον, διότι τα μεν όπλα είχον αποκρυβή, οι δε αναρχικοί ησχολούντο εις την υλοτομίαν δήθεν.

    »Το «Κέντρον» του κ. Σοφούλη παρεμποδίζει ακόμη σήμερον το κράτος να επιβληθή, διότι πολλοί ανώτεροι υπάλληλοι, π.χ. ο εισαγγελεύς Εφετών Κοζάνης Κουλάκος, είναι αριστεροί και αρνούνται να υπογράψουν τα εντάλματα συλλήψεως που ζητούν οι Νομάρχαι και οι Επαρχοι. Εφ’ όσον λοιπόν η κρατική μηχανή, μη εκκαθαρισθείσα από τους κομμουνιστάς υπαλλήλους, κωλυσιεργεί συστηματικώς εις την εμπέδωσιν της τάξεως, τι άλλο απομένει από την σύλληψιν των αναρχικών υπό συμμοριών ιδικών μας;

    »Αλλωστε και η συστηματική καταδίωξις των αναρχικών δεν δύναται να γίνη αποτελεσματική ει μη υπό τοπικών ιδικών μας συμμοριών που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, γνωρίζουν τους τροφοδότας των αναρχικών και τα κρησφύγετά τους. Ολα τα ανωτέρω τα είχομεν ειπεί και προς τον Αρχιστράτηγον Παπάγον προ της αναχωρήσεώς του διά Λονδίνον. Εκτοτε δεν επαύσαμεν να υποδεικνύωμεν τον κίνδυνον, ο οποίος κατά τα κομμουνιστικά σχέδια πρόκειται να κορυφωθή εντός του Αυγούστου, εις τρόπον ώστε η Χώρα να ευρεθή κατά τας παραμονάς του δημοψηφίσματος εις τοιούτον χάος, ώστε να αναβληθή η επάνοδος της Α.Μ. του Βασιλέως, αναβαλλομένης της ετυμηγορίας του Λαού».

    **Σύμφωνα με τις εφημερίδες των ημερών, ο Παπάγος πήγε στο Λονδίνο ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας για τις «εκδηλώσεις της νίκης», που ξεκίνησαν στις 8 Ιουνίου. Οσο για την επίσημη ίδρυση του παρακρατικού επιτελείου, αυτή θα γίνει στις 29 Ιουνίου, μια μέρα πριν από την αναχώρηση του πρωθυπουργού για το Λονδίνο.

    **Αξιοσημείωτη λεπτομέρεια αποτελεί η χρηματοδότηση του όλου εγχειρήματος από απροσδιόριστες πηγές. Ισως πρόκειται για τους αθηναίους που επί Κατοχής χρηματοδοτούσαν, μέσω του ίδιου ακριβώς μηχανισμού, τις αντιεαμικές «εθνικές οργανώσεις»:

    «Προ αυτής της καταστάσεως ευρεθέντες ηναγκάσθημεν ν’ αντιδράσωμεν με ριζικά μέτρα. Ο κ. Μαρκεζίνης την παραμονήν της αναχωρήσεώς του κ. Τσαλδάρη του έθεσεν, τρόπον τινά τελεσιγραφικώς, την απαίτησιν να ιδρυθή «Μακεδονικόν Κομιτάτον» το οποίον θα εφρόντιζε να σωθή η Β. Ελλάς. Ο κ. Τσαλδάρης απεδέχθη τέλος τούτο και το Κομιτάτον ιδρύθη αυθημερόν.

    »Εις σύσκεψιν με τον κ. Μαυρομιχάλην και τον αντιστράτηγον Σπηλιωτόπουλον, ο κ. Μαρκεζίνης και εγώ εθέσαμεν τας βάσεις του, την δε επομένην ημέραν είχομεν ήδη εξεύρει 100 εκατομμύρια δραχμών διά τας πρώτας ενεργείας μας, κατανεμηθείσας ως εξής. 50.000.000 θα δοθούν εις τον στρατηγόν Βεντήρην διά την Κεντρικήν και Ανατολικήν Μακεδονίαν, 40.000.000 εις τον στρατηγόν Γεωργούλην (ευτυχώς συμφωνούντα πλήρως μαζύ μας και δραστηρίως εργαζόμενον κατά του κομμουνισμού) διά την Δ. Μακεδονίαν και Θεσσαλίαν και 10.000.000 εις τον στρατηγόν Γιατζήν διά την Στερεάν Ελλάδα.

    »Με τα χρήματα αυτά θα οργανωθούν εικοσαμελείς συμμορίαι από εθνικόφρονας εντίμους πολίτας υπό αξιωματικόν με πολιτικήν περιβολήν, σκοπόν έχουσαι αφ’ ενός την εξόντωσιν ελαχίστων μεν πλην αρχηγετικών στελεχών των κομμουνιστών διά να παραλύση η όλη αναρχική οργάνωσις διά του αποκεφαλισμού των αρχηγών, αφ’ ετέρου δε την καταδίωξιν των αναρχικών ομάδων της περιφερείας. Κατά τας εκλογάς απεδείχθη ότι όπου υπήρχε εθνικόφρων ομάς (Σούρλας εις Δομοκόν, Καλαμπαλίκης εις Φάρσαλα, Τσαντούλας εις Καρδίτσαν, Ιωάννου εις Λαμίαν, Μαγγανμάς εις Μεσσηνίαν) ο κόσμος εφήφισεν αθρόως το Λαϊκόν Κόμμα, όπου όμως αντιθέτως επεκράτουν κομμουνιστικαί συμμορίαι, ως εις Τύρνοβον, Γρεβενά, Νάουσαν, Πέλλην, Σέρβια, ουδείς ετόλμα να ψηφίση και η αποχή ήτο μεγίστη.Προκειμένου του Δημοψηφίσματος είναι προφανής η ανάγκη υπάρξεως ιδικών μας συμμοριών».

    Πολιτικοί, στρατηγοί, δημοσιογράφοι…

    Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η σύσταση του παρακρατικού επιτελείου, με τη συνύπαρξη στρατιωτικών, πολιτικών και μεγαλοδημοσιογράφων.

    **Εντύπωση προκαλεί ιδίως η πορουσία των διευθυντών των τριών βασικών εφημερίδων της δεξιάς («Εστία», «Εμπρός» και «Ελληνικόν Αίμα») σ’ ένα όργανο επιφορτισμένο με την οργάνωση πολιτικών δολοφονιών:

    «Το Κομιτάτον απηρτίσθη εκ των δύο στρατηγών Σπηλιωτοπούλου και Βεντήρη, του κ. Μαρκεζίνη, του Βουλευτού Καβάλλας Ν. Γρηγοριάδη, των τριών διευθυντών εφημερίδων Αχ. Κύρου, Καλαποθάκη και Βοβολίνη υπό την προεδρίαν του Υπουργού των ενόπλων δυνάμεων. Αμέσως ήρχισεν υπό του Γεν. Επιτελείου η αποστολή όπλων. Εντός διημέρου απεστάλησαν 600 εις Θεσσαλονίκην, 750 εις Δ. Μακεδονίαν και 200 εις Στερεάν, ίνα διανεμηθούν εις εθνικόφρονας. Ο ψυχολογικός αντίκτυπος θα είναι μεγάλος, όταν οι αγρόται δουν ότι κάποιος τους φροντίζει.

    »Η όλη οργάνωσις θα διευθύνεται εξ Αθηνών, τας δε αποφάσεις θα εκτελή το Γεν. Επιτελείον μέσω γραφείου ειδικού όπερ ιδρύθη αμέσως και θα διατελή υπό την άμεσον επίβλεψιν του υπαρχηγού ταξιάρχου Πεντζοπούλου. Ετοιμάσθησαν 5 σύνδεσμοι αξιωματικοί οίτινες θα αναλάβουν την επιθεώρησιν ανά μιας περιφερείας έκαστος εις όσας δηλαδή διηρέθη η Β. Ελλάς διά τον συντονισμόν των ενεργειών και την παρακολούθησιν. Ωργανώθη ειδική υπηρεσία πληροφοριών, καθ’ όσον η Κυβέρνησις στερείται πλήρως τοιαύτης, η δε της Χωροφυλακής είναι γελοία και ασυντόνιστος διότι λειτουργεί χωριστά κατά νομούς.

    »Εις τους επί κεφαλής αξιωματικούς εδόθη η εντολή να εξαφανίζουν τους αρχηγούς των κομμουνιστών, ώστε να μη φαίνεται η δολοφονία, διά να πιστεύεται τάχα ότι διέφυγον ούτοι προς τον Τίτο. Να μη κτυπούν τους δευτερεύοντας παράγοντας, αλλά να φονεύουν τους πρωτεύοντας μόνον και να αποφεύγουν τους ξυλοδαρμούς.

    »Προς καλλιτέραν οργάνωσιν και συντονισμόν αναχωρούν μεθαύριον Δευτέραν ο Ταξίαρχος Πεντζόπουλος διά Δ. Μακεδονίαν, εγώ διά Θεσσαλονίκην, την δε Τρίτην ο ίδιος ο Υπουργός των Στρατιωτικών διά Θεσσαλίαν.

    »Μολονότι ηρχίσαμεν το έργον μας τόσον αργά, χάρις εις την αδράνειαν του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως και των Αγγλων, εν τούτοις ελπίζομεν ότι τα δραστικά αυτά μέτρα θα σταματήσουν την πρόοδον του κακού, περί τας αρχάς δε Αυγούστου, ήτοι εντός μηνός θα βελτιώσουν την κατάστασιν αισθητότατα.

    »Χωρίς τα απάνθρωπα ίσως πλην απαραίτητα αυτά μέτρα φρονούμεν ότι εκινδύνευε μετά την παράλυσιν της Χωροφυλακής και των αγροτών να επέλθη η κόπωσις του στρατού, του ματαίως κυνηγούντος αντίπαλον-φάντασμα. Εκ της κοπώσεως δε ταύτης θα επωφελείτο το ΚΚΕ διά των σειρήνων της ΕΠΟΝ και της εντέχνου προπαγάνδας προς τους στρατιώτας. Δεν πρέπει να λησμονώμεν ότι το μικρόβιον του κομμουνισμού έχει ήδη εισχωρήσει και εις τον στρατόν, του ποσοστού των κομμουνιστών εκ των στρατευθέντων θεωρουμένου εις 20%, των δε δύο νεωτέρων ηλικιών των τελευταίως κληθεισών εις 35%. Εάν δεν αντιδράσωμεν βιαίως και σπάσει και ο στρατός, τι άλλο απομένει εις το Κράτος; Τίποτε, το χάος».

 

Πηγή: Έντυπη Έκδοση | Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπίας

Advertisements

20 thoughts on “Ιός: Ο στρατός-φάντασμα της εθνικοφροσύνης”

  1. Στις 4.4.2010, είχα στείλει στον «Ιό» μιαν απάντηση για το δημοσίευμά του εκείνο («Ο στρατός-φάντασμα της εθνικοφροσύνης»)

    Ωστόσο, η απάντησή μου εκείνη ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΠΟΤΕ.

    Ας υπάρχει τουλάχιστο εδώ:

    # 4 Απριλίου 2010

    Με μάλλον αδικαιολόγητη αργοπορία, (κόντεψε να κλείσει χρόνος….), διάβασα προ καιρού τον πολύ ενδιαφέροντα «Ιό» της 17ης Μαΐου 2009. (http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=17/05/2009&id=45018)
    Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα μου πείτε. Ο «Ιός» εκείνος, θυμίζω, έφερε στη δημοσιότητα (με τρόπο που νομίζω ότι συνάδει προς τον τίτλο του-δηλαδή με τρόπο ‘ιώδη’), «άκρως απόρρητο» σημείωμα, που εντοπίστηκε στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, σύμφωνα με το οποίο, τον Ιούλιο του 1946, «στήθηκε» από το επίσημο κράτος «παρακρατικό επιτελείο» για την «εξολόθρευση της (νόμιμης ακόμη) Αριστεράς».
    Το ντοκουμέντο αυτό, θεωρείτε ότι «ανατρέπει» τον «ισχυρισμό» της αποκαλούμενης (και από σας) «αναθεωρητικής» και ‘νεοψυχροπολεμικής’ ιστοριογραφίας, [ποιας συγκεκριμένα, παρακαλώ;] ότι η «εθνικόφρων πολιτικοστρατιωτική ηγεσία της εποχής» δεν φέρει καμιά ευθύνη για την παρακρατική «λευκή τρομοκρατία», «που έσπρωξε το Κ.Κ.Ε. στην επανάληψη του ένοπλου αγώνα».

    Με το πολιτικοκοινωνικό καθεστώς (της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας-έστω και προβληματικής), αλλά και την ίδια την εδαφική ακεραιότητα της χώρας [δες παρακάτω] σε ορατό κίνδυνο, και με δεδομένο το αβυσσαλέο μίσος που, (ιδίως μετά το [μεταξύ Ελλήνων] όργιο βίας και αίματος τής Κατοχής και των Δεκεμβριανών), χώριζε τις δυο αντίπαλες παρατάξεις («κομμουνιστοσυμμορίτες» και «μοναρχοφασίστες»), φαίνεται όχι μόνον ‘εύλογο’ μα σχεδόν ‘φυσικό’ να βρήκε εφαρμογή και από την πλευρά της εν πανικώ ανίσχυρης νόμιμης κυβέρνησης, το κλασικό «πάσσαλος πασσάλω εκκρούεται». Θα ήθελα, ωστόσο, να επισημάνω τα εξής:

    Τονίζετε στην επικεφαλίδα ότι το «παρακρατικό επιτελείο» απέβλεπε στην «εξολόθρευση της (νόμιμης ακόμη) Αριστεράς» (!!!). Είναι, νομίζω, ολοφάνερο ότι υπερβάλλετε αθέλητα, (διότι δεν μπορώ αβασάνιστα να πιστέψω ότι διαστρέφετε εσκεμμένα). Στο ίδιο το έγγραφο (σημείωμα) που φέρατε στο φως, (και μπράβο σας γι’ αυτό), αναφέρεται ότι οι ‘εθνικόφρονες συμμορίες’ σκοπό είχαν «αφ’ ενός την εξόντωσιν ελαχίστων μεν πλην αρχηγετικών στελεχών των κομμουνιστών διά να παραλύση η όλη οργάνωσις δια του αποκεφαλισμού των αρχηγών, αφ’ ετέρου δε την καταδίωξιν των αναρχικών ομάδων της περιφερείας» [εννοείται Μακεδονίας, Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας]. Το ίδιο είναι; Από πού και ως πού η (αναγνωριζόμενη και από τον ίδιο το συντάκτη του σημειώματος ως «απάνθρωπη πλην απαραίτητη») εξόντωση ελαχίστων αρχηγετικών στελεχών και η καταδίωξη των [ενόπλων] αναρχικών ομάδων (της αριστεράς), ισοδυναμεί με την εξολόθρευση (ολόκληρης) της Αριστεράς; Κάπου, βέβαια, παρακάτω στο κείμενο τα μαζεύετε κάπως, μιλώντας για «εξολόθρευση των νόμιμων στελεχών της Αριστεράς». Ωστόσο, η εντύπωση από τη διατύπωση της επικεφαλίδας παραμένει.

    «…της (νόμιμης ακόμη) Αριστεράς»:
    Όπως είναι γνωστό, «η Αριστερά» τέθηκε τελειωτικά «εκτός νόμου» (με τον δρακόντειο Α.Ν. 509), το Δεκέμβριο του 1947, ύστερα από τον σχηματισμό της κομμουνιστικής «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης». Επομένως, στις 29 Ιουνίου 1946 (ημέρα ‘επίσημης ίδρυσης του παρακρατικού επιτελείου’), η οργανωμένη Αριστερά ήταν ακόμα τυπικά «νόμιμη». Και λέω «τυπικά» διότι, ιδίως μετά την ψήφιση (μέσα Ιουνίου του 1946) του εξοντωτικού γι’ αυτήν Γ΄ Ψηφίσματος, ήταν ουσιαστικά «με τη θηλιά στο λαιμό». Ωστόσο, η οργανωμένη δυναμι[τιστι]κή δράση των ‘εαμοκομμουνιστικών’ ενόπλων ομάδων -αυτοαποκαλουμένων ‘αυτοαμυνιτών’, (όπως ασφαλώς και το όργιο βίας και αυθαιρεσίας των κολασμένα αντικομμουνιστικών ‘παρακρατικών’ οργανώσεων), δεν ήταν καθόλου νόμιμη…

    Είχε, ως γνωστόν, προηγηθεί η λυσσαλέα επίθεση ισχυρής ένοπλης ομάδας «κομμουνιστοσυμμοριτών» εναντίον του (Σταθμού Χωροφυλακής) Λιτοχώρου Πιερίας τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαρτίου 1946, (εκλογές), όπου έχασαν τη ζωή τους 12 άνδρες τής θανάσιμα αντικομμουνιστικής Χωροφυλακής και της- καθόλου άμεμπτης βεβαίως- Εθνοφυλακής. Στις 18.4.1946 στη Θεσσαλονίκη, ο ίδιος ο Ζαχαριάδης (ο οποίος είναι βέβαιο ότι είχε δώσει προσωπικά και την εντολή γι’ αυτή τη σημαδιακή επίθεση), αναφερόμενος στο «κατόρθωμα» των ‘αυτοαμυνιτών’ του στο Λιτόχωρο, δήλωνε επίσημα και δημόσια: «Ο καπετάν Μπαρούτας μας έδειξε το δρόμο….». (Δες Σ. Γρηγοριάδης «δεκέμβρης-εμφύλιος 1944-1949», Αθήνα 1984, σελ. 234).
    Είχε προηγηθεί σειρά φονικών επιθέσεων καλά οργανωμένων ενόπλων ομάδων αριστερών ‘αυτοαμυνιτών’, εναντίον αστυνομικών υπηρεσιών της υπαίθρου (π.χ. Σταθμού Χωροφυλακής Σωτήρας Εδέσσης στις 4.5.1946, Σ.Χ. Κνίδης Γρεβενών στις 15.5.1946, Σ.Χ. Βάβδου Χαλκιδικής στις 16.5.1946, Σ.Χ. Καταφυγίου Κοζάνης στις 21.5.1946, Σ.Χ. Κάτω Υδρούσης Φλωρίνης στις 23.5.1946, Σταθμού και Υποδιοικήσεως Χωροφυλακής Μακρακώμης Φθιώτιδος στις 25 προς 26.5.1946), Σ.Χ. και Υ.Χ. Ραψάνης Τιρνάβου στις 15.6.1946, Σ.Χ. Καρυάς Ελασσόνος στις 26.6.1946 κλπ., με ολέθρια, ως επί το πλείστον, για τις υπηρεσίες αυτές και για τους υπερασπιστές τους αποτελέσματα. Συνολικά, μέχρι τέλους Ιουλίου 1946, είχαν πραγματοποιηθεί σ’ όλη τη χώρα 34 επιθέσεις αριστερών ομάδων κατά ισαρίθμων υπηρεσιών της Χωροφυλακής και 76 άλλες συμπλοκές και ‘μάχες’ μεταξύ αυτών των δύο θανασίμων εχθρών, αποτέλεσμα των οποίων ήταν ο θάνατος 56 ανδρών της Χωροφυλακής και 77 «κομμουνιστοσυμμοριτών». (Δες Κ. Αντωνίου, «Ιστορία της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής », Αθήνα 1965, τόμ. Γ΄, σελ. 2157). Είναι απολύτως βέβαιο, επομένως, ότι δεν σκότωναν και δεν τρομοκρατούσαν αγρίως μόνον οι ‘επάρατοι’ δεξιοί παρακρατικοί, με την ανοχή ή και τη στήριξη του επισήμου κράτους. Το ίδιο έκαναν με την ίδια λύσσα και οι ανηλεώς καταδιωκόμενοι, μονίμως (κατά την παγιωμένη πλέον -σε επίπεδο κοινής γνώμης- αριστερή οσιομαρτυρολογία), «αδικημένοι» και «καλοί» ‘εαμοκομμουνιστές’ «αυτοαμυνίτες», η ηγεσία των οποίων, βεβαίως, δεν είχε ούτε καν διανοηθεί να ανατρέψει και διά της ένοπλης βίας το κοινωνικοπολιτικό καθεστώς της χώρας…..
    Είχαν προηγηθεί εκατοντάδες δολοφονίες σημαινόντων «εθνικοφρόνων» πολιτών, κοινοταρχών, αγροφυλάκων, δημοδιδασκάλων και γενικότερα εκπροσώπων της πολιτείας. Τις δολοφονίες αυτές τις διέπρατταν συνήθως όργανα της δυσώνυμης «Στενής Αυτοάμυνας». Η ‘οργάνωση’ αυτή, (μυστική αστυνομία και εκτελεστικό όργανο του βαθέος ΚΚΕ), «αντικατέστησε την [αιμοσταγή] Ο.Π.Λ.Α. τής Εαμικής περιόδου και ήτο τρομοκρατική οργάνωσις αποτελουμένη εξ εμπίστων, τολμηρών και εγκληματιών κομμουνιστών. Εις την οργάνωσιν ταύτην οφείλονται αι διαπραχθείσαι δολοφονίαι εις τας Αθήνας…….και την λοιπήν Ελλάδα». (Δες Δ. Ζαφειρόπουλος, «Ο Αντισυμμοριακός Αγών», Αθήνα 1956, σελ. 55). Απονενοημένη ‘απάντηση’ του επίσημου Κράτους στη φρικώδη αυτή δραστηριότητα του ΚΚΕ πρέπει να ήταν και το «Μακεδονικό Κομιτάτο». Άμποτε ο «Ιός», ή κάποιος άλλος, να αξιωθεί και να τολμήσει να ‘βγάλει’ (αν υπάρχει) και κανένα θαμμένο αντίστοιχο άκρως απόρρητο «ντοκουμέντο» για τη δράση τής «Στενής Αυτοάμυνας» και για άλλα φοβερά ‘μυστικά’ της κομμουνιστικής ‘επαναστατικής εποποιίας’……
    Στην ύπαιθρο, ιδιαίτερα στη βόρεια Ελλάδα, η Χωροφυλακή είχε ουσιαστικά γονατίσει, και μαζί της ο κρατικός μηχανισμός είχε σχεδόν παραλύσει. Είχε επιτευχθεί «μία σιωπηρά συμφιλίωσις μεταξύ αφ’ ενός μεν εθνικοφρόνων Ελλήνων αφ’ ετέρου δε κομμουνιστών-Νοφιτών, ενώ εν τη πραγματικότητι ήτο πλήρης υποταγή του εθνικόφρονος στοιχείου έναντι της υποσχέσεως εξασφαλίσεως της ζωής του. Όρος της συμφιλιώσεως ήτο η μη κατάδοσις πάσης παρανόμου κινήσεως ή ενεργείας του Κ.Κ.Ε.». (Δες Δ. Ζαφειρόπουλος, ένθα ανωτέρω, σελ. 176).
    Ειδικότερα σε εκτεταμένες παραμεθόριες περιοχές των νομών Καστοριάς, Φλωρίνης, Πέλλης, όπου το σλαβόφωνο στοιχείο (που στη συνέχεια απετέλεσε-όπως είναι πλέον απολύτως βεβαιωμένο- την πλειονότητα του κομμουνιστικού «Δημοκρατικού Στρατού» [πράγμα που ασφαλώς σημαίνει πάρα πολλά….]) ήταν εντονότατο, και όπου, μαζί με όλα τα άλλα, έβραζε και το εξαιρετικά επικίνδυνο καζάνι του ‘αλυτρωτισμού’, η κατάσταση είχε γίνει κυριολεκτικά χαώδης. Στο σλαβόφωνο Βίτσι και στο γειτονικό, επίσης σλαβόφωνο Καϊμακτσαλάν π.χ., δρούσαν πάνω από 250 Σλαβομακεδόνες αντάρτες (ΝΟΦ) υπό τις διαταγές στελεχών του Κ.Κ.Ε. Αποτελούσαν 25-30 ομάδες και εξορμούσαν από τη «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» ως ‘εκδικητές’ των δεινών (εντός και εκτός εισαγωγικών) που υφίσταντο οι Σλαβομακεδόνες, αλλά προπαντός για να προπαγανδίσουν την ενσωμάτωση της ‘Έγεϊσκας’ Μακεδονίας στην ‘ελεύθερη’ πλέον πατρίδα των ‘Μακεδόνων’. (Δες Ι. Κολιόπουλος, «Λεηλασία Φρονημάτων» [τόμ. Β΄], Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 31 και 102).
    «Η Θεσσαλία και η δυτική Μακεδονία σχημάτιζαν μια συνεχόμενη έκταση αριστερής επικράτειας που επικοινωνούσε με τα φιλόξενα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας, όπου δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές του ΕΑΜ και Σλαβόφωνοι έβρισκαν καταφύγιο στα 1945-6». (Δες David Close και Θ. Βερέμης «Ο στρατιωτικός αγώνας, 1945-9», στο «Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος 1943-1950», επιμ. David Close, Αθήνα 1998 (;), σελ. 131). (Παρένθεση: Αλήθεια, αγαπητοί, και ο D. Close, που τοποθετεί την έναρξη του Εμφυλίου στο 1943, ανήκει στο ‘αναθεωρητικό’ και ‘νεοψυχροπολεμικό’ ρεύμα της ιστοριογραφίας; Κλείνει η παρένθεση).
    Στις 30.6.1946, την επομένη δηλαδή της ίδρυσης του «Κομιτάτου», έχουμε την (πρώτη) επίθεση των κομμουνιστών εναντίον της Ναούσης. Όλα αυτά τα αναμφιβόλως…… «αυτοαμυνίτικα» κατορθώματα, δεν τα πραγματοποίησαν οι «άοπλοι αριστεροί» που γράφετε εσείς, αλλά οργανωμένες και παθιασμένες ένοπλες ομάδες.
    Έξι μέρες αργότερα, στις 5.7.1946, έχουμε π.χ. το σοβαρότατο επεισόδιο της Ποντοκερασιάς Κιλκίς, που έδειξε τη βαθιά και άκρως επικίνδυνη για μια (έστω και σοβαρά προβληματική) φιλελεύθερη κοινοβουλευτική Δημοκρατία, «διάβρωση» του Στρατού και της Εθνοφυλακής από την οργανωμένη στο Κ.Κ.Ε. Αριστερά. Όπως είναι γνωστό, την ημέρα εκείνη ο λόχος προκαλύψεως που έδρευε εκεί, κυριολεκτικά διαλύθηκε από «οργανωμένους» αριστερούς στρατιώτες της μονάδας αυτής εν συνεργασία με επίσης οργανωμένους αριστερούς πολίτες της Ποντοκερασιάς. «Και 40 φαντάροι με το Σκαντζέλη επικεφαλής, προσχώρησαν στους αντάρτες με τα όπλα τους…», όπως γράφει ο Σ. Γρηγοριάδης (ένθα ανωτέρω σελ. 247), ή «με 70 στρατιώτας του Λόχου Ποντοκερασιάς συρομένους αιχμαλώτους…», όπως γράφει η τότε συνταχθείσα στρατιωτική έκθεση. (Δες «Αρχεία Εμφυλίου Πολέμου ‘1944-1949’», Αθήνα 1998, τόμος 2 σελίδα 344). Ο «Κίσσαβος» (Γ. Μπλάνας), στο βιβλίο του «Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949», Αθήνα 1976, σελ. 56-58, λέει ξεκάθαρα ότι ο «εχθρικός στρατός» της Θεσσαλίας, με εξαίρεση τα βασικά στελέχη, ήταν ουσιαστικά «δικός τους», δηλαδή αριστερός. Το ίδιο λέει και ο πολύς «Γούσιας» (Γ. Βοντίτσος) για το Στρατό των Ιωαννίνων, αλλά κι ο ίδιος ο Μάρκος Βαφειάδης για το σύνολο του «μοναρχοφασιστικού» στρατού. (Δες Σ. Γρηγοριάδης, ένθα ανωτέρω, σελ. 249). Για το καίριο αυτό ζήτημα της «διάβρωσης» του Στρατού από την οργανωμένη αριστερά, ο Υποστράτηγος Δ. Ζαφειρόπουλος (μια από τις [μάλλον και καθ’ υμάς] πιο έγκυρες και αξιόπιστες γραφίδες της αντικομμουνιστικής πλευράς), στη σελίδα 178 του προαναφερθέντος βιβλίο του «Ο Αντισυμμοριακός Αγών», γράφει: «Το σοβαρόν μειονέκτημα, όπερ επέδρα επί της αξίας του στρατεύματος και της αποδόσεώς του, ήτο: α)…………… και β) Η παραμονή λόγω καθολικής επιστρατεύσεως εις τας τάξεις του Στρατού οπλιτών κομμουνιστών, τέως Καπεταναίων του Ε.Λ.Α.Σ., οίτινες διεβίβρωσκον το στράτευμα. Έπρεπε δε τον Ιούλιον του 1946 να αποκαλυφθούν αι επαναστατικαί ενέργειαι του Κομμουνισμού εις τας μονάδας του Β΄Σ. Στρατού, διά να επέλθη η αποκάθαρσις της καταστάσεως δι’ απομακρύνσεως και συγκεντρώσεως εις Κρήτην των κομμουνιστών οπλιτών ολοκλήρου του Στρατού».
    Στη σελίδα 183, συνεχίζει: «Προς τούτο [ο Συμμοριτισμός] είχε προπαρασκευάσει εις την περιοχήν Κοζάνης, εις τας τρεις εκεί εδρευούσας………….Ταξιαρχίας, στασιαστικά κινήματα με μεθόδους παρομοίας των τοιούτων της επαναστάσεως του Μαρτίου 1944 εις Μ. Ανατολήν (ανάθεσις Διοικήσεων εις στρατιώτας). Χάρις εις την καλήν λειτουργίαν της αντικατασκοπείας, απεκαλύφθη τον Ιούλιον του 1946 η συνωμοτική οργάνωσις προ της εκδηλώσεώς της και συνελήφθησαν συνολικώς ως κύριοι αυτουργοί 300, αφωπλίσθησαν δε 1.500 ως φίλα προσκείμενοι». Και στη σελίδα 190, ολοκληρώνει: «Κατά τον Ιούλιον του 1946, ότε ανεκαλύφθησαν τα στασιαστικά κινήματα εις την Ταξιαρχίαν [τις ταξιαρχίες] της Κοζάνης, υπήρχεν αδυναμία επιβολής της τάξεως και ο συμμοριτισμός, εάν το αντελαμβάνετο, είχε την δυνατότητα να κυριαρχήσει εφ’ ολοκλήρου της περιοχής, από Θεσσαλίας και βορειότερον μέχρι των συνόρων. Η κρίσιμος αύτη κατάστασις ταχέως παρήλθε λόγω των εξαιρετικών μέτρων, άτινα ελήφθησαν υπό της Διοικήσεως του Β΄ Σ. Στρατού, και άτινα εξήρχοντο του πλαισίου της νομιμότητος, δεδομένου ότι και ο συμμοριτισμός ήτο εκτός Νόμου».

    Είναι, νομίζω, προφανές ότι μιλώντας στο συγκεκριμένο σημείο για «εξαιρετικά μέτρα» εξερχόμενα του πλαισίου της νομιμότητος, ο Υποστράτηγος Ζαφειρόπουλος (απομονωμένη φράση του οποίου επικαλείστε για να στηρίξετε την άποψή σας), δεν υπονοεί πιθανότατα το «στήσιμο» και τη δράση του «Μακεδονικού Κομιτάτου», αλλά την οπωσδήποτε «παράνομη» και αφιλάνθρωπη απομάκρυνση όλων των κομμουνιστών οπλιτών του Στρατού (λες και ήταν ‘μιάσματα’) από τις μονάδες τους και τη συγκέντρωσή τους στην Κρήτη. Είναι επίσης σχεδόν απολύτως βέβαιο ότι εννοεί επί πλέον (και ιδίως) την καταδίκη με συνοπτικές διαδικασίες και την άμεση εκτέλεση 200 περίπου ανδρών (στρατιωτών αλλά και υπαξιωματικών και εφέδρων ανθυπολοχαγών), στα πλαίσια της απεγνωσμένης προσπάθειας της οπωσδήποτε δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης να συντρίψει το μηχανισμό της Αριστεράς μέσα στο στρατό και να σταματήσει τη διάβρωσή, πράγμα το οποίο και κατάφερε. Το φοβερό Γ΄ Ψήφισμα είχε εφαρμοσθεί με απάνθρωπη-πλην ίσως αναγκαία για τη διάσωση της Δημοκρατίας- αυστηρότητα, αν όχι καταχρηστικά και «άδικα». Ο Σ. Γρηγοριάδης (ένθα ανωτέρω σελ.250) δέχεται ότι αυτά τα εξερχόμενα του πλαισίου της νομιμότητος «εξαιρετικά μέτρα», (για τα οποία κάνει, όπως προείπαμε, λόγο ο Δ. Ζαφειρόπουλος), έχουν να κάμουν μ’ αυτήν ακριβώς την απεγνωσμένη προσπάθεια «αποκάθαρσης» και τερματισμού της «διάβρωσης» του στρατεύματος.

    «…της (νόμιμης ακόμη) Αριστεράς»:
    Με δεδομένα όλα αυτά, πώς είναι δυνατόν να γίνεται σοβαρά λόγος περί «νομιμότητος» της Αριστεράς;

    Αμέσως μετά τη Βάρκιζα (12 Φεβρουαρίου 1945), και πριν καν προλάβει να εκδηλωθεί η περιβόητη «λευκή τρομοκρατία» εναντίον των ‘αγγελουδιών’ της «εαμοκομμουνιστικής» πλευράς, (οι οποίοι βεβαίως, στην Κατοχή και στα Δεκεμβριανά, μόνο προδότες συνεργάτες τών κατακτητών σκότωναν [π.χ. σαν τους 400 περίπου της ΕΚΚΑ, συμπεριλαμβανομένου του Δ. Ψαρρού……] και κανέναν άλλον δεν πείραζαν), χιλιάδες κορυφαία στελέχη του Κ.Κ.Ε., έφυγαν, με εντολή του κόμματος, κυρίως για το Μπούλκες. Ως το τέλος του 1946, συντελούσης σαφώς της αποκληθείσης «λευκής τρομοκρατίας» αλλά και της δράσης τού ΝΟΦ μεταξύ των σλαβοφώνων, οι «υπότροφοι» του Μπούλκες είχαν προσεγγίσει τις 6.000. Ανάμεσα στους πρώτους συγκαταλεγόταν και ο πασίγνωστος «Ερμής» (Βασίλης Πριόβολος), ο οποίος αναχώρησε από τη Ρούμελη για τη Γιουγκοσλαβία «πριν ακόμα γίνουν κυρίαρχοι οι Άγγλοι στην επαρχία», δηλαδή ενώ η κατάσταση (στην επαρχία) ήταν ακόμα ουσιαστικά στα χέρια του ΕΛΑΣ. Όπως διηγείται ο ίδιος στο Γιάννη Πριόβολο, εκεί τους επισκέφτηκε λίγο αργότερα ο ίδιος ο Ν. Ζαχαριάδης ο οποίος τους είπε: «Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη στη χώρα και να ’μαστε έτοιμοι για ενδεχόμενο ‘δεύτερο γύρο’». Και ο αγέραστος και αλύγιστος «Ερμής» συνεχίζει: «Και κει [στο Μπούλκες] έμεινα μέχρι κάποια μέρα, ύστερα από μερικούς μήνες, ήρθε απεσταλμένος του Μάρκου Βαφειάδη ο Κικίτσας…………γιατί είχε ανάγκη ο Μάρκος ο Βαφειάδης για στελέχη με κάποια πείρα, προηγούμενη, από Ρούμελη. Και ζήτησε εμένανε, τον Περικλή το Χουλιάρα και καμιά 28 (sic) ακόμα Ρουμελιώτες που ήμαστε στο Μπούλκες και κατεβήκαμε και συναντήσαμε το Βαφειάδη και μας έδωσε εντολή να κατεβούμε στη Ρούμελη προκειμένου να δημιουργήσουμε ένοπλο στρατό, όπως τον λέγαν τότε». (Δες Γ. Πριόβολος «Μια Αλυσίδα Μνήμες», εκδ. ‘Αλφειός’, Αθήνα 2007 (;), σελ. 299-300). Επομένως, χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, ο «Ερμής», ο εκτελεστής τού Δ. Ψαρρού Θύμιος Ζούλας και οι όμοιοί τους «υπότροφοι του Μπούλκες» (ο όρος ανήκει στον Δ. Ζαφειρόπουλο) κατέφυγαν πρώτα στη Γιουγκοσλαβία και ανέβηκαν λίγο αργότερα ξανά στο βουνό, μόνο και μόνο επειδή δεν άντεχαν τις ‘αφόρητες διώξεις των δεξιών παρακρατικών’,……που, ωστόσο, δεν είχαν καν αρχίσει ακόμα… Στα μάτια του καλόπιστου και αμερόληπτου ερευνητή, είναι πλέον φανερό σήμερα ότι καμία από τις δυο πλευρές δεν μπόρεσε ή δεν ήταν πραγματικά διατεθειμένη να τιμήσει ειλικρινά τη Βάρκιζα. Κι αν η κυβερνητική πλευρά δεν μπόρεσε να ελέγξει (αν δεν ενθάρρυνε ενίοτε) την αποκληθείσα «λευκή τρομοκρατία», η «εαμοκομμουνιστική» πλευρά έσπευδε υστερόβουλα να κρύψει ό,τι άξιζε από τα όπλα του Ε.Λ.Α.Σ. και να «διαφυλάξει» και εκπαιδεύσει επαναστατικά χιλιάδες στελέχη στο Μπούλκες και αλλού.

    Σήμερα εξ άλλου, είναι γνωστό ένα κείμενο που λέει πολλά:
    « Ο μοναρχοφασισμός από την ένοπλη δραστηριότητα των συμμοριών πέρασε στον κρατικό επεμβατισμό, πράγμα που ανάγκασε ‘το λαό’ (sic) να πάρει τα ανάλογα μέτρα. Η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (στα μέσα του Φλεβάρη του 1946) κατέληξε σε αποφάσεις, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να οργανωθεί ο Δημοκρατικός Στρατός της Ελλάδας….κλπ». Πρόκειται για απόσπασμα του γνωστού υπομνήματος «Για την κατάσταση στην Ελλάδα» του Ν. Ζαχαριάδη προς την ηγεσία του ΚΚΣΕ και το Στάλιν, με ημερομηνία 13.5.1947. (Δες Φ. Ηλιού «Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος», Αθήνα 2004(;), σελ. 95). Η Ολομέλεια για την οποία μιλάει παραπάνω ο Ν. Ζαχαριάδης, είναι βεβαίως η 2η Ολομέλεια. Για την ακρίβεια η Ολομέλεια αυτή έγινε στις 12.2.1946, την πρώτη δηλαδή επέτειο της υπογραφής της συνθήκης της Βάρκιζας. Στα μάτια τού αμερόληπτου και καλόπιστου ερευνητή, ο συμβολισμός είναι προφανής: Είναι σχεδόν βέβαιο ότι για το Ζαχαριάδη η Βάρκιζα δεν ήταν παρά σταθμός, «ανάπαυλα», ανάσα, ελιγμός, εν αναμονή καλύτερης ευκαιρίας. Εγκαινιάζουμε τώρα την «ολόπλευρη λαϊκή αντίσταση ενάντια στη μοναρχοφασιστική βία, χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα που χρησιμοποιούσε η αντίδραση ενάντια ‘στο λαό’ [sic ]», (δες Φ. Ηλιού, ένθα ανωτέρω, σελ. 201), αποφασίζουμε τη συγκρότηση τού «Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας», δρομολογούμε δηλαδή τον Εμφύλιο ενώ τύποις διακηρύσσουμε την πίστη μας στο πνεύμα της ειρήνης και της συνεργασίας της Βάρκιζας….. Δεν πρόκειται περί σχιζοφρένειας. Πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα περί εκτελέσεως συγκεκριμένων «υψηλών» εντολών. Και, για τον σταλινικότερο του Στάλιν τραγικό Ζαχαριάδη, μπροστά στο ύψιστο «διεθνιστικό καθήκον» το ελληνικό αίμα δεν μετρούσε….. Υπάρχει βέβαια και μια άλλη εκδοχή: Ο μεγάλος «Ατσαλένιος» της Μόσχας είχε αφήσει στον απόλυτα έμπιστό του μικρό «Ατσαλένιο» της Ελλάδας, λαμπρό «κούτβη», Ζαχαριάδη, την πρωτοβουλία να τολμήσει, αν ο τελευταίος έκρινε ότι είχε πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας. Κι αυτός (ο Ζαχαριάδης) είχε εκτιμήσει την κατάσταση τραγικά και ολέθρια λαθεμένα……. Τα περί «διολίσθησης» ή «εμπλοκής» ή «παράσυρσης» του Κ.Κ.Ε. (Φ.Ηλιού, Ι. Κολλιόπουλος κλπ.) στον Εμφύλιο, δεν ακούγονται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, και πολύ πειστικά. Η πράγματι εξαιρετικά ζοφερή κατάσταση που διαμορφώθηκε εις βάρος των ‘εαμοκομμουνιστών’ μετά τη Βάρκιζα (εκατοντάδες δολοφονημένοι και βασανισμένοι και πολλές χιλιάδες φυλακισμένοι και καταδιωκόμενοι αριστεροί), [όχι βέβαια χωρίς λυσσαλέα ανταπόδοση των ίσων -και με το παραπάνω- από ένα σημείο και μετά], δεν μπορεί να γίνει πιστευτό ότι είχε, μέσα σε κάτι λιγότερο από ένα έτος, φθάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να αναγκασθεί το ΚΚΕ να δρομολογήσει (2η Ολομέλεια) μια φρικώδη εμφύλια σύρραξη που ήταν εκ των προτέρων βέβαιο ότι θα είχε για την Αριστερά ασύγκριτα περισσότερα θύματα απ’ όσα θα μπορούσε να έχει και η πιο βάρβαρη και παρατεταμένη δεξιά τρομοκρατία. Για να μη μιλήσουμε για τη μοιραία εκείνη σύγκρουση η οποία, για μια ακόμα φορά, θα κατέβαζε όχι μόνο την Αριστερά άλλά και ολόκληρη την Ελλάδα στον άδη (για να παραφράσω τον αλησμόνητο Χρυσόστομο Σμύρνης)……
    «Το επίσημο ταξίδι του Νίκου Ζαχαριάδη, στα τέλη Μαρτίου 1946, στην Πράγα, οι συναντήσεις του με τον στρατάρχη Τίτο και η μυστική συνάντησή του με τον Στάλιν, στην Κριμαία, αυτόν το σκοπό είχαν: να διερευνηθεί αν υπήρχε δυνατότητα και πρόθεση να ενισχυθεί ο αγώνας. Οι απαντήσεις που έλαβε ήταν θετικές, προφανώς γιατί η νέα κατάσταση που διαμορφωνόταν στην Ελλάδα εναρμονιζόταν με γενικότερα σχέδια των συνομιλητών του, και κυρίως του Στάλιν. Το νέο αντάρτικο μπορούσε να ξεκινήσει». (Δες Φ. Ηλιού, ένθα ανωτέρω, σελ. 23, [ άλλο αν σε άλλα σημεία του βιβλίου του ο συγγραφέας αυτός μιλάει για «εμπλοκή» και «διολίσθηση» του ΚΚΕ στον Εμφύλιο…..!]).

    Για ποια, επομένως, «(νόμιμη ακόμη) Αριστερά» μιλάτε; Και γιατί, με δεδομένα όλα αυτά, η ‘εκστρατεία εξολόθρευσης των νόμιμων στελεχών της Αριστεράς’ από το «Μακεδονικό Κομιτάτο», ήταν, όπως ισχυρίζεστε, «τυπικά [και όχι ουσιαστικά] ‘αμυντική’ κίνηση ανάσχεσης των ανταρτοομάδων του ΚΚΕ και του ΝΟΦ», ενώ στην πραγματικότητα ήταν «κίνηση προληπτικής εκκαθάρισης του εδάφους από το νόμιμο ‘εσωτερικό εχθρό’»; Δεν υπήρξε κατά τη γνώμη σας επίθεση ‘εσωτερικού εχθρού’ εναντίον (περισσότερο ή λιγότερο) δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης; Μόνο οι αριστεροί είχαν ιερό δικαίωμα στην «αυτοάμυνα»; Γιατί παραβλέπετε ότι η σκληρότητα των μέτρων ήταν ενδεχομένως ανάλογη του κινδύνου που το ΚΚΕ της εποχής αντιπροσώπευε για τη φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία; (Δες και Ι. Κολιόπουλος, ένθα ανωτέρω, σελ. 234).

    Είναι βέβαιο (και παραδεκτό όχι μόνο από τη λεγόμενη «αναθεωρητική» ιστοριογραφία των ημερών μας, αλλά ακόμα και από τη σοβαρή καθαρά «ψυχροπολεμική» ιστοριογραφία), ότι η διαβόητη «λευκή τρομοκρατία» της περιόδου 1945-46, (η οφειλόμενη βεβαίως-σε πολύ μεγάλο βαθμό- στη λεγόμενη «κόκκινη τρομοκρατία» [με πολλές χιλιάδες θύματα] που είχε ασκηθεί από το Ε.Α.Μ. και τον Ε.Λ.Α.Σ. επί των Ελλήνων αντιπάλων του [και όχι μόνον εναντίον των κατάπτυστων ‘collaborators’] στην κατοχή και στα Δεκεμβριανά), έπαιξε σημαντικό αν όχι καταλυτικό ρόλο στην έκρηξη του Εμφυλίου, (1946), λειτουργώντας περίπου ως «βούτυρο στο ψωμί» των στελεχών εκείνων της Αριστεράς που πίστευαν ότι η Ελλάδα έπρεπε και μπορούσε να περάσει δια της βίας των όπλων στο σοβιετικό μπλοκ, και ήταν καταστατικά διατεθειμένοι να εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία που θα τους δινόταν για να το επιδιώξουν. Απ’ ό,τι ξέρω, η αποκαλούμενη «αναθεωρητική» ιστοριογραφία απλά αμφισβητεί συστηματικά, με σοβαρά στοιχεία, την κυρίαρχη στην κοινή γνώμη πίστη ότι κατά τη διάρκεια του ελληνικού Εμφυλίου (‘1943-1949’), η οργανωμένη Αριστερά (Ε.Α.Μ.- Κ.Κ.Ε.) υπήρξε ο κύριος αποδέκτης της [‘άδικης’(;)] βίας. (Δες π.χ. Στ. Καλύβας «Κόκκινη τρομοκρατία: Η βία της Αριστεράς στην Κατοχή», στο Mark Mazower (επιμ.) «Μετά τον Πόλεμο», Αθήνα 2004, σελ. 161). Με απλά λόγια, υποστηρίζει ότι η Αριστερά, πριν δεχτεί από τους Έλληνες αντιπάλους της άγρια βία, είχε η ίδια ασκήσει εναντίον τους άγρια βία. Από πού προκύπτει ότι η ιστοριογραφία αυτή θεωρεί, καθ’ υμάς, «την εαμική Αντίσταση (sic)[!] σαν αποκλειστικά [ο εντονισμός δικός μου] υπεύθυνη για το ξέσπασμα» του Εμφυλίου, (είτε το 1943 είτε το 1946), και ‘απαλλάσσει’ την εθνικόφρονα πολιτικοστρατιωτική ηγεσία της εποχής «από κάθε ευθύνη για την παρακρατική ‘λευκή τρομοκρατία’»;

    Ο καθαρά ‘ψυχροπολεμικός’ Δ. Ζαφειρόπουλος π.χ., γράφει για τις δεξιές παρακρατικές συμμορίες:
    – «Η δικαιολογία τού συνθήματος της αυτοαμύνης, όπερ ερρίφθη υπό του Ζαχαριάδου, στηρίζεται εις δύο αφορμάς: α)………….. β) Εις τας συγκροτηθείσας ενόπλους αντικομμουνιστικάς ομάδας υπό των εθνικοφρόνων κατοίκων της υπαίθρου, διά να αυτοαμυνθούν κατά της δράσεως των ανταρτικών ομάδων, λόγω της ανεπαρκούς εκπροσωπήσεως της κρατικής εξουσίας εις τας επαρχίας. Αι ομάδες αύται δεν προσέφερον τίποτε εις τον αντισυμμοριακόν αγώνα και μάλλον υπήρξαν οι καλύτεροι τροφοδόται της προπαγάνδας λόγω των ατασθαλιών των». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 49).
    – «Τα κατώτερα στελέχη της Χωροφυλακής δεν ετήρησαν την αρμόζουσαν στάσιν έναντι των παρακρατικών τούτων οργανώσεων και δια της ανοχής των συνέτειναν εις την επιδείνωσιν της καταστάσεως και υπήρξαν υπαίτιοι φόνων αθώων πολιτών [ο εντονισμός δικός μου] και ληστειών κλπ.» (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 84).
    – «Αι παρακρατικαί αύται οργανώσεις [της Πελοποννήσου] ήσαν πρόσκαιροι στρατιωτικαί μονάδες ασύντακτοι, χωρίς πειθαρχίαν και συνοχήν. Απέφευγον τον αγώνα κατά των συμμοριακών μονάδων και κυρίως η δράσις των εστράφη κατά των οπαδών του Ε.Α.Μ.. Ο απολογισμός του έργου των κατά πλειονότητα είναι αυθαιρεσίαι εις βάρος της τάξεως και αντιποίησις της εξουσίας των οργάνων της τάξεως. Κατά τους συμμορίτας αι ομάδες αύται μεγάλως συνέβαλον εις την ανάπτυξιν του συμμοριτισμού: ‘Με την σαδιστικήν των συμπεριφοράν είναι οι κύριοι στρατολόγοι του σημερινού Δημοκρατικού Στρατού’»………….. « Τα τμήματα της Χωροφυλακής έναντι των μη νομίμων τούτων ενόπλων οργανώσεων ετήρουν στάσιν ανοχής ή συνειργάζοντο κλπ.» [Οι εντονισμοί πάντα δικοί μου]. (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 154).
    – Στα «πλην» της κυβερνήσεως Πλαστήρα, ο Ζαφειρόπουλος χρεώνει το ότι «δεν ηδυνήθη να συγκρατήσει τας εκδικήσεις των δύο αντιτιθεμένων άκρων της Δεξιάς και της Αριστεράς παρατάξεως κλπ.». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 161).
    – «Μετά την απελευθέρωσιν ιδρύθησαν [στην Πελοπόννησο] εξωκρατικαί οργανώσεις δια την επιβολήν της τάξεως, αίτινες διέπραττον παρανομίας και εξηνάγκασαν αρκετούς τέως Ελασίτας να καταφύγουν εις τα όρη προς ασφάλειάν των και ούτω εζημίουν συστηματικώς την όλην υπόθεσιν της επιβολής της τάξεως». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 489-90).
    – «Ο συμμοριτισμός [στην Πελοπόννησο] υπήρξεν η συνισταμένη τριών δυνάμεων: …………….., της κρατικής ανεπαρκείας και της ανευθύνου αυθαιρεσίας των παρακρατικών οργανώσεων». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 491).
    -«Η ύπαρξις των ενόπλων τούτων παρακρατικών οργανώσεων, η μορφή και αι εκδηλώσεις ενίων εξ αυτών, υπήρξαν ηθικά και υλικά ερείσματα δια την ανάπτυξιν του συμμοριτισμού εις Πελοπόννησον». (Δ.Ζ., ένθα ανωτέρω, σελ. 492).

    Μπορούν όλα αυτά να θεωρηθούν ως πλήρης «απαλλαγή της εθνικόφρονος πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας…..από κάθε ευθύνη για την παρακρατική ‘λευκή τρομοκρατία’», όπως γράφετε εσείς;

    Αναζητώντας τα «ίχνη» του «Κομιτάτου», γράφετε: «Σύμφωνα με βρετανικές στατιστικές, ως το Σεπτέμβριο του 1946 ο ρυθμός των πολιτικών δολοφονιών αυξήθηκε κατά 150% (D. Close [επιμ.], ‘Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος’, Αθήνα 1997, σ. 132).». Είναι απολύτως σαφές ότι εννοείτε πως η αύξηση των πολιτικών δολοφονιών οφείλεται στη δράση του «Μακεδονικού Κομιτάτου».
    Η πηγή, ωστόσο, στην οποία παραπέμπετε, δεν λέει κάτι τέτοιο. Λέει μάλλον το αντίθετο!! Να τι λένε οι Close-Βερέμης στη σελίδα αυτή (132): «…..η πολιτική βία και στις δυό πλευρές αυξανόταν σταθερά από τον Οκτώβριο του 1946. Για παράδειγμα, η βρετανική αστυνομική αποστολή ανέφερε ένα μέσο όρο 68 πολιτικών δολοφονιών το μήνα, ανάμεσα Ιανουάριο και Μάιο του ’46, και 169 τον Σεπτέμβριο [σημ: η αύξηση κατά περίπου 150% που λέτε]. Έξω από τις πόλεις η αύξηση αυτή ήταν γενική, αλλά παρατηρήθηκε ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία και την κεντρική και δυτική Μακεδονία. Κυρίαρχη αιτία της τάσης αυτής, ήταν η απελπισία των υποστηρικτών του ΕΑΜ από τη λευκή τρομοκρατία. [Σημ: Πράγμα που σημαίνει ότι οι ‘αυτοαμυνίτες’, μη αντέχοντας άλλο, ξέσπασαν και ανταπέδωσαν αγριότερα].Κι ένας ειδικός λόγος, ήταν η απελευθέρωση, με την αμνηστία του Δεκεμβρίου του 1945, 3000 αριστερών κρατουμένων οι οποίοι, στη συνέχεια έγιναν θύματα ή όργανα αντεκδικήσεων. Η κλιμάκωση προχώρησε κι άλλο με την εντατικοποίηση των διώξεων που ασκούσε η Δεξιά, στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει τη νίκη στις εκλογές και στη συνέχεια στο δημοψήφισμα του 1946». …….. «Στην Πελοπόννησο, κυριαρχούσε η βία της Δεξιάς, …….». …….. «Διαδεδομένη επίσης ήταν η βία της Δεξιάς στη Ρούμελη και τη νότια Θεσσαλία. Στη βόρεια Θεσσαλία και τη Μακεδονία, όμως, επικρατούσε η βία της Αριστεράς. Στη χώρα, ως σύνολο, η βία της Δεξιάς ήταν περισσότερο διαδεδομένη πριν από τον Σεπτέμβριο του 1946…». Κατόπιν όλων αυτών, από πού στην οργή βγάλατε το συμπέρασμα ότι η αύξηση αυτή (από 68 σε 169) προδίδει τη δράση του «Κομιτάτου»;
    Κάματε λάθος, ή σας παρέσυρε το πάθος που μας παρασύρει καμιά φορά όλους; Συνήθως είστε πολύ προσεκτικοί στις παραπομπές σας.

    Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.

    «ΣΑΘ»

    ΥΓ.
    Επί μακρά σειρά ετών προβάλλετε μετά πάθους και μένους τις «αλήθειες» σας γύρω από «καυτά» ζητήματα του Εμφυλίου, παίζοντας βεβαίως σε δικό σας «γήπεδο» και με όρους που η θέση σας και η ιστορική συγκυρία (ζούμε ακόμα τη στημένη θριαμβευτική «ρεβάνς των ηττημένων») σάς επιτρέπουν να επιβάλλετε.
    Νομίζω ότι η Αλήθεια θα είχε να κερδίσει περισσότερο αν επιτρέπατε πιο συχνά και πιο γενναιόδωρα να προβάλλονται ελεύθερα και ισότιμα και οι «αλήθειες» άλλων μελετητών και αναγνωστών, οι οποίες είναι ενδεχομένως (πολύ ή και εντελώς) διαφορετικές από τις δικές σας.
    Δεν διαθέτω ούτε τις περγαμηνές, ούτε τα μέσα σας. Τολμώ, ωστόσο, εν προκειμένω να αρθρώσω πρόχειρο και σταράτο αντίλογο σ’ ένα εμπαθές κατά τη γνώμη μου, μισαλλόδοξο και μεροληπτικό κείμενό σας, το οποίο, παρότι (φέρνοντας στη δημοσιότητα ένα σημαντικό ντοκουμέντο) φαίνεται ότι φιλοδοξεί να υπηρετήσει την ιστορική αλήθεια, παρέχει συνολικά την εντύπωση σχεδόν απροκάλυπτης αριστερής (και βεβαίως αντιδεξιάς) προπαγάνδας. Ο Εμφύλιος καλά κρατεί…….
    Μπορείτε, παρακαλώ, να φιλοξενήσετε στην εφημερίδα σας τον αντίλογό μου αυτόν;
    Ο ίδιος #

    Μου αρέσει!

  2. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η υπόθεση του «κομιτάτου». Και ο (προφανής) «λόγος τιμής» όσων συμμετείχαν ή ήξεραν, να μη μιλήσουν γι’ αυτό. Ακόμα και ο (εκ των ελαχίστων σοβαρών συγγραφέων της κυβερνητικής πλευράς και… γενικώς – εκείνης της περιόδου) υποστράτηγος Ζαφειρόπουλος. Και μετά τη λήξη του Εμφυλίου – ακριβώς γιατί είχαν συναίσθηση περί τίνος επρόκειτο.

    Μου αρέσει!

  3. «Παρ’ όλη αυτή τη δραστηριότητα, η πολιτική βία και στις δυο πλευρές αυξανόταν σταθερά
    από τον Οκτώβριο του 1946. Για παράδειγμα, η βρετανική αστυνομική αποστολή ανέφερε
    ένα μέσο όρο 68 πολιτικών δολοφονιών το μήνα, ανάμεσα Ιανουάριο και Μάιο του ’46, και 169 τον Σεπτέμβριο»
    Αυτο γραφει ο Close

    Επισης ο Ιωαννιδης σε υπομνημα που εστειλε στα αδελφα κομματα αναφερει 500 δολοφονιες αριστερων απο τις βουλευτικες εκλογες μεχρι το δημοψηφισμα. Ντου δε μαθ

    Συμφωνα με πολλους ιστορικους, οχι μονο τους καλυβομαραντζιδιδες, ο εμφυλιος στη Β Ελλαδα την περιοδο 45-46 δεν ηταν καθολου μονοπλευρος, συμφωνει με αυτο και ο Close
    MΙα και ανεφερα τους καλυβομαραντζιδιδες εριξα μια γρηγορη ματια στο βιβλιο του Σ Γρηγοριαδη για τον εμφυλιο, οσα γραφει δεν διαφερουν και πολυ απο οσα υποστηριζει το διδυμο Κ-Μ

    Εξαιρετικη επιστολη ΣΑΘ δε δημοσιευθηκε ε καλα θα μπορουσε να γινει και ποστ με ορισμενες τροποποιησεις, φυσικα ο σχολιασμος των ιων ασχετος ως συνηθως, αλλωστε αυτος που τους απασχολει ειναι να περασουν την προπαγανδα τους.

    Μου αρέσει!

  4. καλα δεν ειδα οτι ειχε βαλει ο ΣΑθ το αποσπασμα απο το βιβλιο του Close
    ενα ακομα στοιχειο για την περιοδο 45-46
    Συμφωνα με το αρθρο της Λαζου για την εθνοφυλακη σε περιοχες της χωρας (βασικα σχεδον στις ορεινες)η εθνοφυλακη ανελαβε υπηρεσια το καλοκαιρι του 45. Μεχρι τοτε εξουσια ασκουσε ουσιαστικα το ΕΑΜ

    Μου αρέσει!

    1. Αυτό ακριβώς επαναλαμβάνω σταθερά επί χρόνια, και κανένας δεν φαίνεται να με ακούει. Κι ας είναι καίριας σημασίας στοιχείο.
      Ότι, δηλαδή, ως το καλοκαίρι του 1945, κουμάντο σε πολύ μεγάλο μέρος τής ηπειρωτικής Ελλάδας, εξακολουθούσαν, ουσιαστικά, να κάνουν οι ΕΑΜοΕΛΑΣίτες. Αυτό σημαίνει ότι στις περιοχές αυτές δεν είχε προλάβει ως τότε να εκδηλωθεί η ακροδεξιά (γνωστή και ως «λευκή») τρομοκρατία, η οποία, (σύμφωνα με την πάγια αφήγηση του ΚΚΕ και γενικότερα τής Αριστεράς), ήταν η αιτία που ανάγκασε τους κομμουνιστές να καταφύγουν π.χ. στο Μπούλκες και στο Ρουμπίκ.
      Και όμως! Οι πρώτες χιλιάδες εκλεκτών τού ΚΚΕ, πήραν εντολή να φύγουν εσπευσμένα «για έξω», ήδη από τον Μάρτιο του 1945!
      Και κάτι ακόμα: Αν ο μοναδικός λόγος που τα στελέχη του ΚΚΕ, (πάνω από 6.000, συνολικά) στάλθηκαν στο Μπούλκες, ήταν για να γλυτώσουν από τα νύχια τών «μοναρχοφασιστών», πώς εξηγείται η λειτουργία, (στο Μπούλκες), Σχολής Αξιωματικών, με ταχύρυθμη μάλιστα (3μηνη) εκπαίδευση, από τα τέλη του 1945;

      Μου αρέσει!

  5. Στο Μπουλκες μεταφερθηκαν και οσοι ηταν υπευθυνοι για την αποκρυψη οπλισμου.

    Συμφωνα με τον Ιωαννιδη: «Εκεινοι δε που θα κρυψουν τον οπλισμο θα φυγουνε για το Μπουλκες, ωστε να μην πιαστουν και πει κανενας οτι κρυψαμε και που οπλισμο. Μεχρι αυτο το σημειο πηραμε μετρα. Καταλαβες;»

    και λιγο πιο πανω:«Λεω στο Γ. Στρατηγειο που βρισκονταν στα Τρικαλα, να στειλει εμπιστευτικη διαταγη στα εξω τμηματα να κρυψουν οπλισμο, πως να το κανουν, ποιος ναναι υπευθυνος και ολα τα σχετικα» Ισως αναφερετε στο «πλαστογραφημενο» τηλεγραφημα του Βελουχιωτη το οποιο δε μιλαει μονο για αποκρυψη οπλισμου αλλα και μεγαλης δυναμης αντρων.

    Ο Ιωαννιδης πεθανε το 67 και δεν επεστρεψε στην Ελλαδα μετα την μεταπολιτευση οπως αλλα ηγετικα στελεχη του ΚΚΕ πχ Ρουσος, Χατζης, Μπαρτζιωτας, Παρτσαλιδης, Βαφειαδης κτλπ που εκατσαν και εγραψαν τη δικη τους εκδοχη για την ιστορια. Απλα εκδοθηκε η συνομιλια του με τον Παπαπαναγιωτου στην οποια απο οτι φαινεται δειχνει πιο ειλικρινης απο τους υπολοιπους (δεν ειμαι σιγουρος αν η συνομιλια τους προοριζοταν για δημοσιευση)

    Σε εκθεση του τον Αυγουστο του 46 αναφερει 2000 δολοφονιες μετα τη Βαρκιζα, το ΚΚΕ υποστηριζε οτι ειχαν γινει 1289 δολοφονιες μεταξυ Φεβ 45- Φεβ 46, καντε την αφαιρεση. Φυσικα αυτα ειναι στοιχεια που εδινε το ΚΚΕ, δε σημαινει οτι ισχυουν.
    (Στη Βενεζουελα με 4πλασιο πληθυσμο σημειωθηκαν περσι 28000 δολοφονιες)
    Λεει και αλλα ενδιαφεροντα πραγματα δινει στοιχεια για τους αριστερους φυλακισμενους, 9500 μεχρι αρχες 46, και για τα οικονομικα του κομματος. Τα εξοδα ηταν γυρω στα 400 εκ δρχ το μηνα (80000 δολαρια) με λιγοτερα εσοδα, γυρω στα 250εκ δρχ το μηνα, η διαφορα καλυπτοταν απο τα αποθεματικα κεφαλαια που ειχαν συγκεντρωσει προ του Δεκ 1944 δηλ μαλλον απο τις λιρες που εριχναν οι Αγγλοι.

    Οι λεγομενοι καταδιωκομενοι ηταν το καλοκαιρι του 46 γυρω στις 3500. Η πλειοψηφια δεν ειχε παραδοθει μετα τη Βαρκιζα και δεν ανεβηκε στο βουνο εξαιτιας της λευκης τρομοκρατιας, χαρακτηριστικοτερη περιπτωση ο Βελουχιωτης. (Ενταξει ισως περιμεναν οτι θα ακολουθησουν δικαστικες διωξεις κτλπ κτλπ) το 80% βρισκοταν στη Β Ελλαδα, στην Πελοπονησσο που στεναζε απο τη τρομοκρατια της δεξιας ηταν ελαχιστοι.

    Μου αρέσει!

  6. @ Grenade
    «Σε έκθεσή του τον Αυγουστο του 46»
    Υπάρχει αυτή η έκθεση εδώ;

    ΥΓ
    Κάτι πρέπει να γίνει με το ευρετήριο των «Σημειώσεων». Όπως είναι τώρα, ελόγου μου τουλάχιστον δυσκολεύομαι πολύ να βρω κάτι που ψάχνω.

    Μου αρέσει!

    1. Το βιβλίο το έχω. Έψαχνα την έκθεση αυτή σε ηλεκτρονική μορφή. Είχα την αίσθηση ότι υπάρχει κάπου και στις «Σημειώσεις», στις οποίες την ανεζήτησα και δεν τη βρήκα. Ευχαριστώ.
      Ελπίζω, πάντως, κάποια στιγμή, ο εκατόγχειρ νοικοκύρης μας να προσφέρει στους επισκέπτες τών «Σημειώσεων» ένα πιο αναλυτικό ευρετήριο. Με πιο πολλές «συνάψεις», εννοώ. Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να τον βοηθήσουμε και εμείς σ’ αυτό.

      ΥΓ «Ευτυχώς υπάρχει… βιβλιοθηκάριος» 🙂 🙂

      Μου αρέσει!

  7. «Η πολιτική βία, όμως, δεν σταματά στις εκλογές. Αντίθετα συνεχίζεται καθώς ταυτόχρονα στρατιωτικοποιείται η σύγκρουση. Σύμφωνα με στοιχεία του Ριζοσπάστη από τη Συμφωνία της Βάρκιζας μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1946 είχαν δολοφονηθεί 2.234 αριστεροί, εκ των οποίων οι μισοί (1.144 άτομα) είχαν δολοφονηθεί μετά τις εκλογές του 1946»

    «Η βία του πολέμου: Ελλάδα, 1941-1949» Πολυμέρης Βόγλης
    καλα ως γνωστον ο Ρ στην πρωτη επετειο της υπογραφης της συμφωνιας της Β ειχε γραψει για 1289 δολοφονιες

    Μου αρέσει!

    1. Κανένας άξιος του τίτλου του ιστορικός, δεν παίρνει στα σοβαρά ειδικά τέτοιου είδους στοιχεία τού ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ.

      Μου αρέσει!

  8. ΣΑΘ,

    το καλύτερο ευρετήριο είναι οι ετικέτες (tags)

    (Βλ. δεξιά στήλη)

    Δυστυχώς δεν το έκανα τόσον καιρό, το κάνω τώρα. Έχουν περαστεί ετικέτες στις πρώτες ενότητες (όπως εμφανίζονται στην κορυφή της σελίδας – 1821 κλπ) και μπαίνουν σε κάθε νέο ποστ.

    Θα είχε ήδη τελειώσει αυτό το θέμα, αλλά ασχολούμαι εντατικά με… άλλα. Θα γίνει, ωστόσο.

    ΥΓ. Ο «βιβλιοθηκάριος» είναι μοναδικός – ξέρει τι υπάρχει στις σημειώσεις (και που) καλύτερα από μένα!

    Μου αρέσει!

  9. Καλα και στην αναζητηση δεν βγαινουν ολα τα αποτελεσματα.
    ΣΑΘ να πηγαινετε στο παραρτημα ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ή στο ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ – ΠΗΓΕΣ να πατατε ευρεση στη σελιδα και να κανετε αναζητηση ετσι βρηκα πχ το ποστ για τον Χατζη

    Μου αρέσει!

    1. οχι
      αν χρησιμοποιειτε mozilla πατηστε Ευρεση σε αυτη τη σελιδα
      κατω αριστερα εμφανιζεται ενα πλαισιο οπου εκει κανετε την αναζητηση πχ αμα ψαχνατε για την εκθεση του Ιωαννιδη θα μπορουσε να βαλετε Ιωανν ή εκθεση φυσικα θα πρεπει η λεξη κλειδι να υπαρχει στον τιτλο του ποστ

      Μου αρέσει!

  10. «Κανένας άξιος του τίτλου του ιστορικός, δεν παίρνει στα σοβαρά ειδικά τέτοιου είδους στοιχεία τού ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ.»

    Βασικα οπως εγραψα και παραπανω ο Ρ υποστηριζε οτι ειχαν δολοφονηθει 1289 αριστεροι τον πρωτο χρονο μετα τη Βαρκιζα δηλ αρχες Φεβρουαριου 1945. Οι εκλογες εγιναν 31 Μαρτιου
    Αν μεχρι 31 Δεκεμβρίου 1946 είχαν δολοφονηθεί 2.234 αριστεροί δεν ισχυει οτι οι μισοί (1.144 άτομα) είχαν δολοφονηθεί μετά τις εκλογές του 1946. Θα ηταν λιγοτεροι κατω απο 1000, δεν μπορει θα ειχαν γινει και καποιες δολοφονιες το Φεβρουαριο και το Μαρτιο του 1946.
    Τελος παντων ο ΔΣΕ υπεβαλε στι;ς αρχες του 47 υπομνημα με τιτλο «ετσι αρχισε ο πολεμος»
    που περιεχει τα ονοματα των δολοφονημενων αριστερων ανα περιοχη. Ειχε προηγηθει η εκδοση της Λευκης Βιβλου του ΕΑΜ με τις παραβιασεις της Βαρκιζας κατα τον πρωτο χρονο εφαρμογης της.
    Ο Καλλιανιωτης προσπαθησε να διασταυρωσει τα στοιχεια για την περιοχη της Δ Μακεδονιας οπου ηταν φυσικα δυνατον γιατι συμφωνα με τον ιδιο σε ορισμενες περιπτωσεις δεν υπηρχαν ημερομηνιες ή αλλες λεπτομερειες.

    Παντως αν ισχυουν τα παραπανω νουμερα δεν βλεπω καμια τρομερη αυξηση της τρομοκρατιας μετα τις εκλογες τουλαχιστον οσο αφορα τις δολοφονιες δεν γνωριζω αν αυξηθηκαν και γιατι οι δικαστικες διωξεις καλα γνωστο το Γ ψηφισμα κτλπ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s