ΚΚΕ

Ο Ανδρέας Τζήμας για το ζήτημα της εξουσίας (1.12.1950)

tzimas

Απόσπασμα από έκθεση του Α. Τζήμα με ημερομηνία 1/12/1950.  Από το Φαράκος Γρ. Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία, τομος Β, σελ 264.

Επιμέλεια: grenade

Από τις αρχές του 42, για νάμαστε σίγουροι από το καλοκαίρι του 1942, το κόμμα μας δεν είναι μόνο το κόμμα που καθοδηγεί την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, πλατειά, πλατύτατα στρώματα λαϊκών μαζών στις πόλεις, μεγάλη μάζα της αγροτιάς, όχι μόνο καθοδηγεί και αναπτύσσει τον ένοπλο αντάρτικο αγώνα, μα είναι το Κόμμα που ασκεί εξουσία σε ένα μεγάλο μέρος της χώρας. Μέσα στο 1943 η εξουσία αυτή γενικεύεται σε όλη τη χώρα, πόλεις και ύπαιθρο. Και από τις αρχές του 1944 η εξουσία αυτή είναι όχι μόνο κρατική – εξουσία ντεφάκτο – μα έχει την πολιτική της εκπροσώπηση -την κυβέρνηση της, την ΠΕΕΑ, και ως ένα σημείο, για να μη πω 100%, είναι αυτή και κυβέρνηση ντε γιούρε, όχι μόνο τοπικά, βαλκανικά, μα και σε ευρύτερη κλίμακα, διεθνώς. Και η εξουσία που ασκούμε είναι απόλυτη, καταθλιπτική, τέτοια που καμιά άλλη κυβέρνηση στην Ελλάδα στα 130 χρόνια της ανεξάρτητης ύπαρξης της μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί. Είναι δε γενική, όπως είπα, επεκτείνεται ακόμα και στις πόλεις μεγάλες και μικρές. Δεν ξέρω γιατί το κόμμα γενικά και ιδιαίτερα οι δικοί μας θεωρητικοί, δεν στάθηκαν σε αυτό το ξεχωριστό σημείο. Επί δυο και περισσότερα  χρόνια, είμαστε το κόμμα που κυβερνά την Ελλάδα. Αυτή η παράλειψη δεν είναι μόνο ένα ιστορικό λάθος, μα ένα πολιτικό λάθος μ΄ αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα, πως αν συνεχιστεί, μέσα στην κατάσταση που αρχίζει σήμερα να διαμορφώνεται, θαλεγα  για μεγαλύτερη ακρίβεια, να διαγράφεται, θα ζημιώσουμε πολύ…

Βεβαία, μιλώντας για το στρατό της Μ.Α., το πράγμα δεν είναι τόσο απλό όσο απλά το θέτω σήμερα, γιατί στην ουσία δεν πρόκειται μόνο για ένα τμήμα του Ελληνικού κράτους, μα για μια τεράστια σε σύλληψη και καταχθόνια προσπάθεια των Άγγλων να χρησιμοποιήσουν το δημοκρατικό κίνημα στην Ελλάδα, σαν υλικό για τους γενικότερους συνδυασμούς των. Κι όταν αργότερα τους δόθηκε η δυνατότητα να κάμουν το ίδιο με τον εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, που αναπτύχθηκε στην κυρίως Ελλάδα, τότε διέλυσαν τη μια βάση, που είχε προετοιμάσει στην Αίγυπτο…

(Έτσι προχωρούσε σε μας η επανάσταση – κι όχι απλώς επανάσταση, όπως αναφέρεται στα δικά μας γραπτά, μα νικηφόρα επανάσταση, όχι σε μια μέρα μα σε τρία και περισσότερα χρόνια, που δεν ήταν μόνο εθνικοαπελευθερωτική, μα επανάσταση με βαθύτατο κοινωνικό περιεχόμενο,  που επιταχύνθηκε και διευκολύνθηκε από την απορρόφηση του Ελληνικού φασιστικού κράτους από το γερμανοιταλικό καταπιεστικό μηχανισμό – συγχώνευση δυο ταυτόσημων κατηγοριών, που απολήγει στην εκμηδένιση της μιας άμεσα, όχι όμως μηχανικά, μα σε μια βαθμιαία και επίπονη πορεία που’ναι ταυτόχρονα και πορεία της γένεσης της αντίθεσης της)…

Η φύση του αγώνα ήταν τέτοια , που εμείς δεν ήταν δυνατόν να βάλουμε κήρυκα και να διακηρύξουμε ότι βάζουμε σαν σκοπό μας την κατάληψη της εξουσίας. Αυτό θα ήταν σεκταριστικό λάθος, που θα στένευε πολύ τον αγώνα μας. Ο αντιφασιστικός πόλεμος τότε μόνο μπορούσε να είναι επιτυχής, όταν θα διεξήγετο  το  ταχύτερο σαν παλλαϊκός πόλεμος και μόνο σε αυτή την περίπτωση μπορούσε να οδηγήσει σε νίκη δικη μας….

[…]

…. Η φυσιολογική πορεία του αγώνα θα οδηγούσε στην κατάληψη της εξουσίας από μας. Αυτό το ζήτημα ήταν στενά μπλεγμένο με το ζήτημα της απελευθέρωσης της χώρας. Όποιος θα απελευθέρωνε τη χωρά, σ΄αυτόν θα ανήκε και η εξουσία (Η ζωή μας έδωσε αυτή την ικανοποίηση, ώστε η εξουσία και μια Ελλάδα λεύτερη και ανεξάρτητη να είναι κυριολεκτικά «έπαθλο αυτού του αγώνα», του αγώνα για την απελευθέρωση της χώρας)…

Θελήσαμε να αντικαταστήσουμε τη γλώσσα μια φιλικής αλληλοκατανόησης κι εκτίμησης για την ισότιμη, ειλικρινή, μεταπολεμική συνεργασία των δυο λαών. Μα πάντα βρήκαμε κλειστή την πόρτα και τις λόγχες  προτεταμένες  ενάντια μας. Δεν αναφέρω παρά δυο χαρακτηριστικά επεισόδια που και σε άλλη ευκαιρία σημείωσα στο Κόμμα. Δεν είχε προφθάσει να συγκροτηθεί το Γενικό μας Στρατηγείο του ΕΛΑΣ και στις 27 του Μάη, αν δεν απατώμαι, ο αρχηγός της Αγγλικής Στρατιωτικής Αποστολής, ταξίαρχος Εντυ, μας επέδωσε επίσημα και με κάθε επισημότητα νότα, διακοίνωσης της κυβέρνησης του, που κοντά στα άλλα έλεγε: « Η Κυβέρνηση της αυτού μεγαλειοτητος επιφυλάσσει εις αυτήν το δικαίωμα, αν συνεχιστούν οι διαλύσεις των Εθνικών Ομάδων (Ψαρρου κτλπ) να αναλάβει μετά την απελευθερωσιν της Ελλάδος την διαπεραίωσιν (ή διεκπεραίωσιν- δεν θυμάμαι ακριβώς τη λέξη) μέτρων που θα αποβλέπουν εις την αποκαταστασιν του βασιλέως και της νομίμου κυβερνήσεως».

Η το άλλο, εξίσου περίφημο, που ακούσαμε από τον Άγγλο υπουργό Μέσης Ανατολής Κέιζε τρεις μήνες αργότερα. «Κύριοι, μας έχετε θεσει ενωπιον προβλημάτων, τη λύση των οποίων δεν έχουμε αντιμετωπίσει. Πηγαίνετε». Ψέματα! Τη λύση των προβλημάτων, που είχαμε θέσει την ειχανε αντιμετωπίσει πολύ πριν τα θέσουμε εμείς.

Θα μπορούσα να επιμείνω περισσότερο στο ζήτημα της εξουσίας αλλά δεν βλέπω, για τη στιγμή τουλάχιστον αυτή την ανάγκη. Για να κλείνω. Το συμπέρασμα είναι ένα: Ο Εθνικοαπελευθερωτικός μας αγώνας όχι μόνο είχε βαθύ κοινωνικό περιεχόμενο (όπως λέγει η σ. Χρύσα), μα κάτι περισσότερο. Εμείς αντί αυτού βάζουμε ζήτημα εξουσίας (όσο αντιφατικό κι αν φαίνεται αυτό, μέσα στις συνθήκες του Εθνικοαπελευθερωτικού πολέμου. Αλλά γιατί να φαίνεται αντιφατικό; Το πράγμα είναι απλούστερο. Η αστοτσιφλικάδικη αντίδραση σαν εμπόδιο στην ανάπτυξη της χώρας – σαν τάξεις, που προ πολλού έχουν ξεκόψει με την πρόοδο – από την ίδια της τη φύση δεν μπορούσε να ηγηθεί του αγώνα. Ηγήθηκε η εργατική τάξη με το Κόμμα της που τράβηξε μαζί της τα μεσαία στρώματα στις πόλεις και την αγροτιά. Κι επειδή κάθε αγώνας έχει και το έπαθλο του, η εξουσία τελικά  στο τέλος του αγώνα πέρασε σε μας. Παλεύαμε για την εξουσία, δημιουργούσαμε κάθε μέρα εξουσία αυτή και τελικά την απλώσαμε σε όλη τη χωρά…

[…]

Το καλοκαίρι του 1943 το Π.Γ. της Κ.Ε. του κόμματος μας, επηρεασμένο από τις συμφωνίες της Γιάλτας ή Τεχεράνης- πάντως ενωρίτερα από τη διάλυση της Κ.Δ.  ή ταυτόχρονα – θέλησε αμέσως να προσαρμόσει την πολιτική του- και όχι μόνο την οργανωτική του πολιτική – στις νέες συνθήκες (ενέργεια πολύ σωστή κατά αρχήν) που δημιούργησε η εγκαρδιότητα στις σχέσεις των συμμάχων και  η προοπτική, που ξανοίχτηκε  για μια στιγμή μπροστά μας, ότι πάνω σε αυτή τη βάση, φλερτάρει μαζί μας – τίποτα περισσότερα. Κάποια αισιοδοξία ότι μπορεί να έχουμε στην Ελλάδα μια ομαλή δημοκρατική εξέλιξη μεταπολεμικά γραμμή που μεταφέρθηκε σε μας στο βουνό με την αποστολή του σ. Ορφέα Βλαχόπουλου, (Παντελής Σίμος), γραμμή που απειλούσε να ανατρέψει πολλές από τις καταστάσεις μας. Το κεντρικό της μοτίβο, που άνοιγε διάπλατα τις πόρτες στους Άγγλους ν αναμιγνύονται στα εσωτερικά μας πράγματα έλεγε τα εξής: «Εμείς θα κάνουμε ότι θα μας πουν οι σύμμαχοι μας Άγγλοι». Λόγος του στην Καρδίτσα. (Βέβαια ο Σίμος έβαλε και τη δική του γαρνιτούρα, αλλά πάνω στη βάση της νέας γραμμής, που χάραξε το Π.Γ. και που ήταν διαφορετική από εκείνη που εφαρμόζαμε στο βουνό)…

[…]

Ένα σοβαρό μας λάθος στα 1943, που άφησε βαριές συνέπειες και δυσκόλεψε τον αγώνα μας πολύ, ήταν η βεβιασμένη, αμελέτητη έναρξη της επίθεσης μας. Επιχειρήσεων μας ενάντια στον Ζέρβα, το  μήνα Οκτώβρη (1943). Κι αυτό όχι από την πλευρά, όπως αναφέρεται συνήθως, ότι υποτιμήσαμε τον αντίπαλο. Ο Ζέρβας, δεν αντιπροσώπευε μεγάλα πράγμα για μας. Κι αυτό ήταν απόλυτα σωστό. Αλλά από την πλευρά, ότι υποτιμήσαμε τους Γερμανούς. Και το σπουδαίο είναι ότι το δικό μας στρατιωτικό κέντρο στην Αθήνα, η ΚΕ του ΕΛΑΣ, είχε απόλυτα σωστή προοπτική, ότι οι Γερμανοί για να είναι απερίσπαστοι στο κύριο ή στα κύρια θέατρα του πολέμου, στη χειμερινή και ανοιξιάτικη περίοδο του 1943-1944, είναι σε θέση και θα αναλάβουν ευρείας έκτασης εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών σε όλες τις χώρες. Και τις περίμενε σε αυτήν ακριβώς την περίοδο, τέλη καλοκαιριού, αρχές φθινοπώρου.

[…]

Από την άλλη μεριά, οι επιχειρήσεις ενάντια στο Ζέρβα δεν ήταν δυνατόν να ανασταλούν συνεχιστήκαν αλλά καθώς η γερμανική επίθεση αναστάτωσε τις δικές μας δυνάμεις, αυτές συνεχιστήκαν σβέλτα, τράβηξαν πολύ σε μάκρος, έδωσαν τον καιρό στους Άγγλους να διεξαγάγουν μια λυσσασμένη πολιτική επίθεση ενάντια μας, να ανασυγκροτήσουν και ενισχύσουν ποικιλότροπα το Ζέρβα και το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξουμε στη συμφωνία της Πλάκας, πέντε περίπου μήνες μετά την έναρξη των επιχειρήσεων. Ας αφήσουμε την πολιτική  ζημιά κατά μέρος. Τι περίσπαση ήταν αυτή και πόσο ανασταλτική επίδραση στη διαμόρφωση του ΕΛΑΣ εξησκησε, είναι περιττό να αναπτύξω.

[…]

Περνώ τώρα στο Λίβανο.  Δεν θα μιλήσω για τη συμφωνία αυτή καθ’ αυτήν (εγώ την ξέρω λιγότερο από όλους. Στο χρονικό αυτό διάστημα εγώ κάνω μια φοβερή  πορεία για να φτάσω στο Γ. Στρατηγείο του Τίτο). Ούτε τι προετοιμασίες κάναμε, προτού πάμε εκεί που έχουν την ενδιαφέρουσα τους πλευρά. (Όπως άκουσα από το σ. Χατζή, ο σ. Ρούσος είχε μια αρκετά ευρεία εξουσιοδότηση για τη διαχείριση της υπόθεσης μας, εξουσιοδότηση, που προέβλεπε για τη χειρότερη περίπτωση και την υπογραφή μιας συμφωνίας τέτοιας που υπογράφτηκε. Άλλο ζήτημα τώρα, αν ο Ρούσος οδηγήθηκε πρόωρα σ’αυτην, κι άλλο επίσης αν υπήρχε ή όχι καλύτερος τρόπος χειρισμού του ζητήματος π.χ. όχι άμεση υπογραφή μιας συμφωνίας στο Λίβανο). Καλώς είτε κακώς, με εξουσιοδότηση είτε όχι, (αυτό  είναι ζήτημα καθαρά εσωτερικό δικό μας) η συμφωνία υπογράφτηκε. Και μεις, στο βουνό, την αποκηρύξαμε και για έναν δυο μήνες, αρνούμασταν να συμμετάσχουμε στην κυβέρνηση που με βάση τη συμφωνία αυτή σχηματίστηκε.

[…]

Αυτή η αποκήρυξη της συμφωνίας και η άρνηση μας να συμμετάσχουμε στην κυβέρνηση  που δείχνει μια πολιτική δυσκαμψία για την αντιμετώπιση μιας πολιτικής κατάστασης, που αιφνιδιαστικά, απότομα μας δημιουργήθηκε, αποτελεί ένα σεχταριστικό λάθος πρώτου μεγέθους. Ευτυχώς δεν βάσταξε πολύ Μα το λίγο αυτό χρονικό διάστημα πρέπει να μας έχει πείσει για το πόσο επιζήμιο είναι για μας, που αποτελούσαμε πραγματική εξουσία στο βουνό, να μπει ζήτημα εξουσίας όταν το θέλανε οι Άγγλοι και η κυβέρνηση του εξωτερικού. Εμείς είχαμε έναν εχθρό να αντιμετωπίσουμε, τους Γερμανούς. Αν επιμέναμε στο λάθος μας αυτό, ανοίγαμε διπλό μέτωπο χωρίς να είμαστε σε θέση να επιχειρήσουμε τίποτα ουσιαστικό ενάντια στους Άγγλους και την κυβέρνηση του εξωτερικού. Αντίθετα οι τελευταίοι θα διεξήγαγαν έναν πραγματικό πολιτικό πόλεμο εναντίον μας, θα μας απομονώσουν από εξωτερικές συμπάθειες, θα μείωναν την επιρροή μας στο λαό και τις ευθύνες για τη διάσπαση του αγώνα και τη μη αποτελεσματική πάλη κατά των Γερμανών, θα τις φόρτωναν σε μας…

[…]

Ύστερα από σύγκρουση δυο μηνών με τους Άγγλους ήταν πια και στους πιο άπειρους πολιτικά φανερό, ότι σαν στρατός και σαν κόμμα και σας λαός, δεν μπορούσαμε περισσότερο να παρατείνουμε τη μάχη με τους Άγγλους, έστω και με τέτοιο περιορισμένο σκοπό, σαν την επιδίωξη ευνοϊκότερων όρων συμφωνίας. Δεν θα συνέβαινε όμως το ίδιο χωρίς τη σύγκρουση…

[…]

Από την άποψη της σπουδαιότητος της Ελλάδος για την αγγλική αυτοκρατορία, τόσο για την εξασφάλιση της κύριας συγκοινωνιακής γραμμής, όσο και σαν θέση, αφετηρία από την οποία θα πάλευε για την αποκατάσταση της προγενέστερης θέσης  της στη Ν.Α. και Κ. Ευρώπη – δεν μιλώ ακόμη για προγεφύρωμα για τη βίαιη, με πόλεμο ανατροπή του καθεστώτος των Λ. Δημοκρατιών – ο ερχομός των Άγγλων στην Ελλάδα ήταν 1000% βέβαιος. Όταν κοντά σε αυτά έχει κανείς υπόψιν του τη διάταξη των συμμαχικών στρατευμάτων κατά τη λήξη του πολέμου και μετά (Αυστρία, Γερμανία κτλ) γίνεται ολοφάνερο, γιατί για τους Άγγλους γινότανε επιτακτική ανάγκη της κατάληψης της Ελλάδας. Ήταν ο μόνος ανοικτός δρόμος, που τους έμενε, υπερφαλάγγισης του «σιδηρού παραπετάσματος» απ’τα νώτα. Οι Άγγλοι λοιπόν οπωσδήποτε θα έρχονταν στην Ελλάδα.

[…]

Συμπέρασμα: Με τα επιφυλαχθέντα δικαιώματα ή και χωρίς αυτά, με τα λάθη τα δικά μας ή χωρίς αυτά, η ιμπεριαλιστική Αγγλία θα επενέβαινε οπωσδήποτε στην Ελλάδα.

α) Γιατί στα χρόνια του πολέμου η εξουσία των πρακτόρων της στην Ελλάδα ανατράπηκε πλήρως και μόνο η ένοπλη επέμβαση και συντριβή του δικού μας κινήματος μπορούσε να παλινορθώσει τους πράκτορες του στην Ελλάδα, που η εγκατάσταση των στην εξουσία ήταν ζωτικότατη γι’ αυτήν.

β) Η αντιμετώπιση του δικού μας κινήματος έπρεπε να γίνει αμέσως, το ταχυτερον και κατά τη διάρκεια ακόμη του πολέμου, προ της οριστικής συντριβής της χιτλερικής Γερμανίας. Αυτό θα της εδιδε, απ’τη μια μεριά, κάποια άνεση στην αντιμετώπιση του Εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος μας, όταν οι άλλες δημοκρατικές δυνάμεις θα΄ταν περισπασμένες από την οριστική αντιμετώπιση, συντριβή της χιτλερικής Γερμανίας.

[…]

Οι δικές μας αναγκαστικές παραχωρήσεις στους Άγγλους δεν άλλαξαν την πραγματική κατάσταση στην Ελλάδα, δεν λύνουν επομένως ευνοϊκά γι’ αυτούς το βασικό πρόβλημα, το πρόβλημα της εξουσίας. Αυτοί είναι υποχρεωμένοι τελικά να καταφύγουν στην ανοικτή επέμβαση για να το λύσουν.

Οι δικές μας παραχωρήσεις αναγκαστικές και ύστερα από μάχη στη χειρότερη περίπτωση- αν υποθέσουμε ότι συντέλεσαν στο να έρθουν οι Άγγλοι στην Ελλάδα- δεν διδουν σ’ αυτούς περισσότερα δικαιώματα από εκείνα, που είχαν επιφυλάξει και αυτοί, πολύ προ της ανάπτυξης του εθνικοαπελευθερωτικού μας κινήματος, και που καθορίζονταν από παράγοντες, κάπως σταθερότερα δυναμένους να προσδιοριστούν, δηλαδή τη νησιωτική θέση της Ελλάδας και τη ναυτική δύναμη της Αγγλίας. Από την άλλη, με τις δικές μας αναγκαστικές παραχωρήσεις, δεν δώσαμε τη μάχη με τους Άγγλους πρόωρα, πράγμα, που μας εξασφάλισε από πολλούς πολιτικούς κινδύνους.

[…]

Advertisements

5 thoughts on “Ο Ανδρέας Τζήμας για το ζήτημα της εξουσίας (1.12.1950)”

  1. «Η φύση του αγώνα ήταν τέτοια , που εμείς δεν ήταν δυνατόν να βάλουμε κήρυκα και να διακηρύξουμε ότι βάζουμε σαν σκοπό μας την κατάληψη της εξουσίας. Αυτό θα ήταν σεκταριστικό λάθος, που θα στένευε πολύ τον αγώνα μας. Ο αντιφασιστικός πόλεμος τότε μόνο μπορούσε να είναι επιτυχής, όταν θα διεξήγετο το ταχύτερο σαν παλλαϊκός πόλεμος και μόνο σε αυτή την περίπτωση μπορούσε να οδηγήσει σε νίκη δικη μας»

    Κατι αντιστοιχο γραφει ο Σολων Γρηγοριαδης για την περιοδο 45-46:

    «Οι διακηρυξεις και οι πιο επισημες των επαναστατικων κομματων, εφοσον προοριζονται για τη δημοσιοτητα, δεν μπορουν να λαμβανονται καθ’ολα σοβαρα υποψη. Γιατι, αν το επαναστατικο κομμα εχει προθεση να αναλαβει πολιτικη βιας, δε θα σπευσει να το εξαγγειλει urbi et orbi»

    Η τελευταια παραγραφος αφορα τη συμφωνια της Καζερτας και τα Δεκεμβριανα.

    Σαφεστατος ο Τζημας για τους στοχους του ΚΚΕ την περιοδο της κατοχης:

    «Η φυσιολογική πορεία του αγώνα θα οδηγούσε στην κατάληψη της εξουσίας από μας. Αυτό το ζήτημα ήταν στενά μπλεγμένο με το ζήτημα της απελευθέρωσης της χώρας. Όποιος θα απελευθέρωνε τη χωρά, σ΄αυτόν θα ανήκε και η εξουσία»

    Μαλλον πιο σωστα, οχι οποιος απελευθερωνε τη χωρα αλλα οποιος ηταν καλυτερα εξοπλισμενος, διεθετε το μεγαλυτερο στρατο αυτος θα επεβαλε και το καθεστως της αρεσκειας του Αλλωστε ο εθνικοαπελευθερωτικος αγωνας ειχε και «βαθυ κοινωνικο περιεχομενο»
    Ως γνωστον ο Τζημας δεν ηταν τυχαια προσωπικοτητα.

    Μου αρέσει!

  2. Δεν ήταν τυχαίος ο Τζήμας. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως συνέβη και ένα κόμμα διαλυμένο – πρακτικά ανύπαρκτο (της τάξης του 5% και…βγάλε) κατάφερε να πάρει κεφάλι και να εκμεταλλευτεί τόσο εντυπωσιακά την Αντίσταση;

    (Στην οποία πράγματι πρωτοστάτησε)

    Ποιοι έλειπαν (απουσίαζαν) και του έδωσαν αυτή τη μοναδική ιστορική ευκαιρία;

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. REVOLUTION OR SELF-DEFENCE? (ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ;)
    J. O. Iatrides (2005)

    «New plans for capturing Athens were discussed and approved by KKE leaders in April 1943 and again in November 1943, over the objections of Makridis, who warned that ELAS would not be able to confront the British forces that were now expected to be in Greece at the time of liberation.
    Despite Makridis’s warnings, the KKE’s leaders remained confident that victory would be within reach. As Ioannidis wrote years later, once the Germans were gone:
    «we shall capture five tousand to six thousand individuals in Athens and Piraeus and an equal number in Thessaloniki and in a few other major cities. We will seize them suddenly, by quick action, because we will know where they live. We will take them and neutralize them…because we have launched a revolution, and the revolution does not know any other way. Anything else is absurdities. When you are fighting a CIVIL WAR [τα κεφαλαία δικά μου] you do not indulge in sentimentalities… You wipe out the enemy by whatever means,…» [Γ. Ιωαννίδης, «Αναμνήσεις», σελ. 289-290].
    ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

    # Α soviet intelligence report quoted Ioannidis as having declared in 1943 that «our ultimate goals remain the same: the destruction of classes and the [the establishment of] socialism… Once the foreign occupier has been expelled, the KKE will seek to create a people’s democracy» # (Αυτό το γράφει ο Ιατρίδης)
    ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

    «Even as the wartime KKE leadership prepared to seize power at the earliest opportunity, its renolutionary goals remained the closely guarded secret of a small inner core of party cadres. The party avoided Communist slogans that might alienate manyof its followers, stressing instead patriotism and a vaguely defined ‘laokratia’, or peoples’ rule: ……….» (Συνεχίζει ο καθηγητής Ιατρίδης)

    Μ’ άλλα λόγια, (συμπεραίνω ελόγου μου): Στον αθώο Έλληνα πατριώτη, θα λέμε ότι κάνουμε αγώνα εθνικοαπελευθερωτικόν. Μέσα-μέσα, θα πετάμε και καμιά σπόντα ότι θα φέρουμε τη «λαοκρατία». Ανάσα για κομμουνισμό!!
    Ο σκληρός, όμως, πυρήνας τής ηγεσίας τού ΚΚΕ ήξερε πολύ καλά ότι με εφαλτήριο (αν όχι με πειστικό πρόσχημα) την αντίσταση, προετοιμαζόταν η κατάληψη τής εξουσίας και η επιβολή κομμουνιστικού καθεστώτος.

    Κι αυτό είναι τόσο οφθαλμοφανές, ώστε μόνο όσοι δεν θέλουν να το δουν δεν το βλέπουν.

    Μου αρέσει!

  4. Καλα για τις υποτιθεμενες ευθυνες του αστικου πολιτικου κοσμου εχω απαντησει σε σχολιο αλλου ποστ, να μην επαναλαμβανω τα ιδια.
    Γενικα σε ολες τις χωρες της Ευρωπης τα κομμουνιστικα κομματα αυξησαν σημαντικα την επιρροη τους. Χαρακτηριστικοτερο παραδειγμα η Τσεχοσλοβακια.

    Για τα σχεδια καταληψης της Αθηνας, οι συγχρονοι απολογητες του ΚΚΕ προσπερνανε οσα αναφερει ο Ιωαννιδης και εχουν ετοιμη την απαντηση, δειτε το αρθρο του Νικολακοπουλου στα ΝΕΑ. Ειχε, γραφει, και ο Ζερβας σχεδιο καταληψης της Αθηνας. Σωπα καημενε, μπορει να ειχε σχεδιο και για την Κωνσταντινουπολη, το θεμα ειναι πως θα εφαρμοζε το σχεδιο του για την Αθηνα οταν οι δυναμεις του ηταν συγκεντρωμενες σε μια γωνια της Ηπειρου.

    Στον κοσμο δεν μιλαγαν μονο για απελευθερωτικο αγωνα αλλα και για εθνικη ενοτητα.
    Ενοτητα απο το Ζευγο ως το βασιλια οπως προπαγανδιζαν. Φυσικα η ενοτητα οπως την εννοουσαν ηταν κιβδηλη, απλα το συνθημα εξυπηρετουσε την πολιτικη του ΚΚΕ.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s