Απόψεις

Εμφύλιος

Του Δημ. Α. Σιδερή, ομ. καθηγητής καρδιολογίας

Όλο το απωθώ είτε μη έχοντας απαντήσεις είτε μη θέλοντας να ξύνω πληγές. Κι όμως δεν απαλλάσσεται κανένας από το σπυρί, αν δεν ανοίξει. Είμαι πολύ λίγος για να καθαρίσω τέτοιο απόστημα, εθνικό, πολιτικό, οικονομικό, ιστορικό, πνευματικό. Ο εμφύλιος ήταν η μεγαλύτερη εθνική συμφορά ως τώρα μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Στοιχειώνει τις μνήμες όλων μας που τον βιώσαμε κι ακόμη περισσότερο των ελάχιστων μεγαλύτερών μου που επιβιώνουν. Και δεν σταματά εδώ. Μεταφέρεται στις επόμενες γενιές η συναισθηματική φόρτιση χρωματίζοντας κάθε πολιτική σκέψη μας, έστω και αν δεν έχει την ένταση εκείνης της εποχής. Τον εμφύλιο τον ξέρομε κυρίως από τις περιγραφές που κάνουν οι αντίπαλοι. Να κάποιες: «Στην κατοχή εγκλήματα έκαναν (σχεδόν;) μόνον οι αριστεροί». «Στην κατοχή συνεργάστηκαν με τον κατακτητή (σχεδόν;) μόνον οι δεξιοί». «Η Μακεδονία αποφασίστηκε από τους αριστερούς να αποσπασθεί από την Ελλάδα». «Η ανεπίσημη ιστορία γράφτηκε (σχεδόν;) μόνον από αριστερούς». «Στη διάρκεια του εμφυλίου καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν από την επίσημη κυβέρνηση μερικές χιλιάδες (σχεδόν;) μόνον αριστεροί». «Η παράδοση της Κύπρου στους Τούρκους έγινε από τους δεξιούς». «Ευτυχώς στον εμφύλιο επικράτησε η δεξιά· αλλιώς θα είμαστε τώρα Βουλγαρία ή Ρουμανία». «Βρισκόμαστε στη σημερινή δεινή κατάσταση (μόνον πάνω από τη Βουλγαρία και Ρουμανία κατά την ΕΛΣΤΑΤ), επειδή στον εμφύλιο επικράτησε η δεξιά» «Αν νικούσε η αριστερά θα μας έβαζε στο Σοβιετικό στρατόπεδο –που τελικά κατέρρευσε οικτρά.» «Η δεξιά εκχώρησε εθνική κυριαρχία σε ΝΑΤΟ, ΕΕ και στις Αμερικανικές βάσεις.» «Μόλις πάρει την εξουσία ένα αντιδεξιό κόμμα, προσπαθεί να δημιουργήσει κομματικό κράτος». «Ακόμη και με αντιδεξιά κυβέρνηση, την πραγματική εξουσία, στρατό, αστυνομία, δικαιοσύνη, ανώτερο κλήρο, την έχει η δεξιά. Κι από πίσω της οι ξένοι, όπως το 1967.» Δεν έχουν τελειωμό οι αλληλοκατηγορίες, που, όλες έχουν σπέρματα αλήθειας, χωρίς καμιά να είναι πέρα για πέρα αληθινή. Και δεν υπάρχει κριτής χωρίς προκατάληψη και με γενική αποδοχή για να αποδώσει ηθική δικαιοσύνη. Λέω ηθική, διότι η νομική έχει καλυφθεί, αφού οι όποιοι ένοχοι είναι σήμερα νεκροί και τα εγκλήματα παραγραμμένα. Άραγε, οι ιστορικοί έγραψαν όπως έγραψαν επειδή ήταν αριστεροί ή χαρακτηρίστηκαν αριστεροί επειδή έγραψαν όπως έγραψαν; Για τους δεξιούς όποιος δεν είναι δεξιός είναι κομμουνιστής ή – έστω – αριστερός. Και αντιστρόφως, για τους αριστερούς, όποιος δεν είναι αριστερός είναι φασίστας ή – έστω – δεξιός. Ακόμα και όποιος δεν παίρνει θέση ανήκει επικινδύνως στην αντίπαλη παράταξη. Μανιχαϊσμός. Προσπαθώ να είμαι απροκατάληπτος. Όμως ξέρω ότι δεν είμαι, χωρίς να ξέρω πού σφάλλω. Και οι αναγνώστες μου είναι προκατειλημμένοι και, αν έχουν το δεξιό στίγμα θα θεωρήσουν το κείμενό μου αριστερά προκατειλημμένο, αν έχουν αριστερό, δεξιά. Ουδετερότητα δεν υπάρχει: ενισχύει τον ισχυρό.

Ο εμφύλιος πόλεμος όμως έγινε. Ο ανταρτοπόλεμος είναι η πιο σκληρή μορφή πολέμου. Καθώς οι αντάρτες εξορισμού χτυπούν και φεύγουν, δεν διαθέτουν δική τους επικράτεια και επομένως δυνατότητα να διατηρούν αιχμαλώτους. Όποιος συλλαμβάνεται είτε προσχωρεί χωρίς αμφισβητήσεις ή εκτελείται. Έτσι φέρθηκαν οι αντάρτες σε κατακτητές και σε Έλληνες που θεώρησαν συνεργάτες τους.

Έχω ακούσει τις ιστορίες αρκετών αυτοπτών. Στην κατοχή κάποιοι Βλάχοι θέλησαν να κάνουν ανεξάρτητο κράτος. Οι άνδρες του Άρη τους διέλυσαν σκοτώνοντας πολλούς από αυτούς. Συνάντησα μια Βλάχα που είχαν εκτελέσει τα παιδιά της μπροστά της… Ένας απόστρατος φαντάρος μου περιέγραψε πως όταν μπήκε ο στρατός μας σε ένα χωριό, αφού είχαν φύγει οι αντάρτες, οι αξιωματικοί κάθισαν στο καφενείο να ξαποστάσουν. Κάποιος έφθασε ασθμαίνοντας καλώντας τους να τρέξουν στην εκκλησία. Δεν πρόλαβαν. Φθάνοντας είδαν τους Μάιδες να βγαίνουν κρατώντας το κεφάλι του παπά… Του κάναμε το τραπέζι. Όταν ήπιε λίγο παραπάνω, άρχισε να διηγείται ιστορίες του πατέρα του που ήταν πρωτοπαλίκαρο του Ζέρβα. Μας αφηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια πώς οι αντάρτες έκοβαν τα κεφάλια των αιχμαλώτων τους. «Τουλάχιστον ο πατέρας μου πρώτα τους εκτελούσε κι έπειτα τους αποκεφάλιζε…». Ήμουν τυχερός που έζησα στη Σύρο, όπου δεν υπήρξαν εκτελέσεις από τους κατακτητές ή από δικούς μας. Το πλήθος των κατοχικών θανάτων (τέταρτο ως όγδοο του πληθυσμού) οφειλόταν στην πείνα κυρίως, αλλά και σε καθημερινούς βομβαρδισμούς των Άγγλων. Οι βόμβες συνήθως έπεφταν στη στεριά αντί στα καράβια που βρίσκονταν στο λιμάνι. Η πείνα οφειλόταν κατά κύριο λόγο στη σχεδόν ανύπαρκτη παραγωγή του νησιού. Κι ο ιταλικός στρατός (περί τους 2000 ή παραπάνω) πεινούσε. Αυτό που μόλις τελευταία έμαθα από την ιστορική μελέτη της Αγγλίδας Sheila Lecoeur είναι ότι με διαταγή του Τσώρτσιλ είχε επιβληθεί εμπάργκο στη μεταφορά τροφίμων για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Με παρέμβαση του Ρούσβελτ τελικά επιτράπηκε να έλθει η ανθρωπιστική βοήθεια από τον Ερυθρό Σταυρό.

Τα τραγικά υπαρξιακά γεγονότα για ένα έθνος αποτελούν Ύβρη κατά του θείου και μεταβιβάζονται σαν βεντέτα από γενιά σε γενιά. Η Νέμεση για το ανήκουστο έγκλημα του Τάνταλου μεταβιβάστηκε στο γιο του τον Πέλοπα κι απ΄ αυτόν στον Ατρέα και μετά στον Αγαμέμνονα και τελικός αποδέκτης ήταν ο Ορέστης. Ήταν ο ίδιος θύτης και θύμα των πράξεών του. Κατήγορος και κατηγορούμενος μαζί! Πρωτοφανής η κατάσταση, πρωτοφανής και η κάθαρση που ακολούθησε. Μια και ο ίδιος δεν μπορούσε να αποδώσει δικαιοσύνη, κατέφυγε στην ανθρώπινη δικαιοσύνη των ενόρκων (κληρωμένων δικαστών) του Αρείου Πάγου. Κι αυτοί δεν έδωσαν λύση, καθώς ισοψήφισαν. Χρειάσθηκε θεία παρέμβαση, της Αθηνάς, για να αθωωθεί, αλλά και των Δελφών που του επέβαλαν τίμημα, «μέτρα».

Ξέρομε τι έγινε που νίκησε στον εμφύλιο η δεξιά. Δεν ξέρομε τι θα είχε γίνει αν είχε νικήσει η αριστερά. Βάσιμα όμως μπορούμε να υποθέσουμε πως θα είμαστε καλύτερα αν δεν είχαμε κάνει τον εμφύλιο. Ζούμε την πιο πρωτόγνωρη κρίση στην υπερτρισχιλιετή ιστορία μας. Μαζί θύτες και θύματα. Ποιο δικαστήριο να μας κρίνει; Είμαστε όλος ο λαός κατήγοροι και κατηγορούμενοι. Δεν μπορούμε να είμαστε μαζί και δικαστές. Χρειαζόμαστε ένα διεθνές δικαστήριο, με κληρωμένους δικαστές από όλο τον κόσμο. Το άλλο θα ήταν η διαχρονική Ιστορία, που όμως απαιτεί πολλές γενιές για να αποφανθεί, χωρίς τελικά ετυμηγορία. Έφταιγαν άραγε οι Αθηναίοι ή οι Λακεδαιμόνιοι για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο; Ένα τέτοιο δικαστήριο δεν θα αποφανθεί για την αθωότητα ή ενοχή, αλλά για το τίμημα («μέτρα») που θα πρέπει να πληρώσουμε.Στο μεταξύ έχομε χρέος στους απογόνους μας να επιβιώσουμε. Και να δεχθούμε, έστω προσωρινά, πως το άδικο δεν ήταν με τον νικητή ή τον ηττημένο, αλλά μ΄ αυτόν καθαυτόν τον εμφύλιο.

Πηγή: Εμφύλιος | Κοινή Γνώμη

Advertisements

17 thoughts on “Εμφύλιος”

  1. «Δεν ξέρομε τι θα είχε γίνει αν είχε νικήσει η αριστερά.»

    Ξέρουμε – ότι έγινε και στις υπόλοιπες χώρες όπου έτυχε να επικρατήσει.

    Μου αρέσει!

    1. Για να διασκεδάσουμε λιγάκι, ας περιπλανηθούμε στο χώρο της φαντασίας και ας απαντήσυμε με άλλο τρόπο στην ερώτηση «Δεν ξέρομε τι θα είχε γίνει αν είχε νικήσει η αριστερά.»:

      Κατ’ αρχάς ξέρουμε ποιός κέρδισε. Στον Εμφύλιο κέρδισαν τα σκουπίδια. Αυτά που περιγράφει ο Σεφέρης το 1945 με τον καλύτερο τρόπο: «Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στην Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις…. είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα» (Γιώργος Σεφέρης. Ημερολόγιο, 1945.)
      Αυτά (τα σκουπίδια) που διατήρησαν την προσβλητική ονομασία: Οδός Κεμάλ Ατατούρκ, όπως είχε ονομάσει ο Μεταξάς την Αποστόλου Παύλου.

      Εξάλλου και να κέρδιζαν τότε οι κομμουνιστές η Ελλάς αντί να είναι αμερικανικό προτεκτοράτο θα ήταν σοβιετικό. Θα είχαν διασωθεί τα ιστορικά κέντρα των πόλεων από την καταστροφή που επέφερε η αντιπαροχή. Πιθανόν -χωρίς να είναι βέβαιο- να είχε διαφοροποιηθεί η κομ. ηγεσία της Ελλάδας από τους σοβιετικούς κατά το υπόδειγμα Τσαουσέσκου

      Επίσης θα εξοντωνόταν δια παντός η κλεφταρμοτολική κρατικοδίαιτη ελίτ, την οποία ως γνωρίζεις ο Αμερικανός εκπρόσωπος του Τρούμα στην Ελλάδα το 1947 την περιγράφει ως εξής:
      «Εδώ δεν υπάρχει κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει μία χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα».
      …..
      «Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει διοικητική δομή που να είναι τόσο απαράδεκτη. Απλούστατα, δεν είναι δυνατόν να βασιστεί κάνεις ότι η δημόσια διοίκηση θα φέρει εις πέρας ακόμη και τις πιο απλές λειτουργίες μίας κυβέρνησης – την είσπραξη των φόρων, την εφαρμογή οικονομικών κανόνων, την επισκευή δρόμων.»

      Εξάλλου, αυτή την κυρίαρχη τάξη που 20 χρόνια πριν είχε οδηγήσει στη Μικρασιατική καταστροφή περιέγραφε από το 1831 ο Καποδίστριας, τρεις μήνες πριν τον δολοφονήσουν:

      «Εν όσω υπάρχει η παρούσα γενεά, οι προύχοντες, ένεκα συμφερόντων και παθών συνενούμενοι θα παραλύωσι, ραδιουργούντες, πάσαν οιανδήποτε τάξιν πραγμάτων, ουδέποτε δε θα υποστηρίξωσι και, το χείριστον, ουδέποτε θα δημιουργήσωσι Κυβέρνησιν».

      Και για να περιπλανηθούμε αυθαιρέτως στην υποθετική ιστορία:

      Η ελλαδική κομμουνιστική ηγεσία θα είχε αφομοιώσει βιαίως κάθε σλαβόφωνο μακεδονολάγνο, αυτονομιστή ή μη, της ελληνικής Μακεδονίας ως «τιτοϊκό» και θα είχε κάνει ακριβώς το ίδιο και με τους μουσουλμάνους της Θράκης, τους οποίους θα απέκοβε οριστικά και πλήρως από την επιρροή της μητέρας-πατρίδας καπιταλιστικής και νατοϊκής Τουρκίας. Με τη φίλη και σύμμαχο Βουλγαρία πιθανόν να προχωρούσε σε άρση των ένθεν κακείθεν απαγορεύσεων που προέκυψαν από τη Συνθήκη του Νεϊγί και ίσως πολλοί Έλληνες πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία να επέστρεφαν στις πατρίδες τους έχοντας πλήρη πολιτιστικά δικαιώματα.

      Παράλληλα, στο χώρο της ΕΣΣΔ που κατοικούσε μια πολυάριθμη ελληνική μειονότητα που είχε υποστεί διώξεις από το 1937, η εξέλιξη θα ήταν διαφορετική. Πιθανότατα θα είχαν αποκατασταθεί τα πολιτιστικά της δικαιώματα (σχολεία κ.λπ.), ίσως θα είχαν επανασυσταθεί και οι Αυτόνομες Σοβιετικές Ελληνικές Περιοχές που καταργήθηκαν το 1937. Σίγουρα όμως θα είχαν αποφύγει οι ελληνικοί πληθυσμοί τις βίαιες μαζικές εκτοπίσεις στην Κεντρική Ασία (Καζαχστάν, Κιργιστάν, Τουρκμενιστάν, Σιβηρία)

      Επίσης οι δυτικοί θα μετέτρεπαν την Κύπρο σε δεύτερο ελληνικό καπιταλιστικό κράτος (κατά το πρότυπο της Ταϊβάν) για να ανταγωνίζεται την κομμουνιστική Ελλάδα και σίγουρα θα είχε γλυτώσει το νησί από την εθνοπροδοτική Δεξιά που έκανε το ’74 το πραξικόπημα και το μοίρασε με τους Τούρκους συντρόφους της.

      Και όταν θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου (1991), το καθεστώς θα κατέρρεε και η Ελλάς γινόταν ένα καθώς πρέπει καπιταλιστικό κράτος, χωρίς πλέον σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές αυταπάτες. Θα εκτινασσόταν οικονομικά σε πολύ σύντομο χρόνο, χωρίς δανειακά βαρίδια, χωρίς την κλεφταρματολική ελίτ και χωρίς καταστροφικούς Ολυμπιακούς Αγώνες για την καπιταλιστική δεξιο-πασοκική νομενκλατούρα.

      Αυτά…

      Σε λίγο η Ρουμανία θα μας ξεπεράσει σε κάθε επίπεδο και εμείς θα έχουμε μείνει με το τεράστιο δημόσιο (και ιδιωτικό) χρέος και με τις εκδηλώσεις μνήμης στην Πίνδο, όπου τη μια μέρα θα γιορτάζει ο Κασιδιάρης και την άλλη η Παπαρήγα…

      Μου αρέσει!

  2. Αυτό είναι ένα σενάριο που ταυτίζει τη νίκη της αριστεράς (και μάλιστα την απόλυτη νίκη, σε όλη τη επικράτεια – και στο Αιγαίο και στην Κρήτη) με την εγκαθίδρυση ενός τυπικού σταλινικού – σοβιετικού καθεστώτος.

    Υπάρχουν κι άλλα σενάρια – ειδικά αν η νίκη ήταν σχετική (ως τα όρια της μη- ήττας) στα οποία απλώς η Ελλάδα θα ακολουθούσε το παράδειγμα της Ιταλίας και της Γαλλίας.

    Μου αρέσει!

  3. «Υπάρχουν κι άλλα σενάρια»

    Δεν υπάρχουν άλλα σενάρια Πάνο. Και το αν αυτή η υποθετική νίκη της Αριστεράς θα ήταν σε όλη την επικράτεια ή σε ένα τμήμα της μόνο, ουδεμία σημασία έχει. Ακόμα και σε αυτό το κομμάτι όπου θα είχε επικρατήσει, πάλι κομμουνιστική δικτατορία θα επέβαλε.
    Και η θέση ότι θα έβγαινε η χώρα μέσα από ένα εμφύλιο πόλεμο, με την Αριστερά νικήτρια, αλλά η Αριστερά θα πρότεινε στους αντιπάλους της να ενταχθούν σε κυβερνητικά σχήματα σαν και αυτά που προτάθηκαν στους κομμουνιστές στην Γαλλία ή στην Ιταλία – την στιγμή όμως κατά την οποία σε καμία από τις δύο χώρες δεν είχε υπάρξει εμφύλιος πόλεμος και επιπλέον τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν το αδύναμο μέρος του εκάστοτε κυβερνητικού συνασπισμού (ενω όπου ήταν το ισχυρό μέρος, όπως στην Τσεχοσλοβακία, η δημοκρατία αποχαιρετούσε μετά από κάποιο διάστημα) – είναι ουτοπική. Τα κυβερνητικά αυτά σχήματα δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά το φύλλο συκής ώστε να αποκρυβεί η μετάβαση της χώρας σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς.
    Οπότε θα επιμείνω, νίκη της Αριστεράς στον Εμφύλιο πολύ απλά θα σήμαινε πως η Ελλάδα θα ακολουθούσε την μοίρα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, στην χώρα θα εγκαθιδρύονταν μία κομμουνιστική δικτατορία όπως και εκεί.

    Μου αρέσει!

  4. Γιάννη,

    για να «τρέξει» το βασικό σενάριο που περιγράφεις υπήρχε μια απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση: να εγκατασταθούν στο χώρο ελέγχου του ΚΚΕ, όσος κι αν ήταν, κάμποσες σοβιετικές (και όχι πχ Γιουγκοσλαβικές ή Βουλγαρικές ή Αλβανικές) μεραρχίες.

    Να γίνει δηλαδή στην Ελλάδα… της Κορέας, κυριολεκτικά.

    Ως επιστημονική φαντασία, στέκει. Μόνο έτσι, όμως.

    Επιπλέον, το ΚΚΕ δεν είχε ΠΟΤΕ αυτό το στόχο (υπήρχε βέβαια στις ξερές κεφάλες κάποιων στελεχών του, όχι όμως των πολύ υψηλών) ως τα 1947.

    Με το σχέδιο «Λίμνες» και μετά, το είχε. Και πάλι όμως δεν ήρθαν σοβιετικές μεραρχίες, οπότε τζίφος.

    Μου αρέσει!

  5. «να εγκατασταθούν στο χώρο ελέγχου του ΚΚΕ, όσος κι αν ήταν, κάμποσες σοβιετικές (και όχι πχ Γιουγκοσλαβικές) μεραρχίες.»

    Mα, αφου θα είχε επικρατήσει η Αριστερά στον εμφύλιο, αυτό θα ήταν το επόμενο βήμα Πάνο. Και δεν θα άνοιγε ρουθούνι επειδή θα έρχονταν και θα στρατοπεύδευαν σοβιετικά στρατεύματα, όπως δεν άνοιξε και όταν πήγαν στην Κούβα, π.χ.

    Μου αρέσει!

  6. Όταν πήγαν στην Κούβα η ΕΣΣΔ είχε πλέον ατομική βόμβα, Γιάννη. Κι εκεί, ωστόσο, όταν ξέσπασε η κρίση, οι σοβιετικοί έκαναν τουμπεκί ψιλοκομμένο.

    ΥΓ. Δεν σε πρόλαβα, έκανα κάτι ψιλοπροσθήκες στο προηγούμενο.

    Μου αρέσει!

  7. «Κι εκεί, ωστόσο, όταν ξέσπασε η κρίση, οι σοβιετικοί έκαναν τουμπεκί ψιλοκομμένο.»

    Ναι, αλλά ούτε η Κούβα έπαψε να είναι κομμουνιστική ούτε η Σοβιετική Ένωση απέσυρε τα στρατεύματά της από εκεί.

    Και το (υποθετικό) ερώτημα είναι τι καθεστώς θα επέβαλε η αριστερά στην Ελλάδα εαν επικρατούσε στον εμφύλιο, όχι το τι σκέφτονταν οι κομμουνιστές μέχρι το ’47 ή γιατί παρά το σχέδιο Λίμνες οι σοβιετικοί δεν επενέβησαν. Τα αφήνουμε πίσω όλα αυτά, η Αριστερά έχει πλέον επικρατήσει – το αν επικράτησε με βάση το σχέδιο Λίμνες ή το σχέδιο Χήνες είναι πλεον δευτερεύον – το βασικό είναι ότι έχει επικρατήσει. Σε αυτή λοιπόν την περίπτωση είναι ουτοπικό να ισχυριζόμαστε ότι δεν θα εφάρμοζε και εδω ένα κομμουνισττικό καθεστώς.

    Μου αρέσει!

  8. «Ναι, αλλά ούτε η Κούβα έπαψε να είναι κομμουνιστική ούτε η Σοβιετική Ένωση απέσυρε τα στρατεύματά της από εκεί»

    Ποια σοβιετικά στρατεύματα, Γιάννη; Με πιάνεις αδιάβαστο! Εγώ ήξερα για το Γκουαντάναμο και τη χωριατοπούλα του!

    https://greekcivilwar.wordpress.com/2017/01/07/gcw-788/

    *

    Το «έχει επικρατήσει» έχει μεγάλες διακυμάνσεις. Στη Μακεδονία; Σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα; Σε όλη την Ελλάδα;

    Εδώ που τα λέμε μόνο για τη Μακεδονία υπήρχε κάποια (εντελώς θεωρητική) πιθανότητα, με δεδομένη την απόλυτη ναυτική κυριαρχία των Άγγλων και των Αμερικανών στη Μεσόγειο.

    (Κι αυτό είναι εξαιρετικά αμφίβολο για την κεντρική και ανατολική Μακεδονία, που ελέγχονται εύκολα από τη θάλασσα)

    Και σε όλες τις παραλλαγές μπαίνει το σχήμα «παρουσία Σοβιετικών μεραρχιών + της Κορέας»

    Ή, ακόμα χειρότερα (Γ’ ΠΠ) ή χρήση ατομικής βόμβας κατά της ΕΣΣΔ (δεν είχε, ακόμα)

    Μου αρέσει!

  9. «Ποια σοβιετικά στρατεύματα, Γιάννη; Με πιάνεις αδιάβαστο!»

    Εμ, σε πιάνω αδιάβαστο! 🙂

    Εδω έκθεση της CIA για το βαθμό και το είδος των στρατιωτικών σχέσεων Κούβας και ΕΣΣΔ. Η έκθεση είναι από το 1982. Πέραν της στρατιωτικής συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των δύο χωρών, υπάρχουν ρητές αναφορές και στα σοβιετικά στρατεύματα που βρίσκονταν στην Κούβα (σ. 8).

    Cuban Armed Forces and the Soviet Military Presence

    https://www.cia.gov/library/readingroom/docs/CIA-RDP85M00363R001403210024-9.pdf

    «Το «έχει επικρατήσει» έχει μεγάλες διακυμάνσεις. Στη Μακεδονία; Σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα; Σε όλη την Ελλάδα;

    Εδώ που τα λέμε μόνο για τη Μακεδονία υπήρχε κάποια (εντελώς θεωρητική) πιθανότητα, με δεδομένη την απόλυτη ναυτική κυριαρχία των Άγγλων και των Αμερικανών στη Μεσόγειο.»

    Η συζήτηση όμως δεν γίνεται για το αν υπήρχαν πθανότητες επικράτησης της Αριστεράς αλλά για το τι θα γίνονταν, τι καθεστώ θα επέβαλε, στην περίπτωση που θα είχε επικρατήσει.

    «Και σε όλες τις παραλλαγές μπαίνει το σχήμα «παρουσία Σοβιετικών μεραρχιών + της Κορέας»

    Ή, ακόμα χειρότερα (Γ’ ΠΠ) ή χρήση ατομικής βόμβας κατά της ΕΣΣΔ (δεν είχε, ακόμα)»

    Nαι, εντάξει, θα κάνανε πυρηνικό πόλεμο οι δυτικοί για την πάρτη μας, και όλα αυτά αμα είχε επικρατήσει κιόλας στρατιωτικά η Αριστερά στον Εμφύλιο.

    Όπως κανανε για την Κούβα, ή για την Κορέα.

    Μου αρέσει!

  10. «Όπως κανανε για την Κούβα, ή για την Κορέα»

    Σε Κούβα και Κορέα οι σοβιετικοί υποχώρησαν με ηρωική όπισθεν. Όπως και το Βερολίνο, στην κρίση με την αερογέφυρα.

    ΥΓ. Στα υπόψιν, το νο 2 είναι όλα τα λεφτά!

    http://www.efsyn.gr/arthro/savvato-227-me-tin-efsyn-i-klironomia-enos-diktatora

    Μου αρέσει!

  11. «Σε Κούβα και Κορέα οι σοβιετικοί υποχώρησαν με ηρωική όπισθεν.»

    Να το επαναλάβω, και μετά την κρίση των πυράυλων το ’62 η Κούβα παρέμεινε κομμουνιστική και οι σοβιετικοί συνέχισαν να έχουν στρατεύματα εκεί. Και δεν άνοιξε ρουθούνι.

    Τα ίδια και για την Κορέα, η Βόρεια Κορέα ήταν και είναι ένα κομμουνιστικό καθεστώς.

    Αλλά εντάξει, εδω σε μας θα επικρατούσε στρατιωτικά η Αριστερά στον εμφύλιο αλλά μετά δεν θα μας επέβαλε ένα κομμουνιστικό καθεστώς, σε μας θα ήταν αλλιώς.

    Μου αρέσει!

  12. Είναι ωραίο το σχόλιο του Β.Α. Το παρεξήγησα λίγο στην αρχή αλλά στο τέλος όλα αλλάζουν.

    «Εξάλλου και να κέρδιζαν τότε οι κομμουνιστές η Ελλάς αντί να είναι αμερικανικό προτεκτοράτο θα ήταν σοβιετικό.»

    E, ναι, τι αμερικάνικο προτεκτοράτο, τι σοβιετικό, το ένα και το αυτό είναι.
    Από την άλλη βέβαια, ως αμερικάνικο προτεκτοράτο απολαμβάναμε βέβαια και κάποιες στοιχειώδεις ελευθερίες ενω ως σοβιετικό δεν θα είχαμε καμία.

    «Πιθανόν -χωρίς να είναι βέβαιο- να είχε διαφοροποιηθεί η κομ. ηγεσία της Ελλάδας από τους σοβιετικούς κατά το υπόδειγμα Τσαουσέσκου»

    Πολύ παρήγορη σκέψη, κάντο όπως ο Τσαουσέκου – που συγκρινόμενη με το καθεστώς του, ακόμα και η Σοβιετική Ένωση φάνταζε 10 φορές καλύτερη.

    «Επίσης θα εξοντωνόταν δια παντός η κλεφταρμοτολική κρατικοδίαιτη ελίτ»

    Εδω έχεις ένα δίκιο, το θέμα όμως είναι ποιοί θα τους αντικαθιστούσαν και τι τελικά θα άφηναν πίσω τους όταν θα κατέρρεαν το ’90-’91. Εαν κρίνω από διάφορες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, σκατά θα άφηναν πίσω τους, μία πλήρως διεφθαρμένη κυρίαρχη τάξη.

    «Και όταν θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου (1991), το καθεστώς θα κατέρρεε και η Ελλάς γινόταν ένα καθώς πρέπει καπιταλιστικό κράτος, χωρίς πλέον σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές αυταπάτες. Θα εκτινασσόταν οικονομικά σε πολύ σύντομο χρόνο, χωρίς δανειακά βαρίδια, χωρίς την κλεφταρματολική ελίτ και χωρίς καταστροφικούς Ολυμπιακούς Αγώνες για την καπιταλιστική δεξιο-πασοκική νομενκλατούρα.»

    Α, ρε μπαγάσα, 🙂 αφήνεις το καλύτερο για το τέλος. Και ενω αρχικά σε πέρασα για κομμουνιστικό απολίθωμα τελικα μου προκύπτεις φιλελεύθερος αντικομμουνιστής – με την έμφαση στο φιλελεύθερος, γιατί έχουμε και άλλους ενάντιους στον κομμουνισμό, άλλης κοπής, όχι ακριβώς φιλελεύθερης. 😉 🙂

    Αυτά τα υποθετικά ερωτήματα πάντως τα ΄χω σκεφτεί και εγω, και όλα τους απορρέουν από το βασικό ερώτημα – τι θα συνέβαινε αν είχε κερδίσει η Αριστερά. Σίγουρα θα τρώγαμε στο κεφάλι μία ξεγυρισμένη κομμουνιστική δικτατορία, επ’ αυτού δεν τρέφω αυταπάτες. Και εξίσου σίγουρα μετά το ’90-’91 θα είχαμε ξεμπερδέψει μία και καλή με αυτή την χίμαιρα.
    Από την άλλη όμως, κάθομαι και σκέφτομαι, θα άξιζε να περάσουμε δια πυρός και σιδήρου, θα άξιζε να φάμε 40 χρόνια στο κεφάλι αυτούς τους μαλάκες, θα άξιζε η βαθιά ανελευθερία μέσα στην οποία θα μας χώνανε, θα άξιζε τόσοι άνθρωποι να τους γίνει μαντάρα η ζωή ώστε να έχουμε ξεμπερδέψει εμείς σήμερα με αυτή την χιμαιρική μαλακία? Ειλικρινά, δε ξέρω, δεν έχω απάντηση σε αυτό ερώτημα. Και ίσως δεν υπάρχει απάντηση.

    Μου αρέσει!

  13. Σε περιπτωση νικης των κομμουνιστων (τηνπεριοδο 46-49) οι συνεπειες θα ηταν, διχοτομηση της χωρας, δημιουργια δυο κρατων, κατα κεφαλην εισοδημα και βιοτικο επιπεδο χαμηλοτερο της Βουλγαριας.
    Ο ΒΑ ξεχασε να αναφερει οτι σε περιπτωση επικρατησης του ΕΑΜ θα ολοκληρωνοταν ο αστικοδημοκρατικος μετασχηματισμος της χωρας.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s